Chapter 1358 แผนการสร้างศรัทธาของทวีปทิศเหนือ.

เฟยเกอและจูกานบินตรงออกมาทางเข้าออกตระกูลไป๋ทันที.

ที่ด้านหน้าเทือกเขานั้น มีคนสามคนที่อยู่บนลานแห่งหนึ่ง.

"เฟยเกอ ข้าเห็นพวกเขาแล้ว! คนที่มีชื่อลามกนั่นคงจะอยู่ตรงกลาง ไม่ใช่ว่ามองไม่เห็นใบหน้าของเขาหรอกรึ?"จูกานที่กล่าวเสียงกระซิบเอ่ยออกมาเบา ๆ

แม้ว่าจูกานจะเอ่ยเสียงเบามาก ๆ  ทว่าทั้งสามนั้นเป็นใคร? ปราชญ์เทพ ศิษย์ปราชญ์เทพ.

หยิงเห่าเป็นปราชญ์เทพที่ทรงเกียรติ ทำให้ผู้คนไม่สามารถมองเห็นใบหน้าได้ กลิ่นอายที่สูงศักดิ์แม้แต่ทุกคนเห็นต้องเต็มไปด้วยความเคารพ แต่เวลานี้กลับถูกกล่าวหาว่ามีชื่อที่ลามก เพียงเพราะมองไม่เห็นใบหน้าอย่างงั้นรึ?

"บังอาจ!"ศิษย์ของหยิงเห่าที่ตะโกนออกมาด้วยความโกรธ.

ด้วยเสียงคำรามที่โกรธเกรี้ยว แรงกดดันที่โถมทับแผ่พุ่งออกไป.

"ข้าไม่ได้พูดชื่อเขา ข้าไม่ได้พูดชื่อเขาเลย!"จูกานที่เร่งรีบกล่าวออกมาอย่างรวดเร็ว.

คำพูดที่เอ่ยไปยังหยิงเห่า แม้นว่าไม่ได้เอ่ยชื่อก็ตาม ศิษย์ทั้งสองคนของหยิงเห่าที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ใบหน้าแดงกล่ำ.

"พอแล้ว!"หยิงเห่าที่เอ่ยออกมาเบา ๆ .

"อาจารย์! พวกมัน......!”ศิษย์ของหยิงเห่าที่เอ่ยออกมาเสียงดัง.

"ไม่ต้องพูดแล้ว!"หยิงเห่าที่หยุดคนทั้งสองเอาไว้.

"โง่ สอนไม่รู้จักจำ เขาเป็นปราชญ์เทพที่แข็งแกร่งที่สุด เพียงแค่นิ้วเดียวก็ฆ่าพวกเราได้แล้ว เจ้าไม่ต้องการเห็นน้องสาวข้าแล้วรึไง!"เฟยเกอที่กล่าวสอบจูกาน.

"ข้า เฟยเกอ ท่านพูดอะไร?"จูกานที่กล่าวออกมาเสียงสั่น.

“!”

ในเวลานั้น ทางเข้าออกด้านหลัง คนของตระกูลไป๋ที่บินออกมา.

"อา อาจารย์อาบรรพชน? ท่านก็อยู่นี่อย่างงั้นรึ?"ผู้เยาว์ตระกูลไป๋ที่เผยท่าทางประหลาดใจ.

จากนั้นเขาที่หันหน้าไปยังตำแหน่งของหยิงเห่า ใบหน้าเผยความกังวลกลัวว่าทั้งสองจะไปล่วงเกินปราชญ์เทพ ต้องไม่ลืมว่าก่อนหน้านี้พวกเขาพูดเรื่อง ชื่อ ของลามก กันก่อนออกมา.

จูกานที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ก่อนที่จะกล่าวออกมาเสียงดัง ขณะที่ถอยออกไปอยู่ด้านหลังเขา.

"เจ้ามาก็ดีแล้ว ข้าไม่ได้ทำอะไรสักนิด!"จูกานที่เอ่ยออกมาเสียงดัง.

ใบหน้าของผู้เยาว์ตระกูลไป๋ที่กระตุก ไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้น ก่อนที่เขาจะทำความเคารพเล็กน้อย ก่อนจะบินตรงไปยังทิศทางของหยิงเห่า.

"ทั้งสองคือ?"หยิงเห่าที่สอบถามออกไป.

"พวกเขาคืออาจารย์อาบรรพชน? พวกเขาคือศิษย์ที่ไป๋หวงเพิ่งรับมา ไม่ใช่คนตระกูลไป๋ ทว่าก็นับว่ามีสถานะที่สูงไม่น้อยในตระกูลไป๋!"ผู้เยาว์ตระกูลไป๋เอ่ยออกมาอย่างไม่ปิดบัง.

"ไป๋หวง? คาดไม่ถึงเลยว่าเขาจะรับศิษย์อย่างงั้นรึ?"หยิงเห่าที่เผยท่าทางประหลาดใจจ้องมองไปยังเฟยเกอและจูกาน.

"อืม!"ผู้เยาว์ตระกูลไป๋พยักหน้ารับ.

"เรียนปราชญ์เทพ ไป๋หวง(จอมราชันย์เทพไป๋)กล่าวว่าสถานการณ์ทั่วหล้าวุ่นวายสับสน ก้อนกรรมที่เกี่ยวเนื่องยืดขยาย ตระกูลไป๋นั้นไม่เหมาะที่จะเคลื่อนไหวชั่วคราว ไม่สามารถพบกับท่านได้!"ผู้เยาว์ตระกูลไป๋เอ่ย.

"อะไร? ไม่ใช่ว่าไป๋หวงไม่ต้องการพบพวกเราหรอกรึ?"ศิษย์ของหยิงเห่าที่โพลงออกมาทันที.

นี่คือปราชญ์เทพ ไป๋หวงที่เก็บตัว คาดไม่ถึงเลยว่าจะปฏิเสธ? ช่างหาญกล้านัก.

หยิงเห่าโบกมือ หยุดศิษย์ของเขาที่โกรธเกรี้ยว.

"ไป๋หวงได้ฝากอะไรมา?"หยิงเห่ากล่าวสอบถาม.

"ไป๋หวงบอกว่ารับรู้เป้าหมายของท่านที่มา เกี่ยวกับการกระทำของศาลเทพต้าเจิ้งภาคเหนือ จงซาน?"ผู้เยาว์ตระกูลไป๋เอ่ย.

"หืม?"

"ไป๋หวงกล่าวว่ามองเห็นการกระทำของต้าเจิ้ง หากแต่ไม่ได้มีพลังพอที่จะเกี่ยวข้องกับต้าเจิ้ง และไม่ต้องการเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับก้อนกรรมโดยไร้เหตุผล ไป๋หวงกล่าวว่าศาลเทพต้าเจิ้งนั้นจะทำให้ปราชญ์เทพเปลี่ยนไป อีกไม่นานเร็ว ๆ นี้ ต้าเจิ้งจะกระทำเรื่องที่ใหญ่โตขึ้น."ผู้เยาว์ตระกูลไป๋.

"ใช่ ข้านั้นมาด้วยเหตุผลดังกล่าว."หยิงเห่าที่กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม.

"เรื่องใหญ่โต ที่จะเกิดขึ้นที่ต้าเจิ้ง จะมีเหล่ายอดฝีมือทั่วหล้ามารวมตัวกัน และยังมีบางอย่างที่จะเปลี่ยนแปลง ควรจะจับตาจดจ้องมองสถานการณ์ทั่วหล้าให้ดี!"ผู้เยาว์ตระกูลไป๋เอ่ย.

"ยอดฝีมือมารวมตัวกันอย่างงั้นรึ? ความเปลี่ยนแปลงใหญ่? จับตาสถานการณ์ทั่วหล้าอย่างงั้นรึ? แล้วยังมีอะไรอีกหรือไม่?"

"ไป๋หวงที่มอบคำพูดสุดท้ายให้กับท่าน ชะตาชีวิต สามารถเปลี่ยนแปลงได้เสมอ ทำให้ดีที่สุด!"ผู้เยาว์ตระกูลไป๋เอ่ย.

จากนั้น ผู้เยาว์ตระกูลไป๋ที่ก้าวเตรียมถอยจากไป.

"อาจารย์อาบรรพชน พวกเรากลับกันเถอะ!"ผู้เยาว์ตระกูลไป๋เอ่ย.

"กลับอย่างงั้นรึ? กลับไปทำอะไร? ข้าไม่....!"เฟยเกอที่ดวงตาเบิกกว้าง กล่าวได้ครึ่งคำก็หยุด จ้องมองไปยังฝั่งตรงข้าม.

"เจ้ากลับไปก่อน!"จูกานที่เอ่ยออกมาด้วย.

ผู้เยาว์ตระกูลไป๋"...........!”

กลับไปก่อน? จะกล้าได้อย่างไร ไม่ใช่ว่าทั้งสองกำลังคิดอะไรแปลกประหลาดอยู่ อย่างเช่นล่วงเกินปราชญ์เทพหรอกรึ?

"เจ้าคือปราชญ์เทพหยิงฮัว(ของลามก หนังโป้)?"เฟยเกอที่ดวงตาเป็นประกาย.

"ถูกต้อง ให้เรียกทั้งคู่ว่าอย่างไร?"หยิงเห่าที่พยักหน้ารับแววตาที่สั่นไหวเล็กน้อย ศิษย์ของไป๋หวงอย่างงั้นรึ?

"ข้าชื่อ จูกาน! เขาชื่อเฟยเกอ!"จูกานที่เอ่ยออกมาในทันที.

เฟยเกอ? จูกานอย่างงั้นรึ? หยิงเห่าและศิษย์ทั้งสองที่จ้องมองด้วยท่าทางแปลกประหลาด.

"ชื่อเหมือนกับตัวจริง ๆ !"หยิงเห่าที่พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม.

"พวกเราธรรมดา เจ้าต่างหากล่ะที่เหมาะสมมากกว่า!"เฟยเกอที่เผยรอยยิ้มออกมา.

ผู้เยาว์ตระกูลไป๋ที่เข้าใจความหมาย ทำให้ใบหน้ากระตุก ต้องการจะหยุด ทว่าก็ไม่รู้วิธีที่จะขวางอย่างไร.

"ข้า?"หยิงเห่าที่ไม่เข้าใจ.

"ข้าได้ยินมาว่าท่านต้องการไปยังทวีปทิศเหนืออย่างงั้นรึ? ต้าเจิ้งรึ? พวกเราขอไปกับเจ้าด้วย!"เฟยเกอกล่าว.

จูกานที่ได้ยิน ทันใดนั้นดวงตาเป็นประกาย ใช่แล้ว ไม่ใช่ว่าพวกเขากำลังหาวิธีไปจากตระกูลไป๋อย่างงั้นรึ?

"เจ้าต้องการไปต้าเจิ้งอย่างงั้นรึ?"ดวงตาของหยิงเห่าเป็นประกาย.

แต่ว่าไป๋หวงไม่ต้องการเปื้อนกรรมครั้งนี้ แต่ว่าศิษย์ทั้งสองนี่ หากนำพวกเขาไปด้วย ไป๋หวงจะยังหยุดนิ่งอีกไหม? นอกจากนี้ พวกเขาก็ไม่ได้บังคับ แต่คนทั้งสองอาสาไปเอง.

"ใช่ ขอเดินทางไปพร้อมกับพวกท่านด้วยเป็นอย่างไร?"เฟยเกอเอ่ย.

"ข้าจะต้องการกลับไปยังทวีปปฐพีก่อน และต้องอยู่ที่นั่นชั่วขณะ รอคอยให้ถึงเวลาถึงจะเดินทางไปยังทวีปทิศเหนือ!"หยิงเห่าเอ่ย.

"ใช่ พวกเราก็ต้องการไปเที่ยวเล่นทวีปปฐพีด้วย เมื่อถึงเวลาค่อยไปพร้อมกับเจ้าได้!"เฟยเกอเอ่ย.

"ตกลง!"หยิงเห่าที่พยักหน้าด้วยความพอใจ.

"อาจารย์อาบรรพชน ท่านไปไม่ได้นะ!"ผู้เยาว์ตระกูลไป๋ที่เอ่ยออกมาด้วยท่าทางร้อนใจ.

"เสียมารยาท ข้าเป็นอาจารย์อาบรรพชนเจ้า หรือเจ้าเป็นอาจารย์อาบรรพชนข้า?"เฟยเกอที่กล่าวออกมาเสียงดัง.

"ใช่ เจ้าคิดจะห้ามพวกเรารึอย่างไร เจ้าต้องการถูกลงโทษอย่างงั้นรึ?"จูกานที่กล่าวสนับสนุน.

ผู้เยาว์ตระกูลไป๋ที่เอ่ยออกมาด้วยท่าทางร้อนใจ "เจ้ารอก่อน ข้าขอไปปรึกษาท่านปู่ก่อน.

"ก็ไป!"จูกานเอ่ย.

ผู้เยาว์ตระกูลไป๋ที่ร้อนรน รู้สึกไม่ดี เขาไม่รู้จะหาวิธีใดห้ามอาจารย์อาบรรพชน.

"ปราชญ์เทพหยิงเห่า ไปกันเถอะ!"เฟยเกอที่กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม.

"ตกลง ไป!"หยิงเห่าที่กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม.

ก่อนที่เขาจะสะบัดมือ นำเฟยเกอและจูกาน หายไปพร้อมกับพวกเขาในทันที.

"อาจารย์อา ไม่ได้นะ!"ผู้เยาว์ตระกูลไป๋ที่ตะโกนเสียงดัง

ทว่า ปราชญ์เทพที่นำทั้งสองจากไป ใครจะขวางได้? พริบตาเดียวทั้งหมดก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย.

ผู้เยาว์ตระกูลไป๋ที่เต็มไปด้วยความรุ่มร้อนกระวนกระวายใจ คนทั้งสองหายไปแล้ว ทว่าในเวลาเดียวกันชายวันกลางคนและชายชราก็ปรากฎขึ้น.

"ท่านปู่ทั้งสอง อาจารย์อาบรรพชนเขา...."ผู้เยาว์ตระกูลไป๋เอ่ย.

"ไม่มีปัญหา พวกเรารู้อยู่แล้ว!"ชายชราที่พยักหน้ารับ.

"ครับ!"

"พวกเขาไปครั้งนี้ ไม่รู้จะโชคดีหรือหายนะกันแน่?"ชายวันกลางคนที่ขมวดคิ้วไปมา.

"พวกเขา? มีชะตาอัดแข็งเป็นอย่างมาก ค่ายกลสุสานของไท่อี้ในอดีต ยังไม่สามารถทำอะไรพวกเขาได้ โปรดวางใจ."ชายชราเอ่ย.

"อืม!”

-----------------------------------------------------------------

ร้อยปีถัดมา สวนสวรรค์ลอยฟ้าหลิงเซียว!

ภายในตำหนักเทียนหยวน.

จงซานที่นั่งอยู่ด้านหลังโต๊ะ ที่ด้านหน้านั้นมีเสนาธิการคนสำคัญ แต่ละคนมีใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม.

"ยินดีกับเซิ่งหวัง ผู้บัญชาการหลินเซียว เวลานี้ได้ยึดครองพื้นที่สามแห่งทางตะวันออกแล้ว การบุกเบิกดินแดนทางตะวันออกประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก!"อี้เหยี่ยนกล่าว.

"ดี! ให้หลินเซียว รักษาขวัญกำลังใจของทัพและประชาชนเอาไว้ และสร้างความมั่นคงของดินแดน!"จงซานที่กล่าวออกมาด้วยความพึงพอใจ.

"รับทราบ!"

"เซิ่งหวัง ทัพทางใต้ ทางตะวันตกและทางเหนือก็ใกล้จบแล้ว ดูเหมือนว่าจะไม่ถึง 50 ปี ดินแดนทั้ง 12 คงจะตกเป็นของต้าเจิ้งโดยสมบูรณ์!"อี้เหยี่ยนกล่าว.

"ดี!"จงซานพยักหน้ารับ.

"นอกจากนี้ ยังมีพื้นที่อีกสี่แห่งที่หวังจะเข้าร่วมต้าเจิ้ง  36 ดินแดนทวีปทิศเหนือ กล่าวได้ว่าเวลานี้เพียงห้าสิบปี  18 พื้นที่จะต้องกลายเป็นของต้าเจิ้ง เท่ากับว่าพวกเรายึดครองทวีปทิศเหนือครึ่งหนึ่งแล้ว!"อี้เหยี่ยนที่กล่าวออกมาด้วยใบหน้ามีความสุข.

"สถานการณ์เวลานี้ พื้นที่สี่แห่งโดยรอบ ไม่จำเป็นต้องประกาศเกี่ยวกับว่าได้เข้าร่วมต้าเจิ้งชั่วคราว รอคอยให้เวลาที่เหมาะที่สุดค่อยกระทำ!"จงซานที่กล่าวออกมาอย่างจริงจัง.

"ครับ!"ทุกคนที่พยักหน้ารับ.

"อี้เหยี่ยน เจ้าส่งสัญญาณชีพหนูไปยังเสี่ยวหวังที่ขั้วโลกเหนือ ให้เขาเตรียมทัพ รอคอยคำสั่งจากข้า เตรียมพร้อมเคลื่อนทัพลงมา!"จงซานออกคำสั่ง.

"รับทราบ!"อี้เหยี่ยนพยักหน้ารับ.

"เซิ่งหวัง จินอี้เหว่ยได้แจ้งข่าวมา!"หลิวอู๋ซ่างที่เร่งรีบกล่าวออกมาในทันที.

"หืม?"

"จวงจื่อเตรียมเปิดเทศนาเต๋า นอกจากนี้ยังไม่ใช่ในพื้นที่ของเขาด้วย!"หลิวอู๋ซ่างกล่าว.

"ข้ารู้!"จงซานเผยยิ้มออกมา.

"หืม?"

"ข้ายังรู้ว่าเมื่อเร็ว ๆ นี้ ราชาในทวีปภาคเหนือ เดินทางไปพบกับจวงจื่อบ่อย ๆ !"จงซานที่กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม.

"เวลานี้พวกเขาจำต้องเลือกระหว่างต้าเจิ้งของพวกเรา หรือเข้าร่วมพิธีกรรมสังกัดจวงจื่อ ไม่มีอะไรแปลก!"สุ่ยจิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม.

"พิธีกรรมสังกัดศาสนา? ในโลกนี้ไม่มีพิธีกรรมสังกัดศาสนาที่แท้จริง ไม่มีสิ่งใดที่ไม่แฝงไปด้วยผลประโยชน์ ใครกันล่ะจะรอคอยความตาย เพื่อผลประโยชน์ไม่มีทางที่จะหลบเลี่ยงความขัดแย้ง ข้าเองก็เช่นกัน หงจวินก็ไม่มีทาง แม้แต่จวงจื่อก็ด้วย."จงซานที่ส่ายหน้าไปมา.

"ทว่า หากต้าเจิ้งต่อต้านกลุ่มอิทธิพลทางศาสนาของจวงจื่อ การรวมทวีปภาคเหนือของต้าเจิ้ง ก็จะยากไปด้วย ต้องไม่ลืมว่า ทหาร แม้นว่าจะมีขวัญกำลังใจสูง ทว่า.......!"จงเทียนที่ขมวดคิ้วไปมา.

"ขับเคลื่อนด้วยความชอบธรรม?"จงซานที่กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม.

"ใช่ ทัพของต้าเจิ้งที่บุกยึดครอง 12 ดินแดนนั้น แม้นว่าจะมีหัวใจที่ฮึกเหิม ทว่าก็มีต้องคิดถึงหลักการความชอบธรรมด้วย การบุกเบิกดินแดนนับว่าค่อนข้างโหดร้ายรุนแรง คงยากที่จะหลีกเลี่ยงความเที่ยงธรรม มีแต่จะสร้างความเกลียดชังกับประชาชนมากมาย เป็นเรื่องยากที่จะหลีกเลี่ยงเรื่องเหล่านี้ได้!"จงเทียนพยักหน้ารับ.

"ใครบอกว่าต้าเจิ้งไม่มีความเที่ยงธรรมล่ะ?"จงซานกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม.

"หืม?"จงเทียนที่เผยท่าทางประหลาดใจ.

"เจ้าคือความชอบธรรม!"จงซานที่กล่าวออกมาอย่างเคร่งขรึม.

อี้เหยี่ยน สุ่ยจิงที่เผยยิ้มจ้องมองไปยังจงเทียน.

"ข้า?"จงเทียนที่เผยท่าทางประหลาดใจ.

"แน่นอน จวงจื่อเปิดเทศนาเต๋าเพื่ออะไร? ไม่ใช่ว่าเพื่อเผยแผ่สร้างคุณกับคนทั่วหล้าหรอกรึ? เขาที่ต้องการรวบรวมความศรัทธาของผู้คน เพื่อขวัญกำลังใจทัพอย่างงั้นรึ? เขาที่ใกล้เคียงปราชญ์เทพยังเรียกศรัทธาจากคนได้มากมาย แล้วเจ้าล่ะ? เจ้าเป็นถึงปราชญ์เทพ!"จงซานกล่าว.

"?"จงเทียนที่ราวกับตระหนักอะไรบางอย่างได้.

"เจ้าเองก็เตรียมเปิดเทศนาธรรมด้วย!"จงซานกล่าวด้วยรอยยิ้ม.

"ข้า? เทศนาธรรมอย่างงั้นรึ?"จงเทียนที่เผยท่าทางแปลกประหลาด.

"ใช่ เจ้าจงกล่าวเกี่ยวกับศาสนาประจำชาติของต้าเจิ้งนั้น เพื่อโปรดธรรมแก่คนทั่วทวีปทิศเหนือ เพื่อประชาชนทั่วทุกแห่ง! เจ้าต้องเรียกศรัทธาของผู้คน เพื่อที่จะกำราบความอหังการของจวงจื่อ! ยึดครองความศรัทธาของผู้คนทวีปทิศเหนือเพื่อต้าเจิ้งพวกเรา!"จงซานที่กล่าวยืนยันหนักแน่น.