บทที่ 14 งานเลี้ยงฉลองชัยอันยิ่งใหญ่

บทที่ 14 งานเลี้ยงฉลองชัยอันยิ่งใหญ่

ทันทีที่พวกเขาก้าวเข้าสู่ประตูหลัก ชายหนุ่มในชุดยูนิฟอร์มของโรงแรมก็รี่เข้ามาต้อนรับด้วยความนอบน้อม

"สวัสดีครับคุณท่านอัน ผมเป็นผู้จัดการเฉพาะกิจของห้องจื่อหยวนครับ ผมนามสกุลหวัง จะเป็นผู้รับผิดชอบดูแลประสานงานและบริการในงานเลี้ยงวันนี้เพียงผู้เดียวครับ"

อันเจี้ยนหัวโบกมือเล็กน้อยเมื่อได้ยินดังนั้นก่อนจะกล่าวว่า "ผู้จัดการหวัง รบกวนช่วยนำทางพวกเราไปดูห้องจัดเลี้ยงหน่อย"

"ได้ครับ เชิญทางนี้ครับ"

สถานที่จัดงานเลี้ยงถูกตระเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว อันเจี้ยนหัวจึงเริ่มมอบหมายหน้าที่ต่างๆ

คุณลุงและคุณอาของอันหยุนซีพาบุตรชายทั้งสามคนไปรับหน้าที่ต้อนรับญาติมิตรจากตระกูลอันสายหลัก

เจียงตงเม่ยและหยางชุ่ยหลิงรับหน้าที่ปรนนิบัติพัดวีและดูแลผู้อาวุโสทั้งสอง คือคุณปู่และคุณย่าอัน

ส่วนอันเจี้ยนหัวพาผู้ช่วยอีกสามคนไปรับผิดชอบการต้อนรับเหล่าหุ้นส่วนทางธุรกิจ

ฟางหมิงเสียรับหน้าที่ต้อนรับญาติมิตรทางฝั่งตระกูลฟาง

แม้แต่อันหยุนเจ๋อก็ถูกวางตัวให้รอรับครอบครัวของคุณป้าและคุณอาหญิงในเวลาต่อมา

สำหรับอันหยุนซีนั้น เธอมีหน้าที่เพียงแค่ต้อนรับและดูแลคณะอาจารย์กับเพื่อนร่วมชั้นของตนเองเท่านั้น

นับว่าโชคดีที่งานของเธอนั้นค่อนข้างง่าย และไม่ต้องเผชิญกับสถานการณ์น่ากระอักกระอ่วนใจจากการจำแขกเหรื่อไม่ได้

ด้วยเหตุนี้ อันหยุนซีจึงมายืนสแตนด์บายอยู่ที่ล็อบบี้ของโรงแรมเพื่อเริ่มหน้าที่ต้อนรับแขก

ไม่นานนัก บรรดาแขกเหรื่อก็เริ่มทยอยเดินทางมาถึง

...

โรงแรมจิ่นซิ่วเซียงเจียงในเมืองหยุนโจวเป็นโรงแรมระดับห้าดาวของท้องถิ่น

ในวันนี้ หน้าโรงแรมจิ่นซิ่วเซียงเจียงเนืองแน่นไปด้วยรถยนต์หรูหราและผู้คนมากมายที่สัญจรไปมา

ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างพากันสงสัยว่าวันนี้มีงานสำคัญอะไรจัดขึ้นที่นี่กันแน่

"ผู้อำนวยการอัน ยินดีด้วยนะครับ!"

"บุตรสาวของท่านช่างมีความสามารถโดดเด่นจริงๆ!"

"ส่วนนี่คือเจ้าลูกชายไม่ได้ความของผม หวังว่าเขาจะมีโอกาสได้เรียนรู้อะไรจากลูกสาวท่านบ้างนะครับ!"

"ผู้อำวยการอัน ท่านมีเคล็ดลับการเลี้ยงลูกอย่างไรหรือครับ? ทำไมลูกชายผมถึงได้หัวแข็งนักก็ไม่รู้"

"ลูกสาวท่านไม่เพียงแต่เรียนเก่ง แต่ยังงดงามมากจริงๆ ผู้อำนวยการอันกับคุณนายอันช่างมีบุญวาสนาเสียจริง!"

...

อันเจี้ยนหัวแย้มยิ้มพลางต้อนรับหุ้นส่วนธุรกิจพร้อมกับเหล่าผู้ช่วย

บางครั้งเขาก็จะเรียกอันหยุนซีให้เข้ามาทำความรู้จักกับแขกที่เดินทางมาถึง

อย่างไรก็ตาม มีแขกเพียงไม่กี่กลุ่มเท่านั้นที่จะได้รับเกียรติเช่นนี้

"หยุนซี!"

อันหยุนซีหันไปตามเสียงเรียก ปรากฏว่าเป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายของเธอที่มาถึงแล้ว ดูเหมือนว่าพวกเขาจะนัดแนะรวมตัวกันก่อนแล้วค่อยเดินเข้ามาพร้อมกัน

"หัวหน้าห้อง พวกเธอมากันแล้ว!"

ห้องสองที่อันหยุนซีเรียนอยู่นั้นมีนักเรียนรวมทั้งหมดกว่าสี่สิบคน แต่เธอไม่ได้เชิญทุกคน เธอเลือกส่งคำเชิญให้เฉพาะเพื่อนราวสิบกว่าคนที่ค่อนข้างสนิทสนมกันเท่านั้น

และดูเหมือนว่าทุกคนที่ได้รับคำเชิญจะมากันครบ รวมทั้งหมดสิบสองคน

"หยุนซี งานเลี้ยงฉลองเข้ามหาวิทยาลัยของเธออลังการเกินไปแล้ว!"

เจียงเฉิงซึ่งเป็นหัวหน้าห้องอุทานออกมาด้วยความตกตะลึงพลางกวาดสายตามองโรงแรมห้าดาวอันโอ่อ่าเบื้องหน้าและผู้คนที่เดินขวักไขว่ไปมา

"ส่วนใหญ่เป็นเพราะคุณพ่อมีหุ้นส่วนธุรกิจเยอะน่ะ หลายคนฉันก็ไม่รู้จักหรอก"

อันหยุนซีโบกมือพลางกล่าวอย่างไม่ใส่ใจนัก

"มาเถอะ เดี๋ยวฉันพาเข้าไปข้างใน!"

เหล่าวัยรุ่นทั้งชายและหญิงต่างเดินสำรวจรอบกายด้วยความสอดรู้สอดเห็น

ต่อเมื่อมาถึงที่นี่ในวันนี้และได้ยินคนอื่นสนทนากัน พวกเขาถึงได้ล่วงรู้ว่าแท้จริงแล้วคุณพ่อของเพื่อนร่วมชั้นอย่างอันหยุนซีคือมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองหยุนโจว

โดยปกติแล้ว ภาพลักษณ์ที่อันหยุนซีทิ้งไว้ให้ครูอาจารย์และเพื่อนร่วมชั้นจดจำก็คือเด็กสาวหน้าตาสะสวยที่เรียนเก่งเป็นเลิศ จัดอยู่ในกลุ่มสาวงามผู้ทรงปัญญา

ส่วนเรื่องฐานะทางบ้านนั้นไม่มีใครเคยถามซอกแซก และอันหยุนซีเองก็ไม่เคยหยิบยกมาพูดถึง

จะสังเกตได้ก็เพียงแค่จากรสนิยมการกิน การแต่งกาย และข้าวของเครื่องใช้ในชีวิตประจำวันที่พอจะเดาได้ว่าฐานะทางบ้านคงจะเข้าขั้นดี

แต่พวกเขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าจะถึงขั้นเป็นมหาเศรษฐีที่รวยที่สุดในหยุนโจว! เพราะในชีวิตประจำวันอันหยุนซีทำตัวติดดินเกินไปแล้ว

"หยุนซี ครอบครัวเธอรวยที่สุดในหยุนโจวจริงๆ เหรอ?"

เด็กสาวคนหนึ่งเดินเข้ามากระซิบถามอันหยุนซีเบาๆ

อันหยุนซีหันไปมองพบว่าเป็นลู่เหวินเหวิน หัวหน้าฝ่ายกิจกรรมประจำห้อง

เพื่อนๆ ที่อยู่รอบข้างต่างพากันเงี่ยหูฟังคำตอบของอันหยุนซีอย่างตั้งอกตั้งใจ

ช่วยไม่ได้จริงๆ ก็พวกเขาทั้งสงสัยและอยากรู้จนใจจะขาดนี่นา

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน เดี๋ยวนี้ในเน็ตเขาจัดอันดับให้พ่อฉันเป็นที่หนึ่งของหยุนโจวแล้วเหรอ?"

อันหยุนซีไม่ทราบคำตอบของเรื่องนี้จริงๆ

จังหวะนั้นเอง เพื่อนนักเรียนชายที่มือไวก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาค้นหาผลลัพธ์ทางอินเทอร์เน็ตเรียบร้อยแล้ว

"คุณพ่อเธอชื่ออันเจี้ยนหัวใช่ไหม?"

เมื่อเห็นอันหยุนซีพยักหน้า เขาก็โชว์หน้าจอโทรศัพท์ที่ปรากฏผลการค้นหาให้ทุกคนดู

ทุกคนจ้องมองข้อความที่เด่นหราบนหน้าเว็บ: อันดับมหาเศรษฐีเมืองหยุนโจว ที่ 1: อันเจี้ยนหัว แล้วพากันลอบกลืนน้ำลาย

"คนที่รวยที่สุดในหยุนโจว ก็น่าจะเป็นคนที่รวยที่สุดในมณฑลหนานหลิงของเราด้วยหรือเปล่า?"

คนที่พูดขึ้นมาคือหลินเย่ว์ เพื่อนสาวอีกคนที่นั่งโต๊ะใกล้ๆ กับอันหยุนซี ซึ่งมักจะไปกินข้าว ซื้อขนม และไปเข้าห้องน้ำด้วยกันบ่อยครั้ง

พอคำพูดนี้หลุดออกมา ทุกคนก็หันขวับมามองอันหยุนซีเป็นตาเดียว

อันหยุนซี: "..."

ไม่ใช่สิ ใครเป็นคนจัดอันดับพวกนี้กัน? แล้วปกติใครเขามานั่งค้นหาเรื่องพวกนี้กันล่ะ?

เมื่อเห็นเจ้าตัวมีสีหน้ามึนงงอย่างถึงที่สุด เพื่อนนักเรียนชายคนที่เพิ่งค้นหาอันดับมหาเศรษฐีหยุนโจวก็เอาโทรศัพท์กลับไปกดค้นหาอีกรอบ

ไม่นานนัก ผลลัพธ์ก็ปรากฏออกมา

ปรากฏว่าอันเจี้ยนหัวถูกจัดอยู่ในอันดับที่สองของทำเนียบมหาเศรษฐีมณฑลหนานหลิง

ส่วนอันดับหนึ่งนั้นมีอุตสาหกรรมแผ่ขยายไปทั่วประเทศ โดยมีทรัพย์สินรวมมากกว่าอันเจี้ยนหัวอยู่พอสมควร

อันหยุนซีถูกเพื่อนร่วมชั้นบังคับให้รับรู้ถึงสถานะในวงการธุรกิจของคุณพ่อตนเอง ทั้งในระดับเมืองหยุนโจวและมณฑลหนานหลิงไปโดยปริยาย

อันหยุนซี: "..."

พูดไม่ออกเลยจริงๆ!