บทที่ 7 : ทักษะดาบแสงศักดิ์สิทธิ์!

บทที่ 7 : ทักษะดาบแสงศักดิ์สิทธิ์!

"ลอร์ดผู้สูงศักดิ์โปรดมั่นใจ, ข้าไม่คิดว่าสถานการณ์ของเราจะเลวร้ายขนาดนั้น!" อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้นากัสก็เอ่ยขึ้นมาทันที

"ถ้าเป็นกลุ่มโจร, พวกเขาก็คงไม่สามารถเข้ามาจัดการกับเราได้ในทันที​!”

“และตราบใดที่พวกเราสามารถฆ่าผู้นำของพวกเขาได้ก่อน….พวกเขาก็จะกลัวพวกเราเเละล่าถอยโดยธรรมชาติ!”

"เเละข้ามั่นใจว่าข้าสามารถทําสิ่งนี้ได้!"

ทันทีที่นากัสพูดจบ, เรย์มอนด์​ก็นึกขึ้น​ได้​ทันที​

ใช่….พวกเขาสามารถใช้การเปิดการโจมตี​ก่อนได้!

ด้วยความสามารถในการโจมตีระยะไกลที่เเข็ง​เเก​ร่​งของนากัส….แม้ว่าอีกฝ่ายจะอยู่ในระดับสี่, พวกเขาอาจถูกฆ่าตายได้ในทันที!

ท้ายที่สุดเเล้วไม่ใช่​ทุกคนที่จะมีทักษะ​พิเศษ​ อย่างจิตวิญญาณเเห่งการต่อสู้หรือพลังเวทย์มนตร์​

สําหรับผู้เชี่ยวชาญ​ระดับสี่ทั่วๆไป…..สิ่งต่างๆนี้อยู่​ไกลเกินเอื้อม,​ นับประสาอะไรกับทักษะที่พวกเขาจะสามารถเปิดการป้องกันได้ตลอดเวลา

อีกอย่าง, นากัสสามารถ​ซ่อนได้เพราะเป็นฝ่ายป้องกัน…..ส่วนอีกฝ่ายนั้นอยู่ในที่โล่ง!

นี่เป็นข้อได้เปรียบอย่างมาก

และสุดท้าย​ ไม่ใช่นากัสคนเดียวที่สามารถทําการโจมตีระยะไกลได้….. เขาก็สามารถทําได้เช่นกัน, เเล้วยังทำได้ดีกว่าด้วย

เพราะภายใต้การครอบครองทั้งปราณแสงศักดิ์สิทธิ์และทักษะ​การยิงธนูระดับปรมาจารย์

พละกําลังของเขาย่อมมากกว่าพลังโจมตี​ของนากัสอย่างแน่นอน!

บางที….เเค่มีเขาเฝ่าหมู่บ้าน​อยู่คนเดียวก็อาจจะเพียงพอแล้ว

เพราะนี่เป็นเพียงการบุกครั้งแรก!

เขาไม่เชื่อว่าอีกฝ่ายจะดุดันจนใช้กองกําลังทั้งหมดของพวกเขา​ในการโจมตี​ครั้งเเรก!

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้….เขาหัวเราะทันที​

"ดูเหมือนว่าข้าต้องชินกับพลังของตัวเองให้ได้สียที!"

"ตอนนี้, ข้าไม่ใช่นักเวทย์​ขั้นต้นที่เเสนอ่อนแอ​อย่างที่ฉันเคยเป็นมาก่อนอีกต่อไป!"

หลังจากคิดได้​เช่น​นี้, เขาก็ออกคําสั่งโดยตรง!

"นากัส, ลุงแมตต์, แผนเดิมของเรายังคงไม่เปลี่ยนแปลง”

“ภารกิจล่าสัตว์เวทย์​จะปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกท่าน….ส่วนเรื่องของกลุ่มโจร,​ ถ้าพวกมั​นกล้ามาที่นี่​ ข้าจะจัดการ​พวกมันเอง!”

เมื่อได้ยินเเผนการนี้, แมตต์-เยอร์มันตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง

"ไม่ได้นะเรย์มอนด์!"

แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบ….ทันใดนั้นเขาก็ต้องตกตะลึงทันที​

"นี่มัน…..จิตวิญญาณ​แห่ง​การต่อสู้?!"

เเมตต์-เย​อร์มัน​ได้เห็นชั้นสว่างของพลังงานศักดิ์สิทธิ์โผล่ออกมาจากร่างกายของเรย์มอนด์

มันทรงพลังอย่างน่าอัศจรรย์เเละเทียบเท่า​กับเขาซึ่งเป็นนักรบระดับสี่

"ลุงแมตต์ไม่ต้องกังวล ปล่อยให้การปกป้อง​หมู่บ้าน​เป็นหน้าที่ของข้าเอง"

เมื่อได้เห็นทุกอย่างเเล้ว, เเมตต์-เยอะร์มันก็มองไปที่เรย์มอนด์​ พยักหน้าแล้วพูดว่า

"เข้าใจเเล้ว….เจ้าต้องการแกนเวทย์มนตร์เพื่อพัฒนา​ตัวเองใช่ใหม?"

"ถูกต้อง!"

"ยิ่งมากเท่าไหร่​ก็ยิ่งดี, ยิ่งระดับสูงเท่าไหร่ก็ยิ่งดีเท่านั้น..."

"ข้าเข้าใจแล้ว….โปรดรอข้าที่นี่ซักครู่"

หลัง​จากนั้น​แมตต์-เยอร์มันก็กัดฟัน​ หันหลังเพื่อไปที่บ้านของเขาเเล้วกลับมาหาเรย์มอนด์​อย่างรวดเร็ว​!

"เรย์มอนด์ เอาสิ่งเหล่านี้ไป!" แมตต์-เยอร์มันเปิดถุงผ้าที่เขานำมา

ภายในมีแกนเวทย์มนตร์ระยิบระยับสามแกนม….และมันคือแกนเวทย์มนตร์ระดับสี่​ 1​ ชิ้นและแกนเวทย์มนตร์ระดับสาม​ 2 ชิ้น!

เมื่อเห็นเช่นนี้, ดวงตาของเรย์มอนด์ก็สว่างด้วยความประหลาดใจ

"ลุงแมตต์….นี่มันสำหรับอะไร"

"เรย์มอนด์, ถึงเวลาที่ข้าจะต้องเชื่อใจเจ้า​…..นี่คือเงินออมทั้งชีวิต​ของข้า, โปรดรับไว้ด้วย"

เรย์มอนด์เงียบไปครู่หนึ่งจากนั้นเขาก็พูดอย่างจริงจังกับแมตต์-เยอร์มัน!

"ลุงแมตต์ไม่ต้องกังวล, ข้าจะไม่ยอมให้ลุงเสียสิ่งนี้โดยเปล่าประโยชน์..."

"ข้าจะคืนแกนเวทย์มนตร์เหล่านี้ให้ลุงหลายร้อยหรือหลายพันเท่าในอนาคต"

แมตต์-เยอร์มันหัวเราะ​เล็กน้อย, จากนั้นเขาก็ก้มศีรษะและพูดว่า!

"ลอร์ดบารอน ถึงเวลาที่เราจะต้องออกไปล่าสัตว์​เวทย์​เเล้ว"

"เข้าใจ​เเล้ว….กลับมาอย่างปลอดภัยให้ได้ล่ะ!"

……

หลังจาก​นั้น

แมตต์-เยอร์มันและนากัสก็ออกเดินทางอย่างรวดเร็ว

ในเวลาเดียวกันเรย์มอนด์ก็ได้ทำการอัญเชิญ​ยูนิตระดับสาม​ 2 คน - นักธนูเทมพลาร์….เเละยูนิตระดับสี่ 1​ ​คนนั่นคือนักธนูเเห่งวิหารศักดิ์​สิทธ์​! (ใช้เเกนเวทย์​ที่เเมตต์ให้มา)​

ชื่อของพวกเขาคือ, พอร์ทแมน, ฮาร์แบร์เกอร์, และชีนน์

"ขอแสดงความยินดี, โฮสต์​ได้อัญเชิญ​ยูนิตระดับสองเเละยูนิตระดับสี่…..คุณได้รับทักษะดาบแสงศักดิ์สิทธิ์, คุณได้รับการฝึกฝน​จิตวิญญาณเเห่งการต่อสู้สามปี!"

...

"ทักษะดาบแสงศักดิ์สิทธิ์?"

ดูเหมือนว่าสิ่งนี้จะเป็นทักษะ​ที่ต้องจับคู่กับพลังปราณแสงศักดิ์สิทธิ์!

เรย์มอนด์รับรางวัลเหล่านี้อย่างรวดเร็ว...

จากนั้นข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับทักษะดาบแสงศักดิ์สิทธิ์ก็ปรากฏ​ขึ้นในใจของเขาและเขาก็เข้าใจมันได้อย่างรวดเร็ว…..เหมือนกับว่าเขาฝึกฝนทักษะ​นี้มานับครั้งไม่ถ้วนด้วยตนเอง!

ในเวลาเดียวกัน

พลังปราณ​แสงศักดิ์สิทธิ์ในร่างกายของเขาก็เริ่มดีขึ้นอย่างรวดเร็ว

แต่ไม่ได้มีการอัพเกรด…..มันแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย(ตอนนี้ปราณพระเอกระดับ 4, เเค่รางวัลจากยูนิต​ระดับ​ 2 จึงไม่สามารถ​อัพเกรด​ได้)​

"มันยอดเยี่ยม​มากที่ได้รับรางวัลจากการอัญเชิญ​ยูนิตทุกครั้ง” เรย์มอนด์พึมพําอย่างอารมณ์ดี​

สิ่งต่างๆเหล่านี้​ทำให้เขาพอใจและมีความสุข!

นอกจากนี้, เขายังค้นพบรูปแบบของระบบ

นั่นคือถ้าเขาสามารถอัญเชิญยูนิตระดับหนึ่งปความแข็งแกร่งของเขาก็จะได้รับการอัพเกรด​เป็นระดับหนึ่ง

เมื่อเขาอัญเชิญ​ยูนิตระดับสี่….ความแข็งแกร่งของเขาก็จะได้รับการอัพเกรดเป็นระดับสี่!

นี่มันหมายความว่า!

หากในอนาคต, เขาสามารถอัญเชิญ​นักบวชเทมพลาร์หรือเเม้เเต่อัศวินเทวทูตศักดิ์สิทธิ์….ความแข็งแกร่งของเขาก็น่าจะอัพเกรด​ให้เหมือนกับยูนิต​เหล่านั้นได้หรือไม่?

"นี่มันผิดเพี้ยน​มากจริงๆ!" เรย์มอนด์พึมพําอย่างคาดไม่ถึง

ตอนนี้มีเส้นทางที่ชัดเจนสําหรับเขาที่จะพัฒนา​อาณาเขต​….นั่นคือการฟาร์ม​แกนเวทย์มนตร์อย่างหนัก​ แล้วขยายกองทัพออกไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด!

เมื่อนึกถึงความฝัน​ ที่เขาจะสามารถ​ครองโลกได้ด้วยกองทัพที่ไม่มีจำนวนที่ไม่มีที่สิ้นสุด!

จากนั้นเขาก็กําหมัดอย่างตื่นเต้น​

"มาเถอะเรย์มอนด์, ไปสู่จุดสูงสุด​ของโลกกัน!"

……

หลายวันหลังจากนั้น

มันก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น….เเละทุกอย่างก็ดูเหมือนจะเป็นไปด้วยดี

แต่เรย์มอนด์เองก็มีปัญหาบางอย่าง

นั่นเพราะเขาไม่คุ้นเคยกับการอยู่ในหมู่บ้านที่ล้าหลังซึ่งไม่มีสถานบันเทิงใดๆเลยสักอย่าง

ในชีวิตก่อนหน้านี้, โลกของเขาเต็มไปด้วยอาคารสูงและสถานบันเทิงมากมาย​!

หรือแม้ว่าคุณจะไม่ชอบออกไปข้างนอก…..คุณก็สามารถใช้เวลาทั้งวันเพื่อเล่นคอมพิวเตอร์และโทรศัพท์มือถือได้อย่างง่ายสบายใจ​

แต่ที่นี่มันไม่มี!

สภาพแวดล้อมสกปรกและยุ่งเหยิงเหมือนสลัม!

ถนนที่วุ่นวาย, บ้านที่ทรุดโทรม, ผู้คนมึนงง, และโลกรกร้างว่างเปล่าที่ไม่มีที่สิ้นสุดนอกเมือง

พูดตามตรง…..โลกนี้มันไม่สวยงามจริงๆ!

ในทางตรงกันข้ามมันยังโหดร้ายและอันตราย​มาก

…………….