บทที่​ 2 : ฤดูหนาวกำลังจะมา, ดินแดนกำลังมีปัญหา!

บทที่​ 2 : ฤดูหนาวกำลังจะมา, ดินแดนกำลังมีปัญหา!

“มีปัญหา​ถึงตายสองครั้งในฤดูหนาว…..อย่างเเรกคืออาหาร, และอีกอย่างคือความหนาวเย็น!”

“ทุกฤดูหนาวในอดีต พ่อของเจ้ากับข้าจะออกไปล่าสัตว์เวทย์​เพื่อแลกเหรียญทอง อาหาร และแหล่งทำความร้อนบางอย่าง..”

"แต่ปีนี้เราล้มเหลว"

“ในขณะที่​พูด, มันก็มีร่องรอยความเกลียดชังและความโกรธในดวงตาของเเมตต์ และเขาก็พูดด้วยน้ำเสียงที่ระงับความโกรธ​เอาไว้!

“เรย์มอนด์….เจ้ารู้ไหมว่ามีสัตว์เวทย์​ระดับ 5 ในเทือกเขาอาซึกะทางตะวันออกของหมู่บ้านเรา”

“นั่นคือสัตว์เวทย์​ระดับ 5 ที่มีเจ้าสมบัติธาตุ​ลมอันทรงพลัง - ราชาหมาป่าสายลม”

“แถมฝูงของมันยังหมาป่าสายลมระดับ 3 กับ 4 มากกว่าร้อยตัว….เเละสุดท้าย​ลูกหมาป่าระดับ 2 อีกมากมาย​!”

“น่าเสียดายที่ทีมล่าสัตว์เวทย์​ของเราถูกโจมตีโดยพวกมัน, พ่อ​ พี่ชายของเจ้าห….และสมาชิกทีมล่าสัตว์เวทย์​หลายคนตายคาปากพวกมัน”

“ข้าก็ควรจะตายไปพร้อมพวกเขา…..เเต่เมื่อคิดถึง​คนในหมู่บ้านของเรา ฉันจึงทำได้เพียงเลือกที่จะหนีเท่านั้น!”

“ตอนนี้เจ้าเข้าใจแล้วหรือยัง…..ว่าสถานการณ์ในปัจจุบันของเราร้ายเเรงมากเเค่ใหน!”

………

เมื่อได้ยินเช่นนี้

เรย์มอนด์ก็ได้เเต่ฝืนยิ้มอย่างขมขื่น

ราชาหมาป่าสายลมระดับ 5….เขารู้โดยธรรมชาติว่ามันเทียบได้กับอัศวิน​ถึงห้าคน!

ไม่ได้คาดหวังเลยว่าพ่อจะตายเพราะสิ่งนี้…..มันเป็นการตายที่ไม่ยุติธรรมจริงๆ!

แต่นี่ไม่ใช่ประเด็นหลัก

ประเด็นหลักก็คือทีมล่าสัตว์เวทย์​เป็นกองกำลังติดอาวุธเพียงกลุ่มเดียวในหมู่บ้านเกรย์​สโตน

แต่ตอนนี้พวกเขาได้รับความสูญเสียอย่างหนัก, ซึ่งหมายความว่าความเเข็ง​เเก​ร่​งของหมู่บ้านเกรย์​สโตนจะต้องลดลงมากอย่างแน่นอน!

ในเวลาเดียวกัน, หากไม่มีรายได้จากการล่าสัตว์เวทย์….มันก็หมายความว่าจะมีช่องว่างที่สำคัญในด้านอาหารและทรัพยากรเครื่องทำความร้อนในฤดูหนาวที่กำลัง​จะมาถึง

……นี่คือปัญหาใหญ่จริงๆ!

ถึงใช้ชีวิตแย่ๆมันก็ไม่เป็นไรหรอก….แต่ถ้าไม่มีอะไรจะกินล่ะ!

มันจะต้องมีการลุกฮือของพลเมืองอย่างแน่นอน!

อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้จู่ๆเเมตต์-เยอร์มัน​ก็พูดขึ้นอีกครั้ง

“แต่เจ้าไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับหน้าหนา​วนี้หรอกเรย์มอนด์….แม้ว่าสถานการณ์ในปัจจุบันของเราจะลำบากมาก, แต่รายได้ตลอดหลายปีที่ผ่านมาที่พ่อของเจ้าทำไว้ยังคงมีความมั่งคั่งอยู่บ้าง!

“ถ้าเราเอาพวกมันออกมาใช้ มันก็จะไม่มีปัญหาในการเอาชีวิตรอดในฤดูหนาวครั้งนี้!”

“อย่างไรก็ตาม ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดที่เราจะต้องเผชิญต่อไป…..คือการเติมเต็มจำนวนประชากรและพลังการสู้รบ”

“การเติมจำนวนประชากรและพลังการสู้รบ?”

"ถูกตัอง!" เเมตต์-เยอร์มันพยักหน้าและพูดด้วยดวงตาที่เป็นประกาย!

“ประชากรทั้งหมดของหมู่บ้านเกรย์​สโตนของเรามีประมาณ 1,300 คน…..เเต่เรามีชายหนุ่มและหญิงสาววัยกลางคนไม่ถึง 500 คน!”

“หากนับเฉพาะ​ผู้ชาย มันก็จะยิ่งน้อยลงไปอีก….น่าจะมีเพียง 200 กว่าคนเท่านั้น!

"แถมในหมู่ผู้ชายเหล่านี้ ส่วนใหญ่เป็นคนธรรมดาที่ผอมบางและยากจน”

“พวกเขา​มีสมรรถภาพทางกายและความสามารถในการต่อสู้ที่แย่มาก….ดังนั้น จำนวนสมาชิกทั้งหมดของกลุ่มการล่าสัตว์เวทย์​ของเราในตอนก่อนหน้านี้​จึงมีเพียง 50 หรือ 60 คนเท่านั้น”

“แต่หลังจากอุบัติเหตุ….. ​ตอนนี้​เรามีคนเหล่านี้ไม่ถึง 20 คน, เเละในจำนวนนี้มีนักรบฝึกหัดระดับหนึ่ง 5 คน, นักรบระดับสอง 2 คน, และที่เหลือเป็นคนธรรมดา”

“เเถมพวกเขาทั้งหมดยังได้รับบาดเจ็บและจำเป็นต้องพักฟื้นอีกสักพัก​!”

…….

“นี่มัน…..เป็นเรื่องใหญ่มากจริงๆ!”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้, เรย์มอนด์ก็ได้เเต่ขมวดคิ้ว​อย่างปวดหัว

แม้ว่าเขาจะไม่ค่อยรู้อะไรมากนัก…..แต่ความจริงง่ายๆมันก็ยังคงชัดเจน

จำนวนประชากรเท่ากับกำลังสำรองในการรบ, และพลังสำรองในการรบสามารถเปลี่ยนเป็นกำลังติดอาวุธจริงได้!

แต่ตอนนี้ประชากรของเขาไม่เพียงพออย่างมาก และตอนนี้คนหนุ่มสาวในหมู่บ้านก็ยังต้องทนทุกข์ทรมานกับความสูญเสียมากเกินไป!

มันมีปัญหาด้านโครงสร้าง!

เเละหากปล่อยให้เป็นเเบบนี้ต่อไป…..ปัญหาใหญ่​จะต้องเกิดขึ้นในอนาคต​อย่างเเน่นแน!

เมื่อรับรู้ถึงเรื่องราว​เหล่านี้​, เขาก็อดไม่ได้ที่จะถาม

“ลุงเเมตต์…ข้าควรทำอย่างไรดี?”

แต่ก่อนที่เขาจะกระวน​กระวาย​ไปมากกว่านี้, เขาก็ถูกแมตต์-เยอร์มันขัดจังหวะเสียก่อน!

“ใจเย็น​ๆ, ความวิตกกังวลไม่มีประโยชน์อะไร….แม้ว่าปัญหาเหล่านี้จะใหญ่มาก, แต่ข้าจะอยู่กับเจ้าอย่างเเน่นอน….ปีหน้าเราจะค่อยๆคิดหาวิธีแก้ปัญหาด้วยกัน”

เมื่อได้ยิน​เช่นนี้​เรย์มอนด์ก็ได้เเต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่...

เขายอมรับคำกล่าวนี้เพราะเขารู้ว่าในฐานะอัศวิน​ระดับสี่ เเมตต์-เยอร์มันมีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะเป็นผู้ดูเเลหมู่บ้านเกรย์​สโตนของพวกเขาอย่างแน่นอน

ในความเป็นจริง, บาราอนจำนวนมากไม่มีแม้แต่อัศวิน​ระดับสี่อยู่ใต้บัญชาการ​ด้วยซ้ำ…..ดังนั้นแม้ว่าตอนนี้หมู่บ้านของพวกเขาจะอ่อนแอลง แต่ก็ยังไม่ใช่เขตเเดนที่อ่อนแอที่สุด

………

“เรย์มอนด์ นี่คือเหรียญตราบารอนของเจ้า!”

ขณะนี้ เเมตต์-เยอร์มัน หยิบเหรียญทองแดงขนาดใหญ่เท่าฝ่ามือของเด็กทารกออกมาแล้วมอบให้เขา

เหรียญทองแดงสลักคำสองคำ: บารอน!

“ข้าวของของพ่อเจ้าอยู่ที่ชั้นใต้ดินของห้องของเขา เจ้าสามารถกลับไปดูแล้วพักผ่อนให้เต็มที่…..พรุ่งนี้เจ้าจะต้องเริ่มเรียนรู้การเป็นบารอน”

หลังจาก​ที่เเมตต์-เยอร์มันพูดจบ, เขาก็หยุดเดินเพราะตอนนี้มีปราสาทปรากฏต่อหน้าพวกเขาเเล้ว!

กำแพงของปราสาทแห่งนี้สูงถึงห้าเมตร และมันแข็งแกร่งมากจนผู้คนสามารถยืนบนนั้นได้

ปราสาทแห่งนี้สามารถใช้เป็นป้อมปราการสงครามได้เลยทีเดีย​ว

เมื่อเทียบกับความสกปรกและความวุ่นวายของหมู่บ้าน...

ในที่สุด….ก็มีสิ่งที่ดูเหมือนเป็นผู้เป็นคนนิดหน่อยเเล้ว

“เรย์มอนด์ เข้าไปพักผ่อนให้สบาย….พรุ่งนี้ข้าจะกลับมาหาเจ้า!”

เเมตต์-เยอร์มันnตบไหล่เรย์มอนด์

…..จากนั้นเขาก็หันหลังกลับและจากไป!

เมื่อเห็นเเมตต์จากไป, เรย์มอนด์ก็เดินเข้าไปในปราสาทแล้วตรงไปที่ห้องของพ่อเขาทันที!

ในความทรงจำของเขา ห้องของพ่อเป็นพื้นที่หวงห้ามเสมอและไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้าไป

บางทีอาจเป็นเพราะ…..สมบัติ​ทั้งหมด​ของตระกูล​เขาถูกซ่อนอยู่ที่นี่!

ในไม่ช้าเรย์มอนด์​ก็ค้นพบทางเข้าห้องใต้ดิน

เเละเมื่อเปิดประตูเข้าไปดู…..ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็สว่างด้วย​ความประหลาดใจ

“นี่คือเหรียญทองใช่ไหม? และยังมีแกนเวทย์ของ​สัตว์เวทย์……มีมากมาย มากมายเหลือเกิน!”

เหรียญทองคือสกุลเงินที่แข็งที่สุดในโลกนี้, หน่วยที่เล็กที่สุดคือเหรียญทองแดงแล้วก็เหรียญเงิน!

ภายใต้สถานการณ์ปกติ กำลังซื้อของเหรียญทองหนึ่งเหรียญเพียงพอที่จะเลี้ยงดูครอบครัวคนธรรมดา​สามคนได้เป็นเวลาสิบปี!

และดูเหมือนว่าจะมีเหรียญทองหลายสิบเหรียญที่นี่!

กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ….ปัญหาเรื่องอาหารและทรัพยากรความร้อนได้รับการแก้ไขแล้ว

เหรียญทองเหล่านี้จะทำให้หมู่บ้าน​อยู่รอดจนผ่านฤดูหนาวนี้ไปได้โดยไม่มีปัญหาอะไร!

ไม่ต้องพูดถึงว่ามีเเกนเวทย์​มนต์​มากมายเลย!

แกนเวทมนตร์ของสัตว์เวทย์นั้นมีพลังเวทย์มนตร์ที่เคยอยู่ในร่างของสัตว์เวทย์กักเก็บ​ไว้

ด้วยความต้องการอันมหาศาล​ของตลาด….มันจึงไม่ใช่เรื่องเกินจริงที่จะบอกว่าแกนเวทมนตร์ระดับหนึ่​งธรรมดาๆสามารถขายได้อย่างง่ายดายในราคาสามสิบถึงห้าสิบเหรียญเงิน!

เเละถ้าเป็น​ระดับสองขึ้นไป…มันจะเพิ่มราคาได้เป็นสองเท่าทันที!

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ เขาไม่สามารถระงับความสุขในใจได้อีกต่อไป

เรย์มอนด์​ยื่นมือออกไปสัมผัสแกนเวทมนตร์ที่กำลังเปล่งประกายแวววาวในกล่อง!

แต่ในขณะนี้มันก็เกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง​เกิดขึ้น​

ทันใดนั้นเขาก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว

….เเละเสียงแปลกๆก็ดังขึ้นข้างหูของเขา

“ติ๊ง!”

"ตรวจพบเเหล่งพลังงาน, ระบบอาณาจักร​ศักดิ์สิทธิ์เปิดใช้งานแล้ว!"

“ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์….คุณได้รับปราสาท​ศักดิ์สิทธิ์เเละ​วิหารศักดิ์สิทธิ์!”

…………..