บทที่ 96 ประตูสวรรค์เปิดออกเป็นครั้งที่สอง

บทที่ 96 ประตูสวรรค์เปิดออกเป็นครั้งที่สอง

“หนี?”

แววตาของหลินอิ่นสว่างวาบราวสายฟ้า กวาดสายตามองไปรอบทิศ

เขามิได้ตอบจิ้งจอกน้อย เพียงส่ายศีรษะ

หวือ!

จิตเทวะอันทรงพลังพลันแผ่พุ่งออกไป สัมผัสครอบคลุมทั่วทุกสารทิศ

ที่กล่าวกันว่า ความมั่งคั่งร่ำรวยต้องแสวงหาในภยันตราย

วาสนาเช่นธาราวิญญาณใช่ว่าจะปรากฏขึ้นมาได้ง่ายๆ

คืนนี้ ชีพจรปฐพีในหุบเหวหม่านฮวงปั่นป่วน ธาราวิญญาณสายหนึ่งปรากฏกายขึ้น นั่นย่อมหมายความว่ายังมีของวิเศษอื่นๆ ซุกซ่อนอยู่อีก

ในความทรงจำชาติก่อน

ไม่ว่าจะเป็นผืนดินแห่งใดในจิ่วฮวง หากมีธาราวิญญาณผุดขึ้นสู่พื้นผิว ย่อมต้องมีของวิเศษต่างๆ เช่น โอสถวิเศษ หรือผลไม้วิญญาณปรากฏขึ้นมาพร้อมกัน

เกือบทั้งหมดล้วนเป็นสมบัติล้ำค่าชั้นยอด มีมูลค่ามหาศาล

เช่น...

โอสถวิเศษต้นนั้น

สายตาของหลินอิ่นพลันจับจ้องไปยังผืนดินแห่งหนึ่ง

ห่างออกไปเพียงพันเมตร ในผืนดินแห่งหนึ่ง โดยไม่มีลางบอกเหตุใดๆ สมุนไพรสีเขียวชอุ่มต้นหนึ่งก็แทงยอดทะลุผืนดินขึ้นมา

น่าประหลาดยิ่งนัก มันกลับเติบโตขึ้นสูงหนึ่งฉื่ออย่างรวดเร็ว

บนยอดของมันแตกใบออกมาเก้าใบ

ใจกลางนั้นมีดอกตูมคลี่บานออก

ราวกับว่าจะเจริญเติบโตเต็มที่และออกผลในชั่วพริบตา

“ผลวิญญาณปฐพีเก้าใบ”

แววตาของหลินอิ่นเปล่งประกาย พุ่งทะยานแหวกอากาศไปพร้อมกับจิ้งจอกน้อยในทันที

ทั้งสองร่างรุดไปยังที่ตั้งของผลวิญญาณปฐพีเก้าใบ

เมื่อมาถึง

ผลวิญญาณปฐพีเก้าใบกลับดอกร่วงโรยและออกผลเสียแล้ว

ผลไม้ที่อยู่ตรงกลางก่อกำเนิดขึ้นมาแล้ว

ผลไม้เปลี่ยนจากสีเขียวเป็นสีแดงด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

“เป็นไปได้อย่างไร?”

จิ้งจอกน้อยเบิกตากว้าง “ผลไม้ชนิดนี้ ความเร็วในการสุกงอมของมันรวดเร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”

“คืนนี้ในหุบเหวหม่านฮวง ชีพจรปฐพีปั่นป่วน แก่นแท้และพลังงานต่างๆ ภายในผืนดินล้วนผุดขึ้นสู่พื้นผิว”

“เมื่อพลังงานทั้งหลายหลั่งไหลมารวมกัน โอสถวิเศษและผลไม้วิเศษต่างๆ จึงถือกำเนิดขึ้นอย่างรวดเร็วด้วยเหตุนี้”

หลินอิ่นเอ่ยขึ้น พลางจับจ้องไปยังผลไม้ลูกนั้น

ในช่วงเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจที่พูดคุยกับจิ้งจอกน้อย

ผลไม้ลูกนั้น...

กลับกลายเป็นสีแดงฉานแล้ว

ใต้เงาราตรีที่มืดมิด มันแผ่ประกายแสงล้ำค่าออกมา

งดงามสดใสชวนให้ลิ้มลอง ยั่วยวนใจอย่างที่สุด

เพียงได้เห็นก็ทำให้ผู้คนอดใจไม่ไหว อยากจะกลืนมันลงไปทั้งลูก

ในชั่วพริบตานั้น หลินอิ่นก็ลงมือรวดเร็วดั่งสายฟ้า คว้าไปยังผลไม้

ในพริบตาเดียว ผลไม้สีแดงฉานก็มาอยู่ในฝ่ามือของเขาแล้ว

ผลวิญญาณปฐพีเก้าใบนี้ เมื่อสุกงอมแล้ว จะต้องเก็บภายในหนึ่งเค่อ

มิเช่นนั้นก็จะเหี่ยวเฉาไป

คืนนี้สามารถพบเจอผลวิญญาณปฐพีเก้าใบได้ที่นี่ นับเป็นโชคดีของตนเอง

แววตาของเขาเปล่งประกายราวสายฟ้า กวาดมองไปรอบทิศและที่ไกลๆ

หลินอิ่นไม่ลังเลแม้แต่น้อย กลืนมันลงไปในคำเดียว

ผลวิญญาณปฐพีเก้าใบเข้าสู่ร่างกาย แก่นแท้อันทรงพลังในนั้นพลันแล่นไปทั่วทั้งร่างในทันที

ซี่ ซี่ ซี่!

บนร่างของหลินอิ่น ปรากฏแสงสีโลหิตจางๆ เปล่งประกายวาบขึ้นมา

ราวกับสายฟ้าสีโลหิตที่แล่นไปมาและโลดเต้นไม่หยุด

นี่คือปรากฏการณ์ที่เกิดจากการที่แก่นแท้ของผลวิญญาณปฐพีเก้าใบกำลังถูกร่างกายดูดซับ

ในชั่วพริบตา หลินอิ่นก็รู้สึกว่าพลังโลหิตของตนเองแข็งแกร่งขึ้น สายเลือดสวรรค์พิภพอหังการในร่างกายของเขามีแก่นแท้ที่ถูกยกระดับขึ้นอีกขั้น

ในหนึ่งลมหายใจเข้าออก คลื่นพลังที่แผ่ออกมาจากหลินอิ่นก็รุนแรงขึ้น

ขอบเขตที่เพิ่งทะลวงผ่านไปไม่นาน ก็ทะลวงผ่านอีกครั้ง:

ขอบเขตทวารเทวะขั้นที่เจ็ด

“ฟู่...!”

หลินอิ่นพ่นลมหายใจขุ่นออกมา

รู้สึกสดชื่นปลอดโปร่ง

ความกดดันจากการต่อสู้กับฝูงสัตว์อสูรและเผ่าพันธุ์อสูรก่อนหน้านี้พลันมลายหายไปสิ้น

ในทางกลับกัน ทั่วทั้งสี่แขนขาร้อยกระดูกกลับรู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน รูขุมขนมากมายทั่วทั้งร่างราวกับกำลังเปิดออก เพื่อหายใจดูดซับปราณวิญญาณระหว่างฟ้าดินโดยอัตโนมัติ

หลังจากดูดซับแก่นแท้ของผลวิญญาณปฐพีเก้าใบ บวกกับการเลื่อนระดับของขอบเขต สภาพร่างกายของเขาก็ถูกยกระดับขึ้นสู่จุดสูงสุดในทันที

อีกทั้ง

ผลไม้ลูกนั้น หลังจากที่แก่นแท้ถูกดูดซับไปแล้ว

เนื้อผลและแก่นสารทั้งหมดก็ไม่ได้สูญเปล่า แต่ถูกหลอมรวมเข้าไปในศิลาเทวะหมื่นภพ

ผลวิญญาณปฐพีเก้าใบหนึ่งผล กลับทำให้ศิลาเทวะหมื่นภพกลั่นน้ำค้างสวรรค์ออกมาได้นับร้อยหยด

“ที่นั่น ยังมีอีก”

จิตเทวะของหลินอิ่นพวยพุ่ง สายตากวาดมองไป

ในชั่วพริบตาก็จับจ้องไปยังผืนดินอีกแห่งหนึ่ง

ห่างออกไปหลายร้อยเมตร

ฝูงสัตว์อสูรกลุ่มหนึ่งกำลังล้อมวงต่อสู้กันเอง

และตรงกลางของสมรภูมิสัตว์อสูรนั้น กลับเป็นผลไม้อีกผลหนึ่ง

“ผลวิญญาณหยวน!”

“เช่นเดียวกับผลวิญญาณปฐพีเก้าใบ นี่เป็นผลไม้ระดับนภาเช่นกัน”

ดวงตาของหลินอิ่นเป็นประกาย พุ่งทะยานแหวกอากาศไปพร้อมกับจิ้งจอกน้อยในทันที

ฉีก!

ปราณกระบี่เย็นเยียบกวาดผ่าน

เพียงไม่กี่กระบี่ก็สังหารสัตว์อสูรสองสามตัวที่นี่ลงได้ ก่อนจะคว้าผลวิญญาณหยวนมาไว้ในมือ

“จิ้งจอกน้อย กลืนมันซะ”

หลินอิ่นโยนมันให้จิ้งจอกน้อยเสวี่ยหลีโดยตรง

ผลไม้แต่ละชนิดมีสรรพคุณแตกต่างกัน ผลวิญญาณปฐพีเก้าใบเมื่อครู่นี้ ส่วนใหญ่จะช่วยชำระล้างสายเลือดและกายาพิเศษ เพื่อยกระดับพรสวรรค์

ส่วนผลวิญญาณหยวนนี้ คล้ายกับธาราวิญญาณที่ปรากฏกายขึ้น

หลังจากหลอมรวมแล้ว ประโยชน์ส่วนใหญ่คือการเพิ่มพูนพลังวิญญาณ

สำหรับหลินอิ่นแล้ว ผลไม้ที่ช่วยเพิ่มพลังวิญญาณนั้นไม่น่าดึงดูดใจเท่าใดนัก

เขามีศิลาเทวะหมื่นภพ น้ำค้างสวรรค์ที่กลั่นออกมาได้นั้นมีผลดีกว่าน้ำในธาราวิญญาณมากนัก

ผลวิญญาณหยวนให้จิ้งจอกน้อยกลืนเข้าไปเพื่อเพิ่มระดับขอบเขตจะดีกว่า

ขณะมองดูจิ้งจอกน้อยกลืนผลวิญญาณหยวนลงไป

จิตเทวะของหลินอิ่นก็แผ่พุ่งออกไปสัมผัสยังที่ไกลๆ อีกครั้ง

ภายใต้การสัมผัสของจิตเทวะ ทั่วทุกแห่งในหุบเหวหม่านฮวงแห่งนี้ หลายแห่งมีโอสถวิเศษและผลไม้วิเศษปรากฏขึ้น

น่าเสียดายที่ส่วนใหญ่ถูกสัตว์อสูรต่างๆ เหยียบย่ำจนเสียหาย หรือไม่ก็ถูกสัตว์อสูรบางตัวกลืนกินไปแล้ว

ทว่า วาสนาในคืนนี้ยังคงมีไม่น้อย

ภายใต้การเคลื่อนไหวของปราณปฐพี

ในหลายแห่ง หน่ออ่อนยังคงผุดขึ้นมา ภายใต้การค้ำจุนของพลังงานวิเศษต่างๆ ภายในผืนดิน ความเร็วในการเจริญเติบโตของพวกมันน่าทึ่งอย่างยิ่ง

บ่อยครั้งที่เติบโตขึ้นด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

“หากได้กลืนผลไม้วิเศษอีกสักหน่อย ข้าต้องสามารถทะลวงขอบเขตต่อไปได้อย่างแน่นอน”

หลินอิ่นคิดในใจ

คนจะรวยไม่ได้หากไม่มีลาภลอย ม้าจะอ้วนไม่ได้หากไม่มีหญ้ากลางคืน

สำหรับเส้นทางการฝึกตนของข้าแล้ว ทุกสิ่งในคืนนี้ล้วนเป็นลาภลอย

ศิษย์คนอื่นๆ ที่เข้าร่วมการประลองใหญ่ เกรงว่าคนที่ควรตายก็ตายไปแล้ว คนที่ควรหนีก็คงหนีหัวซุกหัวซุนไปแล้ว

แล้วจะมีผู้ใดมาแย่งชิงกับข้าได้อีก?

“อีกอย่าง การเปลี่ยนแปลงในหุบเหวหม่านฮวงปรากฏขึ้น หากเป็นเช่นนี้ต่อไป การปรากฏกายของสุสานเทพโบราณก็คงจะเกิดขึ้นในไม่ช้า”

หลินอิ่นครุ่นคิดอีกครั้ง

จิ้งจอกน้อยที่อยู่ข้างกาย เดิมทีก็สามารถสัมผัสถึงปราณแห่งสุสานใหญ่ได้

อีกทั้งในร่างกายของข้ายังมีศิลาเทวะหมื่นภพ สามารถสัมผัสได้ในทันทีที่สุสานใหญ่ปรากฏกายขึ้น

เพียงแต่

ในขณะนี้เอง

สีหน้าของหลินอิ่นพลันแข็งทื่อขึ้นมา

อารมณ์ที่กำลังดีเยี่ยมของเขาพลันดับวูบลงในทันที

ประตู!

บนท้องฟ้าสีเลือด

โดยไม่มีลางบอกเหตุใดๆ ประตูบานหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมาทันที

เมื่อหลินอิ่นเห็น ประตูบานนั้นก็เปิดออกแล้ว

ประตูสวรรค์เปิดออก?

สถานที่ที่ประตูสวรรค์เปิดออก ไม่เอนเอียงไปทางใด หากแต่อยู่เหนือหุบเหวหม่านฮวงแห่งนี้พอดี

เงาร่างแล้วเงาร่างเล่าก้าวออกจากประตูบานนั้น

บนร่างของทุกคนล้วนถูกห่อหุ้มด้วยแสงเทวะ มีพลังอำนาจนานัปการคอยปกป้อง ขณะก้าวผ่านประตูทะลุมิติระหว่างสองภพ

บนท้องฟ้ายามราตรี ราวกับดวงดาวเจิดจรัสบนฟากฟ้าจุติลงมาสู่โลก

แสงเทวะอย่างน้อยหลายสิบสายร่อนลงสู่หุบเหวหม่านฮวงในชั่วพริบตา

“ประตูสวรรค์ครั้งที่สอง ยังมีเวลาอีกหนึ่งปีกว่าจะเปิดออก!”

“เหตุใดจึงปรากฏขึ้นในคืนนี้? เหล่าอัจฉริยะและยอดฝีมือที่แท้จริงจากภพภูมิเบื้องบน... มาเยือนแล้ว”

สีหน้าของหลินอิ่นเปลี่ยนแปลงไป ในใจสั่นสะท้าน

เป็นไปได้อย่างไร?

การประลองใหญ่ครั้งนี้ อันดับนักบุญหม่านฮวงที่ควรจะปรากฏขึ้นในอีกสองปีข้างหน้า กลับปรากฏขึ้นนอกหุบเหวเสียแล้ว

บัดนี้ ประตูสวรรค์กลับปรากฏขึ้นอีกครั้ง ยังมีผู้คนจากภพภูมิเบื้องบนมาเยือนอีกหรือ?

นี่แตกต่างจากทุกสิ่งในชาติก่อนโดยสิ้นเชิง

“การกลับมาเกิดใหม่ของข้า ไม่น่าจะส่งผลกระทบใหญ่หลวงถึงเพียงนี้กระมัง?”

หลินอิ่นขมวดคิ้วแน่น