บทที่ 14 เหรียญทองแดง

บทที่ 14 เหรียญทองแดง

เฒ่าจางยิ้มยิงฟัน "เหรียญหงอู่ทงเป่าเหรียญนี้ 5,000 หยวน"

เฒ่าอวี่ได้ยินดังนั้นก็ชักสีหน้าไม่พอใจ "นี่ เฒ่าจาง ทำไมของแกมันถึงได้แพงขึ้นเรื่อยๆ แบบนี้ล่ะ ค้าขายแบบนี้ได้ยังไงกัน"

"อ้าวๆ เฒ่าอวี่ วงการของเก่ามันก็แบบนี้แหละ ตาดีได้ตาร้ายเสีย ถ้าตาถึงได้ของดีไปก็กำไรบาน"

"แกจะหวังแต่ได้กำไรโดยไม่อยากลงทุนเลยหรือไง"

"เหรียญหงอู่ทงเป่านี่ ฉันลดให้เต็มที่ก็ 4,000 หยวนล่ะนะ ไม่งั้นแกก็เอาคังซีทงเป่าที่เพิ่งดูไปเมื่อกี้สิ ฉันคิดให้ 1,800 หยวน"

เสิ่นเจ๋อยืนดูท่าทีของเฒ่าอวี่ ชายชราในชุดสไตล์จีนโบราณ แล้วจู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าตัวเองก็น่าจะพอมีหวังอยู่เหมือนกัน

ดูท่าตาเฒ่าคนนี้คงจะไม่มีความรู้เรื่องของเก่าเท่าไหร่ ไม่อย่างนั้นทำไมถึงไม่เลือกเหรียญคังซีทงเป่าล่ะ

แต่เดี๋ยวก่อน... หรือว่าตาเฒ่านี่กำลังเล่นละครแกล้งทำเป็นดูไม่ออก เพื่อจะกดราคาแล้วสอยเหรียญหงอู่ทงเป่าไปแทน

รอดูสถานการณ์ไปก่อนดีกว่า

หลังจากต่อรองราคากันไปมาพักใหญ่ สุดท้ายเฒ่าอวี่ก็ควักกระเป๋าจ่ายเงินซื้อเหรียญหงอู่ทงเป่าไปในราคา 3,500 หยวน แล้วเดินจากไปอย่างอารมณ์ดี

คนอื่นๆ ที่ยืนมุงดูอยู่ เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นแล้ว ก็พากันสลายตัวไป

เสิ่นเจ๋อจึงก้าวเข้าไปยืนอยู่หน้าแผงลอยแทน

เมื่อเฒ่าจางเห็นว่าเป็นไอ้หนุ่มหน้ามนหน้าตาซื่อๆ ดวงตาของเขาก็หยีเป็นสระอิด้วยความดีใจ

เขารีบส่งเสียงทักทายอย่างกระตือรือร้น "พ่อหนุ่ม เชิญดูเชิญเลือกตามสบายเลยนะ บนถนนเส้นนี้ แผงลอยของเฒ่าจางนี่แหละมีของแท้เยอะที่สุดแล้ว"

เฒ่าจางชอบลูกค้าวัยรุ่นแบบนี้เป็นที่สุด พวกใจร้อน หูเบา อ่อนหัด แถมที่สำคัญคือต่อราคาไม่ค่อยเก่ง คราวก่อนก็เพิ่งจะมีเด็กสาววัยรุ่นรุ่นราวคราวเดียวกันนี้ โดนเขาหลอกฟันกำไรจากการขายแท่นฝนหมึกสมัยราชวงศ์ถังไปตั้ง 50,000 หยวน

เสิ่นเจ๋อยิ้มรับ "ได้ครับ ขอผมดูหน่อยนะ"

เสิ่นเจ๋อหยิบพู่กันขึ้นมาดูแล้วก็วางลง จากนั้นก็หยิบที่วางพู่กันขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด

เฒ่าจางลอบยิ้มกริ่มในใจ แต่ก็ปิดปากเงียบ ปล่อยให้เสิ่นเจ๋อดูของไปตามสบาย

จากประสบการณ์อันโชกโชนของเฒ่าจาง ในจังหวะแบบนี้ยิ่งพูดน้อยยิ่งดี

และสัญชาตญาณของเขาก็ถูกต้องเสียด้วย

"เถ้าแก่ ที่วางพู่กันอันนี้ราคาเท่าไหร่ครับ"

เฒ่าจางตบฉาดลงบนหน้าขาตัวเอง ชี้ไปที่ที่วางพู่กันแล้วบรรยายสรรพคุณ "พ่อหนุ่ม ตาแหลมไม่เบานี่ ดูฝีมือการแกะสลักกับสีสันของที่วางพู่กันอันนี้สิ น่าจะเป็นของเก่าเก็บเลยนะเนี่ย"

"เอาแบบนี้ ฉันคิดราคาพิเศษให้เลย 3,000 หยวนก็แล้วกัน เห็นแก่ที่วัยรุ่นสมัยนี้หาเงินกันยากลำบาก"

ได้ยินแบบนั้น เสิ่นเจ๋อถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

ตาเฒ่าจางคนนี้ ช่างกล้าพูดนะ ทำเป็นเห็นอกเห็นใจลูกค้า อยากให้จ่ายน้อยๆ

แต่เขารู้ดีว่านี่มันก็แค่คารมพ่อค้าเท่านั้นแหละ ในใจของเฒ่าจางตอนนี้คงกำลังด่าเขาว่าเป็นไอ้โง่อยู่แน่ๆ

เสิ่นเจ๋อทำทีเป็นลังเล "ผมไม่ได้กะจะมาหาของเก่าของมีค่าอะไรหรอกครับ แค่อยากได้ที่วางพู่กันเอาไว้ใช้งานเฉยๆ ราคานี้มันแพงไปหน่อยนะ"

เฒ่าจางกัดฟัน กระทืบเท้า ทำท่าตัดใจ "เอาอย่างนี้ละกันพ่อหนุ่ม ฉันไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับเธอแล้ว ถ้าเธอถูกใจที่วางพู่กันอันนี้จริงๆ เอาไปเลย 2,000 หยวน เดี๋ยวฉันแถมของกระจุกกระจิกให้อีกสองสามชิ้นด้วยเอ้า"

เสิ่นเจ๋อแสร้งทำเป็นปวดใจ "โอเคครับ 2,000 ก็ 2,000 เถ้าแก่ช่วยหยิบเหรียญทองแดงแถวๆ นั้นแถมให้ผมสักสองสามเหรียญก็แล้วกันครับ"

เฒ่าจางมองเสิ่นเจ๋ออย่างจับผิด หรือว่าไอ้หนุ่มนี่มันจะแกล้งโง่เป็นหมูหลอกกินเสือ ตั้งใจจะมาล้วงคองูเห่าหาของดีราคาถูกกันแน่

แต่แล้วเขาก็ส่ายหน้าเบาๆ เป็นไปไม่ได้หรอกน่า คงไม่มีใครเกิดมาเป็นอัจฉริยะแบบหลานสาวตาเฒ่าจี้แห่งร้าน 'จี๋เสียงไจ' หรอกมั้ง

วงการของเก่ามันไม่ใช่ที่ที่ใครนึกอยากจะเก่งก็เก่งขึ้นมาได้ด้วยการศึกษาเอาเองหรอกนะ

"พ่อหนุ่ม เหรียญพวกนั้นแถมให้ไม่ได้หรอกนะ เมื่อกี้ฉันเพิ่งขายหงอู่ทงเป่าไปตั้ง 3,500 หยวนเชียวนะ"

"โธ่ เถ้าแก่ครับ ผมไม่ได้ขออะไรมากมายสักหน่อย แค่อยากได้เหรียญยุคหลังๆ หน่อยน่ะครับ เอาเหรียญเสียนเฟิงทงเป่ากับคังซีทงเป่าสองเหรียญนั้นแหละ ที่บ้านผมก็มีเหรียญกวงซวี่ทงเป่ากับยงเจิ้งทงเป่าอยู่หลายเหรียญเหมือนกัน"

"ถ้าของพวกนี้มันมีราคาค่างวดอะไรมากมาย ผมคงไม่กล้าเอ่ยปากขอคุณหรอกครับ"

เมื่อเฒ่าจางได้ยินดังนั้น ก็คิดว่าที่บ้านของเสิ่นเจ๋อคงมีคนเล่นของพวกนี้อยู่บ้าง ไม่อย่างนั้นคนธรรมดาทั่วไปใครเขาจะมาสะสมเหรียญพวกนี้กันล่ะ

"เออๆ งั้นก็เอาไป"

เสิ่นเจ๋อรีบจ่ายเงิน ยัดเหรียญทองแดงใส่กระเป๋ากางเกง คว้าที่วางพู่กันแล้วเตรียมตัวชิ่งทันที เขาตั้งใจว่าจะเอาเหรียญทองแดงพวกนี้ไปขายที่ร้านอื่นภายในวันนี้แหละ

จังหวะที่เดินผ่านหน้าร้าน 'จี๋เสียงไจ' เขาก็ได้ยินเสียงคนเรียก

"คุณเสิ่นคะ?"

เสียงหวานใสคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง

เสิ่นเจ๋อหันกลับไปมอง ก็พบว่าเป็นจี้ซิงเหยา สาวสวยในชุดกี่เพ้าที่เขาเจอเมื่อวานนี้นั่นเอง

แต่วันนี้เธอมาในชุดกี่เพ้าปักลายสีขาวนวล ผ่าข้างไม่สูงมากนัก สวมทับด้วยเสื้อโค้ทตัวยาวสีเบจ ยิ่งขับเน้นให้เธอดูสวยสง่าและมีเสน่ห์ดึงดูดใจมากยิ่งขึ้น ออร่าความงามเปล่งประกายสุดๆ

เสิ่นเจ๋อยิ้มและเอ่ยทักทาย "คุณหนูจี้ เพิ่งมาถึงร้านเหรอครับ"

"ใช่ค่ะ วันนี้คุณปู่มาที่ร้าน ฉันติดธุระนิดหน่อยก็เลยมาสายน่ะค่ะ คุณเสิ่นมา... เดินหาของเก่าเหรอคะ"

จี้ซิงเหยามองที่วางพู่กันในมือเสิ่นเจ๋อ

เสิ่นเจ๋อยิ้มพลางส่ายหน้า "คุณหนูจี้ล้อเล่นแล้วล่ะครับ คนไม่มีความรู้อย่างผมจะไปหาของเก่าอะไรเจอ ผมก็แค่อยากซื้อที่วางพู่กันเอาไว้ใช้งานน่ะครับ"

จี้ซิงเหยาเอ่ยชวน "ในเมื่อมาถึงนี่แล้ว เข้ามานั่งพักข้างในก่อนสิคะ แล้วค่อยมาดูกันว่าที่วางพู่กันของคุณเป็นของเก่าจริงๆ หรือเปล่า"

เสิ่นเจ๋อลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มรับ "ถ้างั้นก็รบกวนด้วยนะครับ"

เมื่อเดินเข้าไปในร้าน 'จี๋เสียงไจ' เสิ่นเจ๋อก็เห็นชายชราในชุดสไตล์จีนโบราณสีแดงกำลังนอนเอนหลังอ่านหนังสืออยู่บนเก้าอี้โยกหลังเคาน์เตอร์

"คุณปู่คะ หนูมาแล้วค่ะ"

ชายชราปรับพนักเก้าอี้ให้ตั้งตรงแล้วหันมามอง "เหยาเหยากลับมาแล้วเหรอ แล้วนี่ใครล่ะ"

"คุณปู่คะ นี่คุณเสิ่นเจ๋อ เพื่อนของหนูเองค่ะ เขาเพิ่งไปซื้อที่วางพู่กันมาจากแผงของเฒ่าจาง หนูเลยชวนให้เข้ามาช่วยดูให้น่ะค่ะ"

"สวัสดีครับ ท่านผู้เฒ่าจี้"

เสิ่นเจ๋อค้อมศีรษะทำความเคารพ

ผู้เฒ่าจี้ยิ้มรับ "มาๆ เสี่ยวเสิ่น ในเมื่อเป็นเพื่อนของเหยาเหยาก็ไม่ต้องเกรงใจ มานั่งตรงนี้สิ"

หลังจากทั้งสามคนนั่งลงเรียบร้อย จี้ซิงเหยาก็เริ่มลงมือประเมินที่วางพู่กัน

ไม่กี่นาทีต่อมา จี้ซิงเหยาก็หันมาบอกเสิ่นเจ๋อ "คุณเสิ่นเจ๋อคะ ที่วางพู่กันของคุณเป็นของทำเลียนแบบค่ะ แค่ทำให้ดูเก่าเฉยๆ มูลค่าตามราคาตลาดน่าจะอยู่แค่ประมาณร้อยหยวนเท่านั้นแหละค่ะ ไม่ทราบว่าคุณจ่ายไปเท่าไหร่คะเนี่ย"

เสิ่นเจ๋อตอบ "สองพันหยวนครับ แต่เขาแถมเหรียญทองแดงสมัยราชวงศ์ชิงมาให้ผมด้วยสองเหรียญน่ะครับ"

พูดพลาง เสิ่นเจ๋อก็ล้วงเหรียญทองแดงออกจากกระเป๋าแล้ววางลงบนโต๊ะ

"โอ้?"

ผู้เฒ่าจี้หยิบเหรียญทองแดงทั้งสองเหรียญขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด

"ฮ่าๆ เสี่ยวเสิ่น เธอนี่มันโชคดีในโชคร้ายจริงๆ นะเนี่ย เหรียญคังซีทงเป่าเป๋าไถ้หลัวฮั่นเหรียญนี้ ทำกำไรให้เธอได้บานตะไทเลยล่ะ"

จี้ซิงเหยารับเหรียญคังซีทงเป่ามาจากมือคุณปู่ และพบว่าเหรียญทองแดงเหรียญนี้หล่อออกมาได้ประณีตงดงามมาก ตัวเหรียญหนาและมีน้ำหนัก ขอบเหรียญด้านนอกเรียบเนียน พื้นผิวเหรียญราบเรียบสม่ำเสมอ รูกลางเหรียญเจาะเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ขอบรูเจาะคมชัด ตัวอักษรบนเหรียญหนาและชัดเจน ซึ่งลักษณะตัวอักษรก็ตรงตามรูปแบบของเหรียญคังซีทงเป่าเป๋าไถ้หลัวฮั่นทุกประการ

ตัวอักษร "คังซีทงเป่า" (康熙通宝) บนหน้าเหรียญ ตัว "ซี" (熙) ฝั่งซ้ายมือขาดเส้นขีดแนวตั้งไปหนึ่งเส้น ซึ่งคล้ายกับวิธีการเขียนตัว "ซี" ในยุคปัจจุบัน ตัว "ทง" (通) ตรงส่วนที่เป็นรากอักษรมีจุดเพียงจุดเดียว ซึ่งในวงการมักเรียกว่า "ทงจุดเดียว" และเส้นขีดที่แปดของตัว "คัง" (康) มีลักษณะเป็นจุดกลมๆ

เสิ่นเจ๋อแสร้งทำเป็นประหลาดใจ ยิ้มกว้างแล้วพูดว่า "งั้นผมก็กำไรจริงๆ สินะครับเนี่ย"

จี้ซิงเหยามองหน้าเสิ่นเจ๋อ "ตอนนี้ชุดเหรียญห้าจักรพรรดิของฉันยังขาดเหรียญคังซีทงเป่าสภาพสวยๆ อยู่พอดีเลยค่ะ คุณสนใจจะขายเหรียญนี้ให้ฉันไหมคะ"

"ฉันให้ราคา 70,000 หยวนเลยค่ะ"

เสิ่นเจ๋ออึ้งไปครู่หนึ่ง ไม่คิดว่าจี้ซิงเหยาจะเปิดราคามาสูงสุดตามที่ระบบประเมินไว้เป๊ะๆ ขนาดนี้

"ตกลงครับ งั้นผมต้องขอบคุณมากเลยนะครับ ขืนผมเอาไปตระเวนขายเอง ดีไม่ดีอาจจะไม่ได้ราคานี้ด้วยซ้ำ"