บทที่ 25 ใครได้กินเนื้อคำที่สองก็ถือว่าสร้างผลงานชิ้นโบแดงเหมือนกัน!

บทที่ 25 ใครได้กินเนื้อคำที่สองก็ถือว่าสร้างผลงานชิ้นโบแดงเหมือนกัน!

ตอนนี้เจอห่อพลาสติกแค่ห่อเดียว น้ำหนักประมาณ 500 กรัม ซึ่งยังห่างไกลจากเป้าหมาย 10 กิโลกรัมอยู่มาก

หวังเม่าเซิงสั่งให้ช่างซ่อมรถตัดรอยเชื่อมสี่เหลี่ยมผืนผ้าจุดอื่นออกให้หมด

ไม่นานนัก หวังเม่าเซิงกับลู่เฉิงก็พบห่อกระดาษไขกันน้ำมันสิบห่อซ่อนอยู่ในร่องต่างๆ

กระดาษไขแต่ละห่อบรรจุผงสีขาวน้ำหนักครึ่งกิโลกรัม

"หมดแล้วเหรอ?"

"ผู้กองหวัง ปริมาณมันยังไม่ครบเลยครับ"

หวังเม่าเซิงขอให้ช่างซ่อมรถเรียกผู้ช่วยมาอีกสองคน แล้วช่วยกันยกแผ่นเหล็กปูพื้นกระบะรถบรรทุกขึ้นมาทั้งแผ่น

หวังเม่าเซิงกับลู่เฉิงสวมกุญแจมือคนร้ายสี่คนและควบคุมตัวเอาไว้

แต่ทั้งสองคนมีกุญแจมือมาแค่สองชุดเท่านั้น

"ผู้กองหวัง เราใช้สายเคเบิลไทร์แทนได้นะครับ" ลู่เฉิงเสนอ เพราะที่อู่ซ่อมรถมีสายเคเบิลไทร์เยอะแยะ

"สายเคเบิลไทร์เหรอ?" หวังเม่าเซิงชะงักไปครู่หนึ่ง "ไอ้หนู ไหวพริบดีนี่"

ลู่เฉิงไปหยิบสายเคเบิลไทร์มากำหนึ่ง แล้วมัดมือไพร่หลังชายอีกสองคนที่เหลือเอาไว้

"นั่งยองๆ ลงไป อยู่นิ่งๆ อย่าคิดแม้แต่จะหนี ต่อให้วิ่งเร็วแค่ไหน ก็วิ่งหนีลูกปืนไม่พ้นหรอกนะ"

ลู่เฉิงขู่ฟ่อ ชายทั้งสี่คนมองไปที่ปืนพกในซองปืนของหวังเม่าเซิงแล้วลอบกลืนน้ำลาย ก่อนจะยอมนั่งยองๆ ลงกับพื้นอย่างว่าง่าย ไม่กล้าร้องโอดครวญว่าตัวเองบริสุทธิ์อีกต่อไป

หลายคนช่วยกันพลิกแผ่นพื้นกระบะทั้งแผ่นขึ้นมา แต่ก็ยังไม่พบผงสีขาวอีก 5 กิโลกรัมที่เหลือ

ถ้าไม่อยู่ตรงนี้ ก็ต้องค้นรถทั้งคันแบบพลิกแผ่นดินหาแล้วล่ะ

ทั้งยางรถ ถังน้ำมัน หลังคาห้องโดยสาร เบาะรองนั่ง ท่อไอเสีย ใต้กล่องแบตเตอรี่ กล่องเครื่องมือ ถังดับเพลิง...

อะไรที่ถอดได้ก็ถอด อะไรที่แกะได้ก็แกะ อะไรที่งัดได้ก็งัด

แต่ท้ายที่สุด ชิ้นส่วนรถก็กระจัดกระจายไปทั่ว ทว่าก็ยังไม่พบผงสีขาวอีก 5 กิโลกรัมอยู่ดี

คนขับรถบรรทุกนั่งยองๆ อยู่ไม่ไกล มองดูรถบรรทุกของตัวเองถูกชำแหละจนเละเทะไม่เหลือชิ้นดี แม้จะปวดใจแค่ไหนแต่ก็ไม่กล้าแสดงความโกรธหรือปริปากบ่น เพราะยังไงซะเขาก็ตกเป็นผู้ต้องสงสัยในคดียาเสพติดไปแล้ว จะรอดไปได้หรือเปล่าก็ยังไม่รู้เลย

"มีแค่ 5 กิโลกรัมเอง สายข่าวรายงานพลาดหรือเปล่า?"

หวังเม่าเซิงลูบคางพลางหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ ยื่นบุหรี่ให้พวกช่างซ่อมรถ แล้วสูบของตัวเองอัดเข้าปอดลึกๆ

"ลู่เฉิง นายคิดว่ายังไง?"

หวังเม่าเซิงหันไปถามอย่างเป็นธรรมชาติ

วินาทีนี้ เขาไม่ได้มองว่าลู่เฉิงเป็นแค่ตำรวจฝึกหัดอีกต่อไป แต่มองว่าเป็นคู่หูที่พึ่งพาได้คนหนึ่ง

"เป็นไปได้ไหมครับว่าจะมีรถสองคัน? ไม่เอาไข่ทั้งหมดใส่ไว้ในตะกร้าใบเดียวกันน่ะครับ"

ลู่เฉิงสันนิษฐานว่า ในเมื่อสี่คนนี้เป็นแค่เครื่องมือ ก็อาจจะมีเครื่องมืออีกกลุ่มหนึ่งเหมือนกัน

หวังเม่าเซิงใจเต้นแรง "รถสองคันงั้นเหรอ? เป็นไปได้ไหมเนี่ย?"

"ลองถามพวกนั้นดูก็น่าจะรู้นะครับ" ลู่เฉิงชี้ไปที่คนร้ายสี่คน

"เฮ้ย! หัวไวดีนี่! ฉันลืมเรื่องนี้ไปซะสนิทเลย!"

หวังเม่าเซิงรีบปรับสีหน้า ทำทีเป็นนักสืบหน้าขรึม แล้วเริ่มสอบปากคำด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"พวกนาย สารภาพมาซะ บอกมาว่าใครเป็นคนสั่งให้พวกนายขน 'มันฝรั่ง' ล็อตนี้ ออกเดินทางจากไหน แล้วผ่านที่ไหนมาบ้าง อธิบายมาให้ชัดเจน ห้ามตกหล่นแม้แต่รายละเอียดเดียว"

ทั้งสี่คนร้องคร่ำครวญว่าตัวเองถูกใส่ร้ายก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นก็เริ่มยอมสารภาพแต่โดยดี

รถบรรทุกออกเดินทางจากตำบลหลงซิว มณฑลอวิ๋น ซึ่งเป็นพื้นที่ติดกับชายแดนเมียนมา และเป็นแหล่งที่ธุรกิจค้ายาเสพติดผงสีขาวเฟื่องฟูมาก

เถ้าแก่หัวโล้นที่ว่าจ้างงานนี้ใจป้ำสุดๆ เสนอค่าจ้างขนส่งให้ถึง 30,000 หยวน สำหรับระยะทาง 2,000 กิโลเมตร ซึ่งมากกว่าราคาตลาดถึงสองเท่า

ใครไม่รับงานนี้ก็โง่เต็มทีแล้ว พวกคนโง่ไม่กี่คนนี้ก็เลยตอบตกลงทันที

วันนั้นเถ้าแก่หัวโล้นยังเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าวเลี้ยงเหล้าพวกเขาด้วย พอเมาแอ๋ก็พากันไปนอนที่หอพักพนักงานของเถ้าแก่

กว่าจะสร่างเมาก็ปาเข้าไปสี่โมงเย็นของอีกวัน ถึงได้เริ่มออกเดินทาง

คนขับรถบรรทุกสารภาพด้วยว่า ตอนนั้นมีรถบรรทุกดัมป์สีแดงอีกคัน เป็นรุ่นรุ่ยอวี่ K68D

คืนนั้น รถบรรทุกของพวกเขาทั้งสองคันจอดอยู่หน้าโกดังของเถ้าแก่หัวโล้น

ส่วนชายอีกสามคนเป็นคนบ้านเดียวกันกับคนขับรถบรรทุก ถูกจ้างมาให้ขนมันฝรั่งขึ้นลงด้วยค่าจ้างคนละ 500 หยวน

ใครจะไปคิดล่ะว่าการขนมันฝรั่งจะเป็นแค่ฉากบังหน้า และจุดประสงค์ที่แท้จริงของเถ้าแก่หัวโล้นคือการลักลอบขนยาเสพติด?

ของฟรีไม่มีในโลก นี่มันกับดักชัดๆ!

ตอนนี้คนขับรถบรรทุกรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง ค้ายาเสพติดก็คือค้ายาเสพติด จะมาอ้างว่าไม่รู้ไม่เห็นไม่ได้หรอก

สิ่งเดียวที่เขาทำได้ตอนนี้คือให้การสารภาพตามความจริงและหวังว่าจะได้รับการลดหย่อนโทษ

หวังเม่าเซิงกับลู่เฉิงสบตากัน จากคำให้การของคนขับรถบรรทุก เรื่องราวทั้งหมดก็กระจ่างชัดแล้ว

เถ้าแก่หัวโล้นที่ว่าก็คือตัวการใหญ่ลักลอบค้ายาเสพติด รถบรรทุกไปจอดอยู่ที่นั่นหนึ่งคืน และช่วงเวลานั้นยาเสพติดก็คงถูกซ่อนเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

วันรุ่งขึ้น เครื่องมือพวกนี้ก็เริ่มทำงานตามแผน

มีรถบรรทุกสองคัน ที่นี่ก็เลยเจอแค่ 5 กิโลกรัม

ตามคำให้การของคนขับรถบรรทุก รถบรรทุกอีกคันออกเดินทางก่อนหน้าเขาประมาณหนึ่งชั่วโมง

ดังนั้น รถบรรทุกคันนั้นก็น่าจะเข้าสู่เขตเจียงไห่ไปเรียบร้อยแล้ว

หลังจากประติดประต่อเรื่องราวได้ หวังเม่าเซิงก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อรายงานความคืบหน้าล่าสุด

แต่ตอนนั้นเอง ศูนย์บัญชาการก็โทรเข้ามาพอดี

หวังเม่าเซิงสะดุ้งเล็กน้อยแล้วกดรับสาย

...

ศูนย์บัญชาการ

ฉีซู่เหลียงส่งสัญญาณให้เจ้าหน้าที่ตรงหน้าส่งโทรศัพท์มาให้เขาโดยตรง

น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความโกรธเกรี้ยว "ฮัลโหล ผมฉีซู่เหลียงจากสำนักงานตำรวจเทศบาลนะ"

"ผู้การฉี คุณเองเหรอครับ... ฟังผมก่อนนะครับ..."

ฉีซู่เหลียงพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "ผมขอถามคุณหน่อย ทีมตั้งด่านที่คุณรับผิดชอบอยู่ ตอนนี้มีเจ้าหน้าที่จากสถานีตำรวจแค่สองคนใช่ไหม?"

เจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ในห้องได้ยินแบบนั้นก็คิดในใจว่า 'จบเห่แล้ว ผู้การฉีโทรมาเล่นงานถึงที่เลย'

ปฏิบัติการปราบปรามยาเสพติดครั้งนี้มีความสำคัญอย่างยิ่ง หากล้มเหลวเพราะการละทิ้งหน้าที่ของใครบางคน ผลที่ตามมาจะต้องร้ายแรงอย่างแน่นอน

ขณะที่ทุกคนกำลังลอบสังเกตสีหน้าของฉีซู่เหลียงอย่างเงียบๆ และกลั้นหายใจรอ พวกเขาก็ค่อยๆ สังเกตเห็นว่าผู้การฉีที่ตอนแรกทำหน้าขรึม จู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าตกตะลึง

ไม่กี่วินาทีต่อมาก็เปลี่ยนเป็นความตื่นเต้นและดีใจสุดขีด

สุดท้ายก็เปลี่ยนเป็นคำชมเชย

"ดี!"

"หวังเม่าเซิง! ทำได้ดีมาก!"

ฉีซู่เหลียงวางสายไป รอยยิ้มบนใบหน้าไม่อาจซ่อนเร้นไว้ได้มิด ขณะเดียวกันเขาก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

ทุกคนต่างก็งุนงงกับการเปลี่ยนสีหน้าไปมาของฉีซู่เหลียง ไม่ใช่ว่าจะโทรไปเล่นงานหรอกเหรอ? ทำไมอารมณ์ถึงเปลี่ยนไปเร็วขนาดนี้?

ทำได้ดีมากงั้นเหรอ?

หรือว่าทีมของเจ้าหน้าที่หวังจะสกัดจับรถขนยาเสพติดได้แล้ว?

พอคิดได้แบบนั้น หัวใจของทุกคนก็เต้นระรัว!

ทันใดนั้น ฉีซู่เหลียงก็ออกคำสั่ง

"ทุกคนฟังทางนี้ ทีมตั้งด่านทิศเหนือบนทางหลวงชนบทสาย 212 สาขาเจิ้งหยาง สกัดจับรถบรรทุกดัมป์จากมณฑลอวิ๋นและยึดยาเสพติดได้ 5 กิโลกรัม!"

สิ้นเสียงของเขา ทุกคนก็ฮือฮากันใหญ่!

เจอแล้ว!

ความพยายามเกือบ 16 ชั่วโมงในที่สุดก็สัมฤทธิผล!

แต่ทำไมมีแค่ 5 กิโลกรัมล่ะ? สายข่าวบอกว่า 10 กิโลกรัมไม่ใช่เหรอ?

ฉีซู่เหลียงพูดต่อทันที "จากคำให้การของคนขับรถบรรทุกที่ถูกจับกุม มีรถบรรทุกดัมป์อีกคันที่ขนยาเสพติดอีก 5 กิโลกรัม รถคันนั้นออกเดินทางก่อนหน้าหนึ่งชั่วโมง และมีความเป็นไปได้สูงว่าจะเข้ามาในเจียงไห่แล้ว"

"ตอนนี้ผมจะสั่งการโดยตรง ทีมปราบปรามยาเสพติดทั้งหมด คอยจับตาดูรถบรรทุกดัมป์สีแดง รุ่นรุ่ยอวี่ K68D สี่เพลาหน้าสิบเพลาหลัง ยาว 8.6 เมตร เป็นรถเปล่า มีความเป็นไปได้สูงมากที่ยาเสพติดจะถูกซ่อนอยู่ในคานเสริมความแข็งแรงของแผ่นพื้นกระบะรถ"

ซ่อนอยู่ในคานเสริมความแข็งแรงของแผ่นพื้นกระบะรถเนี่ยนะ?!

พระเจ้าช่วย พวกเขาหาที่ซ่อนมิดชิดขนาดนั้นเจอได้ยังไง?

ทีมตั้งด่าน 212 นี่สุดยอดไปเลย!

เมื่อรู้สีรถและรุ่นรถที่เฉพาะเจาะจง ต่อให้ไม่มีป้ายทะเบียน ข้อมูลก็ถูกตีกรอบให้แคบลงมาก ทำให้ปฏิบัติการปราบปรามยาเสพติดในขั้นต่อไปง่ายขึ้นเยอะ

การทำงานของทีมตั้งด่านแต่ละจุดยังคงเหมือนเดิม หากรถขนยาเสพติดอีกคันเข้าสู่เขตเจียงไห่มาแล้ว ก็สามารถใช้เครือข่ายกล้องวงจรปิดของเมืองช่วยตามหาได้

ทันทีที่คำสั่งถูกถ่ายทอดออกไป ทีมปฏิบัติการปราบปรามยาเสพติดทุกทีมก็ราวกับถูกฉีดสารกระตุ้น

ทีมตั้งด่าน 212 ได้กินเนื้อคำแรกไปแล้ว ใครได้กินเนื้อคำที่สองก็ถือว่าสร้างผลงานชิ้นโบแดงเหมือนกัน!