บทที่ 16 อีกาเหินทะลุหน้าต่างรถ! คิดว่ากำลังถ่ายหนังอยู่หรือไง?

บทที่ 16 อีกาเหินทะลุหน้าต่างรถ! คิดว่ากำลังถ่ายหนังอยู่หรือไง?

"หลบไป!"

ลู่เฉิงตอบสนองเร็วกว่าจังหวะหนึ่ง เขาผลักหลินเหวินปินออกไป

ฉากนี้ราวกับหลุดออกมาจากภาพยนตร์ ลู่เฉิงและหลินเหวินปินพุ่งหลบไปคนละทางซ้ายขวา

ลู่เฉิงม้วนตัวกลิ้งไปกับพื้นแล้วหยัดกายลุกขึ้นยืน

ส่วนหลินเหวินปินล้มกลิ้งลงไป คางครูดกับพื้น

เสียงเครื่องยนต์คำรามลั่น!

รถคันก่อเหตุพุ่งทะยานเข้าใส่ฝูงชนและการจราจรเบื้องหน้าอีกครั้ง

เสียงกรีดร้องดังระงมขึ้นมาอีกระลอก!

ผู้คนแตกฮือหนีตายกันอลหม่าน!

ในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ จะมัวรอคอยกำลังเสริมอยู่ได้ยังไง!

ลู่เฉิงสับเท้าวิ่งไล่ตามรถคาดิลแลคคันนั้นไปทันที!

สถิติวิ่ง 100 เมตรที่ดีที่สุดของเขาสมัยอยู่โรงเรียนนายร้อยตำรวจคือ 10.94 วินาที ซึ่งใกล้เคียงกับระดับนักกีฬาอาชีพ!

แถมเมื่อครู่นี้ ลู่เฉิงเพิ่งจะได้รับรางวัลเพิ่มค่าสถานะจากระบบมาหมาดๆ!

เขาพุ่งทะยานไปข้างหน้าราวกับลูกธนูที่หลุดจากแล่ง!

หลินเหวินปินไม่รู้เลยว่าลู่เฉิงคิดจะทำอะไร ตอนนี้เขายังคงกองอยู่กับพื้น ทำได้เพียงเบิกตากว้างมองภาพเบื้องหน้าด้วยความหวาดผวา

ก่อนที่รถคันนั้นจะเร่งความเร็วได้เต็มที่ ลู่เฉิงก็วิ่งตามมาทันด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ

"ลงมาจากรถ! คุณทำผิดกฎหมายอยู่รู้ตัวไหม?!" ลู่เฉิงตวาดลั่น พร้อมกับทุบกระจกฝั่งคนขับอย่างแรง

เขาออกแรงกระชากที่จับประตู!

แต่ประตูรถถูกล็อกไว้และไม่สามารถเปิดจากข้างนอกได้

ลู่เฉิงอ้อมไปฝั่งที่นั่งผู้โดยสารทันที กระจกฝั่งนั้นมีรอยร้าวขนาดใหญ่

ลู่เฉิงไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาง้างศอกกระแทกใส่อย่างแรง

เพล้ง!

กระจกแตกกระจาย!

ลู่เฉิงใช้สองมือยันหลังคารถไว้ แล้วปีนทะลุหน้าต่างฝั่งผู้โดยสารเข้าไปในรถดื้อๆ

การกระทำนี้ทำเอาทั้งหลินเหวินปินและประชาชนที่มุงดูอยู่ถึงกับตกตะลึง!

ฉากนี้คุ้นตามาก มันเหมือนกับฉากกระโดดทะลุหน้าต่างรถในหนังฮ่องกงไม่มีผิด!

เศษกระจกที่หลงเหลืออยู่บาดเข้าที่หลังส่วนล่างของลู่เฉิงเป็นรอยตื้นๆ สองสามรอย แม้จะไม่ลึกนักแต่ก็มีเลือดซึมออกมา

ทว่าในเวลานี้ ลู่เฉิงไม่มีกะจิตกะใจมาสนความเจ็บปวดเลยสักนิด

เพราะรถเริ่มเร่งความเร็วขึ้นแล้ว

ชายวัยกลางคนขี้เมาที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยมีดวงตาแดงก่ำ ใบหน้าแดงจัดไปหมดทั้งสิบส่วน ภายในรถคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเหล้า บ่งบอกว่าเขาเมาหนักมาก

สภาพของชายวัยกลางคนดูคลุ้มคลั่งและเกรี้ยวกราด ราวกับอาชญากรที่กำลังหน้ามืดตามัว

ลู่เฉิงเอื้อมมือไปตบหน้าชายคนนั้นฉาดใหญ่เพื่อเรียกสติ แต่มันแทบไม่ได้ผล

รถพุ่งชนแผงกั้นกลางถนนจนพังยับเยิน กระจกหน้ารถเต็มไปด้วยรอยร้าว ท่ามกลางทัศนวิสัยที่พร่ามัว ลู่เฉิงมองเห็นว่าฝั่งตรงข้ามคือร้านชานม

ภายในร้านมีผู้คนอัดแน่นอยู่เต็มไปหมด ครึ่งหนึ่งเป็นลูกค้าเดิม ส่วนอีกครึ่งเป็นคนเดินผ่านไปมาที่วิ่งเข้าไปหลบภัย

ไม่มีใครคาดคิดเลยว่ารถคันนั้นจะพุ่งตรงมาทางพวกเขา!

ชั่วขณะนั้น ผู้คนต่างหนีตายกันไม่ถูก ทำได้เพียงหวีดร้องลั่น!

ลู่เฉิงซัดเข้าที่ศีรษะของชายวัยกลางคนอย่างแรงสองหมัดจนอีกฝ่ายถึงกับเห็นดาวและสติพร่าเลือน ก่อนจะแย่งพวงมาลัยมาหักหลบ

รถหักเลี้ยวอย่างกะทันหัน!

กวาดเอาร่มสนาม โต๊ะ และเก้าอี้ริมทางปลิวว่อนกระจัดกระจาย

ลู่เฉิงรีบชักกระบองตำรวจที่เอวออกมาฟาดเข้าที่ขาขวาของชายขี้เมาอย่างแรงหลายครั้ง เมื่อสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดแสนสาหัส ในที่สุดชายคนนั้นก็ยอมปล่อยเท้าออกจากคันเร่ง

ลู่เฉิงดึงเบรกมือไฟฟ้าค้างไว้เพื่อเบรกฉุกเฉิน

ในที่สุดรถคันนั้นก็หยุดนิ่งสนิทอยู่กลางถนน

เส้นยาแดงผ่าแปด!

ท้องถนนที่เต็มไปด้วยเสียงบีบแตรและเสียงกรีดร้องระงมเมื่อครู่ พลันเงียบสงัดลงทันตา!

ห่างจากหน้ารถไปไม่ไกลนัก มีตุ๊กตาหมีของเด็กหญิงตัวเล็กๆ ร่วงหล่นอยู่บนพื้น ดวงตากลมโตสุกใสของเธอเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัว

ผู้เป็นแม่รีบวิ่งเข้าไปคว้าตัวลูกสาวมากอดไว้แน่น

ทันใดนั้น เด็กน้อยก็ปล่อยโฮออกมาดัง "แง!"

ฝูงชนฮือฮาขึ้นมาทันที!

พวกเขาชี้ไม้ชี้มือไปที่รถคันก่อเหตุกลางถนน

"ให้ตายเถอะ! ขวัญหนีดีฝ่อหมด เมื่อกี้เกือบไปแล้วเชียว!"

"คนแบบนี้มันน่าจับไปยิงทิ้งจริงๆ ขับรถชนดะไปทั่วบนถนนแบบนี้ อภัยให้ไม่ได้เด็ดขาด!"

"ต้องขอบคุณคุณตำรวจหนุ่มคนนั้นเลย เขาใจกล้ามาก!"

"ยกนิ้วให้ผู้พิทักษ์สันติราษฎร์เลย ทำได้เยี่ยมมาก!"

"พวกคุณเห็นไหม? พ่อหนุ่มคนเมื่อกี้ปีนทะลุหน้าต่างฝั่งผู้โดยสารเข้าไปเลยนะ ยังกะหลุดมาจากหนัง ฝีมือสุดยอดจริงๆ!"

"เดี๋ยวนี้ตำรวจหนุ่มๆ เขาใจเด็ดกันขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย!"

"เสียดายจังที่ถ่ายคลิปฉากนั้นไว้ไม่ทัน มัวแต่วิ่งหนีตายอยู่!"

ลู่เฉิงดับเครื่องยนต์ ก้าวลงจากรถ ลากคอชายวัยกลางคนขี้เมาลงมาแล้วกดลงกับพื้น

เขาควักกุญแจมือออกมาสับล็อกชายคนนั้นทันที

หลังจากนั้นลู่เฉิงถึงได้พ่นลมหายใจออกมายาวเหยียดพลางปาดเหงื่อบนหน้าผาก

เมื่อกี้มันโคตรจะลุ้นระทึกเลยให้ตายสิ

วินาทีต่อมา หลินเหวินปินก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา เขามองรถที่จอดนิ่งสนิทสลับกับคนขับขี้เมาที่นอนหมอบอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ

นับตั้งแต่ตอนที่ลู่เฉิงพุ่งตัวออกไปไล่ตามรถ จนถึงตอนที่ปีนเข้าไปเหยียบเบรก เวลาเพิ่งจะผ่านไปแค่ยี่สิบสามสิบวินาทีเท่านั้น เขาได้แต่มองตามด้วยใจที่หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม

"พระเจ้าช่วย! ลู่เฉิง นายทำได้ยังไงเนี่ย? เมื่อกี้มันสุดยอดเกินไปแล้ว!"

ตลอดสองปีที่ทำงานมา หลินเหวินปินไม่เคยเจอเหตุการณ์เมาแล้วขับที่อันตรายขนาดนี้มาก่อน

สถานการณ์แบบนี้มันเทียบเท่ากับการฆาตกรรมกลางถนนชัดๆ!

หากรถคันนั้นพุ่งชนฝูงชนเข้าไปล่ะก็ คงต้องมีผู้บาดเจ็บล้มตายจำนวนมากอย่างแน่นอน

ตำรวจรุ่นเก๋าที่สถานีเคยเจอเหตุการณ์ทำนองนี้ ซึ่งท้ายที่สุดก็ต้องใช้รถเอสยูวีของตำรวจหลายคันเรียงแถวหน้ากระดานเพื่อสกัดจับ

แต่ในสถานการณ์เมื่อครู่ กำลังเสริมยังมาไม่ถึง และท่ามกลางวิกฤตที่จวนตัว ลู่เฉิงกลับตัดสินใจลงมือแก้ปัญหาเฉพาะหน้าอย่างเด็ดขาด

แม้จะเสี่ยงอันตรายมาก แต่เขาก็ทำสำเร็จ

รถหยุดนิ่ง ไม่มีผู้เสียชีวิตหรือบาดเจ็บ และความเสียหายก็ถูกจำกัดไว้ให้น้อยที่สุด

หลินเหวินปินได้แต่อุทานชื่นชมว่าลู่เฉิงนั้นเหนือชั้นจริงๆ

วินาทีต่อมา รถเอสยูวีห้าคันที่ถูกส่งตัวมาด่วนจากหน่วยตำรวจจราจรก็มาถึงที่เกิดเหตุ

เฉินเว่ยหมิน จ้าวหาน และกลุ่มเจ้าหน้าที่ตำรวจจากสถานีตำรวจซานหลี่เฉียวก็รีบรุดมาเช่นกัน

ทันทีที่ลงจากรถและเห็นว่าสถานการณ์สงบลงแล้ว พวกเขาก็ถึงกับอึ้งไปตามๆ กัน

เกิดอะไรขึ้น?

ควบคุมสถานการณ์ได้แล้วงั้นเหรอ?

ทำได้ยังไง?

ใครเป็นคนทำ?

แผงกั้นถนนที่กระจัดกระจาย ลู่เฉิงที่กำลังกดตัวคนขับรถขี้เมาเอาไว้ หลินเหวินปินที่ยืนทำหน้าเหวอ ฝูงชนที่มุงดู และการจราจรที่ติดขัด... ไม่มีใครจินตนาการออกเลยว่าเพิ่งเกิดอะไรขึ้น

"หลินเหวินปิน เป็นอะไรไป ยืนอึ้งอยู่ได้?"

เฉินเว่ยหมินเป็นคนแรกที่ได้สติ เขาเดินเข้าไปสะกิดหลินเหวินปิน ก่อนจะหันไปมองลู่เฉิง "ลู่เฉิง สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง?"

จ้าวหานตาไว สังเกตเห็นบาดแผลเลือดซิบที่หลังส่วนล่างของลู่เฉิง เครื่องแบบของเขาฉีกขาด

"ลูกศิษย์ นายบาดเจ็บเหรอ?"

เฉินเว่ยหมินก็เห็นเช่นกันจึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง "ลู่เฉิง แผลลึกแค่ไหน?"

ลู่เฉิงหยัดกายลุกขึ้นยืนแล้วส่ายหน้า "ไม่เป็นไรครับ แค่แผลถลอก โดนกระจกบาดเอานิดหน่อย"

มันไม่ใช่แค่รอยเดียว แต่ตั้งหลายรอยเชียวนะ!

"สรุปแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย?!"

ตอนนั้นเอง ติงเกาเฟิง ผู้กองหน่วยตำรวจจราจรก็รีบสาวเท้าเข้ามาเพื่อสอบถามสถานการณ์ "หัวหน้าสถานีเฉิน นี่มัน... เกิดอะไรขึ้นครับ?"

"ใครเป็นคนคุมตัวคนขับรถก่อเหตุเอาไว้ได้?"

จากนั้น สายตาทุกคู่ก็จ้องมองไปที่ลู่เฉิงและหลินเหวินปิน

เมื่อครู่นี้มีแค่พวกเขาสองคนที่อยู่ในที่เกิดเหตุ

หรือว่า... รถคันก่อเหตุจะถูกสกัดและคุมสถานการณ์ไว้ได้โดยตำรวจหนุ่มสองคนนี้?

รอบๆ ไม่มีรถที่ถูกชนเสียหายคันอื่นเลย แสดงว่าใช้แรงคนหยุดรถงั้นเหรอ?

หยุดได้ยังไง?

ใช้ร่างกายขวางเอาไว้หรือไง?

บ้าไปแล้ว!

เครื่องหมายคำถามตัวโตผุดขึ้นบนหัวของทุกคน และในจังหวะนั้นเอง หลินเหวินปินก็เป็นคนให้คำตอบ

"หัวหน้าสถานีเฉิน ลู่เฉิงเป็นคนจัดการครับ เขาคุมตัวคนขับกับรถคันก่อเหตุเอาไว้ได้"

สายตาทุกคู่หันขวับไปมองลู่เฉิงเป็นตาเดียว

"อะไรนะ? เขาคนเดียวเนี่ยนะ?" เฉินเว่ยหมินตกตะลึงจนตาเบิกโพลง

เส้นเลือดที่ขมับของจ้าวหานเต้นตุบๆ "ลู่เฉิง ไอ้เด็กนี่อีกแล้วเหรอ?!"

หลินเหวินปินเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ฟัง

ส่วนเรื่องที่ว่าลู่เฉิงทำอะไรในรถบ้างนั้น หลินเหวินปินย่อมไม่อาจอธิบายได้

เมื่อเล่าจบ กลุ่มเจ้าหน้าที่จากหน่วยตำรวจจราจรก็เอาแต่อึ้งกิมกี่

วิ่งสับเท้าเข้าไปไล่ตามรถคนเดียวน่ะนะ?

แล้วก็ทุบกระจกฝั่งผู้โดยสารจนแตก ก่อนจะปีนทะลุหน้าต่างเข้าไปในรถ?

คิดว่านี่มันฉากในหนังหรือไง?

ท่าอีกาเหินทะลุหน้าต่างรถชัดๆ!

เฉินเว่ยหมินขมวดคิ้ว "ลู่เฉิง ไอ้เด็กบ้า นี่นายรนหาที่ตายหรือไง? ฉันส่งนายมาจัดระเบียบที่เกิดเหตุ ไม่ได้ให้มาทำอะไรบุ่มบ่ามคนเดียวแบบนี้นะ!"

น้ำเสียงของเฉินเว่ยหมินดุดันมาก เขาไม่ได้ด่าที่ลู่เฉิงทำผิด แต่ด่าที่เขาไม่ห่วงความปลอดภัยของตัวเองต่างหาก

นี่เพิ่งจะมาทำงานวันที่สองแท้ๆ ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา ไม่ต้องถึงขั้นเสียชีวิต แค่แขนหักขาหัก เขาก็ไม่รู้จะเอาหน้าไปสู้ครอบครัวของลู่เฉิงยังไงแล้ว

"หัวหน้าสถานีเฉิน สถานการณ์ตอนนั้นมันจวนตัวจริงๆ ครับ ผมมีแต่ต้องพุ่งเข้าไป"

"ไอ้เด็กคนนี้นี่..."

เฉินเว่ยหมินไม่รู้จะพูดอะไรดี ภายในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย

จ้าวหานมองดูบาดแผลของลู่เฉิงแล้วรีบพูดขึ้นมา "หัวหน้าสถานีเฉิน เดี๋ยวผมพาลู่เฉิงไปทำแผลก่อนดีกว่าครับ ปล่อยให้ติดเชื้อคงไม่ดี อาจจะต้องฉีดยากันบาดทะยักด้วย"

"ไปๆ รีบไปเลย!" เฉินเว่ยหมินโบกมือไล่ทันที

จ้าวหานดันตัวลู่เฉิงขึ้นรถแล้วมุ่งหน้าไปยังคลินิกที่ใกล้ที่สุด

กลุ่มตำรวจจากสถานีตำรวจซานหลี่เฉียวมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ต่างคนต่างตกตะลึงอยู่ในใจ

ทำไมถึงเป็นตำรวจฝึกหัดลู่เฉิงคนนี้อีกแล้วเนี่ย!

ขโมยซีนครั้งแล้วครั้งเล่า!

คนบ้าอะไรหยุดรถที่กำลังซิ่งอยู่ได้ด้วยตัวคนเดียว!

พระเจ้าช่วย มีแค่ในหนังเท่านั้นแหละที่กล้าถ่ายทำฉากแบบนี้!

หยวนเจี๋ยและเฉินเจ๋อหลง สองตำรวจฝึกหัดลอบกลืนน้ำลายลงคอ ไม่อยากจะเชื่อภาพเหตุการณ์จริงที่อยู่ตรงหน้า

พวกเขาก็เป็นตำรวจฝึกหัดเหมือนกัน แต่พอลู่เฉิงเล่นทำผลงานซะขนาดนี้ แล้วพวกเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?

ดาเมจจากการเปรียบเทียบครั้งนี้มันรุนแรงระดับคริติคอลหมื่นแต้มชัดๆ!

...