บทที่ 11 ถนนคนเดินเมิ่งซี

บทที่ 11 ถนนคนเดินเมิ่งซี

"เรียนผู้อำนวยการอัน และผู้บริหารทุกท่าน สวัสดีค่ะ สาเหตุหลักที่เรียกประชุมในวันนี้ก็คือ..."

ภายใต้การแนะนำของหลิวโจว อันยวิ๋นซีได้ทำความรู้จักกับเหล่าบุคลากรระดับบริหารของบริษัทเป็นลำดับแรก จากนั้นหลิวโจวจึงรายงานภาพรวมสถานะการดำเนินงานปัจจุบันของบริษัทให้ทราบ

นอกเหนือจากถนนคนเดินเมิ่งซีแล้ว ยวิ๋นซีพร็อพเพอร์ตี้ยังรับผิดชอบดูแลโครงการอสังหาริมทรัพย์เพื่อการพาณิชย์และโครงการบริหารจัดการนิติบุคคลที่พักอาศัยอื่น ๆ อีกหลายแห่ง โดยแต่ละโครงการจะมีผู้จัดการโครงการแยกส่วนกันไป และมีหลิวโจวในฐานะผู้จัดการทั่วไปของบริษัทเป็นผู้ดูแลภาพรวมทั้งหมด

อันยวิ๋นซีกวาดสายตามองรายงานงบการเงินที่ได้รับมา ในฐานะบริษัทบริหารจัดการอสังหาริมทรัพย์ท้องถิ่นของเมืองยวิ๋นโจว ผลประกอบการของยวิ๋นซีพร็อพเพอร์ตี้นับว่ายอดเยี่ยมมาก รายได้ของปีที่ผ่านมาสูงกว่าหกสิบล้านหยวน โดยมีกำไรสุทธิมากกว่าสิบสองล้านหยวน อัตรากำไรที่สูงถึงร้อยละ 20 ถือว่าโดดเด่นมากในอุตสาหกรรมการจัดการอสังหาริมทรัพย์

"บริษัทมีการบริหารจัดการที่ดีมากค่ะ ฉันจะปรับเพิ่มฐานเงินเดือนโดยรวมขึ้นอีกร้อยละ 5 ถึง 10 ให้ทางฝ่ายทรัพยากรบุคคลรีบจัดทำแผนการปรับเงินเดือนมาเสนอ ส่วนเรื่องอื่น ๆ ให้ยึดตามระเบียบเดิมไปก่อน"

ในเมื่อผลงานออกมาดี อันยวิ๋นซีจึงไม่คิดจะเข้าไปเปลี่ยนแปลงอะไรในตอนนี้ เพียงแต่เห็นสมควรให้เพิ่มสวัสดิการเพื่อเป็นขวัญและกำลังใจแก่พนักงาน

หัวหน้าฝ่ายทรัพยากรบุคคลรีบจดบันทึกความต้องการของเจ้านายใหม่ลงในสมุด พร้อมกับขบคิดในใจถึงการจัดทำแผนงาน นี่คืองานแรกที่เขาได้รับมอบหมายหลังจากประธานคนใหม่เข้ารับตำแหน่ง ดังนั้นเขาจะต้องทำออกมาให้สมบูรณ์แบบที่สุด

เมื่อการประชุมเสร็จสิ้น อันยวิ๋นซีได้เดินตรวจเยี่ยมบริษัทโดยมีคณะผู้บริหารระดับสูงของยวิ๋นซีพร็อพเพอร์ตี้คอยติดตาม พื้นที่สำนักงานทั้งหมดหกชั้นในปัจจุบันนั้นถือว่ากว้างขวางเกินความจำเป็นสำหรับสำนักงานใหญ่เสียด้วยซ้ำ ยังมีพื้นที่ว่างบางส่วนที่สามารถจัดสรรไว้ใช้ประโยชน์ในด้านอื่นได้อีก

อันยวิ๋นซีคิดในใจว่าเมื่อพิจารณาจากสถานการณ์แล้ว ต่อให้ต้องการขยายขนาดองค์กรเพิ่มขึ้น อาคารหลังนี้ก็ยังรองรับได้สบาย เพราะพนักงานส่วนใหญ่ของบริษัทบริหารจัดการอสังหาริมทรัพย์มักจะประจำอยู่ตามหน้างานของโครงการต่าง ๆ และไม่จำเป็นต้องเข้ามาที่สำนักงานใหญ่

สำหรับการดำเนินงานต่อจากนี้ เธอเชื่อว่าหลิวโจวผู้เป็นมืออาชีพที่มีประสบการณ์โชกโชนย่อมมีแผนการและข้อจัดสรรที่เหมาะสมอยู่แล้ว ในฐานะเจ้าของกิจการรายใหญ่ เธอเพียงแค่ต้องควบคุมทิศทางในจุดที่สำคัญเท่านั้น

หลังจากเดินชมบริษัทจนทั่ว หลิวโจวและผู้จัดการโครงการถนนคนเดินเมิ่งซีได้อยู่ร่วมคณะเพื่อพาอันยวิ๋นซีเดินสำรวจบริเวณถนนคนเดินเมิ่งซีต่อ สภาพของย่านการค้าแห่งนี้เป็นไปตามที่เธอคาดการณ์ไว้ ร้านค้าแทบทุกคูหาถูกเช่าเต็มพื้นที่ ไม่มีร้านว่างหลงเหลืออยู่เลย ทั้งยังมีปริมาณผู้คนสัญจรไปมาอย่างเนืองแน่นตลอดทั้งสาย

วันนี้ตรงกับเทศกาลชีซีพอดี ร้านค้าจำนวนมากจึงพากันจัดกิจกรรมส่งเสริมการขายภายใต้ธีมวันแห่งความรัก ทำให้เห็นหนุ่มสาวจำนวนมากเดินเที่ยวชมและจับจ่ายใช้สอยอยู่ตามร้านรวงต่าง ๆ

ขณะที่อันยวิ๋นซีเดินสำรวจ หลิวโจวและผู้จัดการโครงการก็คอยอธิบายข้อมูลประกอบไปด้วย ผู้จัดการโครงการแจ้งว่า เนื่องจากวันนี้เป็นวันอังคารซึ่งตรงกับเทศกาลสำคัญ ปริมาณผู้คนบนถนนคนเดินในช่วงค่ำจะยิ่งหนาตามากกว่านี้อีกหลายเท่า

อันยวิ๋นซีพินิจพิจารณาถนนสายการค้าที่บัดนี้กลายเป็นกรรมสิทธิ์ของเธออย่างละเอียด ภาพของผู้คนที่พลุกพล่านมีชีวิตชีวา แต่ยังคงความสะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบเรียบร้อย คือความประทับใจแรกที่เธอได้รับ

การวางผังและการก่อสร้างถนนคนเดินทั้งสายมีความเป็นวิทยาศาสตร์และสมเหตุสมผล โดยคำนึงถึงทั้งประโยชน์ใช้สอย ความคุ้มค่า และความสวยงาม ตลอดเส้นทางจะมีจุดจัดแสดงภูมิทัศน์ขนาดเล็กกระจายอยู่ทั่วไป ซึ่งหลายจุดได้กลายเป็นแลนด์มาร์กยอดนิยมที่เหล่านักท่องเที่ยวและคนดังในโลกโซเชียลต้องมาเช็คอิน อันยวิ๋นซียังเห็นคนหนุ่มสาวจำนวนมากกำลังยืนถ่ายภาพกันอย่างสนุกสนาน

พื้นผิวถนนสะอาดเกลี้ยงเกลา แม้จะมีเศษขยะปรากฏขึ้นบ้างเป็นครั้งคราว แต่เจ้าหน้าที่ทำความสะอาดที่คอยเดินตรวจตราก็เข้าจัดการอย่างรวดเร็ว นอกจากนี้ บริหารยังได้จัดตั้งจุดรักษาความปลอดภัยหลายจุด โดยมีเจ้าหน้าที่รปภ. คอยเดินตรวจความเป็นระเบียบเรียบร้อยอยู่สม่ำเสมอ

เห็นได้ชัดว่าถนนคนเดินเมิ่งซีแห่งนี้ได้รับการบริหารจัดการมาอย่างดีเยี่ยม

การเดินตรวจงานในช่วงบ่ายสิ้นสุดลงเมื่อเวลาประมาณหกโมงสี่สิบนาที อันยวิ๋นซีโทรศัพท์กลับไปบอกที่บ้านว่าเธอจะไม่กลับไปรับประทานอาหารเย็น จากนั้นจึงเลือกร้านอาหารระดับหรูบนถนนคนเดินเพื่อเลี้ยงรับรองคณะผู้บริหารระดับสูงของบริษัท การกระชับความสัมพันธ์เช่นนี้ก็นับเป็นหนึ่งในสวัสดิการพนักงานอย่างหนึ่ง

หลังจากจบมื้อค่ำและกลับถึงบ้าน อันยวิ๋นซีได้แจ้งต่อบิดามารดาว่าถนนสายการค้าเมิ่งซีได้กลายเป็นทรัพย์สินของเธอแล้ว อันยวิ๋นซีตั้งใจว่าจะค่อย ๆ เปิดเผยทรัพย์สินที่ได้รับจากระบบให้พ่อกับแม่ทราบทีละส่วน เพื่อให้พวกท่านได้เตรียมตัวเตรียมใจไว้ล่วงหน้า

อันเจี้ยนหัวและภรรยาถึงกับตกตะลึงเมื่อได้ยินเช่นนั้น!

แม้จะรู้ว่าอาจารย์ของบุตรสาวได้ทิ้งมรดกจำนวนมหาศาลไว้ให้ แต่การครอบครองอสังหาริมทรัพย์ขนาดใหญ่เช่นนี้ในเมืองยวิ๋นโจวถือเป็นเรื่องที่คาดไม่ถึงจริงๆ พวกเขาเคยได้ยินมาว่าท่านประธานจางมีทรัพย์สินในลักษณะนี้อีกมากมายทั่วประเทศ หากรวมทั้งหมดเข้าด้วยกันจะมีมูลค่ามหาศาลเพียงใด

"อันยวิ๋นซี สิ่งที่อาจารย์ทิ้งไว้ให้คือความเมตตาของท่าน ลูกต้องดูแลจัดการให้ดีและสืบทอดเจตนารมณ์ของท่านต่อไปนะ"

อันเจี้ยนหัวเอ่ยเตือนสติด้วยเกรงว่าบุตรสาวจะยังเยาว์วัยและอาจไม่ตระหนักถึงความรับผิดชอบอันหนักอึ้งนี้

"คุณพ่อคะ ทรัพย์สินเหล่านี้มีผู้จัดการมืออาชีพคอยดูแลอยู่ค่ะ หากลูกเจอปัญหาที่แก้ไม่ได้ ลูกจะปรึกษากับคุณพ่อคุณแม่แน่นอนค่ะ"

"พ่อของลูกพูดถูกแล้วละ แม่เองก็รู้ว่าตอนนี้เงินทองสำหรับลูกอาจเป็นเพียงแค่ตัวเลข แต่สุดท้ายแล้วคนเราก็ยังต้องพึ่งพาความสามารถของตัวเองเป็นหลัก"

"โบราณว่าไว้ ทรัพย์สมบัติมักบังตา ไม่ว่าอย่างไรลูกต้องจำไว้ว่าอย่ากลายเป็นคนไร้น้ำใจเพียงเพราะร่ำรวย และที่สำคัญที่สุด อย่าลืมตัวตนและความตั้งใจแรกเริ่มของตัวเองเด็ดขาดนะ..."

ผ่านการใช้ชีวิตมาถึงสี่ชาติภพ มีหรือที่อันยวิ๋นซีจะไม่เข้าใจหลักการเหล่านี้ อย่างไรก็ตาม เธอรู้สึกอิ่มเอมใจอย่างยิ่งที่ได้รับความรักและความห่วงใยจากคนในครอบครัวเช่นนี้