Chapter 1361 จินเหวิน? จงเจิ้งรึ?

"แผนการสวรรค์ล่มอย่างงั้นรึ?"จุนเทียนเซี่ยที่จ้องเขม็งไปยังจินเหวิน.

ภายในห้องอักษร ทุกคนที่จ้องมองจินเหวิน ทว่าหลายคนที่เผยท่าทางเหยียดหยัน หลายคนที่ไม่เคยได้ยินแผนการสวรรค์ล่ม และไม่เชื่อคำพูดลม ๆ แล้ง ๆ ของจินเหวินด้วย.

ไม่ใช้ทหาร? เคยมีที่ใหนอย่างงั้นรึ?

พลังอำนาจของราชวงศ์ชื่อเสียงวาสนา มันจะล่มสลายง่าย ๆ ได้อย่างไร แผนการของเซียนเซิงกู่นั้นสร้างความตื่นตะลึงให้กับทุกคน คาดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะบอกแผนการของเจ้าร้ายกาจกว่ารึ? ฝันไปเถอะ!

"ใช่ แผนการสวรรค์ล่ม เป็นการรบด้วยทรัพยากรการค้า ด้วยศิลาเซียน โจมตีเมืองด้วยศิลามิติ ทำลวงกองทัพให้กับพวกเรา!"จินเหวินที่กล่าวออกมาด้วยความมั่นใจ.

"พูดอะไรไร้สาระ โจมตียึดครองดินแดนด้วยศิลาเซียนอย่างงั้นรึ? ทะลวงกองทัพได้อย่างงั้นรึ?โดยไม่ใช่อาวุธ ใครรวยกว่าคนนั้นจะชนะรึไง!"กุนซือหลายคนกล่าวหยัน.

"แผนการสวรรค์ล่มเป็นการเก็งกำไร ไม่ใช่ใครรวยไม่รวย จำเป็นต้องใช้เชาว์ปัญญา ใช้ทรัพยากรในการเดินหมาก."จินเหวินที่กล่าวอย่างสุขุม.

กุนซือต่างก็ตำหนิไปต่าง ๆ นานา  ทว่าเซียนเซิงกู่ที่อยู่ใกล้ ๆ โบกมือเบา ๆ ให้หยุด.

เซียนเซิงกู่ที่จ้องมองไปยังจุนเทียนเซี่ย จุนเทียนเซี่ยที่จ้องมองไปยังเซียนเซิงกู่ ทั้งสองที่ขมวดคิ้วไปมา เพราะว่าทั้งสองนั้นรู้จักแผนการสวรรค์ล่ม.

"จำเป็นต้องใช้ศิลาเซียนมากเท่าไหร่?"จุนเทียนเซี่ยที่กล่าวออกมาอย่างเคร่งขรึม.

เหล่ากุนซือที่ดวงตาเบิกกว้างกลมโต ล้อเล่นอย่างงั้นรึ? เซิ่งหวังรับปากจริง ๆ รึ?

"ศิลาเซียน 500 พันล้าน!"จินเหวินกล่าวออกมาอย่างหนักแน่น.

"500 พันล้าน? เจ้าบอก 500 พันล้านอย่างงั้นรึ?"เหล่ากุนซือที่อุทานกันเสียงดังอื้ออึง.

"แฮก~~~~~~~~~!”เสียงของเหล่ากุนซือที่สูดหายใจที่เย็นเยือบเข้าไป.

"หลังจากจบแผนการสวรรค์ล่ม ศิษย์จะนำกลับมาคืนหนึ่งเท่า!"จินเหวินที่กล่าวอย่างหนักแน่น.

ส่งกลับคืนหนึ่งเท่ารึ? หนึ่งล้านล้าน?

"ตกลง ข้าจะให้เจ้า 500 พันล้านศิลาเซียน เรื่องนี้ ให้เจ้าจัดการ!"จุนเทียนเซี่ยที่กล่าวออกมาอย่างเคร่งขรึม.

"ครับ ศิษย์พี่อาจารย์ลุงปู่! ศิษย์จะทำให้ดีที่สุด!"จินเหวินที่กล่าวออกมาด้วยความเคารพ.

"อืม!"จินเทียนเซี่ยพยักหน้ารับ.

ทว่าเหล่ากุนซือที่เผยท่าทางประหลาดใจ คาดไม่ถึงเซิ่งหวังจะเห็นด้วย? มอบศิลาเซียน 500 พันล้านให้เขาจริง ๆ  ไม่กลัวจะถูกขโมยอย่างงั้นรึ? นี่มันเป็นจำนวนมหาศาลจนบ้าคลั่งเลยไม่ใช่รึ?

"เอาล่ะ วันนี้พอเท่านี้ พรุ่งนี้ค่อยกลับมาพิจารณากันใหม่ พวกเจ้าออกไปก่อน!"จุนเทียนเซี่ยเอ่ย.

"รับทราบ!"ทุกคนที่พยักหน้ารับ.

กุนซือทุกคนรวมทั้งจินเหวินได้ถอยจากไป ทว่ายังคงเหลือสองคนที่ยังไม่แยกย้าย.

หนึ่งคือเซียนเซิงกู่ อีกหนึ่งก็คือจุนหมอจื้อ.

"ศิษย์พี่ใหญ่ ข้าบอกแล้วว่าหาคนที่ร้ายกาจเจอ?"จุนหมอจื้อที่กล่าวเชิงเตือนไปยังเซียนเซิงกู่.

เซียนเซิงกู่เผยยิ้มเล็กน้อย ครุ่นคิดครู่หนึ่ง.

"จินเหวิน จงเจิ้งรึ?"จุนเทียนเซี่ยที่เผยท่าทางจริงจัง.

"ใครคือจงเจิ้ง?"จุนหมอจื้อที่เอ่ยออกมาด้วยความสงสัย.

"บุตรของจงซาน ผู้มีพรสวรรค์ทางการค้า ของศาลเทพต้าเจิ้ง ประธานหอการค้าต้าหรง เขาเป็นคนดูแลทรัพยากรของต้าจิ้ง หลังจากที่จงซานแยกสวรรค์ เขาก็หายตัวไป!"จุนเทียนเซี่ยกล่าวอย่างเคร่งขรึม.

"ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านสงสัย สงสัยว่าจินเหวินคือจงเจิ้งอย่างงั้นรึ?"จุนหมอจื้อเอ่ยออกมาด้วยท่าทางไม่อยากเชื่อ.

"ท่านอ๋อง ทุกอย่างมันบังเอิญเกินไป กับคนที่มีพรสวรรค์ทางการค้า เป็นคนที่มีความสำคัญมาก จินเหวิน และจงเจิ้งชื่อของพวกเขามันพ้องกัน ราวกับว่าเป็นคน ๆ เดียวกัน!"เซียนเซิงกู่ที่ส่ายหน้าไปมา.

จุนเทียนเซี่ยไม่เอ่ย ทว่าครุ่นคิดมากกว่านั้น.

"เป็นไปไม่ได้ ก็แค่เพียงบังเอิญ จินเหวินนั้นข้านำมาจากวิหารสังสารวัฏ เจ้าควรจะรู้เกี่ยวกับวิหารสังสารวัฏ ศิษย์ทุกคนที่เข้าร่วม พวกเราจะต้องสืบเกี่ยวกับรายละเอียดของพวกเขา ไปจนถึงบรรพชนถึงสิบรุ่น บันทึกเอาไว้อย่างละเอียด แม้แต่หากเขาเกิดใหม่ พวกเรายังสืบเสาะหากลับไป ด้วยวิถีสังสารวัฏ จินเหวินนั้นออกมาจากวิถีสวรรค์สังสารวัฏ ศิษย์พี่ใหญ่นั้นเป็นกังวลเกี่ยวกับสายลับเป็นอย่างมาก ดังนั้นก่อนที่ทุกคนจะออกมา จะถูกสอบสวนเกี่ยวกับชีวิตที่แล้ว เกี่ยวกับความทรงจำ การตายทุกอย่างต้องตรวจสอบทั้งหมด เขาไม่ใช่จงเจิ้งอย่างแน่นอน!"จุนหมอจื้อชำเลืองมองเซียนเซิงกู่.

"พอแล้ว!"จุนเทียนเซี่ยที่กล่าวออกมาเสียงดัง.

ทั้งคู่ที่จ้องมองไปยังจุนเทียนเซี่ย.

"เวลานี้อยู่ในช่วงสำคัญ เรื่องนี้เอาไว้ก่อน คนที่เจ้านำมา เจ้าก็จับตาดูก็แล้วกัน เวลานี้ต้องยึดครองดินแดนก่อน ไม่ว่าจะใช่หรือไม่ พวกเราก็จะเสียหายไม่ได้! 20ปี? ยี่สิบปี หวังว่าเขาจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง!"จุนเทียนเซี่ยกล่าวออกมาอย่างเคร่งขรึม.

"ครับ!"จุนหมอจื้อพยักหน้ารับ.

--------------------------------------------------------

20 ปีหลังจากนั้น ภพหยาง ดินแดนติงหง!

เทศนาของปราชญ์เทพ สร้างความสนใจต่อผู้คนเป็นอย่างมาก.

ในเวลานี้ จงเทียนที่แผ่รัศมีพุทธไปทั่วทุกสารทิศ พื้นที่รอบ ๆ เต็มไปด้วยแสงสีทอง พื้นที่ที่จงเทียนนั่งนั้นเป็นดอกบัวสีทองขนาดหมื่นจัง.

พื้นที่รอบ ๆ มีผู้ฝึกตนมากมายมารวมตัวกัน ต่างก็ตั้งใจเข้ามารับฟังเทศนาธรรมของปราชญ์เทพด้วยความเคารพ.

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเซียนบรรพชน เซียนบรรพชนในทวีปภาคเหนือ กว่าห้าสิบคนที่เข้าประจำที่รอบ ๆ นั่งฟังด้วยความนับถือ.

"ทุก ๆ สรรพสิ่ง ล้วนเปรียบดั่งความฝัน เหมือนภาพลวงตา เหมือนฟองที่อยู่ในน้ำ เหมือนเงาในกระจก เหมือนกับน้ำค้างยามรุ่งสาง พอพระอาทิตย์ขึ้น ก็แห้งหาย，เหมือนฟ้าแลบแป๊บเดียวก็ดับไป ให้มองสรรพสิ่ง ล้วนเป็นเช่นนี้เอง"เสียงของจงเทียนที่เอ่ยช้า ๆ ไม่รีบ ผู้ฝึกตนที่อยู่รอบ ๆ ที่นิ่งงัน รับฟังเทศนาธรรมของเขาอย่างตั้งใจ.

"ปราชญ์เทพ ตำแหน่งที่ได้รับประทานจากสวรรค์ อาจเรียกได้ว่าเป็นวิถีสวรรค์ ที่ได้รับการปรับปรุงพลังจากฟ้าดิน ครอบครองปราณสวีฟ้าดิน ..................!”

เป็นดั่งที่จงเทียนได้ประกาศ เหล่าเซียนบรรพชนที่ดวงตาหดเกร็ง จดจ้องมองเขม็ง.

การตระหนักรู้เป็นปราชญ์เทพอย่างงั้นรึ? นี่คือการตระหนักรู้เป็นปราชญ์เทพจริง ๆ รึ?

สิ่งสำคัญที่สุด ขณะที่จงเทียนบรรยายธรรมนั้น จากปากของเขามีอักขระหว่าน’卍’สีทองเจิดจรัสแผ่ออกมา อักษรสีทองขนาดเล็กที่ล่องลอยออกไปทั่วทุกสารทิศ แม้แต่เข้าไปในร่างกายของผู้ฝึกตนที่อยู่รอบ ๆ .

การตระหนักรู้ที่ถูกส่งผ่านอักขระ’卍’ ทะลวงเข้าไปในจิตใจของผู้ฝึกตนรอบ ๆ .

ความรู้สึกเหมือนจริง ผู้ฝึกตนมากมายที่เผยท่าทางแปลกประหลาด จริง ๆ ปราชญ์เทพจงเทียนที่ได้เทศนาธรรมเกี่ยวกับการเป็นปราชญ์เทพโดยไม่กักเก็บหวงไว้เลยรึ? นี่คือวิถีเต๋าแห่งสวรรค์.

เหล่าผู้ฝึกตนมากมายถึงกับหลงสติลืมตัว.

"ปัง!"เสียงที่ดังกึกก้องขึ้นท่ามกลางพวกเขา.

มีบางคนที่ตัดผ่านระดับได้ทันทีอย่างงั้นรึ?

ตัดผ่านระดับ? คนที่เพิ่งตัดผ่านระดับเต็มไปด้วยความยินดี จากนั้นเขาที่ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะแสดงความเคารพต่อจงเทียน.

"ปัง!“”ปัง!“”ปัง!”....................................

คนแล้วคนเหล่า หลาย ๆ คนที่อยู่ในเขตแดนขั้นปลาย นี่ไม่ใช่เพียงแค่เทศนาธรรมเท่านั้น จงเทียนยังช่วยพวกเขาตัดผ่านระดับ อักขระหว่านมากมาย ที่ลอยลอยทะลวงเข้าไปในจิตใจของพวกเขา ช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับพวกเขา.

ขณะตัดผ่านระดับนั้น จิตใจของพวกเขาที่ปรากฎใจปิศาจ ปรากฎมารสวรรค์เข้ามาในร่างกาย ว่าแต่ทำไมไม่รู้มารสวรรค์เหล่านั้นกับอภัยปล่อยเขาไป.

ตัดผ่านระดับ ตัดผ่านระดับ ผู้คนที่ตัดผ่านระดับมากขึ้น ผู้คนมากมายที่ยืนขึ้นพร้อมกับแสดงความเคารพให้กับจงเทียนคนแล้วคนเหล่า.

ก่อนหน้า มีหลายคนที่สงสัย ทว่าในเวลานี้ กับผลประโยชน์ที่ได้รับมากล้น ทำให้เขาแสดงความเคารพต่อจงเทียน.

จงเทียนที่แสดงเทศนา ได้ชี้ประกาศให้กับทุกคน กับการตระหนักรู้เป็นปราชญ์เทพ บนท้องฟ้าที่มีม่านแสงสีทองอาบไล้ไปยังใบหน้าของผู้ฝึกตนรอบ ๆ .

แสงจากสวรรค์ชั้นฟ้า ที่ทำให้พวกเขาตัดผ่านระดับ มีคนกว่า 2000 คน แม้แต่มีเซียนบรรพชนรวมอยู่ด้วย.

"สวรรค์เบื้องบนมิอาจคาดเดา เทียนชูยากที่จะล่วงเกิน ข้าไม่สามารถทนให้กับทุกคนต้องประสบกับความยากลำบาก ถูกเผาไหม้ด้วยเพลิงแห่งกรรม เผยสวรรค์ลี้ลับ เพื่อให้ประชาชนทั่วหล้าได้ประโยชน์."จงเทียนที่กล่าวเพิ่มขึ้นอีกครั้ง.

"หืม?"ทุกคนที่จับจ้องมองด้วยความสนใจในทันที.

"ใต้สวรรค์เข้าสู่ยุคแห่งความโกลาหล เป็นปรารถนาของเทียนชู ศาลเทพต้าเจิ้ง ผู้นำของทวีปภาคเหนือ 36 ดินแดนจะกลายเป็นของดินแดนต้าเจิ้ง อย่างน้อยทุก ๆ  20 ปี ต้าเจิ้งจะได้รับหนึ่งดินแดน เพื่อรวบรวมผืนแผ่นดิน ต่อต้านอำนาจสวรรค์ เทียนชูตัดสินแล้วไม่อาจมีใครขัดขืน ทุกคนจงกระทำให้ดีที่สุด! 20 ปีหลังจากนี้อาตมาจะทำการเทศนาธรรมอีกครั้ง."จงเทียนกล่าวออกมาอย่างนุ่มนวล.

จากนั้น จงเทียนที่ค่อย ๆ เลือนหายไปจากสายตาของทุกคน.

ระหว่างนี้ทุกอย่างกลายเป็นเงียบสงัด ไม่มีใครคิดว่าจงเทียนจะกล้าเอ่ยคำพูดดังกล่าวนั่นออกมา.

ต้าเจิ้งจะเป็นผู้นำของทวีปภาคเหนืออย่างงั้นรึ? ลิขิตเทียนชูรึ? กล่าวเท็จรึไม่? เป็นไปไม่ได้!

เหล่าผู้ฝึกตนของกลุ่มอิทธิพลอื่นในทวีปภาคเหนือ หลายคนที่รู้สึกขุ่นเคืองในใจ ทว่าพวกเขาที่ได้รับความเมตตาจากจงเทียน ในเวลานี้จึงไม่ได้ด่าว่าออกมา.

ดังนั้นแล้ว ทั่วทุกสารทิศจึงกลายเป็นเงียบงัน แน่นอนมีคนจำนวนมากที่ไม่เชื่อคำพูดสุดท้ายของจงเทียน แม้นว่าจะมีบางคนที่เชื่อคำพูดของจงเทียนบ้างแต่ไม่มาก ไม่ว่าอย่างไร การแสดงธรรมในครั้งนี้ของจงเทียนก็ได้รับคำชื่นชม หลาย ๆ คนที่คุกเข่าด้วยความนับถือ หลาย ๆ คนก็ก็ยังนิ่งงันไม่มีความคิดเห็นใด.

ที่ไกลออกไป ในตำหนักแห่งหนึ่ง ที่ด้านในมีคนของต้าเจิ้งไม่น้อย รวมทั้งหวนจี เซิ่งกงเป้าและอีกหลายคน.

"เอาล่ะ ด้วยการผสานกับมารสวรรค์ด้วยก่อนหน้านี้ ข้าได้ทำให้ทุกอย่างสำเร็จแล้ว เรื่องอื่น ๆ หลังจากนี้คงไม่ต้องมีข้า ข้าขอกลับสวนสวรรค์ลอยฟ้าหลิงเซียวก่อน!"หวนจีกล่าว.

"อืม!"ทุกคนพยักหน้ารับ.

หวนจีจากไปแล้ว ทุกคนที่จ้องมองไปยังเซิ่งกงเป้า.

"งานใหญ่ครั้งนี้ประสบความสำเร็จด้วยดี ข้าจะพยายามนำคนที่สนใจกลับไปให้ได้มากที่สุด!"เซิ่งกงเป้าที่กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม.

"ข้าเทศนาธรรมตามวิถีที่เซียนเซิงเซิ่งแนะนำมา เอ่ยแต่เรื่องสำคัญที่สุด!"จงเทียนที่เอ่ยด้วยรอยยิ้ม.

"ไท่จื่อถ่อมตัวไปแล้ว ผู้น้อยเพียงแค่เอ่ยไม่กี่คำ แม้นว่าจะสามารถชักชวนผู้ฝึกตนมาได้ ทว่าไท่จื่อนั้นเป็นผู้วางแนวทางชี้นำทวีปภาคเหนือ ไม่สามารถที่จะมาเทียบกันได้ การชุมนุมในครั้งนี้ถือว่าประสบความสำเร็จ และทำให้เฉินง่ายที่จะชักจูงคนเข้าร่วมต้าเจิ้ง!"เซิ่งกงเป้าเอ่ย.

"อืม!"

-----------------------------------------------------------------

ดินแดนเสี่ยวเมิ่ง วิหารจวงจื่อ.

ภายในห้องโถง มีเฉิงโห่วและจวงจื่อ.

ทั้งสองที่เงียบไปชั่วครั่ว ก่อนที่เฉิงโห่วจะเอ่ยออกมา "ปริศนาเทียนชู? ปริศนาเทียนชูอะไร? ต้องหน้าด้านขนาดใหน ถึงได้กล้าทำเช่นนี้!"

"กล้าทำ? เรื่องนี้ นับว่าเป็นเรื่องราวที่อหังการนัก หากแต่ก็มีบางคนที่เชื่อ แม้แต่ยอมถูกเซิ่งกงเป้าปั่นหัวเข้าร่วมต้าเจิ้ง ต้าเจิ้งก็จะยิ่งทรงพลัง สิ่งสำคัญที่สุด หลังจากเทศนาธรรม ครั้งต่อไปจะต้องมีคนมากมายยิ่งกว่านี้อย่างไม่ต้องสงสัย! ในครั้งหน้าเป็นไปได้ว่าผู้ฝึกตนทั้งหมดคงจะไปรวมตัวกัน."จวงจื่อกล่าวออกมาอย่างเคร่งขรึม.

"ครั้งหน้า? ใช่ จงซานตั้งใจเอาไว้ตั้งแต่แรกแล้ว จงเทียนถึงได้กล่าวเช่นนั้น."เฉิงโห่วกลาวออกมาอย่างเคร่งขรึม.

"เขากำลังกลัวอะไรกัน? ภายในใจจงซาน บางทีทวีปทิศเหนือคงยากเกินกว่าที่เขาจะควบคุม!"จวงจื่อเอ่ย.

"จงซานนับว่าร้ายกาจ ทว่าข้าเองก็ยังสงสัย เขาจะสามารถยืนโดดเด่นบนโลกหล้าได้หรือไม่ ทำไมเขาต้องการเปิดสงครามในทวีปทิศเหนือ คงไม่ใช่เพราะนิสัยส่วนตัวหรอกนะ? มีอะไรสำคัญที่เขาสนใจไม่ใช่ว่าเป็นเจ้าหรอกนะ?"เฉิงโห่วที่เผยท่าทางสงสัย.

"มันสำคัญขนาดนั้นเลยรึ?"จวงจื่อที่เอ่ยออกมาเบา ๆ .