7.สังหารทั้งหมดไม่เว้นสักคน

ทุกคนมองเซียวเฉินที่กำลังจับประมุขตระกูลเฉาอยู่ด้วยความตกตะลึงเมืองจิ่วจี๋มีขนาดเพียงเท่านี้ในฐานะบุตรชายคนเล็กของตระกูลเซียวทุกคนย่อมรู้จักเขาเป็นอย่างดี แต่ยิ่งรู้จักมากเท่าไรก็ยิ่งรู้สึกเหลือเชื่อมากขึ้นเพราะตามที่พวกเขารู้เซียวเฉินก็เหมือนคนรุ่นเยาว์ของสามตระกูลใหญ่ ต่างก็อยู่เพียงขอบเขตประตูเท่านั้นเหตุใดจึงแข็งแกร่งกะทันหันถึงเพียงนี้

“นี่คือความรู้สึกของการฆ่าคนงั้นหรือ?”

เซียวเฉินไม่สนใจสายตาของผู้คนแม้จะเป็นครั้งแรกที่ฆ่าคนแต่เขากลับไม่รู้สึกอึดอัดใดๆเหมือนเพียงเหยียบมดตายไปไม่กี่ตัว

“ทุกท่านที่เหลือมอบให้พวกท่านจัดการแล้ว!”

เซียวเฉินหันกลับไปพูดกับเหล่าคนในตระกูลด้านหลัง

เหล่าคนตระกูลเซียวต่างยังคงจมอยู่ในความตกละลึงราวกับไม่เชื่อสายตาตัวเองว่าเซียวเฉินจะจัดการสามประมุขตระกูลได้ง่ายดายขนาดนี้

“นี่คือพลังของขอบเขตตำหนักวิญญาณงั้นหรือ?”

ผู้อาวุโสใหญ่เซียวเฟิงอุทานด้วยความตกตะลึง

แม้จะต่างกันเพียงขอบเขตเดียวแต่พลังต่อสู้กลับห่างกันราวฟ้ากับดินประมุขทั้งสามในมือเซียวเฉินแทบไม่มีแรงต่อต้านเลยสักนิด!

ยิ่งกว่านั้นกายเนื้อของขอบเขตตำหนักวิญญาณแข็งแกร่งถึงขั้นทำลายอาวุธวิญญาณระดับสองได้จริงๆหรือ?สมแล้วที่เป็นขอบเขตในตำนาน!

“ท่านประมุขแข็งแกร่งมาก!” เซียวซานร่างกำยำที่ถือขวานยักษ์ตะโกนด้วยความตื่นเต้นแม้ไม่รู้ว่าเหตุใดเซียวเฉินถึงแข็งแกร่งขนาดนี้แต่สำหรับตระกูลเซียวนี่คือโชควาสนาอันยิ่งใหญ่จากนั้นเขาก็ยกขวานยักษ์นำหน้าพุ่งเข้าโจมตีคนที่เหลือของสามตระกูล

คนอื่นๆในตระกูลก็ไม่ยอมน้อยหน้าเมื่อเห็นประมุขตระกูลแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ต่างส่งเสียงร้องด้วยความฮึกเหิมถืออาวุธพุ่งเข้าใส่ด้วยสีหน้าตื่นเต้น

ผู้อาวุโสใหญ่เซียวเฟิงกำลังจะเข้าร่วมด้วยแต่ถูกเซียวเฉินห้ามไว้

“ท่านประมุข?”

“ผู้อาวุโสใหญ่ขอรบกวนรวมรวมคนในตระกูลที่สามารถต่อสู้ได้ทั้งหมดมาให้หมด!”

เซียวเฉินกล่าว

“ท่านประมุขมีแผนการอันใด?”

“ฮ่าๆ เมื่อสามตระกูลคิดจะทำลายตระกูลเซียวพวกเราจะปล่อยพวกมันรอดชีวิตได้อย่างไรวันนี้คือวันที่สามตระกูลจะถูกลบชื่อหายไปจากเมืองจิ่วจี๋!”

ดวงตาผู้อาวุโสใหญ่เซียวเฟิงหดแคบลงเขาเข้าใจความหมายของประมุขทันทีสีหน้าเย็นชาพยักหน้าอย่างเด็ดขาดแม้เขาจะเป็นคนรอบคอบแต่ไม่ใช่พวกใจอ่อนเมื่อถึงเวลาต้องเด็ดขาดก็ต้องเด็ดขาดจากนั้นจึงรีบเดินจากไปรวบรวมคนในตระกูล

เซียวเฉินโยนประมุขตระกูลเฉาที่ตัวสั่นเทาทิ้งลงพื้นส่วนคนที่กล้าคิดไม่ดีกับมารดาของเขาเหตุใดจะปล่อยให้ตายง่ายๆได้

เขาจะให้อีกฝ่ายได้เห็นกับตาตัวเองว่าตระกูลของตนถูกทำลายอย่างไร!

“คุณชายเซียวข้าผิดไปแล้วข้ามีตาแต่หามีแววไม่รู้จักภูเขาใหญ่ขอท่านเมตตาไว้ชีวิตข้าเถิดข้ายินดีมอบทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลเฉาให้และยอมเป็นสุนัขใต้เท้าตระกูลเซียวต่อไปข้าจะทำตามคำสั่งท่านทุกอย่าง!”

ประมุขตระกูลเฉาคุกเข่าคำนับขอร้องเซียวเฉินให้ไว้ชีวิต หลังจากเห็นการลงมือเมื่อครู่เขารู้ดีว่าพลังของอีกฝ่ายเหนือกว่าขอบเขตชีพจรวิญญาณของพวกเขามากการต่อต้านไร้ประโยชน์มีเพียงยอมแพ้และขอร้องเท่านั้นจึงอาจมีโอกาสรอด

“ทรัพย์สินตระกูลเฉา? ฮ่าๆ เจ้าคิดว่าข้าจะสนใจทรัพย์สินของพวกเจ้างั้นหรือ?” เซียวเฉินหัวเราะเย็น “หากข้าต้องการทรัพยากรย่อมมีไม่รู้จบ”

“ส่วนตระกูลเฉาจะมีคุณสมบัติมาเป็นสุนัขใต้เท้าตระกูลเซียวได้งั้นหรือดูสิว่าพวกเจ้ามีความสามารถพอหรือไม่!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นประมุขตระกูลเฉาหวาดกลัวยิ่งกว่าเดิม คลานไปข้างหน้าสองก้าวด้วยเสียงสั่นเครือ “ถ้าอย่างนั้น...ข้ายินดีมอบภรรยาทั้งสิบกว่าคนของข้าให้คุณชายเซียวพวกนางแต่ละคน...”

“ไสหัวไป!”

เซียวเฉินตวาดเสียงเย็นชาพลังมหาศาลแฝงอยู่ในเสียง กระแทกเข้าที่อกของประมุขตระกูลเฉาทำให้ร่างเขาพุ่งกระเด็นออกไปกระอักเลือดสด

บัดซบ! คิดว่าข้ามีนิสัยชอบภรรยาคนอื่นเหมือนเจ้างั้นหรือ!

สายตาเซียวเฉินหันไปมองสามตระกูลที่กำลังถูกคนในตระกูลเซียวล้อมสังหารแม้คนเหล่านี้จะเป็นยอดฝีมือของสามตระกูลมีพลังไม่ธรรมดาแต่พวกเขาถูกวิธีการของเซียวเฉินเมื่อครู่ทำลายขวัญจนหวาดกลัวสติแตกกระเจิงพลังต่อสู้ลดลงอย่างมากยิ่งกว่านั้นยังมีบิดาของเขาผู้อยู่ในขอบเขตชีพจรวิญญาณลงมือด้วยพวกเขาย่อมไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้

เพียงชั่วพริบตา เสียงร้องโหยหวน เสียงครวญคราง เสียงดาบฟันกระบี่ปะทะดังก้องตามมาด้วยแขนขาขาดกระจาย

ศพหนึ่งแล้วหนึ่งเล่าล้มลงพื้นดินถูกเลือดสดย้อมแดงฉานกลิ่นคาวเลือดฟุ้งกระจายจนแทบอาเจียน

ในสามตระกูลมีผู้อาวุโสขอบเขตทะเลแปรผันหลายคนไม่ยอมรอตายสีหน้าเหี้ยมเกรียมดุร้ายลงมืออย่างสุดแรงหวังสังหารและหาทางออกจากวงล้อมแต่ต่อหน้าบิดาของเซียวเฉินผู้อยู่ในขอบเขตชีพจรวิญญาณก็ทำอะไรไม่ได้มากนัก ได้เพียงถูกสังหารยิ่งกว่านั้นผู้อาวุโสตระกูลเซียวหลายคนก็อยู่ในขอบเขตทะเลแปรผันเช่นกันขวางทางไม่ให้พวกเขาหนีรอด

หากเป็นปกติการสังหารผู้ฝึกตนระดับเดียวกันต้องใช้เวลาสักพักแต่ตอนนี้พวกเขาราวกับนกตัวเล็กๆกลัวจนพลังต่อสู้หลงเหลือไม่ถึงหนึ่งในสิบย่อมต้านทานการโจมตีของผู้อาวุโสตระกูลเซียวไม่ได้มีผู้อาวุโสขอบเขตทะเลแปรผันล้มตายในมือผู้อาวุโสตระกูลเซียวอย่างต่อเนื่อง

“ไม่ ข้าไม่อยากตาย! ข้าขอยอมแพ้ ข้าสารภาพ!”

มีคนร้องด้วยความหวาดกลัวล้มลงกับพื้นนั่งทรุดนั่นคือบุตรชายคนหนึ่งของประมุขตระกูลเฉาเดิมทีตามพ่อมาหาประสบการณ์แต่กลับเจอเรื่องน่ากลัวที่สุดในชีวิต

แต่สิ่งที่รอเขาอยู่ไม่ใช่การยอมรับจากคนตระกูลเซียวแต่เป็นหมัดของเซียวเยว่เสียงกร๊อบดังขึ้นหมัดเปื้อนเลือดของเซียวเยว่กระแทกเข้าที่อกทำให้อกยุบลงเลือดสดพุ่งออกมา ร่างเซถลาล้มลงพื้น

“หากยอมแพ้สารภาพแล้วรอดได้โลกนี้จะมีคนตายมากมายขนาดนี้ได้ยังไง!”

เซียวเยว่แค่นเสียงเย็นชาแล้วหันไปสังหารผู้ฝึกตนขอบเขตเบิกประตูคนอื่นๆ

ประมุขตระกูลเฉาเห็นลูกชายสุดที่รักตายต่อหน้าต่อตาส่งเสียงคำรามอย่างไม่ยอมตาย “เซียวเฉิน! เซียวเฉิน! เจ้าฆ่าฟันเลือดเย็นเช่นนี้จะต้องได้รับกรรมตามสนองจะต้องได้รับกรรมตามสนองแน่!”

“กรรมตามสนอง? ใครจะสนองกรรมข้า? เจ้างั้นหรือ?”

เซียวเฉินยิ้มเบาๆไม่แม้แต่จะเหลือบมองอีกฝ่ายเขาจับตาดูสนามรบทุกครั้งที่มีคนในตระกูลตกอยู่ในอันตรายเขาจะแอบช่วยเหลืออย่างลับๆเพื่อปกป้องชีวิตพวกเขา

...

การต่อสู้จบลงอย่างรวดเร็วคนทั้งสามตระกูลที่ก้าวเข้ามาในประตูตระกูลเซียวล้วนตายหมดไม่เหลือสักคนรวมแล้วหลายร้อยศพซากศพกองทับกันเป็นภูเขาเล็กๆเลือดไหลเป็นสายธารกลิ่นคาวเลือดอบอวลมีเพียงประมุขตระกูลเฉาที่ตัวสั่นเทานอนแผ่หราบนพื้น

ตอนนี้คนตระกูลเซียวที่ลงมือทุกคนล้วนเปื้อนเลือดศัตรู สีหน้าดูดุร้ายบางคนบาดเจ็บสาหัสแต่ไม่มีใครสงสารศพเหล่านั้นเพราะทุกคนรู้ดีหากเซียวเฉินผู้แข็งแกร่งที่ซ่อนตัวไม่ปรากฏตัวขึ้นตอนนี้ที่ถูกทำลายล้างก็คือตระกูลเซียวของพวกเขา

ไม่ได้ยินหรือว่าประมุขตระกูลหม่าเคยพูดว่าจะทำให้ตระกูลเซียวไม่เหลือแม้แต่หญ้าหนึ่งต้นไม่มีแม้แต่สุนัขตัวเดียวรอดออกไป?

และหากเป็นเช่นนั้นจริงลงท้ายตระกูลเซียวคงต้องเจอชะตากรรมที่น่าสังเวชยิ่งกว่านี้แน่

มองเหล่าคนในตระกูลที่อาบเลือดเซียวเฉินพยักหน้าอย่างพึงพอใจนี่แหละคนในตระกูลที่มีสายเลือดนักรบแท้จริง!