EP.17 ขอเส้นผม

EP.17

การรวมยืน ? การรวมยืน 2 ตัวหรือมากกว่านั้นเข้าด้วยกัน ?

ขณะที่โอโรจิมารุครุ่นคิดถึงแนวคิดนี้ ดวงตาของเขาก็หรี่ลงเล็กน้อย ความสามารถนี้ฟังดูน่าประทับใจ เขาคิด แต่หากไม่เจาะลึกรายละเอียด เขาก็ยังประเมิน

ประโยชน์ที่แท้จริงของมันไม่ได้ เขาใช้เวลา 2 ชั่วโมง

ถัดไปอ่านข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับเทคนิคการสกัดยืนอย่างคร่าวๆ

เขากล่าวเสริมว่า ความสามารถนี้ก็น่าสนใจเช่นกัน มันประกอบไปด้วยวิธีการโดยละเอียดในการสกัดยืนต่างๆจากสิ่งมีชีวิต

โอโรจิมารุพยักหน้าให้กับตัวเองอย่างพอใจ "แลกรับเครื่องตรวจจับพันธุกรรม"

"การแลกเปลี่ยนสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี มีการใช้คะแนนเทคโนโลยีไป 1,000 คะแนน"

ในพริบตา อุปกรณ์ขนาดเท่าฝ่ามือก็ปรากฏขึ้นในช่อง เก็บของของโอโรจิมารุ มันมีลักษณะคล้ายกล้องไร้สาย ขนาดเล็ก พกพาสะดวก และซ่อนได้ง่าย โอโรจิมารุเหลือบมองแผงคุณสมบัติของเขา และสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง

___

โฮสต์ : โอโรจิมารุ

เทคโนโลยีขั้นสูง : เซรุ่มเพิ่มพลังพันธุกรรมขั้นพื้นฐาน

เทคโนโลยีในปัจจุบัน : เทคนิคการสกัดยีน

-ตัวอย่างพืช (0/100)

-ตัวอย่างสัตว์ (0/100)

ขั้นตอนต่อไป : การรวมยีน

คะแนนเทคโนโลยีที่เหลือ : 4000

อุปกรณ์ : เครื่องตรวจจับยีน : สามารถวิเคราะห์ข้อมูลทางพันธุกรรมของสิ่งมีชีวิตทุกชนิดได้

___

"งั้นฉันต้องสกัดยีนจากพืชร้อยชนิดและสัตว์ร้อยชนิดเพื่อทำให้เทคโนโลยีขั้นนี้เสร็จสมบูรณ์สินะ ?" โอโรจิมารุพึมพำกับตัวเอง "คงไม่ยากเกินไปหรอก"

สิ่งมีชีวิตร้อยชนิดเลยเหรอ ? ระหว่างงู แมลง หนู มด นก และสัตว์ป่าอื่นๆในบริเวณนั้น การเก็บตัวอย่างคงไม่ใช่เรื่องยาก ส่วนพืชนั้น มีวัชพืชและดอกไม้มากกว่าร้อยชนิดกระจายอยู่ทั่วหมู่บ้านอย่างแน่นอน

อย่างไรก็ตาม เวลานั้นค่อนข้างดึกแล้ว และโอโรจิมารุยังไม่ค่อยมีอารมณ์ที่จะเริ่มเก็บตัวอย่างในตอนนี้

___

เช้าวันต่อมา โอโรจิมารุมาถึงสนามฝึกซ้อมตามปกติ อย่างไรก็ตาม จิตใจของเขายังคงล่องลอยครุ่นคิดถึง ความยากลำบากที่เขาเผชิญในช่วงหกเดือนที่ผ่านมาขณะทำการทดลอง

วัตถุดิบพื้นฐานสำหรับเซรั่มเพิ่มศักยภาพทาง

พันธุกรรมนั้นมีมากมายและซับซ้อน หลายอย่างต้องผ่านกระบวนการย่อยสลาย การทำให้บริสุทธิ์ และบางครั้งก็ต้องผสมผสานอย่างระมัดระวัง การคำนวณสูตรผิดพลาดเพียงเล็กน้อย แม้เพียงเศษเสี้ยวเดียวก็มักนำไปสู่ความล้มเหลว ทุกครั้งที่เขาทำไม่สำเร็จ เขาต้องเริ่มต้นใหม่ทั้งหมด บางครั้ง แม้แต่การทดลองทำให้บริสุทธิ์ขั้นพื้นฐานก็อาจใช้เวลานานกว่าสิบวันจึงจะเสร็จสมบูรณ์

นับว่าเป็นเส้นทางที่ยากลำบากอย่างไม่ต้องสงสัย สำหรับคนที่เพิ่งเริ่มต้นเข้าสู่แวดวงการวิจัยทางวิทยาศาสตร์

ถึงกระนั้น ในโลกนี้ก็มีทางออกมากกว่าปัญหาเสมอเพื่อหลีกเลี่ยงการสิ้นเปลืองวัตถุดิบอันมีค่า โอโรจิมารุจึงเลือกฝึกฝนทักษะของตนโดยใช้พืชและอาหารทั่วไปจนกว่าจะเชี่ยวชาญ เมื่อรู้สึกมั่นใจแล้ว เขาก็เริ่มใช้วัตถุดิบที่เหมาะสม ระหว่างทางเขายังไปที่ห้องสมุดของโคโนฮะบ่อยครั้ง ซื้อและอ่านหนังสือมากมายที่เกี่ยวข้องกับงานของเขา

เขาใช้เวลาครึ่งปีในการทำสิ่งที่ถือว่าเป็น "การทดลองง่ายๆ" ให้สำเร็จ แต่ความง่ายนั้นเป็นเพียงการเปรียบเทียบกับนักวิทยาศาสตร์รุ่นเก๋าที่มีประสบการณ์มายาวนานหลายสิบปี สำหรับมือใหม่เช่นโอโรจิมารุมันไม่ง่ายเลยแม้แต่น้อย

ขณะที่โอโรจิมารุเดินไปตามถนนสู่สนามฝึกซ้อม สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นวัชพืชที่ขึ้นอยู่ริมถนน ความคิดนึงได้ผุดขึ้นในใจเขา เครื่องตรวจจับพันธุกรรมที่เขาแลกมานั้นซ่อนอยู่ด้านในแขนของเขา ใต้แขนเสื้อคลุม เขาหยิบหลอดทดลองขนาดเล็กออกมา เด็ดวัชพืชมา 1 ต้นแล้วเริ่มทำการวิเคราะห์

"ติ้ง ตรวจพบตัวอย่างวัชพืชบนภูเขาแล้ว อย่างไรก็ตาม ตัวอย่างนี้อยู่ระดับต่ำเกินไปที่จะให้พลังงานสำหรับการหลอมรวมได้"

โอโรจิมารุคิด การเก็บวัชพืชแบบสุ่มก็ช่วยให้ภารกิจสำเร็จลุล่วงไปได้ตามที่คาดไว้

"ติ้ง ตรวจพบตัวอย่างกล้วย ตัวอย่างนี้มีระดับต่ำเกินไป ที่จะให้พลังงานสำหรับการหลอมรวม"

"ติ้ง กำลังวิเคราะห์..."

เขายังคงเก็บพืชชนิดต่างๆ ขณะเดินและนำไปทดสอบด้วยเครื่องตรวจจับยีน หลังจากเก็บตัวอย่างจากพืชมากกว่าสิบชนิด เขาก็ได้รวบรวมยืนของพืชได้หลายชนิดแล้ว

แน่นอนว่าเครื่องตรวจจับทางพันธุกรรมได้แจ้งให้เขาทราบซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าพืชเหล่านี้ไม่มีพลังมากพอที่จะให้พลังงานหลังจากการหลอมรวม ซึ่งทำให้เขาเกิดความสงสัย

"ระบบ พืชเหล่านี้ยังสามารถหลอมรวมกันได้อยู่ไหมครับ แม้ว่าจะมีศักยภาพด้านพลังงานต่ำก็ตาม ?" เขาถาม

"ได้ โฮสต์"

"กระบวนการหลอมรวมทำงานยังไง ?"

"ต้องปลดล็อกเทคโนโลยีต่อไป"

เทคโนโลยีต่อไป... โอโรจิมารุเหลือบมองป้ายบนหน้าจอควบคุมของเขาที่เขียนว่า "การหลอมรวมยีน" เข้าใจแล้ว

การสกัดยืนเกี่ยวข้องกับการเก็บตัวอย่างจากสัตว์และพืช จากนั้นสกัดยีนออกมาด้วยวิธีการต่างๆ เช่น การย่อยสลาย การให้ความร้อน หรือการเผาไหม้ แต่การหลอมรวมยืนจะช่วยให้เขาสามารถรวมยีนที่สกัดออกมาเข้าด้วยกัน สร้างสิ่งใหม่ขึ้นมาได้

ความคิดนึงแวบเข้ามาในใจเขาอย่างฉับพลัน ถ้าฉันสามารถหลอมรวมยืนของสัตว์และพืชได้ ยืนของมนุษย์ก็น่าจะหลอมรวมได้เช่นกันไม่ใช่เหรอ ? ดวงตาของเขา เป็นประกายด้วยความตื่นเต้นเมื่อนึกถึงเรื่องนี้

เซลล์ของโฮคาเงะรุ่นที่ 1...

ความคิดของโอโรจิมารุแล่นพล่าน หากเขาสามารถได้ เซลล์ของเซ็นจู ฮาชิรามะ โฮคาเงะรุ่นที่ 1 ผู้ครอบครอง คาถาไม้ในตำนาน การหลอมรวมยืนจะเปิดโอกาสใหม่ๆที่ไม่เคยมีมาก่อน มือของเขากำแน่นเมื่อคิดถึงเรื่องนั้น

___

"เฮ้ โอโรจิมารุ! อรุณสวัสดิ์!" เสียงนึงดังขึ้น

โอโรจิมารุสะดุ้งตื่นและเงยหน้าขึ้นมองเห็นซึนาเดะโบกมือให้เขาจากระยะไกล เธอมาถึงสนามฝึกโดยที่เขาไม่รู้ตัวเลย

ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา ซึนาเดะได้กลายเป็นบุคคลที่คุ้นเคยในชีวิตของเขา หลังจากที่ถูกจัดให้อยู่ในทีมเดียวกัน พวกเขาก็ได้ใช้เวลาฝึกฝนร่วมกันเป็นจำนวนมาก ท่าทีเฉยเมยของโอโรจิมารุค่อยๆจางหายไป และตอนนี้เขามองเธอด้วยความคุ้นเคยในระดับนึง

"อรุณสวัสดิ์" โอโรจิมารุตอบพร้อมพยักหน้า เป็นการตอบรับคำทักทายของเธอ

"ดูเหมือนวันนี้นายจะอารมณ์ดีจังเลย!" ซึนาเดะพูดพร้อมกับยิ้ม เมื่อสังเกตเห็นสีหน้าผ่อนคลายของเขา เธอเดินเข้าไปใกล้เขามากขึ้นและพูดเสริมว่า "ว่าแต่ ฉันสังเกตเห็นว่าทุกครั้งที่เราฝึกเสร็จ นายก็รีบไปไหนสักที่ มีเรื่องสำคัญอะไรหรือเปล่า ?"

"เดี๋ยวฉันจะอธิบายทีหลัง" โอโรจิมารุตอบอย่างใจเย็น โดยไม่ได้ให้รายละเอียดมากนัก เทคโนโลยีขั้นสูงเหล่านี้ทรงพลัง และด้วยอายุของเขาในตอนนี้ มันไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมที่จะเปิดเผย เขาเลือกที่จะเก็บผลงานของเขาเป็นความลับไว้ก่อน

ซึนาเดะกระพริบตาด้วยความประหลาดใจเล็กน้อยกับ คำตอบที่ไม่แยแสของเขา ทำให้รอยแดงจางๆแล่นขึ้นมาบนแก้มของเธอ "ดูเหมือนวันนี้นายจะอารมณ์ดีจริงๆนะ!"

พูดตามตรง โอโรจิมารุค่อนข้างหล่อเหลา โดยเฉพาะในช่วงวัยหนุ่มของเขา ผิวขาวเนียนและผมยาวสลวยทำให้เขามีเสน่ห์มากกว่าสาวๆวัยเดียวกันหลายคน ทุกครั้งที่เขาเดินผ่านหมู่บ้าน เขามักจะดึงดูดความสนใจจากสาวๆคนอื่นๆ ทำให้พวกเธอหน้าแดงเพียงแค่เหลือบมองไปทางเขา

ด้วยเหตุนี้ ซึนาเดะจึงเริ่มชื่นชมเขาอย่างเงียบๆ ในไทม์ไลน์ดั้งเดิม หากโอโรจิมารุไม่เก็บตัวและสนใจผู้หญิง คาโต้ ดันอาจไม่เคยเข้ามาในชีวิตของซึนาเดะเลยก็ได้ บางทีโอโรจิมารุและซึนาเดะอาจมีโอกาสได้สนิทสนมกันมากขึ้น

ทันใดนั้น เสียงของโอโรจิมารุก็แทรกเข้ามาในความคิดของเธอ "ขอฉันสักเส้นได้ไหม ?"

"หืม ?" ซึนาเดะกระพริบตาด้วยความตกใจ ทำไมเขาถึง ต้องการแบบนั้นล่ะ ?

โปรดติดตามตอนต่อไป.

_______________