Chapter 1376 มีบุตรให้ได้อย่างจงเจิ้ง!

"ฮ่าฮ่าฮ่า จงซานกล้าข่มขู่ศิษย์พี่ใหญ่อย่างคาดไม่ถึง? ศาลเทพหลุนฮุยไม่ได้มีไท่จื่อ เขาเสียสติไปแล้ว?"จุนหมอจื้อที่เผยยิ้มหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง.

จงเจิ้งที่เผยท่าทางเหยียดหยันกล่าวออกมาว่า "ไอ้โง่ ไม่ใช่ว่าเจ้าคือบุตรของจุนเทียนเซี่ยรึอย่างไร?"

คำพูดของจงเจิ้งทำให้จุนเทียนเซี่ยดวงตาหดเกร็ง แววตาที่แผ่จิตสังหารออกมา.

ส่วนเหล่ากุนซือคนอื่น ๆ ต่างเผยหน้าเหยียดหยัน จงเจิ้งในเวลานี้ คาดไม่ถึงเลยว่าจะยังกระเสือกระสนอีกรึ? ยิ่งโต้เถียงอะไร? ก็จะยิ่งทำให้ตัวเองลำบากมากขึ้นไม่ใช่รึ?

ส่วนจุนหมอจื้อ ที่ใบหน้าทั้งอายและโกรธเกรี้ยว คิดว่าจงเจิ้งกำลังดูถูกเขา.

"สารเลว เจ้าไม่ต้องการมีชีวิตจริง ๆ แล้วอย่างง้นรึ?"จุนหมอจื้อที่ใบหน้าบิดเบี้ยวเต็มไปด้วยความเย็นชา.

"พอแล้ว!"จุนเทียนเซี่ยที่กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา.

ด้วยน้ำเสียงดังกล่าวนั้น ทำให้จุนหมอจื้อขมวดคิ้วไปมา.

"ศิษย์พี่ใหญ่ มันดูถูกข้า!"จุนหมอจื้อหันหน้ากลับพร้อมกับเอ่ยออกมา.

"เขาต้องการแสวงหาความตาย!"กุนซือคนหนึ่งเอ่ย.

"ใช่ ท่านอ๋อง เขาต้องการที่จะยั่วให้ท่านโกรธ และสังหารเขา เขาต้องการให้พวกเราจัดการเขาและไม่ต้องการเป็นหมากต่อรองกับต้าเจิ้ง!"กุนซือคนหนึ่งกล่าว.

"แสวงหาความตายอย่างงั้นรึ?"จุนหมอจื้อที่ใบหน้าเปลี่ยนเป็นมืดครึ้ม.

จงเจิ้งที่เผยยิ้มออกมาเล็กน้อย ไม่ได้อธิบายอะไร ทว่าจ้องมองไปยังจุนเทียนเซี่ย "เจ้าต้องการสังหารข้าอย่างงั้นรึ?

จุนเทียนเซี่ยนที่หรี่ตาเล็กลง เซียนเซิงกู่ด้านข้างที่ขมวดคิ้วไปมาเล็กน้อย.

"ไร้ประโยชน์ เรื่องนี้ไม่ได้เป็นความลับเรียบร้อยแล้ว มีคนมากมายในต้าเจิ้งที่รู้ สังหารข้าไป อาจจะฆ่าเขาด้วย ด้วยเชาว์ปัญญาของเซียนเซิงกู่ ควรจะไม่ยากที่จะคาดเดาในเวลานี้?"จงเจิ้งที่ไม่ยินดีที่จะเกี่ยงงอนที่จะกล่าวออกมา.

ใบหน้าของจุนเทียนเซี่ยที่เปลี่ยนเป็นสีแดงเดี๋ยวก็เป็นสีน้ำเงิน ส่วนเซียนเซิงกู่ที่ใบหน้าเปลี่ยน ท่าทางเผยท่าทางตื่นตะลึง ขณะลอบมองไปยังจุนเทียนเซี่ย.

จุนเทียนเซี่ยนที่ค่อย ๆ ปรับสภาพ ใบหน้าที่ผ่อนคลายลง พ่นหายใจยาว เผยยิ้มอย่างไม่แยแส.

เห็นรอยยิ้มของจุนเทียนเซี่ยเช่นนี้ คิ้วของจงเจิ้งที่ขมวดไปมา เพราะว่ารอยยิ้มนี้ดูเหมือนว่าจุนเทียนเซี่ยนเตรียมที่จะเปิดเผยความลับ ทำให้เขาสูญเสียหมากต่อรอง.

"จงซาน? จงซานร้ายกาจจริง ๆ  ข้าไม่ใจว่าข้าทำได้ดีแล้ว ทว่าคาดไม่ถึงเลยว่าคนที่พบคนแรกนั้นกับเป็นจงซาน!"จุนเทียนเซี่ยที่ส่ายหน้าไปมา.

"นอกจากท่านพ่อแล้ว ก็เห็นเจ้าที่เป็นคนเจ้าแผนการที่ร้ายกาจคนหนึ่ง."จงเจิ้งที่ส่ายหน้าไปมา.

"หมายความว่าอย่างไร? เจ้าต้องการกล่าวอะไร?"จุนหมอจื้อที่เผยท่าทางงงัน.

ไม่ใช่แค่จุนหมอจื้อ เสนาธิการคนอื่น ๆ ต่างก็รู้สึกงงงวยไปด้วยเช่นกัน.

เซียนเซิงกู่ที่ถอยหลังออกไปโดยไม่ตั้งใจ ราวกับว่ากำลังหลบเลี่ยงไม่ให้เป็นคนต้องสงสัย ราวกับว่าต้องการช่วยจุนเทียนเซี่ยลงมือปิดความลับเอาไว้.

"ด้วยพลังฝึกตนของเขา จำเป็นต้องผนึกข้าอย่างงั้นรึ?"จงเจิ้งเอ่ย.

"วูซซซซ!"

จุนเทียนเซี่ยนที่คลายสะกดจงเจิ้งเอาไว้ เป็นความจริงด้วยพลังฝึกตนของจงเจิ้ง ไม่มีทางที่จะทำอะไรได้เลย.

"ก่อนหน้านี้เจ้าหมายความว่าอย่างไร? พูดมาให้ชัดเจน!"จุนหมอจื้อที่กล่าวต่อจงเจิ้งอีกครั้ง.

จงเจิ้งที่จ้องมองไปยังจุนหมอจื้อ เผยยิ้มออกมาเล็กน้อย "ศิษย์ปราชญ์เทพสังสารวัฏห้าคน หากแต่ได้รับการปฏิบัติอย่างดีมีสอง เป็นใคร?"

"เป็นศิษย์พี่ใหญ่และข้า!"จุนหมอจื้อที่กล่าวออกมาอย่างเคร่งขรึม.

"ทำไมเป็นเช่นนั้น?"จงเจิ้งเอ่ย.

"เพราะศิษย์พี่ใหญ่เป็นบุตรอาจารย์ ทว่าข้า ทว่าข้า............!"จุนหมอจื้อที่ขมวดคิ้วไปมาเล็กน้อย.

"เจ้าและศิษย์พี่ใหญ่ เป็นปราชญ์เทพสังสารวัฏเลี้ยงดูมาอย่างงั้นรึ?"จงเจิ้งที่กล่าวชี้นำ.

"ใช่อาจารย์และข้า แม้นว่าจะไม่ได้เป็นบิดาและบุตร ทว่าข้า ............!”จุนหมอจื้อเอ่ย.

"ไม่ ไม่ใช่ว่าว่าเป็นพ่อลูกกัน ตรงกันข้าม เขาไม่ใช่บุตรของปราชญ์เทพสังหารวัฏ ทว่าเจ้านั้นเป็นบุตรชายคนเดียวของปราชญ์เทพสังสารวัฏ!"จงเจิ้งเอ่ยออกมาอย่างเคร่งขรึม.

"อะไร? พูดไร้สาระ เจ้าสารเลว!"จุนหมอจื้อที่ตะโกนออกมาเสียงดัง.

กับท่าทางของจุนหมอจื้อแสดงออกมา เหล่าขุนนางที่กลายเป็นสับสนวุ่นวาย สถานการณ์นี้หมายความว่าอย่างไร? จุนหมอจื้อเป็นบุตรของปราชญ์เทพสังสารวัฏ? ไม่ใช่ว่าเซิ่งหวังเป็นบุตรของปราชญ์เทพสังสารวัฏหรอกรึ?

"หมอจื้อ!"จุนเทียนเซี่ยที่กล่าวออกมาอย่างเคร่งขรึม.

"ศิษย์พี่ใหญ่ เขาบอกว่าข้าเป็นบุตรของอาจารย์ เขาบอกว่าท่านไม่ใช่! เขาบ้าไปแล้ว!"จุนหมอจื้อเอ่ยเสียงดัง.

"ปราชญ์เทพสังสารวัฏนับว่าเป็นคนที่มีชื่อเสียงอันดับหนึ่ง หากแต่กำเนิดคนโง่อย่างเจ้าออกมา!"จงเจิ้งที่แค่นเสียงดูแคลน.

จุนหมอจื้อขณะที่กำลังระเบิดความโกรธออกมา.

"สารเลว!"จุนเทียนเซี่ยที่คำรามออกมาด้วยเสียงเย็นชา.

"หืม?"จุนหมอจื้อที่ตกใจเล็กน้อย.

จงเจิ้งที่เผยยิ้มออกมาในทันที "ข้าไม่ได้ไม่เคารพท่าน ในทางตรงข้าม ข้าเคารพท่านเป็นอย่างมาก ท่านช่างเป็นคนที่อาจหาญเป็นปราชญ์เทพที่ตอนนี้เป็นหนึ่งในสาม ปราชญ์เทพสังสารวัฏ!"

นิ่งงัน! ภายในห้องอักษรที่นิ่งงันไปในทันที! เงียบเชียบได้ยินแม้แต่เข็มตกอย่างแน่นอน.

จงเจิ้งเรียกจุนเทียนเซี่ยว่าอะไร? ปราชญ์เทพสังสารวัฏ? ปราชญ์เทพอย่างงั้นรึ?

"เจ้าเสียสติไปแล้วรึ? เจ้าบออกว่าอาจารย์เป็นศิษย์พี่ใหญ่อย่างงั้นรึ? ปราชญ์เทพจะเปิดราชวงศ์ชื่อเสียงวาสนาได้อย่างไร?"จุนหมอจื้อที่กล่าวหยัน.

ทว่าจงเจิ้งนั้นจ้องมองเขม็งไปยังจุนเทียนเซี่ย.

เซียนเซิงกู่ถึงกับผงะ เวลานี้แทบยืนไม่อยู่ การคาดเดาที่แม่นยำนี้ทำให้เขาตกใจ เซียนเซิงกู่ที่รู้อยู่แล้วเวลานี้ยังต้องอ้าปากค้าง.

จุนเทียนเซี่ยที่จ้องมองไปยังจงเจิ้ง.

ภาพเหตุการณ์ที่ตกลงสู่ความเงียบ.

จุนหมอจื้อที่โง่เง่า ทว่ากลับตระหนักได้เช่นกัน เขาที่จ้องมองจุนเทียนเซี่ย ก่อนที่จะเอ่ยออกมา "ศิษย์พี่ใหญ่ เขาพูดจาไร้สาระใช่ใหม?"

"ครอบครองตำแหน่งปราชญ์เทพ ครอบครองอำนาจสังสารวัฏ ใช้ร่างช่วงชิงชะตาเติบโตยึดครองร่างคนอื่นเปิดราชวงศ์ชื่อเสียงวาสนา เป็นความคิดที่กล้าหาญเป็นหนึ่งในโลกหล้า ความกล้าที่ไม่เกรงกลัวต่อเทียนชู นับจากโบราณเจ้าเป็นคนแรก!"จงเจิ้งที่กล่าวอย่างเคร่งขรึม.

ปราชญ์เทพช่วงชิงชะตากำเนิดร่างใหม่ เปิดราชวงศ์ชื่อเสียงวาสนา? เรื่องนี้? เป็นความจริงอย่างงั้นรึ?

เหล่าข้าราชบริพารใบหน้าเปลี่ยนเป็นซับซ้อนตะลึงงันอย่างหนัก.

"เป็นไปไม่ได้ มันเป็นไปไม่ได้!"จุนหมอจื้อที่ไม่สามารถยอมรับได้.

"จงซานมองเห็นได้อย่างไร? ทั้งที่ข้าทำการได้อย่างสมบูรณ์!"จุนเทียนเซี่ยนที่กล่าวออกมาอย่างเคร่งขรึม.

เป็นความจริงรึ? เหล่าข้าราชบริพารที่ดวงตาเบิกกว้างกลมโตจดจ้องมองไปยังจุนเทียนเซี่ย ภายในห้องอักษรทุกคนที่หัวใจแทบหยุดเต้น.

ส่วนจุนหมอจื้อที่ใบหน้าเผยท่าทางไม่อยากเชื่อออกมา.

"แน่นอนว่าข้าไม่สามารถมองเห็นได้ ทว่าเป็นบิดาของข้าที่มองเห็น แม้แต่บิดาข้ายังไม่รู้ว่าเจ้าใช้วิธีใดปกปิดความจริงจากเทียนชูได้ ทว่า ข้อบกพร่องที่สุดของเจ้าก็คงจะเป็น มันสมบูรณ์แบบจนเกินไป!"จงเจิ้งกล่าวออกมาอย่างเคร่งขรึม.

"หืม?"

"หากเปลี่ยนแปลงเกี่ยวกับนิสัยของผู้คนจะประสบความสำเร็จโดยสมบูรณ์ หากแต่เจ้ากับละเลยสัญชาตญาณของผู้คน เจ้าเข้าข้างจุนหมอจื้อจนเกินไป ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปกระทำ และข้อมูลบางอย่าง เกี่ยวกับจุนเทียนเซี่ยและปราชญ์เทพสังสารวัฏมันแย้งกัน ภาพ คำพูด ทุกอย่างสมบูรณ์แบบมาก! ทว่าเกี่ยวกับบิดาและบุตรเกี่ยวกับสัญชาตญาณของเจ้ามันไม่มี."จงเจิ้งเอ่ย.

"สัญชาตญาณ?"ใบหน้าของจุนเทียนเซี่ยเปลี่ยนเป็นซับซ้อน.

"ในเมื่อเจ้าเห็นมันทุกอย่างแล้ว ข้าคงไม่กล่าวอะไรอีก การพบกับราชวงศ์วาสานาเช่นเจ้า ไม่มีทางจะไม่คิดถึงผลประโยชน์ ทว่าทุก ๆ วันเจ้ากับจับจ้องมองมายังข้า คอยจัดแจง ลอบปกป้องบุตรชายของเจ้าเป็นอย่างดี!"จงเจิ้งที่กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม.

"เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยเจ้าไปอย่างงั้นรึ?"จุนเทียนเซี่ยที่กล่าวออกมาอย่างเคร่งขรึม.

"เจ้าควรจะมองเห็นทุกอย่าง คนเช่นนั้น ต้าเจิ้งมีมากมาย บิดาข้ามีบุตรสามคน ข้าไม่ใช่คนที่ถูกคาดหวังที่สุด นอกจากนี้ข้ายังเป็นเพียงบุตรบุญธรรม ทว่าเจ้ากลับมีบุตรของตัวเอง นอกจากนี้ท่านพ่อก็คาดเดาได้ว่าเจ้าใช้วิชาช่วงชิงชะตาเติบโต ชีวิตของข้านั้นหาได้ยอดเยี่ยมถึงเพียงนั้น!"จงเจิ้งกล่าวด้วยรอยยิ้ม.

"แล้วจงซานจะสังหารหมอจื้ออย่างไร?"จุนเทียนเซี่ยนที่กล่าวอย่างเคร่งขรึม.

"เจ้าควบคุมวิถีสวรรค์ และวิถีนรก ส่วนท่านพ่อนั้นที่เดิมพันกับเจ้า เข้าใจวิถีอสูร เจ้าก็สามารถลองได้!"จงซานที่กล่าวอย่างไม่แยแส.

"พี่ ศิษย์พี่ใหญ่ อย่าไปฟังเขา วิถีอสูรไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับข้า!"จุนหมอจื้อที่เอ่ยออกมาทันที.

"ช่วงระยะเวลาที่เจ้าถูกจับเอาไว้ที่ต้าเจิ้ง เจ้าหมดสติไปช่วงหนึ่งใช่หรือไม่?"จงเจิ้งเอ่ยถาม.

"หืม?"ใบหน้าของจุนหมอจื้อที่เปลี่ยนสี ก่อนที่จะเผยท่าทางกระวนกระวายออกมา.

"จุนเทียนเซี่ย เจ้าคิดดู ปราชญ์เทพไม่มีอายุขัย ภพหยางเวลานี้เกิดความวุ่นวายทั่วทุกสารทิศ ยุคแห่งความวุ่นวายเช่นนี้ ย่อมลามมาถึงภพหยินอย่างแน่นอน ปราชญ์เทพไม่มีอายุขัย ก่อนหน้าที่ปราชญ์เทพจะมาชุมนุมกันที่ภพหยาง ภพหยินคงสงบเงียบปลอดภัย หากแต่ภพหยางนั้นเป็นพวกบ้าคลั่งมากกว่าภพหยิน หากว่าเกิดสิ่งใดกับข้า สายโลหิตของเจ้าจะต้องถูกตัดขาดหายไปเป็นแน่!"จงเจิ้งที่กล่าวข่มขู่.

"จงซาน!"จุนเทียนเซี่ยที่ดวงตาหรี่เล็ก ใบหน้าไม่ค่อยน่าดูนัก.

-----------------------------------------------------------------

สองปีหลังจากนั้น.

ชายแดนศาลเทพต้าเจิ้ง ศาลเทพหลุนฮุย.

จุนเทียนเซี่ยที่นำเหล่าเสนาธิการมาพร้อมกับยืนรออยู่ที่ยอดเขาแห่งหนึ่ง จดจ้องมองไปยังเหล่าเซียนบรรพชนหลายคนที่เดินทางมาในครั้งนี้.

"ท่านพ่อ ท่านพ่อ ผนึกวิถีอสูรในตัวข้าคลายแล้วอย่างงั้นรึ? ข้ารู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยสบายเท่าไหร่นัก?"จุนหมอจื้อที่กล่าวด้วยเสียงตกใจ.

จุนเทียนเซี่ยนที่จ้องมองจุนหมอจื้อและจ้องมองจงเจิ้งที่ถูกส่งกลับคืนไป จากกับดักแห่งความตายกลายเป็นอยู่รอดปลอดภัย อยู่ท่ามกลางฝูงศัตรูกลับออกไปได้ปลอดภัย เขาที่เข้ามาและออกไปอย่างง่ายดาย.

"ข้าควรมีบุตรให้ได้อย่างจงเจิ้ง!"จุนเทียนเซี่ยที่กล่าวพลางถอนหายใจ.

"หืม?"เหล่าเสนาธิการที่ตกใจเล็กน้อย ทว่าก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยอะไรออกมา.

ทว่าจุนหมอจื้อที่ใบหน้าอับอายแทบไหม้ละลาย.

"เซิ่งหวัง ไม่จำเป็นต้องต้องคิดมา คนเช่นจงซานไม่ได้มีมากนัก!"เซียนเซิงกู่เอ่ยออกมาด้านข้าง.

"ไปเถอะ!"จุนเทียนเซี่ยที่ไม่กล่าวอะไรอีก ก่อนที่จะบินออกไป.

"รับทราบ!"คนอื่น ๆ เองก็รับคำสั่งในทันที.

----------------------------

จงเจิ้งที่ถูกคุ้มกันกลับมาด้วยเซียนบรรพชนหลายคน จงซานที่นำขุนนางออกไปรับ.

เห็นจงซานและจงเสวียนจากที่ไกลออกไป ใบหน้าของจงเจิ้งที่เผยความสุขออกมา ก่อนที่จะบินเข้ามา กล่าวออกมาด้วยความละอายใจ "ฟู่หวง บุตรได้กระทำการล้มเหลว!"

"จะตำหนิเจ้าไม่ได้ เป็นฟู่เองที่วางแผนเอาไว้ไม่รอบคอบ เจ้าปลอดภัยกลับมาก็ดีแล้ว!"จงซานที่กล่าวปลอบ.

"ไม่ใช่ว่าฟู่หวงวางแผนไม่ดี เป็นจุนเทียนเซี่ย เจ้าเล่ห์นัก พวกเรา............”จงเจิ้งเอ่ย.

"เจ้าเล่ห์? นั่นเป็นความสามารถของเขา ความสามารถของจุนเทียนเซี่ย ได้เป็นการเตือนข้า นอกจากนี้พวกเราไม่ได้เจอกันมาหลายปี อย่าได้พูดเรื่องที่ไม่สบายใจเลย!"จงซานที่ส่ายหน้าไปมา.

"ครับ!"จงเจิ้งพยักหน้ารับ.

"เซิ่งหวัง เฉินรู้สึกเป็นกังวลเล็กน้อย!"หวังจิงเหวินที่กล่าวออกมาในทันที.

"หืม?"

"จุนเทียนเซี่ยที่มีพลังของปราชญ์เทพ สามารถปกปิดตัวเองจากเทียนชู ก่อตั้งราชวงศ์ชื่อเสียงวาสนาได้อย่างคาดไม่ถึง แม้แต่ทำสำเร็จด้วย คนผู้นี้มีความปรารถนาที่ไม่ธรรมดา เซิ่งหวังที่สามารถมองเห็นแผนการของเขาได้ เขาย่อมหวั่นเกรงและจับจ้องมองไปยังงานวันเกิดของเซิ่งหวังที่ปราชญ์เทพเก้าคนมารวมกันในภพหยาง บางทีมันอาจจะส่งมาถึงภพหยิน เฉินกังวลว่า ในงานวันเกิดเซิ่งหวัง ปราชญ์เทพสังสารวัฏจะลงมือโจมตีต้าเจิ้งภพหยิน! ด้วยพลังของปราชญ์เทพแล้วต้าเจิ้งของพวกเราจะต้องรับศึกทั้งสองด้าน!"หวังจิงเหวินที่ขมวดคิ้วกล่าวออกมาด้วยความกังวล.

"เขาจะมารึ?เช่นนั้นทั้งสองภพหยินยาง ข้าจะล่าปราชญ์เทพพร้อมกัน!"จงซานที่กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา.