บทที่ 120 ได้โปรดเถอะครับรุ่นพี่... เชิญกลับบ้านไปก่อน!

"ว่ามา"เฉินเทียนเอ่ยสั้นๆ

"เมื่อครู่นี้ ตามคำสั่งของท่านพวกเราได้ส่งหน่วยสอดแนมออกไปสิบกว่าทีมในช่วงครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา เพื่อสำรวจพื้นที่รัศมีห้าสิบกิโลเมตรรอบค่ายอย่างละเอียดครับ" จ้าวคังหยุดเว้นจังหวะ แววตาฉายความฉงนและไม่สบายใจ "ผลลัพธ์มัน... ประหลาดมากครับ"

"ประหลาดยังไง?" เฉินเทียนเลิกคิ้ว

"มันสะอาดเกินไปครับ" จ้าวคังสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วลดเสียงต่ำ "อย่าว่าแต่สัตว์อสูรระดับสูงเลย แม้แต่พวกระดับต่ำที่ปกติจะเดินเพ่นพ่านไปทั่วก็หายวับไปในพริบตา พื้นที่รอบนอกของเขตยึดครองเงียบสงัดดุจป่าช้า ความรู้สึกมันเหมือนกับว่า..."

จ้าวคังพยายามหาคำบรรยาย "เหมือนสิ่งมีชีวิตทุกชนิดได้รับคำสั่งให้ถอยทัพ หรือไม่ก็... พวกมันถูกบางสิ่งที่น่าหวาดกลัวขับไล่ออกไปครับ"

อาเฟยแทรกขึ้นมาทันที "ต้องถามอีกเหรอ! ก็แหงอยู่แล้ว ดาบเดียวของท่านผู้บัญชาการที่ผ่ามังกรหนามขาดสองท่อนนั่นน่ะ ทำเอาพวกเดรัจฉานพวกนั้นฉี่ราดจนเผ่นป่าราบไปหมดแล้ว! นี่แหละคือบารมีของราชา! พวกมันรู้ว่าคราวนี้หน่วยพั่วจวินเอาจริง ใครจะกล้าเสนอหน้าออกมาล่ะ?"

อาเฟยทำหน้าเลื่อมใสสุดขีด แทบอยากจะสลักภาพวีรบุรุษของเฉินเทียนไว้บนหน้าผากตัวเอง

เฉินเทียนหรี่ตาลงเมื่อได้ยินรายงาน เขาไม่เชื่อหรอกว่าบารมีบ้าบออะไรนั่นจะทำให้สัตว์อสูรในรัศมีห้าสิบลี้หายไปหมด สัตว์ป่ามีสัญชาตญาณหวงถิ่น การถอยร่นอย่างเป็นระบบขนาดนี้พิสูจน์ได้อย่างเดียว...

มันมีเงื่อนงำ และเป็นเงื่อนงำจากฝั่งอสูร

"เคลียร์พื้นที่งั้นเหรอ?" เฉินเทียนมองไปยังส่วนที่ลึกที่สุดและมืดมิดที่สุดของเขตยึดครอง ดูเหมือนจะมีดวงตาขนาดยักษ์หลายคู่ซุ่มมองมาจากที่ห่างออกไปหลายสิบกิโลเมตร

ดูเหมือนไอ้พวกบิ๊กบอสกำลังเว้นที่ว่างให้ผมอยู่สินะ

"น่าสนใจ" เฉินเทียนยิ้ม "สั่งการออกไป ทุกหน่วยถอนค่าย... รุกคืบต่อไป!"

เวลาตีห้า ณ ถนนไฮเวย์ใจกลางเขตยึดครอง

ขบวนรถราวกับกระแสน้ำเหล็กกล้ากำลังมุ่งหน้าไปยังหอส่งสัญญาณโทรทัศน์ที่ถูกทิ้งร้าง ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นแลนด์มาร์คสำคัญ พวกเขาบดขยี้ผ่านถนนลาดยางที่แตกพ่ายด้วยท่าทีโอหังที่สุดเท่าที่เคยมีมา

ในสถานการณ์ปกติ การทำแบบนี้ไม่ต่างจากการฆ่าตัวตาย เพราะสัตว์อสูรไวต่อเสียง แสง และความร้อนมาก การเคลื่อนกำลังคนสามพันคนต่อให้เป็นพื้นที่รอบนอกก็เพียงพอจะกระตุ้นคลื่นสัตว์ร้ายขนาดย่อมได้แล้ว อย่าว่าแต่ใจกลางเมืองแบบนี้เลย

ทว่า... ความจริงกลับเงียบงันจนน่าขนลุก

จี๊ด!

สุนัขเน่ากลายพันธุ์ตัวใหญ่ที่มีตุ่มหนองเต็มตัวโผล่หัวออกมาจากฝาท่อระบายน้ำครึ่งหนึ่ง มันยังไม่ทันได้น้ำลายสอใส่กลิ่นมนุษย์ที่เย้ายวนเลยด้วยซ้ำ

ฟึ่บ!

แสงเย็นวูบหนึ่งฉีกกระชากท้องฟ้าอย่างไร้สัญญาณเตือน และไร้ซึ่งเสียง หัวสุนัขที่อัปลักษณ์ระเบิดกลายเป็นหมอกเลือดทันที

เฉินเทียนที่นั่งอยู่บนกระโปรงรถคันหน้าสุดไม่ได้แม้แต่จะปรายตามอง นิ้วของเขาขยับเพียงนิด ใบมีดบินที่เปื้อนเลือดก็วาดเป็นวงโค้งสวยงามกลับเข้าสู่แขนเสื้ออย่างเชื่อฟัง

[ติ๊ง! สังหารสุนัขเน่ากลายพันธุ์ระดับ 1 ขั้นต้น ได้รับค่าสังหาร 200 แต้ม]

เฉินเทียนเม้มปาก ขาตั๊กแตนก็ถือว่าเป็นเนื้อ ถึงจะน้อยแต่เก็บสะสมไปเรื่อยๆ ก็ไม่เลว

"นี่น่ะเหรอ... ที่เขาเรียกว่าใจกลางเขตยึดครอง?" น้ำเสียงเฉินเทียนเต็มไปด้วยความผิดหวัง พวกเขารุกคืบมาได้สามสิบกิโลเมตรแล้ว อย่าว่าแต่คลื่นสัตว์ร้ายเลย แม้แต่การขัดขวางที่เป็นชิ้นเป็นอันยังไม่มี ไอ้พวกที่โผล่ออกมาเซ่อซ่าบ้างก็มีแต่ระดับ 1 ระดับ 2 เหมือนพวกมอนสเตอร์หลงฝูงที่โดนเก็บไปตั้งแต่ออกมาเสนอหน้า รวมๆ แล้วเขาเพิ่งได้แต้มมาไม่ถึงสามพันแต้มเองตลอดทาง

"มันมีบางอย่างผิดปกติ" เสียงทึบๆ ดังมาจากข้างหลังเฉินเทียน

ชื่อเซียวพิงแผ่นหลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนหลังคารถหุ้มเกราะ ชุดโค้ทโบกสะบัดตามแรงลม ยอดฝีมืออันดับหนึ่งของเจียงเฉิงขมวดคิ้วแน่น แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย "เงียบเกินไป"

เขาพึมพำพลางลูบเครา "ตามหลักแล้ว ทันทีที่เราเหยียบเข้าพื้นที่นี้ ราชันอสูรทั้งสามตัวควรจะรู้สึกตัวแล้ว สัตว์พวกนี้หวงถิ่นจะตาย พวกมันยอมให้คนมานอนกรนข้างเตียงได้ยังไง? ต่อให้พวกมันขยาดกลิ่นอายของฉันจนไม่กล้าโผล่มาตรงๆ อย่างน้อยพวกมันก็ต้องส่งฝูงลูกน้องมาโจมตีแบบพลีชีพเพื่อตัดกำลังพลและกระสุนของพวกเราสิ"

ชื่อเซียวหยุดเว้นจังหวะ น้ำเสียงจริงจังขึ้น "แต่นี่... เหมือนพวกมันตายกันหมดแล้ว แถมยังเปิดทางให้พวกเราเดินสะดวกอีกต่างหาก" เขาหันไปจ้องเฉินเทียน "ไอ้หนู แกคิดยังไง?"

เฉินเทียนเคาะขี้บุหรี่ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏที่มุมปาก

ผมคิดยังไงน่ะเหรอ?

จะคิดอะไรได้ล่ะ!

สัตว์พวกนั้นถึงจะเป็นอสูร แต่ในระดับ 5 สติปัญญาของพวกมันพัฒนาไปไม่ด้อยกว่ามนุษย์เลย เผลอๆ จะเจ้าเล่ห์และขี้ระแวงกว่าด้วยซ้ำ เมื่อมองดูท่าทางจริงจังของชื่อเซียวที่พร้อมจะเผชิญหน้ากับแผนสมคบคิดระดับโลก เฉินเทียนก็เข้าใจแจ่มแจ้ง

ลองสมมติเป็นพวกมันดูสิ ถ้าคุณเป็นราชันอสูร แล้วเห็นกลุ่มมนุษย์บุกเข้ามาถึงห้องรับแขกกลางดึกด้วยการตีกลองเคาะระฆังอย่างเอิกเกริก ผู้นำทีมคือเด็กหนุ่มคนหนึ่ง และที่สำคัญที่สุดคือมียอดฝีมืออย่างชื่อเซียวมาด้วย... การจัดฉากและภาพลักษณ์แบบนี้ ต่อให้เป็นควายก็ต้องคิดว่าเป็นกับดัก! นี่มันตำรา "ล่อเสือออกจากถ้ำ" ชัดๆ

"อะแฮ่ม..."

"รุ่นพี่ชื่อเซียวครับ เรื่องนี้จริงๆ แล้วเข้าใจง่ายมาก"

"หือ?" ชื่อเซียวเลิกคิ้ว "ว่ามาสิ"

เฉินเทียนปั้นหน้าจริงจัง "ราชันอสูรทั้งสามน่ะฉลาดมากครับ สาเหตุที่พวกมันไม่ยอมโผล่หัวออกมา... เป็นเพราะพวกมัน 'กลัวพี่' ล้วนๆ เลยครับ!"

ชื่อเซียวชะงักไป เฉินเทียนรีบรุกต่อด้วยการสาดคำประจบคำโต "ลองคิดดูสิ พี่เป็นใคร? หมาป่าโลภแห่งเจียงเฉิง! ยอดฝีมือครึ่งก้าวสู่ระดับ 6! แค่พี่นั่งอยู่บนหลังคารถ กลิ่นอายของผู้แข็งแกร่งโดยกำเนิด แรงกดดันไร้พ่ายที่แผ่ออกมาจากกองซากศพนับพันของพี่ มันทำให้สัตว์พวกนั้นขวัญหนีดีฝ่อไปแปดร้อยลี้แล้วครับ!"

เฉินเทียนวาดมือไปมา น้ำเสียงฮึกเหิม "ต่อหน้าพลังเทวะของพี่ ราชันอสูรอะไรนั่นมันก็แค่ไก่แค่กา! พวกมันสัมผัสได้ถึงพี่ เลยรู้ว่าถ้าคืนนี้โผล่หัวออกมา หัวพวกมันต้องหลุดจากบ่าแน่นอน!"

คำพูดทุกคำถูกกลั่นกรองมาอย่างดี เปี่ยมด้วยอารมณ์และจังหวะจะโคน จนแม้แต่เฉินเทียนเองยังเกือบจะเชื่อตามที่พูด

ชื่อเซียวฟังแล้วถึงกับยืนอึ้ง แม้ทั้งชีวิตจะเคยได้ยินคำชมมานับไม่ถ้วน แต่เขาต้องยอมรับว่า... ไอ้เด็กนี่แม่่งมีของว่ะ! คำประจบมันช่างดูสดใหม่ มีระดับ และหาจุดตำหนิไม่ได้เลย

คิ้วที่เคยขมวดแน่นของชื่อเซียวค่อยๆ คลายออก เขาเผลอยืดหลังตรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว รอยยิ้มที่พยายามเก็บทรงแต่ดูภาคภูมิใจปรากฏบนใบหน้า "อะแฮ่ม... อย่าพูดเกินจริงไปนักเลย" เขาโบกมือทำเป็นถ่อมตัว แต่นัยน์ตานี่เป็นประกายปิดไม่มิด "ฉันก็พอมีชื่อเสียงอยู่บ้าง แต่ยังไม่ถึงขั้นแค่ปรายตามองแล้วราชันอสูรจะเผ่นแนบหรอก... แต่ก็นะ"

ชื่อเซียวเปลี่ยนโทนเสียงเป็นโอหัง "ถ้าไอ้สามตัวนั้นมันกล้ามาจริงๆ ฉันก็ไม่เกี่ยงที่จะสั่งสอนพวกมันหนักๆ เป็นการทิ้งทวนก่อนไปจากเจียงเฉิงหรอก!"

นี่แหละความมั่นใจ! นี่แหละมาดของผู้แข็งแกร่ง!

เฉินเทียนหัวเราะในใจขณะดูชื่อเซียวอินกับบทบาทที่เขายัดเยียดให้ จากนั้นเขาก็แสร้งถอนหายใจยาว

ชื่อเซียวที่กำลังอารมณ์ดีได้ยินเข้าก็ถาม "เป็นอะไรไปล่ะ? เมื่อกี้ยังฆ่าอย่างมันมืออยู่เลย ทำไมจู่ๆ มาถอนหายใจ?"

เฉินเทียนทำหน้ากังวล "พลังเทวะของรุ่นพี่น่ะมันเป็นเรื่องดีครับ... แต่สำหรับผม... มันคือปัญหา"

"ดูสิครับ มีพี่คอยคุมเชิงอยู่แบบนี้ มอนสเตอร์พวกนั้นมันเผ่นป่าราบไปหมดแล้ว"

ชื่อเซียวคิดตาม "มันก็จริงนะ..." ไอ้เด็กนี่ลงทุนจัดฉากใหญ่โตคืนนี้ แต่เพราะเขานั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้ มอนสเตอร์เลยไม่กล้าออกมา มันก็น่าอึดอัดจริงๆ

"แล้วแกมีความเห็นว่าไง?" ชื่อเซียวถามตามสัญชาตญาณ

แววตาเฉินเทียนคมกริบขึ้นทันที เขามองหน้าชื่อเซียวแล้วเอ่ยทีละคำ

“ในเมื่อพวกมันเป็นนกที่ตกใจธนู... งั้นเราก็ต้องเก็บธนูไว้ก่อนครับ เพื่อความปลอดภัยของเจียงเฉิง และเพื่อล่อเนื้อร้ายพวกนี้ออกมาจัดการให้สิ้นซากในคราวเดียว...”

เฉินเทียนจู่ๆ ก็ประสานมือทำความเคารพชื่อเซียวอย่างนอบน้อมแล้วพูดเสียงดังฟังชัด

“ได้โปรดเถอะครับรุ่นพี่... เชิญกลับบ้านไปก่อนเถอะครับ!”