บทที่ 56: เขารนหาที่ตาย
บทที่ 56: เขารนหาที่ตาย
บทที่ 56: เขารนหาที่ตาย
"คุณชายเหยียน คุณ... คุณเข้าใจผิดจริง ๆ แล้วครับ เมื่อกี้ผมแค่จะพูดว่า... ใครกล้าทำให้คุณซูโกรธ ผมผู้เฒ่าสวี่จะฆ่ามันให้หมด ! "
ช่วยไม่ได้ ในโลกนี้ความเมตตาหายาก ชีวิตคนมีค่าน้อยกว่าสุนัข สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของคุณสวี่นั้นแข็งแกร่งเป็นเลิศ
แววตาของเหยียนเหวยหานไหววูบ ถือว่ายอมปล่อยเขาไปครั้งนี้
ซูเสี่ยวเนี่ยนหันกลับมามองด้วยความประหลาดใจที่เห็นผู้ชายคนนี้โผล่มา "ท่านประธานเหยียน คุณมาที่นี่ได้ยังไงคะ ? "
"ผ่านมา" เหยียนเหวยหานตอบเรียบ ๆ เขาปรายตามองซูเสี่ยวเนี่ยน แล้วลากเก้าอี้มานั่งลงที่โต๊ะ พร้อมเอ่ยคำสั้น ๆ ที่ทรงพลังว่า "มานี่"
ช่างเป็นความเผด็จการแบบราชาที่ปฏิเสธไม่ได้จริง ๆ !
ซูเสี่ยวเนี่ยน: "..."
ท่านประธานเหยียนคะ คุณหน้าหนาขนาดไหนถึงกล้าพูดว่าแค่ "ผ่านมา" แถวสนามกอล์ฟเนี่ยนะ ?
คุณควรจะบอกว่า "ผ่านมา" แถวยอดเขาเอเวอร์เรสต์จะน่าเชื่อกว่าไหม !
มุมปากของเธอกระตุก แต่ต่อหน้าคุณสวี่ ซูเสี่ยวเนี่ยนก็ไม่อยากจะหักหน้าเขา เธอจึงเดินกลับมานั่งลงตรงข้ามเขา "ท่านประธานเหยียน คุณมาไม่ถูกจังหวะเลยนะคะ ฉันกำลังจะกลับพอดี"
หางตาของเธอเหลือบมองคุณสวี่ร่างท้วม ที่ตอนนี้กำลังกุมแขนที่หักของตัวเองไว้ หน้าซีดเผือด ตาลายคล้ายจะเป็นลม
"ทำไม ? คุณซูรังเกียจผมขนาดนั้นเชียว พอผมมาปุ๊บคุณก็จะไปปั๊บ ? "
ผู้หญิงที่ไม่ไว้หน้าและพูดจาไม่เข้าหูแบบนี้... ตอนนั้นเขาไปหลงเสน่ห์ลงได้ยังไงนะ !
รสนิยมแปลกประหลาดขนาดนี้ จะทำให้เขาอกแตกตายไหมเนี่ย ?
ซูเสี่ยวเนี่ยนมองผู้ชายตรงหน้าอย่างพูดไม่ออก ปากคอเราะร้ายขนาดนี้ ระวังจะหาเมียไม่ได้เอานะคะ ?
"อืม ! ท่านประธานเหยียนอารมณ์ฉุนเฉียวขนาดนี้ อาการภูมิแพ้กำเริบเหรอคะ ? "
เธอเรียกพนักงานมาเคลียร์โต๊ะ ซูเสี่ยวเนี่ยนสั่งเพิ่มอีกไม่กี่อย่าง ไม่นานผลไม้สด กาแฟ และชานมก็ถูกนำมาเสิร์ฟ
"ท่านประธานเหยียน รับกาแฟไหมคะ ? " เธอดันแก้วกาแฟเย็นไปให้เขา แล้วหยิบชานมของตัวเองขึ้นมาดื่ม
เหยียนเหวยหานเงยหน้าขึ้น จ้องมองเธอเขม็ง แล้วจู่ ๆ ก็ยื่นมือมาคว้าชานมของเธอไป
ซูเสี่ยวเนี่ยน: "..."
"ท่านประธานเหยียน ? นั่นของฉันนะคะ"
"ตอนนี้ไม่ใช่ของคุณแล้ว" เหยียนเหวยหานพูดหน้าตาเฉย แล้วยกแก้วขึ้นดื่มชานมหวานเจี๊ยบอึกใหญ่ ตรงตำแหน่งที่ริมฝีปากของเธอเพิ่งสัมผัสไปเมื่อครู่
แล้วเขาก็แทบจะพ่นออกมา !
ผู้ชายอกสามศอกอย่างเขา ปกติถ้าไม่ดื่มชาก็กาแฟ เคยดื่มของหวาน ๆ แบบผู้หญิงที่ไหนกัน ?
หวานจนเลี่ยนคอ !
เขาอดไม่ได้ที่จะหน้าบูดบึ้ง มองผู้หญิงตรงหน้าแล้วถามว่า "ของรสชาติแย่ขนาดนี้ คุณกินลงได้ยังไง ? "
"ก็คุณรนหาที่เอง จะมาโทษฉันได้ไง ? "
ซูเสี่ยวเนี่ยนกลอกตาใส่ ทั้งที่สั่งกาแฟให้แล้วแท้ ๆ ดันจะมาแย่งชานมของเธอ...
แถมยังจงใจดื่มตรงรอยปากของเธออีก...
ไม่เลี่ยนตายก็แปลกแล้ว !
ชานมน่ะ มันต้องค่อย ๆ ละเลียดชิมถึงจะอร่อย !
ความสุขทางรสชาติแบบนั้น ไม่ใช่สิ่งที่การ "จูบทางอ้อม" จะมาทดแทนความโรแมนติกทางความรู้สึกได้หรอกย่ะ
เหยียนเหวยหานหน้าดำคร่ำเครียด ส่งเสียงฮึดฮัด "คุณเป็นผู้หญิงหรือเปล่าเนี่ย ? รู้จักคำว่า 'อ่อนหวานน่าทะนุถนอม' บ้างไหม ? "
"ว้าว ! ที่แท้ท่านประธานเหยียนก็สนใจเรื่องแบบนี้เองเหรอคะ ! " ซูเสี่ยวเนี่ยนตบมือฉาด ทำหน้าเหมือนบรรลุธรรม "มิน่าล่ะ! ขนาดท่านประธานเหยียนดื่มชานมยังดูดุดันขนาดนี้ ที่แท้ลึก ๆ แล้วหัวใจก็มุ้งมิ้งสีชมพูอยู่นี่เอง"
"ไม่ต้องสงสัยหรอก สีชมพูเดียวในชีวิตผม ก็มีแค่เนี่ยนเนี่ยนคนเดียวนั่นแหละ" เหยียนเหวยหานกระตุกยิ้มที่มุมปาก แล้วจู่ ๆ ก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา
ซูเสี่ยวเนี่ยน: "..."
รู้สึกเหมือนโดนผู้ชายคนนี้หลอกด่าทางอ้อมอีกแล้วแฮะ
"เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น ? " เหยียนเหวยหานถามขึ้นมาดื้อ ๆ แล้วเรียกพนักงานมาสั่งชานมแก้วใหม่ให้เธอ
คุณสวี่ที่แขนหักยืนหน้าซีดเผือดอยู่ข้างหลังเหยียนเหวยหาน...
ท่านประธานเหยียนไม่ไล่ เขาไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ใจจริงเขาอยากจะแปลงร่างเป็นวิญญาณโปร่งแสง หายตัววูบไปเลย จะได้ไม่ต้องมาเจอหน้าซูเสี่ยวเนี่ยนอีก
ขณะที่กำลังสวดภาวนาในใจ จู่ ๆ ก็ได้ยินคำถามนั้น หัวใจเขาหล่นวูบ เผลอมองไปทางซูเสี่ยวเนี่ยนด้วยสายตาขอความเมตตา...
แต่ซูเสี่ยวเนี่ยนไม่มองเขา เธอคนชานมในแก้วเล่นอย่างอารมณ์ดี แล้วพูดกับเหยียนเหวยหานช้า ๆ ว่า "ท่านประธานเหยียนกำลังห่วงใยลูกน้องเหรอคะ ? "
"เปล่า ! ผมกำลังห่วง 'ครึ่งชีวิตที่เหลือ' ของผมต่างหาก" เหยียนเหวยหานตอบหน้าตาเฉย ทำหน้าเหมือนกับว่า 'คุณคือเจ้ากรรมนายเวรตลอดชีวิตของผม' จนซูเสี่ยวเนี่ยนหางตากระตุก
"น่าเสียดายนะคะ... คู่หมั้นของท่านประธานเหยียนน่ะ ทั้งสวยทั้งสง่า น่ามองจะตายไป" ซูเสี่ยวเนี่ยนพูดด้วยความจริงใจ (ประชด) แทบจะควักมือถือออกมาโทรตามคุณหนูซูมาปรนนิบัติท่านประธานให้รู้แล้วรู้รอด
"คุณกำลังหึง ? งั้นแปลว่าจริง ๆ แล้วในใจเนี่ยนเนี่ยน ก็ชอบผมอยู่เหมือนกันใช่ไหม ? วางใจเถอะ พูดความจริงมาเถอะ ผมไม่หัวเราะเยาะคุณหรอก ! " เหยียนเหวยหานทำหน้ามั่นใจในตัวเองสุดขีด
แผ่รังสีฟีโรโมนรุนแรงออกมาทั่วร่าง: มาสิ ๆ ! ชอบฉันก็บอกมาตรง ๆ ฉันจะสนองให้ !
ไอ้บ้าเอ๊ย ! ซูเสี่ยวเนี่ยนอยากจะด่าคำหยาบออกมาดัง ๆ
แต่เธอก็กลั้นไว้ แล้วบ่นอุบอิบว่า "ท่านประธานเหยียนหลงตัวเองขนาดนี้ ไม่กลัวจะไร้ทายาทสืบสกุลเหรอคะ ? "
"อืม ตราบใดที่เนี่ยนเนี่ยนชอบผม จะไร้ทายาทสืบสกุล... ก็ไม่น่ากลัวหรอก" เหยียนเหวยหานมองเธอด้วยรอยยิ้มกึ่งยิ้ม
ผู้ชายคนนี้พอลองได้ทำตัวเจ้าเล่ห์แล้วล่ะก็ ร้ายกาจไม่ใช่คนเลยจริง ๆ
หึ ๆ ! คิดว่าฉันไม่รู้หรือไง ว่าเธอคลอดลูกชายให้ฉันตั้งนานแล้ว ?
ไร้ทายาทสืบสกุล...
เนี่ยนเนี่ยน คุณแน่ใจนะว่าไม่ได้กำลังแช่งตัวเองอยู่ ?
"คุณนี่มันเกินเยียวยาแล้วจริง ๆ ! " ซูเสี่ยวเนี่ยนเบือนหน้าหนี เธอเถียงเขาไม่ชนะ และไม่คิดจะต่อปากต่อคำกับปีศาจตนนี้อีกแล้ว
เธอหยิบธนบัตรสีแดงสองใบออกมาจากกระเป๋า ตบลงบนโต๊ะดัง "ปัง ! "
"ท่านประธานเหยียนเชิญตามสบาย ฉันมีธุระ ขอตัวก่อนนะคะ ! "
"เนี่ยนเนี่ยน เดี๋ยวสิ" เหยียนเหวยหานลุกขึ้น รีบเดินตามไป... ทั้งสองเดินตามกันออกไปทางประตูสนามกอล์ฟ
มองจากด้านหลัง ชายหล่อหญิงสวย ช่างเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก
คุณสวี่มุมปากกระตุกแล้วกระตุกอีก น้ำตาแทบจะไหลออกมาด้วยความเจ็บปวด
ให้ตายสิ ! ในที่สุดเขาก็กล้าหายใจเต็มปอดสักที
อ๊ากกก ! แต่เมื่อกี้เขาเจออะไรมาเนี่ย ? ท่านประธานเหยียนผู้เด็ดขาดและโหดเหี้ยมคนนั้น มีมุมหน้าด้านหน้าทนแบบนี้ด้วยเหรอ ?
ซูเสี่ยวเนี่ยนไม่มีรถ เธอนั่งแท็กซี่มา เหยียนเหวยหานจึงรับหน้าที่เป็นสารถีขับรถไปส่งโดยปริยาย
"เชิญครับเนี่ยนเนี่ยน" เขาก้มตัวลงเปิดประตูฝั่งที่นั่งข้างคนขับให้ ใบหน้าเปี่ยมด้วยความอ่อนโยน ในดวงตาสีดำสนิทคู่นั้น ราวกับซ่อนดวงดาวนับล้านดวงเอาไว้...
ซูเสี่ยวเนี่ยนมองแวบเดียว หัวใจก็กระตุกวูบ
อึก ! ผู้ชายหล่อเกินไปนี่มันผิดกฎธรรมชาติชัด ๆ
"ขอบคุณค่ะท่านประธานเหยียน ฉันนั่งข้างหลังดีกว่า" เธอเปิดประตูหลังรถอย่างใจเย็น ตัดสินใจรักษาระยะห่างจากเขาให้มากที่สุด
"ปัง ! " ประตูรถที่เพิ่งเปิดถูกเขาใช้เท้าถีบกลับเข้าไป เหยียนเหวยหานถามเสียงดุ "ทำไม ? เห็นผมเป็นคนขับรถของคุณจริง ๆ หรือไง ? "
การนั่งข้างคนขับ คือการให้เกียรติคนขับ จงใจปล่อยที่ว่างข้างคนขับแล้วไปนั่งข้างหลัง... นี่เห็นตัวเองเป็นเจ้านายหรือไง
"ท่านประธานเหยียนคิดมากไปแล้วค่ะ" ซูเสี่ยวเนี่ยนย้อนกลับอย่างเอือมระอา
ทำไมต้องหาเรื่องจับผิดไปซะทุกอย่างนะ ?
"กับคุณ ไม่คิดมากไม่ได้หรอก" เหยียนเหวยหานสายตาคมกริบ "อย่างเมื่อกี้ ไอ้ผู้ชายแซ่สวี่นั่น มันลวนลามคุณใช่ไหม ? "
"หือ ? คุณรู้ได้ยังไง ? "
"มันรนหาที่ตาย ! " ใบหน้าของเหยียนเหวยหานมืดครึ้มลงทันที "บอกมา มันใช้มือขวาแตะตัวคุณใช่ไหม ? "