บทที่ 211 ให้ความสำคัญ
บทที่ 211 ให้ความสำคัญ
ตัวอำเภอ บ้านพักข้าราชการคณะกรรมการอำเภอ ตระกูลหาน
ไฟในห้องรับแขกสว่างโร่มาตลอดทั้งคืน
หานหมิงหย่วนนั่งอยู่บนโซฟา เขม่าในที่เขี่ยบุหรี่ตรงหน้าพูนจนแทบจะล้นออกมา บุหรี่ที่คีบไว้ระหว่างปลายนิ้วมอดไหม้จนหมดแล้ว ทว่าเขากลับไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด
ข้างนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่นอันหนาวเหน็บ เสียงลมดูเหมือนจะเบาบางลงบ้าง แต่ความทุกข์ทรมานในใจกลับไม่ได้ลดเลือนลงไปแม้แต่น้อย
"กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง..." เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
หานหมิงหย่วนรีบคว้าสายรับทันที
"ฮัลโหล ผมหานหมิงหย่วนพูดครับ"
"ท่านเลขาฯหานครับ สายโทรศัพท์ซ่อมเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ"
"ดีมาก ลำบากสหายทุกคนแล้ว"
"หน้าที่ครับ เป็นงานหลักของพวกเราอยู่แล้ว"
"ตกลง งั้นแค่นี้ก่อน"
หลังจากวางสาย หานหมิงหย่วนก็หมุนหมายเลขไปยังที่ว่าการตำบลตงหลิ่นอีกครั้ง
คราวนี้ เสียงสัญญาณสายว่างดังอยู่นานพอสมควรถึงจะมีคนรับสาย
"ที่ว่าการตำบลตงหลิ่น หยางเจี้ยนจวินพูดครับ" เสียงของอีกฝ่ายแฝงไว้ด้วยความเหนื่อยล้าจากการเข้าเวร แต่ยังคงฟังชัดเจนดี
เมื่อคืนหิมะตกหนักขนาดนั้น เขาเองก็ประสาทตึงเครียดเพราะกลัวจะเกิดปัญหาอะไรขึ้นเช่นกัน
"นายกฯหยาง ผมหานหมิงหย่วนเอง" น้ำเสียงของหานหมิงหย่วนแหบพร่าเล็กน้อย แต่โทนเสียงกลับคืนสู่ความสุขุมตามปกติ เพียงแต่ความเร็วในการพูดนั้นเร็วกว่าปกติเล็กน้อย
"ท่านเลขาฯหาน!" หยางเจี้ยนจวินปลายสายดูเหมือนจะคาดไม่ถึงว่าช่วงเวลานี้เลขาธิการคณะกรรมการอำเภอจะโทรมาด้วยตัวเอง น้ำเสียงจึงเคร่งขรึมขึ้นทันที "สวัสดีครับท่านเลขาฯ ท่านมีคำสั่งอะไรครับ?"
"นายกฯหยาง รบกวนหน่อยนะ พอดีมีเรื่องด่วนอยากให้คุณช่วยสืบข่าวให้ที" หานหมิงหย่วนไม่ได้พูดพร่ำทำเพลง เขาเข้าประเด็นทันที
"หานหนิงลูกสาวของผม ตอนนี้น่าจะพักอยู่ที่บ้านญาติในหมู่บ้านตงโกวเขตตำบลของคุณ
เมื่อวานตอนบ่าย เธอตามสหายหนุ่มในหมู่บ้านที่ชื่อลู่เหวยเข้าป่าไป เห็นว่าไปล่าสัตว์
เมื่อคืนอากาศแปรปรวนกะทันหัน หิมะตกหนักมาก ตอนนี้เธอขาดการติดต่อแล้วครับ"
เขาหยุดไปครู่หนึ่งเพื่อให้หยางเจี้ยนจวินได้ย่อยข้อมูล และเพื่อให้ตัวเองได้ตั้งสติ ก่อนจะเอ่ยต่อว่า "ผมอยากให้คุณช่วยตรวจสอบดูหน่อยว่า ทางหมู่บ้านตงโกวมีรายงานเกี่ยวกับเบาะแสของพวกเขาบ้างไหม?"
หยางเจี้ยนจวินที่ถือโทรศัพท์อยู่ถึงกับใจกระตุกวาบ
ลูกสาวเลขาธิการคณะกรรมการอำเภอหายตัวไปในเขตพื้นที่ดูแลของเขา แถมยังเข้าป่าไปในช่วงสภาพอากาศเลวร้ายขนาดนั้นด้วย!
นี่ไม่ใช่แค่เหตุการณ์คนหายธรรมดาๆเสียแล้ว เขาฝืนบังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์อย่างรวดเร็ว สมองรีบปั่นหาทางออกทันที:
"ท่านเลขาฯหานครับ ท่านโปรดอย่าเพิ่งร้อนใจ ผมจะรีบตรวจสอบเดี๋ยวนี้เลยครับ!"
"ตงลง ลำบากด้วยนะ คอยติดต่อกันไว้" หานหมิงหย่วนวางโทรศัพท์ลง ตอนที่วางหูโทรศัพท์ นิ้วมือขาวซีดเล็กน้อยเพราะแรงบีบ
เขาเชื่อว่าหยางเจี้ยนจวินย่อมเข้าใจความหมายของเขา
เขาพิงพนักโซฟา หลับตาลง แล้วนวดขมับที่ปวดตุบๆ
สิ่งที่เขาทำได้ในตอนนี้ มีเพียงแค่รอฟังข่าวเท่านั้น
ทางด้านหยางเจี้ยนจวินนั้น เขารู้ซึ้งถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้ดีเกินไป
หลังจากวางโทรศัพท์ เขาก็รีบโทรไปยังกองอำนวยการหมู่บ้านตงโกวทันที
ภายใต้สังกัดกองอำนวยการหมู่บ้านตงโกวมี4กลุ่มหมู่บ้านย่อย ได้แก่ หมู่บ้านตงโกวที่ลู่เหวยอยู่ หรือเรียกอีกอย่างว่าตงโกวถุน หมู่บ้านหนานโกว หมู่บ้านซีกูว และหมู่บ้านเป่ยกูว
สำนักงานกองอำนวยการและโรงเรียนประถมตั้งอยู่ที่หมู่บ้านหนานโกว ซึ่งก็คือหมู่บ้านของพวกหลานชุนเยี่ยนนั่นเอง
"กองอำนวยการตงโกวใช่ไหม? ขอสายเลขาฯหลิวฟูกุ้ย! ...เหล่าหลิวเหรอ? ผมหยางเจี้ยนจวิน!
ฟังนะ สถานการณ์ฉุกเฉิน! กลุ่มหมู่บ้านตงโกวของพวกคุณ มีชาวบ้านชื่อลู่เหวย เมื่อวานพาเยาวชนหญิงที่มาจากในเมืองชื่อหานหนิงเข้าป่าไปใช่ไหม?
จนป่านนี้ยังไม่กลับมา? ...ว่าไงนะ?
พวกคุณรู้เรื่องแล้ว และกำลังจัดคนออกตามหาอยู่เหรอ?
ดี! ตอนนี้ผมขอสั่ง: ข้อแรก ขยายขอบเขตการค้นหา ระดมชายฉกรรจ์ทุกคนในกองอำนวยการที่พอจะขึ้นเขาได้ โดยแบ่งเป็นกลุ่มย่อย ให้ผู้เฒ่าที่มีประสบการณ์เป็นคนนำทีม แยกย้ายกันเข้าป่า และระวังความปลอดภัยด้วย!
ข้อสอง ผมจะรีบนำกำลังสนับสนุนจากทางตำบลเข้าไปทันที พวกคุณเตรียมตัวรับช่วงต่อและเตรียมคนนำทางให้พร้อม!
ข้อสาม เรื่องนี้ผู้นำระดับสูงของอำเภอให้ความสำคัญเป็นอย่างมาก ต้องทุ่มเทอย่างสุดกำลัง คิดทุกวิถีทางเพื่อหาคนให้เจอโดยเร็วที่สุด! เข้าใจไหม?!"
หลังจากหยางเจี้ยนจวินวางสาย เขาก็ลุกพรวดขึ้นยืน ไม่สนใจความสุขุมเยือกเย็นอะไรอีกต่อไป ตะโกนสั่งหน้าประตูห้อง "พนักงานสื่อสาร! รีบแจ้งเจ้าหน้าที่ตำบลทุกคนที่อยู่เวร ให้มารวมตัวกันที่ห้องประชุมภายในห้านาที! สถานการณ์ฉุกเฉิน!"
ในขณะเดียวกัน เขาก็คว้าโทรศัพท์ขึ้นมา หมุนสายตรงไปยังสถานีตำรวจประจำตำบล "สถานีตำรวจใช่ไหม? ผมหยางเจี้ยนจวิน! รวมกำลังพลทั้งหมดในสถานีที่ออกปฏิบัติการได้ทันที พร้อมอุปกรณ์กู้ภัย เตรียมรถให้พร้อม มีภารกิจค้นหาและกู้ภัยด่วน! รายละเอียดจะแจ้งให้ทราบเดี๋ยวนี้!"
ที่สำนักงานกองอำนวยการหมู่บ้านตงโกว หลิวฟูกุ้ยกุมหูโทรศัพท์ไว้แน่น หลังจากได้ยินน้ำเสียงที่เข้มงวดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนของนายกฯและข้อมูลที่แฝงมาในคำพูด ในใจเขาก็เข้าใจทันทีว่า เยาวชนหญิงจากในเมืองคนนี้ ฐานะย่อมไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน
เขาขานรับรัวๆ "รับทราบครับ! รับทราบครับนายกฯหยาง พวกเราจะทุ่มเทสุดกำลังแน่นอน! ผมจะใช้ลำโพงประกาศเดี๋ยวนี้ จะเรียกทุกคนที่เรียกได้มาให้หมดเลยครับ!"
เมื่อวางโทรศัพท์ หลิวฟูกุ้ยก็ปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก ไม่กล้าชักช้าแม้แต่วินาทีเดียว เขารีบพุ่งไปที่หน้าเครื่องกระจายเสียง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วตะโกนด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึมและดังกึกก้องที่สุดเท่าที่จะทำได้:
"สมาชิกสหกรณ์ทุกท่านโปรดทราบ! สมาชิกสหกรณ์ทุกท่านโปรดทราบ! ตอนนี้มีประกาศแจ้งข่าวฉุกเฉิน!
กลุ่มหมู่บ้านตงโกวมีสหายสองท่านเข้าป่าไปเมื่อวาน ประสบกับพายุหิมะ ปัจจุบันยังไม่กลับมา สถานการณ์คับขันมาก!
ตอนนี้จำเป็นต้องจัดตั้งทีมค้นหาและกู้ภัยด่วน! หัวหน้ากลุ่มผลิตทุกกลุ่มจงรีบระดมสหายชายฉกรรจ์ในกลุ่มของตน นำเสื้อผ้ากันหนาว เชือก ไฟฉาย และเสบียงกรัง มารวมตัวกันที่สำนักงานกองอำนวยการเดี๋ยวนี้!
สหายที่มีประสบการณ์เข้าป่าจะได้รับการพิจารณาเป็นพิเศษ! ขอแจ้งอีกครั้ง นี่คือภารกิจเร่งด่วน ทุกคนต้องให้ความสำคัญและลงมือทันที!"