บทที่ 9 ความฝันของเจ้าของที่ดินที่เป็นจริง

บทที่ 9 ความฝันของเจ้าของที่ดินที่เป็นจริง

ว้าว จู่ๆ ฉันก็มีเวลาเรียนเพิ่มขึ้นถึงสิบเท่า

แน่นอนว่าหากพูดกันตามตรงแล้ว มันอาจจะไม่ใช่สิบเท่าเสียทีเดียว

นั่นเป็นเพราะหลังจากที่สติของเธอเข้าสู่ห้องเรียนแล้ว อันอวิ๋นซีในโลกภายนอกจะอยู่ในสภาวะหลับใหล

ดังนั้นมันจึงใช้งานได้เฉพาะตอนที่อันอวิ๋นซีกำลังนอนหลับหรืออยู่ในพื้นที่ส่วนตัวเท่านั้น

แต่นี่ก็นับว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว!

การเป็นคนเรานั้นต้องรู้จักพอจึงจะพบกับความสุข

ลองนึกถึงตอนเข้าสู่ช่วงเดือนแห่งการสอบในอนาคตดูสิ ในขณะที่นักศึกษาคนอื่นๆ กำลังหัวหมุนกับการอ่านหนังสือ อันอวิ๋นซีที่มีทักษะความจำแบบภาพถ่ายประกอบกับโบนัสห้องเรียนเร่งเวลาสิบเท่า จะสามารถทบทวนบทเรียนจนเสร็จสิ้นและคว้าคะแนนสูงมาครองได้อย่างง่ายดาย

สำหรับผู้ที่ได้รับผลประโยชน์อย่างอันอวิ๋นซีแล้ว ภาพเหตุการณ์นั้นมันช่างวิเศษเหลือเกิน!

ดูเหมือนว่าระบบตัวน้อยจะมอบของดีให้เธอตลอดหลายวันที่ผ่านมาจริงๆ

นอกจากนี้ยังมีถนนคนเดินเมิ่งซีในมณฑลอวิ๋นที่มอบให้เป็นรางวัลอีกด้วย อันอวิ๋นซีรู้จักถนนคนเดินแห่งนี้ดี

ไม่ใช่แค่อันอวิ๋นซีเท่านั้นที่รู้จัก แต่ตราบใดที่เป็นคนในมณฑลอวิ๋นก็น่าจะรู้จักกันทั้งนั้น

ที่นี่คือย่านการค้าที่รุ่งเรืองและได้รับความนิยมมากที่สุดในมณฑลอวิ๋น ประกอบด้วยถนนคนเดินยาวหนึ่งพันห้าร้อยเมตรที่มีร้านค้าสามชั้นขนาบสองข้างทาง และยังมีห้างสรรพสินค้าตั้งอยู่ตรงสุดปลายถนนสายการค้าแห่งนี้ด้วย

ที่นี่มีร้านค้าติดถนนมากกว่าห้าแผงร้านค้า และห้างสรรพสินค้าสูงเจ็ดชั้นที่รวมเอาซูเปอร์มาร์เก็ต แหล่งช้อปปิ้ง โรงภาพยนตร์ ความบันเทิง และร้านอาหารเข้าไว้ด้วยกัน บนพื้นที่ทั้งหมดสองหมื่นสองพันตารางเมตร ซึ่งปัจจุบันมีสถานประกอบการรวมตัวกันอยู่มากกว่าสามร้อยแห่ง

สถานที่แห่งนี้ตั้งอยู่ใจกลางเมืองที่มีปริมาณลูกค้าหมุนเวียนมหาศาลในแต่ละวัน ร้านค้าต่างๆ จึงไม่เคยประสบปัญหาในการหาผู้เช่าและมักจะมีผู้เช่าเต็มอยู่ตลอดเวลา

ให้ตายเถอะ ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป เธอได้เลื่อนขั้นเป็นเจ้าของที่ดินอย่างเต็มตัว โดยสามารถทำเงินจากค่าเช่าได้มากกว่ายี่สิบล้านต่อเดือน

ว้าว ค่าเช่าปีหนึ่งมากกว่าสองเป้าหมายเล็กเลยนะ! ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกว่าเงินสดกว่าสองร้อยล้านในบัตรของเธอนั้นดูเล็กน้อยไปเลยจริงๆ

นี่คืออุตสาหกรรมที่สามารถสร้างรายได้จากค่าเช่าได้มากกว่าสองร้อยล้านต่อปี

สิ่งนี้เปรียบเสมือนไข่ทองคำที่ทำสำเร็จรูปไว้แล้วกับแม่ไก่ที่สามารถออกไข่ทองคำได้อย่างต่อเนื่อง ใครๆ ก็ย่อมตัดสินได้ว่าสิ่งใดเหนือกว่ากันจริงไหม

ใครบ้างจะไม่มีความฝันอยากเป็นเจ้าของที่ดินที่คอยเก็บเงินค่าเช่า

เธอไม่คาดคิดเลยว่าความฝันที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ในใจจะถูกทำให้เป็นจริงโดยระบบด้วยวิธีนี้

ไม่เพียงเท่านั้น แม้แต่บริษัทบริหารจัดการอสังหาริมทรัพย์ของถนนคนเดิน ระบบก็ยังมอบให้เธอเป็นรางวัลด้วย ช่างเป็นเรื่องที่ใส่ใจและรอบคอบเกินไปแล้ว

ในแง่หนึ่ง รางวัลการลงชื่อเข้าใช้ในวันนี้เหมือนกับการได้รับรางวัลสองต่อในคราวเดียว

ได้รับเพิ่มเป็นสองเท่า เซอร์ไพรส์เป็นสองเท่า และความสุขก็เพิ่มเป็นสองเท่าด้วยเช่นกัน!

อันอวิ๋นซีแอบถอนหายใจในใจอีกครั้งถึงความอัศจรรย์ของระบบ

"ระบบ เจ้านี่สุดยอดจริงๆ เลย! ฉันรักเจ้ามาก!"

"โฮสต์ โปรดอยู่ในความสงบ! นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น ระบบยังมีคุณสมบัติที่น่าทึ่งอีกมากมาย!"

เฮ้อ ระบบตัวน้อยจอมหยิ่งคนนี้ เธอจะทำอะไรได้นอกจากต้องตามใจมันล่ะ

"ความเหงาครั้งนี้ช่างสมบูรณ์แบบ ครอบคลุมถึงความไม่สมบูรณ์ ดั่งเพชรที่โอบล้อมหัวใจที่เปราะบางเอาไว้..."

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น อันอวิ๋นซีเหลือบมองดู มันเป็นเบอร์แปลกในพื้นที่มณฑลอวิ๋น

"ฮัลโหล?"

"สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าใช่คุณอันอวิ๋นซีหรือเปล่าครับ"

เมื่อฟังจากน้ำเสียง ดูเหมือนจะเป็นชายวัยกลางคน อันอวิ๋นซีสังเกตเห็นน้ำเสียงที่ดูระมัดระวังเล็กน้อยจากปลายสาย

"ใช่ค่ะ ฉันเอง ไม่ทราบว่าใครโทรมาคะ"

"สวัสดีครับคุณอัน ผมหลิวโจว ผู้จัดการทั่วไปของอวิ๋นซีพร็อพเพอร์ตี้ ผมเพิ่งได้รับข่าวว่าคุณได้รับสิทธิ์ในอวิ๋นซีพร็อพเพอร์ตี้และถนนคนเดินเมิ่งซี มีเรื่องการจัดการบางอย่างเกี่ยวกับบริษัทและถนนสายการค้าที่ผมจำเป็นต้องหารือกับคุณ ไม่ทราบว่าคุณจะสะดวกเข้ามาเมื่อไหร่ดีครับ"

หลิวโจววางตัวอย่างนอบน้อมมาก และน้ำเสียงของเขาก็ฟังดูสุภาพเป็นอย่างยิ่ง

เขาจะไม่สุภาพได้อย่างไร ในเมื่อ บรรพบุรุษ ท่านนี้ได้ครอบครองถนนคนเดินที่รุ่งเรืองที่สุดในมณฑลอวิ๋นและบริษัทบริหารจัดการอสังหาริมทรัพย์ที่เขาทำงานอยู่ไปพร้อมๆ กัน

แม้เขาจะไม่ทราบจำนวนเงินที่แน่นอนในการทำธุรกรรม แต่เมื่อรวมเข้าด้วยกันแล้ว มันต้องมีมูลค่าหลายพันล้านหรืออาจจะมากกว่านั้นอย่างแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น เด็กสาวคนนี้อายุเพียงสิบแปดปีเท่านั้น! ครอบครัวของเธอต้องมีเงินทองมากมายขนาดไหนถึงได้มอบเงินหลายพันล้านให้เธอใช้จ่ายเช่นนี้

ในใจของหลิวโจว อันอวิ๋นซีได้กลายเป็นคนหนุ่มสาวที่ร่ำรวยและมีเส้นสายกว้างขวางซึ่งห้ามล่วงเกินโดยเด็ดขาด

ดังนั้นด้วยความบังเอิญ ความเข้าใจผิดจึงเกิดขึ้น

ระบบ: ความจริงแล้ว... มันอาจจะไม่ถือว่าเป็นความเข้าใจผิดก็ได้นะ

อันอวิ๋นซีย่อมต้องการไปดูอสังหาริมทรัพย์ของเธออยู่แล้ว และเมื่อคิดว่านอกจากการลงชื่อเข้าใช้ที่เสร็จสิ้นไปแล้ว เธอก็ดูเหมือนจะไม่มีแผนการอื่นสำหรับวันนี้

เธอจึงตอบไปว่า "ช่วงบ่ายสามโมงวันนี้เป็นอย่างไรคะ"

"ได้ครับ แล้วพบกันช่วงบ่ายนะครับคุณอัน!"

หลังจากวางสาย หลิวโจวก็เรียกผู้จัดการบริษัทหลายคนมาประชุมสั้นๆ

"เจ้านายคนใหม่จะมาตรวจงานในช่วงบ่ายวันนี้ เสี่ยวหลี ทำความสะอาดและจัดระเบียบห้องทำงานของผมให้เรียบร้อย เตรียมน้ำชา ขนมว่าง และผลไม้ไว้ให้พร้อมด้วย"

"ฝ่ายโลจิสติกส์ จัดการทำความสะอาดบริษัทและพื้นที่ส่วนกลางของถนนคนเดิน!"

"หัวหน้าแผนก แจ้งทุกคนให้กระตือรือร้นและมีไหวพริบ เราจะทิ้งความประทับใจที่ไม่ดีไว้ให้เจ้านายคนใหม่ไม่ได้เด็ดขาด"

"ผู้ช่วยถัง จัดเตรียมเอกสารและรายงานที่เกี่ยวข้องของถนนคนเดินและบริษัทให้เรียบร้อย เจ้านายต้องอยากดูพวกมันในบ่ายวันนี้แน่นอน..."

...

"ผู้จัดการหลิวคะ เจ้านายคนใหม่เป็นคนแบบไหนเหรอคะ"

เมื่อการประชุมสิ้นสุดลง จางซินเหวิน ผู้จัดการแผนกส่งเสริมการลงทุนก็โน้มตัวเข้ามาถามหลิวโจวเบาๆ

สมกับที่เป็นคนในวงการธุรกิจ เธอเก่งมากในการจับประเด็นสำคัญ

หลิวโจวมองดูลูกน้องของเขาแล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

คนที่อยู่ใกล้ๆ ที่กำลังจะจากไปต่างก็หยุดชะงักและเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ เพื่อรอฟังคำตอบของผู้จัดการทั่วไป