บทที่ 814 ทางตัน

บทที่ 814 ทางตัน

ปลายหอกอันคมกริบเฉือนเกราะของเขาจนขาด กล้ามเนื้อกระตุกเกร็งด้วยความเจ็บปวด

การโจมตีของนักรบจักรกลหยุดลงชั่วขณะ

ในเวลาเดียวกัน เจิ้งมู่ยัดโอสถเม็ดหนึ่งเข้าปากทันที

ทันทีที่ยาละลายลงคอ ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้าสู่จิตสำนึก

ร่างกายที่อ่อนล้า กลับฟื้นคืนสู่จุดสูงสุดในพริบตา

โอสถนี้คือสิ่งที่เขาหลอมขึ้นเองในแดนลับ ประสิทธิภาพเหนือธรรมดา

แม้แต่ผู้ฝึกตนระดับเก้าชั้นฟ้า ยังถือเป็นสมบัติล้ำค่า

ยิ่งไปกว่านั้น หลังกลืนกินยังช่วยเสริมพลังการต่อสู้ได้ชั่วระยะหนึ่ง

แววตาของเจิ้งมู่ฉายประกายโหดเหี้ยม

ดาบยาวในมือยกขึ้นในฉับพลัน

“ฆ่า!”

เสียงคำรามกึกก้อง ร่างทั้งร่างดุจอสูรร้าย

คมดาบวาดผ่านอากาศ ทุกที่ที่ผ่านไป ความเย็นเยียบพุ่งวาบ

“ตูม!”

เมื่อร่างของเขาพุ่งทะลวงนักรบจักรกลคนสุดท้าย เจิ้งมู่ก็ทรุดลงกับพื้นทันที

การใช้พลังหนักหน่วงเกินไป

ตอนนี้แม้แต่ยืน ยังยากเย็น

ขณะเดียวกัน นักรบจักรกลรอบด้านค่อย ๆ ล้อมเข้ามา

หอกยาวในมือพวกมันสร้างจากวัสดุพิเศษ คราบสนิมสีคล้ำยิ่งขับให้คมเหล็กเย็นเยียบ

“ฮ่า ๆ มนุษย์ ในที่สุดแกก็หมดแรงแล้วสินะ ไปตายเสียเถอะ!”

ร่างหนึ่งพุ่งเข้าหาเขา

มันคือผู้บัญชาการของฝ่ายจักรกล

ร่างสูงใหญ่หลายจั้ง ตรีศูลเหล็กในมือใหญ่ราวบานประตู

ฟาดลงจากเบื้องบน

“กร๊าก!”

แรงเหวี่ยงทำให้อากาศบิดเบี้ยว

รูม่านตาของเจิ้งมู่หดตัว

เขาไม่กล้าชักช้า ก้าวเท้าพุ่งเข้าปะทะทันที

“เคร้ง!”

เสียงกระทบใสกังวาน

ตรีศูลเหล็กแตกกระจาย

แต่ตัวเขาเอง ก็ถูกแรงสะท้อนถอยไปครึ่งก้าว

ดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

เขาเพิ่งตระหนักว่า อารยธรรมจักรกลนี้ไม่ธรรมดา

แม้ในสภาพฟื้นพลัง เขาก็ยังเสียเปรียบ

เขาไม่ลังเลอีกต่อไป ถอยหลังทันที

“ปัง!”

ทว่าผู้บัญชาการจักรกลไม่ปล่อยโอกาส

เตะสวนออกมาอย่างรุนแรง

ร่างของเจิ้งมู่ถูกซัดลอยไปไกลกว่าร้อยเมตร

เลือดสดพุ่งออกจากปาก

ในชั่วขณะนั้น เขารับรู้ได้ถึงกลิ่นอายแห่งความตายที่ถาโถมเข้ามา

แต่ทุกอย่าง…สายเกินไป

ยอดฝีมือจักรกลอีกคนพุ่งเข้ามา

“ตายซะ!”

เสียงเย็นเยียบดังขึ้น

หอกยาวสีดำแทงลงมา

รวดเร็ว รุนแรง และเฉียบขาด

เพียงพริบตา ก็ถึงเหนือศีรษะของเขา

หากตกลงมา ชีวิตเขาย่อมดับสูญทันที

แต่ต่อหน้าภาพนั้น หัวใจของเจิ้งมู่กลับไร้ความหวาดกลัว

เกราะจักรกลเปล่งแสงเจิดจ้า

ปืนลำแสงสลายพลาสมาถูกชาร์จเต็มพลังแล้ว

“ตูม!”

เสียงระเบิดดังก้อง

ลูกบอลแสงสีขาวสุกสว่างพุ่งเข้าปะทะหอกยาว

หมอกขาวแผ่กระจาย บดบังสายตาของทุกคน

“ซ่า—!”

ทันใดนั้น ภายในหมอกกลับระเบิดประกายสายฟ้าเจิดจ้า

ใบหน้าของนักรบจักรกลเปลี่ยนสี

พวกมันไม่คาดคิดว่า เจิ้งมู่ยังมีพลังต่อต้านเหลืออยู่

และในวินาทีนั้นเอง พวกมันก็เริ่มเคลื่อนเข้าประชิดอีกครั้ง…

เหมือนฝูงเหล็กไร้วิญญาณ ที่ไม่รู้จักคำว่าเมตตา ไม่รู้จักคำว่าถอย

มีเพียงคำเดียวในโปรแกรม….สังหาร