บทที่ 27 : พิมพ์เขียวของหอคอยแห่งแสงและดาบแห่งแสง!

บทที่ 27 : พิมพ์เขียวของหอคอยแห่งแสงและดาบแห่งแสง!

ส่องสว่างในพลังความมืด?.....นี่เท่ากับเป็นศัตรู​ของมนตร์​ดำหรือเปล่า?

ควบแน่นลำเเสงเวทย์​มนต์​?

เพิ่มความเข้มข้นของพลังเวทย์มนตร์แสง?......นี่เทียบเท่ากับการปรับปรุงสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติ ช่วยให้กำเนิดอัจฉริยะมากขึ้นด้วยพลังแสงศักดิ์​สิทธ์…หรือเพิ่มความเร็วในการฝึกฝนของอัจฉริยะ​เหล่านี้

เเถมยังสามารถ​สังหารยูนิต​ระดับเจ็ดได้?

หรือกล่าวอีกนัยหนึ่ง, สิ่งนี้สามารถใช้เป็นหอคอยป้อมปราการ​ได้

เเละพลังโจมตีของมันยังเทียบได้กับพลังการต่อสู้ระดับเจ็ดในโลกนี้อีกด้วย!

ยอดเยี่ยม​สุดๆ!

…….

“แต่ดูเหมือนว่าเราจะสร้างได้เพียงหอคอยเดียวและยังจำเป็นต้องมีวัสดุในการก่อสร้างด้วย…..เเถมยังไม่รู้ว่าสิ่งเหล่านี้จะได้มาง่ายๆหรือเปล่า?” เรย์มอนด์บ่นพึมพำ

ตอนนี้เขาเห็นว่ามันมีวัสดุที่ต้องใช้ในการก่อสร้างหอคอยเเห่งเเสงประมาณสิบชนิด

ส่วนใหญ่เขารู้จัก….แต่มันก็มีบางอย่างที่ไม่มีอยู่ในความทรงจำของเขาเลย

"ดูเหมือนว่าเราจะต้องรอได้จนกว่าฤดูใบไม้ผลิจะทาถึงเท่านั้น..."

ต่อไปเป็นรางวัล​ชิ้นที่สอง

[ดาบแห่งแสง!]​

นี่คือดาบที่มีพลังแสงศักดิ์​สิทธ์​!

มันทรงพลังมากและว่ากันว่าครั้งหนึ่งมัยเคยเป็นดาบศักดิ์​สิทธ์​ของเผ่าเทวทูต……แต่เป็นเรื่องจริงหรือไม่นั้น? ก็คงไม่มีใครพิสูนจ์ได้​

“ดาบแห่งเผ่าเทวทูต?”

เรย์มอนด์เลิกคิ้วขึ้น ถ้านี่เป็นเรื่องจริงก็ออกจะน่ากลัวสักหน่อย!

เพราะถ้าดูในปัจจุบัน, เหล่าเทวทูตจะอยู่ที่ระดับเจ็ดหรือแม้แต่ระดับเเปด……ซึ่งนั่นอาจจะหมายถึงเทพเจ้า​ตัวเป็นๆ!

เเต่กังวลไปก็ไม่ได้อะไร, เรย์มอนด์จึงหยิบดาบเเห่งแสงขึ้นมาและลองใช้งานมัน

ครืนนนนน!

ทันใดนั้น, พลังงานดาบแสงศักดิ์สิทธิ์สีขาวขนาดใหญ่ก็พุ่งออกมา!

และก่อนที่เขาจะทันได้ตอบสนอง

เรย์มอนด์​ก็ได้ยินเสียงคำรามดัง บูมมมมม!

บนพื้นสนามฝึก​ซ้อม

พลังโจมตีของเขาได้ทำให้เกิดหลุมขนาดใหญ่ลึกลงไปหลายเมตร!

“ดาบเล่มนี้สามารถเพิ่มประสิทธิภาพ​ปราณแสงศักดิ์สิทธิ์ของข้าได้……นี่มันทรงพลังมาก!”

ในขณะที่​ถือดาบแห่งแสง…..เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าพลังปราณแสงศักดิ์สิทธิ์ของเขาได้เพิ่มขึ้นมาถึงสองเท่า!

ตัดสินได้เลยว่านี่เป็นอาวุธวิเศษโดยสิ้นเชิง, หรือจะเรียกว่าเป็นอาวุธ​ระดับ​ตำนานเลยก็ว่าได้

ด้วยพลังการต่อสู้ที่แท้จริงของเขาในปัจจุบัน…..ไม่ใช่เรื่องเกินจริงที่จะบอกว่า,​ ตราบใดที่เขาถือดาบเล่มนี้อยู่​ เขาไม่จำเป็น​ต้องกังวลกับศัตรูที่ต่ำกว่าระดับเจ็ด!

เเละเมื่อคิดถึงสิ่งนี้….เรย์มอนด์ก็ตื่นเต้นและมีความสุขอีกครั้ง

“สมเเล้วที่เป็นรางวัลจากระบบ….. มันเป็นอาวุธ​ที่ยอดเยี่ยม​มากจริงๆ!

"

เขาหัวเราะแล้วทดลองเล่นกับดาบเเห่งแสงอยู่เป็นเวลานาน

แม้แต่อุณหภูมิที่หนาวเย็นของอากาศและหิมะหนาทึบบนพื้นดิน….มันก็ยังไม่สามารถ​หยุดความกระตือรือร้นของเขา

หลังจาก​เล่นจนพอใจเเล้ว…..ในที่สุดเขาก็กลับมายังปราสาทของเขา

…….

ณ​ ขณะนี้​

นอกเหนือจากรางวัลที่เขาได้จากการอัญเชิญ​รอยัลกริฟฟินแล้ว

กลุ่มล่าสัตว์​เวทย์​ของเขาก็ยังได้รับอย่างอื่นมาจำนวนมากอีกด้วย

อย่างแรกเลยคือเนื้อสัตว์เวทย์, ศพ พยัคฆ์เพลิงระดับหก x1, ศพราชาอสรพิษเงาระดับห้า x1, อสรพิษเงา ระดับสี่และศพสัตว์เวทย์อื่นๆ….

โดยพื้นฐานแล้วสิ่งเหล่านี้เพียงอย่างเดียวก็สามารถสร้างรายได้ให้พวกเขาได้อย่างมหาศาล​ถ้านำพวกมันไปขาย!

จากนั้นก็มาถึงแกนเวทย์มนตร์!

การเดินทางล่าสัตว์​เวทย์​ครั้งนี้ทำให้เรย์มอนด์​ได้

แกนเวทมนตร์ระดับสี่ x2!

แกนเวทย์มนตร์ระดับสาม x28!

แกนเวทมนตร์ระดับสอง x79!

เเต่หลังจากคิดเรื่องนี้แล้ว เรย์มอนด์ก็ตัดสินใจเก็บแกนเวทมนตร์เหล่านี้ไว้ก่อน

เก็บไว้​ใช้ในตอนที่จำเป็นในอนาคต,​ หรือรอจนถึงฤดูใบไม้ผลิ มาถึงเเล้วใช้มันเพื่อแลกกับแกนเวทมนตร์ระดับสูง…..นี่น่าจะคุ้มค่ากว่าสำหรับเขา!

เเละด้วยการอัญเชิญ​รอยัลกริฟ​ฟอน​ตัวล่าสุด​

ทำให้​ ณ​ ตอนนี้ความแข็งแกร่งของกองทัพในปัจจุบันของเขาได้กลายเป็น: รอยัลกริฟฟอน x1, กริฟฟอน x4, นักธนูแห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์ x10, นักธนูเทมพลาร์ x9, อัศวินเเห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์ x30, อัศวินเทมพลาร์ x139!

ความแข็งแกร่งโดยรวมได้รับการปรับปรุงขึ้นมากอีกครั้ง

………

วันต่อมา, หมู่บ้าน​ก็เริ่มเงียบสงบอีกครั้ง

เเละเมื่อเวลาผ่านไป ฤดูหนาวก็มาถึงอย่างเป็นทางการ

อุณหภูมิยังลดลงอย่างต่อเนื่อง จนเกือบจะติดลบถึง 40 องศา...

ภายใต้ความหนาวเย็นอันน่าสะพรึงกลัวนี้

กิจกรรมทั้งหมดของคนในหมู่บ้าน​ดูเหมือนจะช้าหรือหยุดลง

หมู่บ้านเกรย์สโตนทั้งหมดเงียบสงบ……ยกเว้นการบินวนเป็นครั้งคราวของกริฟฟินที่ทรงพลัง, นอกจากนี้​เเล้วก็จะมีเพียงเสียงหิมะสีขาวที่ตกหนักเท่านั้น

และในช่วงเวลาเเบบนี้

มันมีเหตุผลมากมายว่าทำไมภายใต้สถานการณ์ปกติ….ถึงมีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก

ด้วยอุณหภูมิที่ต่ำเกินไปและความแข็งแกร่งของตนเองไม่เพียงพอ!

ก็ไม่เเปลกที่คนอ่อนแอ, คนแก่, คนป่วย, คนพิการ, คนธรรมดา, และแม้แต่ผู้เชี่ยวชาญระดับหนึ่งมากมายก็อาจจะทนไม่ไหวในช่วงนี้เสมอ​

แต่ตอนนี้, สิ่งต่างๆได้เปลี่ยนไปเเล้ว

เพราะ​ก่อนหน้านั้น, เรย์มอนด์ได้นำเนื้อสัตว์เวทย์ระดับต่ำที่ตระกูล​ของเขาเก็บไว้ออกมา….แล้วแจกจ่าย!

เนื้อสัตว์เวทย์นั้นมีพลังเวทย์มนตร์ของสัตว์เวทย์ตอนที่มันยังมีชีวิตอยู่…..ถึงแม้ว่ามันจะไม่มากก็ตาม

แต่มันก็พอช่วยให้คนธรรมดาสามารถต้านทานความหนาวเย็นที่รุนแรงได้!

และยิ่งระดับของเนื้อสัตว์​เวทย์​สูงขึ้นเท่าไร….ก็ยิ่งเห็นผลชัดเจนมากขึ้นเท่านั้น​!

ก่อนหน้านี้มีเนื้อสัตว์เวทย์ระดับหนึ่ง และระดับสองจำนวนมากที่เก็บไว้ในโกดังของตระกูลไบรอัน,​ เเละเมื่อประกอบกับปฏิบัติการครั้งนี้

ในโกดังของตระกูล​จึงมีการเก็บเนื้อสัตว์เวทย์ระดับสามและระดับสี่อย่างล้นหลาม!

จึงไม่เเปลกที่เรย์มอนด์จะสามารถ​นำเนื้อสัตว์เวทย์ระดับหนึ่ง, ระดับสอง, และแม้กระทั่งระดับสาม…..ออกมาค่อยๆแจกจ่ายได้!

และหลังจากทำเช่นนี้….แม้จะมีอากาศหนาวและหิมะตกหนักจนบังคับให้หมู่บ้าน​แห่งนี้อยู่​อย่าง​เงียบๆ

แต่จุดต่างๆในบ้านของผู้คน….จะเห็นได้ชัดว่ามีเสียงต่างๆปรากฏขึ้นเเละพร้อมเพรียงกันมากขึ้น!

“ขอท่านลอร์ด​จง​เจริญ​!”

“ท่านลอร์ดใจดีต่อเรามาก ไม่เพียงแต่เขาขายอาหารให้เราในราคาถูกเท่านั้น…..แต่ยังมอบเนื้อสัตว์เวทย์ให้เราอีกด้วยด้วย….ขอท่านลอร์ดจงเจริญ​!”

…………..