Chapter 1363 ประชันเทศนาธรรม.

80 ปีหลังจากนั้น ภพหยาง สวนสวรรค์ลอยฟ้าหลิงเซียว! ภายในตำหนักเทียนหยวน.

เหล่าเสนาธิการคนสำคัญของต้าเจิ้งที่แยกออกเป็นสองแถว.

"เซิงหวัง ห้าสิบปีที่รวมทิศใต้เข้าด้วยกัน การรุกทิศตะวันตกและทิศเหนือที่วางไว้ก็สำเร็จภารกิจ พื้นที่ 12 แห่งรอบ ๆ ก็มั่นคงเป็นปึกแผ่น เวลานี้เราจะเริ่มเคลื่อนทัพต่อหรือไม่!"อี้เหยี่ยนที่กล่าวอย่างเคร่งขรึม.

จงซานที่กำลังเคาะนิ้วไปบนโต๊ะครุ่นคิดและกล่าวออกมาเบา ๆ ว่า "ยังไม่ใช่เวลา!"

"ฟู่หวง ทัพของเราก็มีพลังเพียงพอที่จะบุกเบิกทิศเหนือเพิ่มอีกตั้งแต่ 30 ปีที่แล้ว ทำไมตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาอีกรึ?"จงเทียนที่เผยท่าทางไม่เข้าใจ.

"มันเร็วเกินไป!"จงซานที่ส่ายหน้าไปมาหากแต่ไม่อธิบายอะไร.

ทุกคนที่ได้แต่พยักหน้ารับไม่เอ่ยสิ่งใด.

"ถัดไปจวงจื่อตัดสินใจที่จะเทศนาเต๋าที่ใหน?"จงซานสอบถาม.

"ใช่ ดูเหมือนว่าจะเป็นส่วนทางเหนือ สถานที่ดังกล่าวนั้นมีศาลเทพห้าแห่งที่ร่วมมือกันห้าแห่ง สร้างพันธมิตรขึ้น เพื่อต่อต้านต้าเจิ้งของพวกเรา ส่วนจงจื่อนั้นกลายเป็นผู้นำของพวกเขา กล่าวได้ว่า คนที่น้อมรับจวงจื่อมากขึ้นเรื่อย ๆ  ตอนนี้การสร้างศรัทธาของเขาที่ลามเข้ามาใกล้ชายแดนของพวกเราแล้ว เห็นชัดเจนว่าครั้งนี้เป็นการกล่าวเตือน!"จงเทียนที่ขมวดคิ้วไปมา.

"ศรัทธาของจวงจื่อเพิ่มขึ้นมากมายขนาดใหนแล้ว?"จงซานสอบถาม.

"ครับ อย่างน้อยก็หลายพื้นที่ ศรัทธาของเขาที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ  แม้แต่การเทศนาเต๋าครั้งนี้ ยังมีเฉิงโห่วเข้าร่วมด้วย ทำให้มีพันธมิตรหลายแห่งที่เพิ่มมากขึ้น จนกดดันต้าเจิ้งของพวกเรา! ครั้งนี้ ดูเหมือนว่าพวกเขาต้องการชนกับพวกเราตรง ๆ?"จงเทียนที่ขมวดคิ้วไปมา.

"ยิ่งขึ้นไปสูงเท่าไหร่ เวลาหล่นยิ่งเสียหายมากเท่านั้น ถึงเวลาแล้ว!"จงซานที่กล่าวออกมาอย่างเคร่งขรึม.

"หืม?"จงเทียนที่ตกใจเล็กน้อย.

"เซิ่งหวัง จะลงมืออย่างงั้นรึ?"ดวงตาของอี้เหยี่ยนที่เบิกกว้าง.

"ดี ครั้งนี้ เทียนเอ๋อและเขาก็เทศนาที่เดียวกันเป็นอย่างไร แยกพื้นที่ทิศเหนือและทิศใต้ แยกกันคนล่ะส่วน เทศนาคนละเวทีประชันกันไปเลย!"จงซานที่กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม.

"หืม?"จงเทียนที่ไม่เข้าใจชั่วขณะ.

"อี้เหยี่ยน ส่งสัญญาณไปยังเสี่ยวหวังที่ขั้วโลกเหนือ หลังจากที่จวงจื่อเทศนาเต๋า ให้เตรียมเคลื่อนทัพในทันที!"จงซานที่กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม.

"เซิ่งหวังเตรียมที่จะ......?”อี้เหยี่ยนที่ขมวดคิ้วไปมาเล็กน้อย.

"ดี ครั้งนี้ข้าจะเข้าโจมตีส่วนที่เหลือของจวงจื่อ ทำให้หัวหน้ากลุ่มพันธมิตรหายไป จะให้ตกใจขวัญหนีไปเลย นอกจากนี้เมื่อเทียนเอ๋อเทศนาครั้งนี้ควรจะเปลี่ยนคำพูด เกี่ยวกับลิขิตของเทียนชู ทุก ๆ สิบปี จะมีหนึ่งแผ่นดินเข้าร่วมต้าเจิ้ง!"จงซานที่กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม.

"ดี หลายปีมานี้บุตรที่แสดงทำนายแทนเทียนชู จวงจื่อเองก็ทำการเทศนาธรรมขัดเกี่ยวกับเรื่องดังกล่าวมาตลอด เวลานี้ หากปะทะกันจริง ๆ  เรื่องนี้น่าจะเป็นการพิสูจน์กันจริง ๆ !"จงเทียนที่กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม.

"ทว่า ครั้งนี้ นอกจากจวงจื่อ ยังมีเฉิงโห่ว เซิ่งหวังจะจัดการอย่างไร?"หลิวอู๋ซ่างที่เผยท่าทางประหลาดใจ.

"เซิ่งหวัง หรือว่าท่านต้องการเดินทางไปยังดินแดนเสี่ยวเมิ่ง?"อี้เหยี่ยนที่ขมวดคิ้วไปมา.

ทุกคนที่กลายเป็นนิ่งงัน.

จงซานที่ขมวดคิ้วไปมา กล่าวออกมาอย่างเคร่งขรึม "ร้อยปีที่แล้วที่เดินทางไปยังดินแดนเสี่ยวเหมิ่ง ค่อนข้างเร่งรีบไปหน่อย ไม่ได้สืบสวน หากแต่ในดินแดนเสี่ยวเมิ่งนั้นต้องมีความลับใหญ่อย่างแน่นอน."

"มีความลับอะไรกัน? บุตรเองก็เคยเดินทางไปหลายครั้ง หากแต่ไม่พบว่ามีอะไรพิเศษ?"จงซานที่เผยท่าทางสงสัย.

"ไม่ หากดินแดนเสี่ยวเมิ่งไม่มีความลับอะไร เป็นไปไม่ได้ที่จวงจื่อจะสุขุมขนาดนี้ เขาที่ท้าทายต้าเจิ้ง ไม่หวาดกลัวการรวมทวีปภาคเหนือของพวกเรา เขาจำต้องเผยความลับออกมา ดังนั้นข้าจึงต้องไป!"จงซานที่ส่ายหน้าไปมา.

"แต่ว่า......!”จงเทียนที่เผยท่าทางเป็นกังวล.

"ไม่จำเป็นต้องกังวลข้าจะนำสิบเซียนบรรพชนไปด้วย เจ้าทำหน้าที่ของเจ้า หากจำเป็นช่วยขวางเฉิงโห่วให้กับข้า!"จงซานที่กล่าวออกมาอย่างเคร่งขรึม.

"อืม!"จงเทียนพยักหน้ารับ.

สามปีหลังจากนี้ จวงจื่อที่เทศนาเต๋า อี้เหยี่ยน เจ้าเตรียมทัพเอาไว้ เมื่อจวงจื่อพ่ายแพ้ ข้าจะส่งสัญญาณมาทันที ทัพของต้าเจิ้งจะต้องเคลื่อนที่เร็วที่สุด เข้าพิชิตทิศเหนือในทันที!"จงซานที่กล่าวอย่างเคร่งขรึม.

"รับทราบ!"

------------------------------------------------

ดินแดนเสี่ยวเมิ่ง วิหารจวงจื่อ.

"แบ่งแยกพื้นที่เทศนาอย่างงั้นรึ? จงซานก็มาด้วยอย่างงั้นรึ? ท้ายที่สุดก็สามารถที่จะบุกสวนสวรรค์ลอยฟ้าหลิงเซียวได้!"เฉิงโห่วที่เผยรอยยิ้ม.

"แต่ว่าข้าคิดว่าเรื่องนี้มันดูไม่ถูกต้อง!"จวงจื่อที่กล่าวออกมาอย่างเคร่งขรึม.

"ไม่ถูกต้อง? ไม่ถูกต้องอย่างไร?"เฉิงโห่วที่กล่าวสอบถาม.

"เรื่องนี้มันดูง่ายจนเกินไป เมื่อถึงเวลานั้น รบกวนเจ้าจับตามองจงซาน ขอเพียงจงซานอยู่ในสายตา ความกังวลทั้งหมดก็จะหายไป!"จวงจื่อที่ขมวดคิ้วไปมา.

"เจ้าเป็นห่วงดินแดนเสี่ยวเมิ่งอย่างงั้นรึ?"เฉิงโห่วสอบถาม.

"ดินแดนเสี่ยวเมิ่ง ข้าได้เชิญสหายเซียนบรรพชนมาดูแล สองคนยังเป็นศิษย์ข้า ไม่มีสิ่งใดที่ต้องกังวล.

"อืม!"เฉิงโห่วที่พยักหน้ารับ.

"ข้าจะส่งมอบทักษะเทวะกุยให้กับเจ้าตอนนี้! หลังจากที่ข้าเทศนาเต๋าแล้ว ข้าคงไม่สามารถจับตาพื้นที่ทั้งหมดได้ตลอด หากต้องลงมือ เจ้าควรจะเป็นคนจัดการ หากสามารถจัดการจงซานได้คงเป็นเรื่องดี ถึงแม้นว่าไม่ อย่างน้อยก็ทำให้เขาได้รับบาดเจ็บ! เพื่อที่จะทำลายศรัทธาของต้าเจิ้งให้หายไป! ขวัญกำลังใจทางทหารของเขาก็จะหายไป ขอเพียงจงซานตายหรือได้รับบาดเจ็บ จากนั้นการจะยึดครองต้าเจิ้งก็เป็นเรื่องง่าย ๆ ."จวงจื่อที่กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา.

"ดี!"

-----------------------------------------------

จวงจื่อและปราชญ์เทพเฉิงโห่วจะแสดงเทศนาดินแดนเจี่ยทางเหนือ ส่วนปราชญ์เทพจงเทียนจะเทศนาธรรมเจี่ยทางใต้ แยกฝั่งด้วยทะเล นี่มันอะไรกัน?

ข่าวดังกล่าวนี้ ได้สร้างความตื่นตระหนกเป็นที่กล่าวขานไปทั่วทวีปภาคเหนือ.

ร้อยปีมานี้ ปราชญ์เทพจงเทียนและจวงจื่อต่างก็ได้เทศนาคนละห้าครั้ง และเป็นที่นิยมต่อคนทั่วหล้า แม้แต่ปราชญ์เทพจงเทียนที่ทำการทำนายแทนเทียนชู กล่าวว่าต้าเจิ้งจะรวมภาคเหนือ ส่วนจวงจื่อกล่าวว่าต้าเจิ้งจะทำลาย เป็นการแข่งขันกันอย่างชัดเจน.

ห้าครั้ง ทุกคนสามารถมองเห็นได้ จวงจื่อและจงเทียนที่แข็งขันกันอย่างหนัก.

อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้ต่างก็ทำให้ผู้ฝึกตนทั่วภาคเหนือได้รับประโยชน์เป็นอย่างมาก แม้แต่มีงานเทศนาที่ใหน ผู้คนก็ปรากฎขึ้นมากมาย.

เทศนาธรรมอย่างงั้นรึ? มันได้กลายเป็นเรื่องที่ทุกคนทั่วภาคเหนือสนใจเป็นอย่างมาก.

อย่างไรก็ดี การเทศนาครั้งที่หก กลายเป็นเรื่องน่าตื่นตะลึง ดินแดนเจี่ยทางเหนือและดินแดนเจี่ยทางใต้ ต่างก็เปิดเทศนาธรรมพร้อม ๆ กันอย่างงั้นรึ? ในคราวนี้จวงจื่อแม้แต่เชิญปราชญ์เทพเฉิงโห่วมาด้วย?

ข่าวดังกล่าวนี้กระจายไปอย่างรวดเร็ว เหล่าผู้ฝึกตนมากมายที่เดินทางมา นี่เป็นงานชุมนุมที่กลายเป็นครั้งที่ใหญ่เป็นอย่างมาก.

ไม่ใช่ทุกคนที่สนใจเรื่องนี้ ยังมีคนที่ชาญฉลาดรับรู้อะไรที่ต่างออกไปถึงความตึงเครียดนี้ บางทีหลังจากเทศนาธรรมครั้งนี้เสร็จสิ้นจะต้องมีเรื่องสำคัญเกิดขึ้นอย่างแน่นอน.

สามปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว.

ดินแดนเจี่ยทางใต้ ซึ่งถูกคั่นด้วยทะเล มีดอกบัวสีทองขนาดใหญ่ที่ส่องประกายแสงพุทธแผ่ไปทั่วทุกสารทิศ มีผู้ฝึกตนมากมายที่นั่งขัดสมาธิด้วยความเคารพ กระจายไปทั่วทิศรอบ ๆ บัลลังก์ดอกบัว ซึ่งเป็นสถานที่ปราชญ์เทพจงเทียนเทศนาธรรมนั่นเอง.

อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้ปราชญ์เทพจงเทียนยังไม่ได้ปรากฎขึ้นที่บัลลังก์ ทว่าเขาที่ยืนอยู่ในหุบเขาแห่งหนึ่ง ภายในห้องโถงขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง.

ที่ด้านหน้าห้องโถงมีกลุ่มคนสำคัญของตาเจิ้ง แน่นอนว่าหนึ่งในนั้นต้องมีจงซาน.

"บุตรจะใช้วิถีสวรรค์แสงธรรม แบ่งแยกพื้นที่ทะเลแยกฝั่งกับจวงจื่อและเฉิงโห่วเอาไว้!"จงเทียนกล่าว.

จงซานที่จ้องมองไปยังเฉิงโห่ว พยักหน้ารับ "เจ้าเป็นคนจัดการ ข้าย่อมวางใจ!"

"ขอบคุณ ท่านพ่อ!"

"ไปได้แล้ว!"จงซานเอ่ย.

จงเทียนพยักหน้ารับ ก่อนที่จะหายไป พร้อมกับไปปรากฎขึ้นที่บัลลังก์ดอกบัวตรงกลาง เตรียมเทศนาธรรม.

"คารวะอรหันต์ปราชญ์เทพจงเทียน!"หลาย ๆ คนที่กล่าวออกมาด้วยความเคารพอย่างพร้อมเพรียง.

"อืม!"จงเทียนพยักหน้ารับ พร้อมกับเข้าไปนั่งสมาธิตรงกลาง.

ที่ด้านหน้าของห้องโถงยักษ์ มีบัลลังก์มังกรตั้งอยู่ ข้าง ๆ บัลลังก์มังกรมีสองหวงโหว กุยเอ๋อและเชวียนเป่าเอ๋อ ขณะที่นางวางมือที่ไหล่ของจงซาน นั่งอยู่บนตักของจงซานทั้งสองข้าง พูดคุยเกี่ยวกับเทศนาธรรมของจงเทียน.

อีกฟากหนึ่งของโพ้นทะเล อีกหนึ่งเวทีเทศนาที่จัดขึ้น.

เหล่าผู้ฝึกตนมากมายที่นั่งรายล้อมแท่นเวทีอยู่เช่นกัน ที่ตำแหน่งยอดเขาแห่งหนึ่ง จวงจื่อที่ปรากฎขึ้น.

ทว่าบนห้องโถงที่อยู่ไม่ไกลออกไป.

เฉิงโห่วและจวงจื่อจ้องมองผ่านม่านพลัง ม่านบาง ๆ ที่กั้นอยู่ ทว่าสามารถมองเห็นจงซานผ่านเข้าไปได้เช่นกัน.

"จงซานมาจริง ๆ !"จวงจื่อที่กล่าวอย่างเคร่งขรึม.

"เป็นจงซาน ไม่ใช่การปลอมตัว ที่สำคัญ หวงโหวของจงซานทั้งสอง ในเวลานี้ ต้องหวงแหนขนาดนั้นเลยรึ? ถึงกับกอดไม่ยอมปล่อย สบายใจเกินไป ไม่คิดเลยว่าจะแสดงท่าทางเหลวไหลเช่นนั้นออกมา!"เฉิงโห่วกล่าว.

"ข้าจะเริ่มเทศนาเต๋าแล้ว หลังจากนี้มอบหน้าที่ให้เจ้า ก่อนอื่นต้องสยบอำนาจของจงเทียนก่อน!"จวงจื่อที่กล่าวออกมาอย่างเคร่งขรึม.

"อืม!"เฉิงโห่วพยักหน้า.

-------------------------------------------------------------------

บนทะเลที่ล้อมรอบเขตแดนเสี่ยวเมิ่ง.

บนอากาศปรากฎร่างสองร่าง ในชุดสีดำ หากจวงจื่อและเฉิงโห่วอยู่ที่นี่ ต้องดวงตาเบิกกว้างกลมโตแน่นอน จงซาน? จงซานมาปรากฎตัวที่นี่?

จงซาน และยังมีอีกคนก็คือเซียนเซิงซือ!

"เซิ่งหวัง วิชาเปลี่ยนรูปของหวงโหว จะสามารถซ่อนความจริงจากปราชญ์เทพได้จริง ๆ รึ?"เซียนเซิงซือขมวดคิ้วไปมา.

"โปรดวางใจ ทักษะเทวะของโหยวโหยวนั้น แม้แต่ข้าบางครั้งก็ยังยากที่จะแยกออก นอกจากนี้ นางยังมองเห็นรูปแบบของข้าทุกวัน การจำลองชีวิตของข้า สมบูรณ์แบบ แม้แต่เทียนเอ๋อยังไม่สามารถแยกออก แล้วเฉิงโห่วและจวงจื่อจะแยกออกได้อย่างไร อีกอย่างมีทะเลที่ขวางกัน และม่านพลังปิดอีกชั้นมีรึที่จะรู้ นอกจากนี้ยังมีกุยเอ๋อและเป่าเอ๋อแน่นอนว่าย่อมพิสูจน์ความจริงข้อนี้ได้!"จงซานกล่าวอย่างจริงจัง.

"อืม ไม่ใช่เพียงเรื่องนั้น ที่เฉินเป็นกังวล อีกเรื่องการที่เราจะเข้าไปในวิหารจวงจื่อไม่ง่าย จวงจื่อที่กล้าออกมาด้านนอก แน่นอนว่าจะต้องเตรียมการไว้แล้ว ต้องมีกลุ่มคนที่แข็งแกร่งเฝ้าไม่เช่นนั้น...!"เซียนเซิงซือกล่าวอย่างเคร่งขรึม.

"เรื่องนี้? ฮึ ฮึ ไม่จำเป็นต้องกังวล วิหารจวงจื่อนั้นไม่ได้สะสมกรรมวาสนาและชื่อเสียงวาสนาเลย ไม่ยากที่พวกเราจะเข้าไป!"จวงจื่อกล่าวด้วยรอยยิ้ม.

"หืม?"เซียนเซิงซือที่ตกใจเล็กน้อย.

"วูซซซ!"

แปดหางสวรรค์แห่งจุดจบที่ปรากฎขึ้นที่ด้านหน้าคนทั้งสอง.

"เฮ้เฮ้ เฉินลืมไปได้อย่างไร!"เซียนเซิงซือที่เผยยิ้มออกมาในทันที.

ที่ด้านหน้านั้นแปดหางสวรรค์แห่งจุดจบ ที่เปลี่ยนร่าง ในเวลานี้กลายเป็นบุรุษผู้หนึ่ง.

จวงจื่อ? แปดหางสวรรค์แห่งจุดจบที่เปลี่ยนเป็นจวงจื่อ เหมือนกันเป็นอย่างมาก!

"สวมหมวก จวงจื่อจะพาพวกเราเข้าไปด้านในวิหารจวงจื่อ แล้วจะรับรู้ทุกอย่างเอง!"จงซานที่กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม.

"ครับ!"เซียนเซิงซือที่เผยยิ้มก่อนที่จะนำหมวกปกปิดมาสวมใส่.

"ทั้งสอง เชิญตามข้ามา!"จวงจื่อที่กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม.

"ฟิ้ว!"คนทั้งสามที่บินตรงเข้าไปในดินแดนเสี่ยวเมิ่ง.