บทที่ 39: ฟู่เส้าตั๋วได้รับบาดเจ็บ

บทที่ 39: ฟู่เส้าตั๋วได้รับบาดเจ็บ

เจียงชิ่นกลับขึ้นไปนั่งบนรถแทรกเตอร์ เดินทางกลับบ้านพร้อมกับสหายผู้หญิงคนอื่นๆ จากกองพลที่ 7 ฟาร์มตงอัน เธอนั่งอยู่บนรถแทรกเตอร์ มองออกไปไกลๆ ยังไซต์งานก่อสร้างเขื่อน ที่นั่นมีผู้คนนับไม่ถ้วนกำลังหลั่งเหงื่อทุ่มเทแรงกาย จู่ๆ ใบหน้าที่คล้ำแดดของฟู่เส้าตั๋วก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ

เมื่อรถแทรกเตอร์แล่นห่างออกไปดังฉึกฉักๆ เป็นครั้งแรกที่เจียงชิ่นเกิดความรู้สึกอาลัยอาวรณ์ฟู่เส้าตั๋วขึ้นมา

พอเห็นเธอทำคอตกดูไม่ค่อยมีชีวิตชีวา เหอชุนผิงก็หัวเราะแล้วพูดว่า "คิดถึงเสี่ยวฟู่บ้านเธอใช่ไหมล่ะ ความจริงฉันก็เหมือนกัน คิดถึงเจี้ยนจวินบ้านฉัน อดทนอีกอาทิตย์เดียวเขื่อนก็สร้างเสร็จแล้ว พวกเขาก็จะได้กลับบ้านแล้วล่ะ"

"เมื่อกี้ตอนที่ฉันเห็นสภาพของเจี้ยนจวินบ้านฉัน ฉันเกือบจะร้องไห้ออกมาเลย รอเขากลับบ้าน ฉันต้องทำของอร่อยๆ ให้เขากินเยอะๆ บำรุงเขาซะหน่อยแล้ว"

พอเจียงชิ่นได้ยินคำพูดของหล่อน ก็กลับมามีเรี่ยวแรงขึ้นมาทันที

"จริงด้วย ฉันก็ทำของอร่อยๆ ให้ฟู่เส้าตั๋วกินเพื่อบำรุงเขาได้เหมือนกันนี่นา"

อารมณ์ของเธอเริ่มกลับมาเบิกบานอีกครั้ง ตลอดทาง เจียงชิ่นกับเหอชุนผิงก็คุยกันเจื้อยแจ้ว นับนิ้วดูว่าจะทำอะไรอร่อยๆ ได้บ้าง ทั้งสองคนนึกเมนูอาหารออกตั้งหลายอย่าง

พอถึงหน้าบ้าน จางเผิงก็จูงมือน้องสาวจางถิงยืนรอเหอชุนผิงอยู่หน้าประตูรั้ว

พอเห็นเหอชุนผิง ทั้งสองคนก็วิ่งจู๊ดเข้ามารายล้อมหล่อนไว้

"แม่ พ่อเป็นไงบ้าง? พ่อจะกลับมาเมื่อไหร่?" จางเผิงถาม

"ใช่ๆ พ่อจะกลับมาเมื่อไหร่?" จางถิงเลียนแบบคำพูดของพี่ชาย แล้วถามบ้าง

เหอชุนผิงอุ้มลูกสาวขึ้นมา แล้วพูดว่า "อีกหนึ่งอาทิตย์จ้ะ เดี๋ยวให้พี่ชายลูกขีดเส้นไว้บนกำแพงนะ ขีดครบเจ็ดเส้นเมื่อไหร่ พ่อก็กลับมาแล้ว"

"จริงเหรอ พี่คะเดี๋ยวเรากลับบ้านไปขีดกันเลยนะ" สามคนแม่ลูกเดินคุยหัวเราะกันกลับบ้านไป

เจียงชิ่นเองก็กลับเข้าบ้าน พอเข้าบ้าน เธอก็ตรงเข้าไปอาบน้ำในมิติวิเศษทันที

ที่ไซต์งานซ่อมเขื่อนฝุ่นเยอะมาก เธอเพิ่งจะไปอยู่ตรงนั้นแค่แป๊บเดียว ตามตัวก็มีแต่ฝุ่นเต็มไปหมด

ตอนที่กำลังอาบน้ำ เจียงชิ่นก็นึกถึงฟู่เส้าตั๋ว ดูจากสภาพแวดล้อมที่ไซต์งานซ่อมเขื่อนแล้ว พวกเขาคงไม่มีทางได้อาบน้ำแน่ๆ

ครึ่งเดือนกลับมาจะสกปรกขนาดไหน เจียงชิ่นไม่กล้าคิดเลย อาบน้ำเสร็จเธอจึงเงียบๆ ไปหาสบู่กำมะถันกับผงกำจัดแมลงออกมาเตรียมไว้ กะว่ารอฟู่เส้าตั๋วกลับมาเมื่อไหร่ก็จะเอาให้เขาทันที

ผ่านไปอีกหนึ่งสัปดาห์

สัปดาห์นี้รางวัลจากการเช็กอินรายวันของเจียงชิ่นอุดมสมบูรณ์มาก โชคดีที่พวกมันหดเล็กลงได้เมื่ออยู่ในมิติ ไม่อย่างนั้นพื้นที่เกือบสองร้อยตารางเมตรคงไม่พอเก็บแน่ๆ

เจียงชิ่นเคยถามระบบว่า การที่ช่วงนี้ได้รางวัลอุดมสมบูรณ์ เป็นเพราะเธอทำงานหนักทุกวันใช่หรือเปล่า

คำตอบที่ระบบให้คือ ใช่

ดังนั้นเจียงชิ่นจึงมีแรงจูงใจในการทำงานมากขึ้นไปอีก ทิ้งห่างสหายผู้หญิงคนอื่นๆ ไปไกลลิบ

เจียงชิ่นคนก่อนหน้านี้ ใครพูดถึงก็ต้องส่ายหน้า แต่เจียงชิ่นในตอนนี้ ใครๆ ต่างก็ต้องยกนิ้วโป้งให้

ทุกวันกลับบ้านมาด้วยความเหนื่อยล้า หลังจากเจียงชิ่นเข้าไปจัดการตัวเองในมิติเสร็จ เธอก็ยังต้องเรียนตัดเย็บเสื้อผ้าต่ออีกสักพัก

ได้รับบทเรียนจากประสบการณ์ครั้งก่อน เจียงชิ่นมั่นใจว่าครั้งนี้จะสามารถตัดเสื้อผ้าที่พอดีตัวได้ และพยายามทำให้ภารกิจสำเร็จล่วงหน้า

ในที่สุด คนที่ไปซ่อมเขื่อนก็กลับมาแล้ว

พวกเขานั่งรถบรรทุกของฟาร์มศูนย์กลาง กลับมายังบ้านที่จากไปนานครึ่งเดือน

สหายผู้หญิงที่กำลังทำงานอยู่ในนา พอได้ยินข่าวว่าสามีตัวเองกลับมาแล้ว ก็ทิ้งเครื่องมือเกษตรแล้ววิ่งกลับบ้านทันที

เจียงชิ่นไม่ได้ตามกลับไปด้วย

เดิมทีเธอก้าวขาออกไปแล้วข้างหนึ่ง แต่พอลองคิดดู ฟู่เส้าตั๋วกลับมาก็คงต้องกลับไปที่หอพักชายโสดก่อน ไม่น่าจะกลับมาที่บ้าน เธอกลับไปก็ไม่มีประโยชน์

ท้องนาที่เมื่อกี้ยังครึกครื้น ตอนนี้เหลือเพียงเจียงชิ่นคนเดียว

เธอรู้สึกอึดอัดอยู่ในใจ ก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไปอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน เหอชุนผิงก็ตะโกนเรียกเธอจากคันนา

"เสี่ยวเจียง รีบกลับบ้านเร็ว ฟู่เส้าตั๋วบ้านเธอได้รับบาดเจ็บ!"

มือของเจียงชิ่นคลายออก เครื่องมือเกษตรหล่นตุบลงบนพื้น

ในหัวมีเพียงความคิดเดียว ฟู่เส้าตั๋วได้รับบาดเจ็บ

"รีบไปสิ อย่ามัวแต่อึ้ง! เสี่ยวฟู่ถูกหามกลับไปที่บ้านแล้ว!"

คราวนี้เจียงชิ่นถึงได้สติรับรู้ถึงความจริง เธอสับเท้าวิ่งกลับบ้านอย่างไม่คิดชีวิต

เหอชุนผิงตั้งใจจะตะโกนเรียกเธอ แต่ก็ถูกเธอวิ่งทิ้งห่างไปไกลแล้ว

วิ่งรวดเดียวจนเข้าประตูบ้าน บ้านที่ปกติเคยเงียบเหงา ตอนนี้กลับเบียดเสียดไปด้วยผู้คน โจวตงหยางเพื่อนสนิทของฟู่เส้าตั๋วก็อยู่ด้วย พอเจียงชิ่นเข้าประตูมา คนเหล่านั้นก็เห็นเธอทันที

"ภรรยาหัวหน้ากลับมาแล้ว หลีกทางหน่อย" มีคนตะโกนบอก

ไม่นานทุกคนก็หลีกทางให้เธอ เจียงชิ่นเบียดเข้าไปจนถึงริมเตียงเตา

ฟู่เส้าตั๋วกำลังนอนอยู่บนเตียงเตา บนหัวพันผ้าพันแผลไว้ ขาซ้ายก็พันผ้าพันแผล แถมดูเหมือนว่าขาซ้ายจะเข้าเฝือกไว้ด้วย

"ทะ... ทำไมถึงเจ็บหนักขนาดนี้ได้ล่ะคะ?"

เจียงชิ่นเองยังไม่ทันสังเกตว่าเสียงพูดของตัวเองสั่นเครือไปหมด

"ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก แผลบนหัวก็แค่แผลเล็กๆ ส่วนขาซ้ายกระดูกหัก นอนพักสักเดือนก็หายแล้ว"

ฟู่เส้าตั๋วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่

เจียงชิ่นยังไม่ทันได้ตอบ โจวตงหยางที่อยู่ข้างๆ ก็พูดแทรกขึ้นมา "หัวหน้าฟู่ หมอไม่ได้พูดแบบนี้นะ หมอบอกว่ากระดูกหักเอ็นฉีกต้องพักร้อยวัน ให้คุณพักผ่อนไปเลยสามเดือน"

ฟู่เส้าตั๋วตวัดสายตาดุๆ ใส่เขา โจวตงหยางก็ทำเป็นมองไม่เห็น หันมากำชับเจียงชิ่นถึงข้อควรระวังที่หมอสั่งไว้

เจียงชิ่นฟังไปก็พยักหน้าไป จดจำเรื่องที่โจวตงหยางกำชับไว้ทุกตัวอักษรไม่ให้ตกหล่น

"เอาล่ะ ภรรยาเขากลับมาแล้ว พวกเราก็กลับกันเถอะ"

โจวตงหยางหันกลับไปมองฟู่เส้าตั๋ว "นายก็พักรักษาตัวอยู่ที่บ้านให้สบายใจเถอะ เดี๋ยวฉันเอาของของนายมาให้ เตียงพับทหารนั่นก็เอาไปคืนเขาซะ" พูดจบ เขาก็ไม่รอให้ฟู่เส้าตั๋วตอบรับ เดินออกไปอย่างรวดเร็ว

พอโจวตงหยางไป ทุกคนก็พากันกลับไปจนหมด ชั่วพริบตา ในบ้านก็เหลือเพียงเจียงชิ่นกับฟู่เส้าตั๋วสองคน

ฟู่เส้าตั๋วอ้าปากเตรียมจะพูดกับเธอ แต่เจียงชิ่นกลับวิ่งปรู๊ดไปดึงลิ้นชักใต้ตู้ออกมา หยิบสมุดโน้ตปกพลาสติกออกมาเล่มหนึ่ง แล้วนั่งลงที่โต๊ะตั้งใจเขียนอะไรบางอย่าง

ผ่านไปพักใหญ่ เธอถึงได้เขียนเสร็จ

ฟู่เส้าตั๋วกำลังสงสัยว่าเธอเขียนอะไร เจียงชิ่นก็วางปากกา ถือสมุดโน้ตไว้ในมือ แล้วโบกให้เขาดู

"เรื่องที่โจวตงหยางกำชับเมื่อกี้ ฉันจดลงสมุดหมดแล้วนะ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด"

ฟู่เส้าตั๋ว: "คุณอย่าไปฟังเขาพูดจาเหลวไหลเลย"

เจียงชิ่น: "เขาก็บอกอยู่ว่านั่นเป็นคำพูดของหมอ มีหลักฐานทางวิทยาศาสตร์นะ เอาเป็นว่าคุณไม่ต้องยุ่ง ฉันทำอะไรให้คุณกินคุณก็ต้องกิน ห้ามมีข้อโต้แย้งเด็ดขาด"

ฟู่เส้าตั๋วถึงกับพูดไม่ออก

เจียงชิ่นเก็บสมุดโน้ตให้เรียบร้อย แล้วเดินมาที่ริมเตียงเตา สายตาตกอยู่ที่ขาซ้ายที่บาดเจ็บของฟู่เส้าตั๋ว

"คุณนี่นะ ทำอีท่าไหนเนี่ยถึงได้เจ็บหนักขนาดนี้" เธอเม้มปากแล้วพูด "คราวที่แล้วตอนเจอกัน ฉันก็บอกให้คุณระวังตัวหน่อย คุณก็บอกว่าไม่มีปัญหา แล้วผลเป็นไงล่ะ"

"ไม่เป็นไรจริงๆ นอนพักอยู่บ้านเดี๋ยวแผลก็หาย คุณไม่รู้หรอกว่าตอนนั้นมันฉุกเฉินแค่ไหน มีรถดันดินคันนึงกลิ้งตกลงมาจากเนิน เกือบจะทับหัวเสี่ยวหวังแล้ว โชคดีที่ผมผลักเขาออกไปพ้น ไม่อย่างนั้นคงมีคนตายแน่ๆ"

เจียงชิ่นถึงได้เข้าใจ ที่แท้ฟู่เส้าตั๋วก็ได้รับบาดเจ็บเพราะช่วยชีวิตคนอื่น

นี่ก็ถือเป็นการทำความดี กล้าหาญผดุงความยุติธรรมล่ะนะ

เพียงแต่หมอนี่ช่วยคนอื่นจนตัวเองต้องมารับเคราะห์แทน หัวก็แตกขาก็หัก

โชคดีที่คนยังอยู่ ไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสไปกว่านี้

"วันหลังถ้าเจอเรื่องแบบนี้อีก จะช่วยคนก็ได้นะ แต่ก็ต้องห่วงตัวเองด้วย อย่าทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังแบบนี้อีก" เจียงชิ่นเอ็ด

"อืม วันหลังผมจะระวังให้มากกว่านี้"

มองแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ได้ใส่ใจเลย แค่พูดส่งๆ ไปอย่างนั้นแหละ

เจียงชิ่นมองค้อนฟู่เส้าตั๋ววงใหญ่ "เอาเป็นว่าถ้าคุณตายไป ฉันก็จะแต่งงานใหม่ ถึงตอนนั้นฉันจะหาคนที่ทั้งดีกว่าและหนุ่มกว่าคุณเลยคอยดู"

ฟู่เส้าตั๋ว: "..."