บทที่ 88 - รอยแดงบนแก้มหญิงสาว (ฟรี)

บทที่ 88 - รอยแดงบนแก้มหญิงสาว

เชอร์รีป่าที่เคยกองเป็นภูเขาย่อมๆ พอนำมาเคี่ยวเป็นแยม ปริมาณก็หดหายไปเยอะเลย

สุดท้าย แยมที่ได้ก็พอดีกับไหดินเผาขนาดต่างๆ เพียงแค่สี่ใบเท่านั้น

เมื่อเห็นแยมผลไม้สีสันน่ากินบรรจุอยู่ในไห โจวเถี่ยจวินก็แทบจะทนไม่ไหวแล้ว

"พี่เย่ กินได้ยังอ่ะ?"

"กินสิ" เย่โจวหัวเราะ ชี้ไปที่ไหใบหนึ่ง "แต่เก็บไว้กินบ้างนะ ส่วนที่เหลือเราต้องเอาไปให้หัวหน้ากับคนอื่นๆ ชิมด้วย กินแค่ไหนนี้ก็พอนะ"

โจวเถี่ยจวินรีบคว้าแป้งหนานมา แงะแยมสีแดงเข้มก้อนโต ป้ายลงบนแผ่นแป้งอย่างเบามือ

แล้วเขาก็กัดเข้าปากคำเบ้อเริ่ม

ความกรอบนอกนุ่มในและกลิ่นหอมของแป้งข้าวสาลี ผสมผสานกับรสเปรี้ยวอมหวานและกลิ่นหอมของแยมเชอร์รี ระเบิดความอร่อยซ่านไปทั่วทั้งปาก

"อร่อย!" โจวเถี่ยจวินตาโตเป็นประกาย "โคตรอร่อยเลยพี่! เปรี้ยวๆ หวานๆ กินคู่กับแป้งหนานนี่มันเข้ากันสุดๆ ไปเลย!"

จ้าวจื้อเฉียงเองก็หยิบแป้งหนานมาทาแยม แล้วกัดชิมไปหนึ่งคำ

ถึงเขาจะไม่ได้มีปฏิกิริยาเว่อร์วังเหมือนโจวเถี่ยจวิน แต่รอยยิ้มที่มุมปากก็เป็นเครื่องยืนยันได้ดีว่าเขาก็ถูกใจรสชาตินี้ไม่น้อย

เย่โจวลองชิมดูบ้าง รสชาติถือว่าใช้ได้เลยทีเดียว

ไม่ได้เติมน้ำตาลเลยสักนิด ความหวานที่ได้มาจากรสชาติผลไม้แท้ๆ ที่เคี่ยวจนงวด เป็นความหวานแบบธรรมชาติล้วนๆ

ทั้งสามคนซัดแยมผลไม้ที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ กันอย่างเมามัน ไม่นานก็หมดไปครึ่งไห

โจวเถี่ยจวินลูบพุงกะทิที่ตึงเปรี๊ยะ เลียริมฝีปากด้วยความเสียดาย

"พี่เย่ ผมว่าเจ้านี่มันอร่อยพอๆ กับชีสที่พี่ทำคราวก่อนเลยว่ะ"

เย่โจวปิดฝาไหที่เหลือแยมครึ่งหนึ่ง แล้วชี้ไปที่ไหอีกสามใบที่เหลือ เพื่อแบ่งสันปันส่วน

"ไอ้ครึ่งไหนี่พวกเราเก็บไว้กินเอง ส่วนไหเล็กนี่ เถี่ยจวิน นายกับจื้อเฉียงเอาไปแบ่งให้เพื่อนบ้านที่สนิทๆ กันหน่อยนะ อย่างบ้านลุงต๋าอู๋ถี หรือคนอื่นๆ ให้พวกเขาได้ลองชิมของแปลกใหม่บ้าง"

"ได้เลยพี่!" โจวเถี่ยจวินรับคำอย่างแข็งขัน งานแบบนี้เขาถนัดนักล่ะ

เย่โจวหยิบไหดินเผาใบสุดท้ายขึ้นมา

"ส่วนไหนี้ เดี๋ยวฉันเอาไปให้หัวหน้าด้วยตัวเอง"

จ้าวจื้อเฉียงมองเย่โจวแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่พยักหน้าเงียบๆ

โจวเถี่ยจวินกับจ้าวจื้อเฉียงหิ้วไหใบเล็ก พร้อมกับช้อนและถ้วยใบเล็กๆ เดินออกจากบ้านไปแจกจ่ายของอร่อยด้วยความเบิกบานใจ

เหลือเพียงเย่โจวอยู่ตามลำพังในบ้านพัก

เขามองไหแยมผลไม้ที่จะเอาไปให้บาเทียร์ที่วางอยู่บนโต๊ะ แล้วก้มมองมือเปล่าๆ ของตัวเอง

เขาเดินไปที่ประตู ชะโงกหน้าออกไปดูให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น แล้วจัดการปิดประตูล็อกให้เรียบร้อย

ร่างของเขาหายวับไปจากตรงนั้น

ภายในมิติวิเศษ อากาศอบอุ่นและชุ่มชื้น อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดินและพืชพรรณนานาชนิด

เย่โจวไม่ได้หยุดอยู่ที่แปลงดินดำ แต่เดินตรงไปยังมุมหนึ่งที่เขาตั้งใจจัดเตรียมไว้เป็นพิเศษ

ดอกทิวลิปป่าที่เขาขุดมาจากหุบเขากำลังเติบโตอย่างงดงามในมุมนี้

ใบสีเขียวสดอวบอิ่ม ชูก้านดอกตั้งตรง

ในบรรดานั้น มีดอกทิวลิปห้าหกดอกที่บานสะพรั่ง เผยให้เห็นกลีบดอกสีสันสดใสที่ซ่อนอยู่ภายใน

กลีบดอกสีแดงเข้มขลิบขอบด้วยสีเหลืองทอง ภายใต้แสงไฟสลัวๆ ในมิติ สีสันของมันดูฉูดฉาดจนแทบไม่น่าเชื่อว่าเป็นของจริง

เย่โจวคัดเลือกทิวลิปที่ดอกใหญ่และบานสวยที่สุดมาสามดอก ขุดขึ้นมาอย่างระมัดระวังโดยให้ติดหัวรากมาด้วย

เขาใช้ใบหญ้านุ่มๆ มัดดอกไม้ทั้งสามดอกเข้าด้วยกันเป็นช่อ

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เขาก็ถือช่อดอกไม้และไหแยมผลไม้ กลับออกมาจากมิติ

เมื่อกลับมาอยู่ในบ้านพัก เย่โจวก็จัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อย มือข้างหนึ่งหิ้วไหดินเผา อีกข้างถือช่อดอกทิวลิปที่ห่อด้วยใบหญ้าอย่างง่ายๆ แล้วเดินตรงไปยังบ้านของหัวหน้าบาเทียร์

ช่วงบ่ายแบบนี้ ชาวบ้านในทีมส่วนใหญ่กำลังพักผ่อนกันอยู่

เย่โจวเดินมาหยุดอยู่หน้าประตูบ้านบาเทียร์ แล้วเคาะประตูเบาๆ

คนที่มาเปิดประตูคือ กู่ลี่หมี่เร่อ

พอเธอเห็นว่าเป็นเย่โจว ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างเป็นประกาย แต่พอสายตาเลื่อนไปเห็นของในมือเขา โดยเฉพาะช่อดอกไม้ที่โผล่ออกมาวับๆ แวมๆ แก้มของเธอก็แดงระเรื่อขึ้นมาทันที

"พี่เย่โจว พี่..."

"หัวหน้าอยู่ไหม? ฉันมีเรื่องอยากจะคุยด้วยหน่อยน่ะ" เย่โจวยกไหดินเผาในมือขึ้นเล็กน้อย

"อาปาอยู่ในบ้านค่ะ เข้ามาสิ" กู่ลี่หมี่เร่อเบี่ยงตัวหลบให้เขาเดินเข้าไป

พอเดินเข้าไปในตี้อัวจื่อ ก็เห็นบาเทียร์กำลังนั่งดื่มชานมอยู่ พอเห็นเย่โจวเดินเข้ามา แกก็วางชามลง

"อ้าว เย่โจว นั่งสิ"

"หัวหน้าครับ" เย่โจววางไหดินเผาลงบนโต๊ะ "คราวนี้ที่ออกไป ผมบังเอิญเจอเชอร์รีป่าบนทะเลทรายโกบี ก็เลยเอามาทำเป็นแยมผลไม้ เอามาให้หัวหน้ากับคุณป้าลองชิมดูครับ"

"แยมผลไม้เหรอ?" บาเทียร์เปิดฝาไหด้วยความอยากรู้อยากเห็น

กลิ่นหอมเปรี้ยวอมหวานของผลไม้ลอยฟุ้งขึ้นมาทันที

แกลองเอานิ้วจิ้มมาชิมดูนิดนึง ตอนแรกก็เลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มพอใจ

"อื้ม! รสชาติใช้ได้เลย! เจ้านี่กินได้แฮะ ถือว่าเป็นของแปลกใหม่เลยทีเดียว!" บาเทียร์พยักหน้าชื่นชม "ไอ้หนุ่มนี่ หาของแปลกๆ มาให้ตื่นเต้นได้ตลอดเลยนะ"

ถึงตอนนี้ เย่โจวถึงได้ยื่นของในมืออีกข้างไปตรงหน้ากู่ลี่หมี่เร่อ

ช่อดอกทิวลิปที่ห่อด้วยใบหญ้าถูกเผยโฉมออกมาให้เห็นเต็มๆ ตา

สีแดงและสีเหลืองที่สดใสท่ามกลางความมืดสลัวของตี้อัวจื่อ ดูราวกับเปลวไฟที่กำลังลุกโชน

กู่ลี่หมี่เร่อถึงกับกลั้นหายใจ เธอมองดอกไม้แสนสวยที่ไม่เคยเห็นมาก่อน แล้วเงยหน้ามองเย่โจว

"ให้เธอน่ะ" เย่โจวพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

หน้าของกู่ลี่หมี่เร่อแดงแปร๊ด เธอยื่นมือไปรับดอกไม้อย่างเก้ๆ กังๆ ปลายนิ้วสัมผัสกับกลีบดอกไม้อ่อนนุ่ม ทำเอาหัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะไปเลย

"ขอบคุณค่ะ..." เสียงของเธอเบาหวิว

บาเทียร์ที่นั่งดูอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นท่าทีของลูกสาวก็แอบอมยิ้ม ยกชามชานมขึ้นดื่มบังหน้า

"แฮ่ม นี่ดอกอะไรน่ะ? บนทะเลทรายโกบีมีของแบบนี้ด้วยเหรอ?"

"ผมไปเจอที่หุบเขาทางเหนือมาครับ เห็นมันสวยดีก็เลยเก็บมาสองสามดอก" เย่โจวตอบ

แม่ของกู่ลี่หมี่เร่อเดินออกมาจากห้องด้านใน พอเห็นดอกไม้ในมือลูกสาวก็ทำหน้าประหลาดใจ รีบไปหาขวดแก้วเปล่าๆ มาใส่น้ำ ให้ลูกสาวเอาดอกไม้ไปปักไว้

ดอกทิวลิปที่วางเด่นอยู่บนโต๊ะ ช่วยเปลี่ยนบรรยากาศในบ้านให้ดูสดใสขึ้นมาทันตาเห็น

"เย่โจว คราวนี้ที่นายไปทางเหนือ นอกจากของพวกนี้แล้ว ยังเจออะไรอีกไหม?" บาเทียร์วกกลับเข้าเรื่องงาน

"ผมเจอฝูงละมั่งป่าฝูงใหญ่เลยครับ แล้วก็มีพวกลาป่าด้วย นอกจากนี้ก็เจอหุบเขาที่มีสมุนไพรหายากขึ้นอยู่เพียบเลย ผมทำเครื่องหมายไว้หมดแล้วครับ" เย่โจวสรุปผลการสำรวจคร่าวๆ ให้ฟัง

บาเทียร์ฟังแล้วก็พยักหน้ารัวๆ

ฝูงละมั่งป่าก็หมายถึงเสบียงเนื้อ ส่วนสมุนไพรก็หมายถึงความมั่งคั่งและยารักษาโรค

ข้อมูลพวกนี้มีค่ามหาศาลสำหรับทีมสามเลยทีเดียว

"ดี ดีมาก!" บาเทียร์ตบโต๊ะดังป้าบ "ที่พวกนี้ต้องจดจำไว้ให้ดี ต่อไปมันคือขุมทรัพย์ของทีมสามเราเลยนะ!"

เย่โจวยิ้ม พลางหยิบแผนที่วาดมือที่เตรียมไว้ออกมา "หัวหน้าครับ ถ้าหัวหน้าคิดว่ามีประโยชน์ ก็เอาไปได้เลยครับ"

บาเทียร์โบกมือปฏิเสธ "ของพวกนี้นายเป็นคนเจอ ไม่ต้องเอามาให้ฉันหรอก ฉันเก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์อะไร แถมสมุนไพรพวกนั้นก็มีแค่นายกับอามานเท่านั้นแหละที่รู้เรื่อง"

"นายเก็บไว้เองเถอะ ถึงเวลาต้องใช้ ฉันค่อยไปขอข้อมูลจากนายแล้วกัน"

พอได้ยินดังนั้น เย่โจวก็เก็บแผนที่กลับเข้ากระเป๋า