Chapter 1355 หาที่อาศัย.

สายตาของเสนาธิการของต้าเจิ้งทุกหมดจดจ้องมองจงซาน รอคอยจงซานตัดสินใจ.

จงซานที่จ้องมองไปด้านหน้า เห็นเทียนเสิ่นจื่อที่หัวเราะทั้งน้ำตา! จงซานไม่ได้เอ่ยอะไร ไม่คิดที่จะซ้ำเติมแต่อย่างใด.

เทียนเสิ่นจื่อที่ราวกับดื่มด่ำกับโลกของตัวเองไปแล้ว ก่อนที่จะค่อย ๆ กลับคืนมา เสียงหัวเราะที่หยุดลง ก่อนที่ดวงตาที่แทบไร้ประกายจดจ้องมองไปยังจงซาน.

บาดแผลทางกายนั้นไม่ว่าจะหนักเท่าใดหาได้ใช่สิ่งที่น่าหวาดกลัว สิ่งที่น่าหวาดกลัวที่สุดคือ จิตใจที่ล่มสลาย ความเชื่อที่พังทลาย เสาหลักของพวกเขาคือบรรพชนรุ่นหนึ่งตระกูลเทียน เวลานี้ความเชื่อพวกเขาได้พังทลายไปแล้ว สำหรับพวกเขานั้น การคงอยู่ของพวกเขา เต็มไปด้วยความเชื่อมั่น ความเชื่อมั่นที่สามารถถวายไปได้ทั้งร่างกาย ชีวิตและวิญญาณ ทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกเขามี ขอเพียงความเชื่อยังอยู่ แม้ตายไปพวกเขาก็ไม่สนใจ ทว่าตอนนี้ความเชื่อพังทลาย ทุกอย่างได้แตกสลายแล้ว.

บางทีผลกระทบนี้ เทียนเสิ่นจื่อเองก็แทบล่มสลายเช่นกัน ทุกคนที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้า จนไม่สามารถบอกได้ว่าจะลุกขึ้นยืนได้อีกหรือไม่?

"เทียนเสิ่นจื่อ!"จงซานหลังจากเงียบมาตลอด ท้ายที่สุดก็เอ่ยปากออกมา.

ขณะที่จงซานเริ่มพูด เสียงสะอื้นของศพชีวิตก็หยุดลง ขณะที่พวกเขาจ้องมองไปยังจงซานพร้อมกับเทียนเสิ่นจื่อ.

ขณะจ้องมองจงซาน หลายคนที่เผยแววตาเกลียดชังออกมา แม้แต่เผยจิตสังหารออกมาด้วย.

"ขึ้นสาย ศรเทวะ!"หลิวอู๋ซ่างที่กล่าวออกมาเสียงดัง.

จงเทียน โหลวซิงเฉินและอีกหลายคนที่เข้ามาล้อมรอบจงซาน.

จงซานที่ยกมือขึ้น ให้ทุกคนถอยออกไป.

"ฟู่หวง!"จงเทียนที่เผยท่าทางเป็นกังวลออกมา.

จงซานที่ส่ายหน้าเบา ๆ .

จงเทียนที่ทำได้แค่ถอยออกไปยืนอยู่ด้านหลังจงซาน แววตาที่เฝ้าระวังอย่างไม่วางตา.

ศพมีชีวิตที่จ้องมองจงซานด้วยความเกลียดชัง ทว่า ก็ทำได้แค่มองเท่านั้น จิตสังหารที่มีมากมายก็สลายหายไป ไม่ใช่ว่าพวกเขายินยอมประนีประนอม ทว่าเสาหลักของพวกเขาที่มีนั้นมันล่มสลายลงอีกครั้ง ความเชื่อของพวกเขามันไม่มีเหลือ เสาหลักของความเชื่อของพวกเขาหายไป สังหารจงซานไป บรรพชนรุ่นหนึ่งจะกลับมามชีวิตอย่างงั้นรึ?

"เทียนเสิ่นจื่อ ข้าต้องการรู้ว่าในอดีตในโลกใบเล็กเจ้าที่เป็นประมุขตระกูลเทียนมาก่อน เหตุผลอันใดที่เจ้าเลือกปิดด่านเก็บตัวในเทือกเขาเทียนเซี่ย ไม่สนใจตระกูลเทียนสายโลหิตที่เหลืออยู่ และหลังจากที่เจ้าปิดด่าน ตระกูลเทียนสายโลหิตทำไมถึงได้ถูกสังหารไปเกือบทั้งหมด?"จงซานที่กล่าวสอบถามออกมา.

ได้ยินคำถามของจงซาน เหล่าเสนาธิการของต้าเจิ้งที่ขมวดคิ้วแน่น รวมทั้งอี้เหยี่ยนและสุ่ยจินและอีกหลายคน ในเวลานี้ที่เผยท่าทางงงวย เซิ่งหวังได้ข้อมูลอะไรมาอย่างงั้นรึ?

ตระกูลเทียนสายโลหิตอย่างงั้นรึ? ใบหน้าของหลายคนที่หมดสิ้นเรี่ยวแรง ทว่าเทียนเสิ่นจื่อ ดวงตาที่เฉยชาค่อย ๆ หรี่เล็กรวมกันอีกครั้ง.

เขาไม่ได้ปฏิเสธใด ๆ  เทียนเสิ่นจื่อที่กล่าวออกมาว่า "พวกเราทั้ง 18 ปิดด่านอยู่ใต้เทือกเขาเทียนเซี่ย บำเพ็ญวิชาที่ไม่ธรรมดา ด้วยวิธีเต๋าอสูรต่างแดน คนที่สามารถทำสำเร็จเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์อยู่ คนอื่น ๆ นั้นไร้ประโยชน์กับข้า ด้วยกฎเกณฑ์ของบรรพชนรุ่นหนึ่ง ให้ล้างบางคนที่ไม่ใช่ผู้ถูกเลือก ทำลายภาระทั้งหมดของสายโลหิตตรงไป ก่อนหน้าที่เทียนหลิงจื่อจะเกิด เทียนซวินจื่อนั้นได้ให้กำเนิดบุตรสาวแล้ว พวกเขาที่โชคดีมีสายโลหิตสืบทอด และพวกเราทั้ง 18 นั้นตราบเท่าที่พวกเราไม่ตาย สายโลหิตสืบทอดยังอยู่ ทุกอย่างก็จะกลับคืน เพียงแค่พวกเราที่เหลืออยู่ก็เพียงพอแล้ว! ช่างน่าเสียดาย.....!”

คนอื่น ๆ เป็นภาระอย่างงั้นรึ? ใบหน้าของจงซานที่กลายเป็นเคร่งขรึม ไม่ได้มีอารมณ์อะไรแผ่ออกมา ทว่าเวลานี้ ปัญหาในอดีตของเขาก็คลี่คลาย.

แน่นอนคำพูดของเทียนเสิ่นจื่อเวลานี้ เขานั้นไม่ได้หวังที่จะมีชีวิต เขาไม่ต้องการที่จะขัดขืน เวลานี้เขาไม่ต่างจากคนที่ตายไปแล้ว.

จงซานที่สูดหายใจลึก จ้องมองศพชีวิตและกล่าวออกมาว่า "ชีวิตของข้า คนที่ข้าให้ความเคารพที่สุดคืออาจารย์ข้าเทียนซวินจื่อ แม้นว่าเทียนซวินจื่อจะไม่ได้สอนอะไรข้ามากมายนัก ทว่าก็มอบสิ่งสำคัญที่สุดให้กับข้าหลายอย่าง ข้าไม่ต้องการมีกรรมใด ๆ เกิดขึ้น พวกเจ้าไปซะ หลังจากวันนี้ไป พวกเจ้ากับต้าเจิ้งไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ กับหลิงเอ๋ออีก!"

ปล่อยไปอย่างงั้นรึ?ดวงตาของเทียนเสิ่นจื่อที่หดเกร็งเล็กน้อย เผยท่าทางประหลาดใจจ้องมองไปยังจงซาน.

"เซิ่งหวัง ไม่ควรที่จะทำเช่นนี้!"อี้เหยี่ยนที่เอ่ยปากออกมาในทันที.

"เซิ่งหวัง ไม่มากเลย พวกเขาสมควรถูกลงโทษ!"สุ่ยจิงที่เอ่ยปากออกมาในทันที.

"เซิ่งหวัง พวกเขาตายไปยังไม่เพียงพอเลย!"หลิวอู๋ซ่างที่เอ่ยปากออกมาอีกคน.

"ฟู่หวง!"

........................

..................

......

มีไม่กี่คนที่เข้าใจเรื่องราวทั้งหมด แน่นอนว่ามีอีกไม่น้อยที่ไม่เข้าใจ ทำให้หลาย ๆ คนเลือกที่จะเงียบ หลายคนที่เผยท่าทางงงงวยออกมา.

อย่างไรก็ตามเห็นอี้เหยี่ยน สุ่ยจิง จงเทียน จงเสวียน หลิวอู๋ซ่าง และอีกหลายคนที่ต้องการลงโทษเทียนเสิ่นจื่อ คนอื่น ๆ ย่อมไม่กล้าเอ่ยอะไร เพราะคนเหล่านี้คือตัวตนระดับสูงทั้งหมด การที่พวกเขาต้องการให้เทียนเสิ่นจื่อตายไป แน่นอนว่าต้องเป็นโทษที่ใหญ่โตอย่างแน่นอน.

เห็นเหล่าเสนาธิการหลายคนที่กล่าวห้าม ทำให้เทียนเสิ่นจื่อที่ได้แต่ฝืนยิ้มออกมา ส่วนศพชีวิตด้านหลังเอง แววตาที่ไร้ชีวิตชีวิตที่ค่อย ๆ กลับมารวมกันอีกครั้ง.

"ข้าได้ตัดสินใจแล้ว และจะไม่เปลี่ยนใจ!"จงซานที่กล่าวออกมาอย่างเคร่งขรึม.

คำพูดของจงซานที่หยุดการโต้แย้งของทุกคน เพราะเป็นเหมือนกับราชโองการ ปล่อย? ทำไมต้องปล่อย.

อี้เหยี่ยนและอีกหลายคนที่เผยท่าทางกระวนกระวาย เทียนเสิ่นจื่อที่นำกลุ่มคนกล่าวออกมา หากวันนี้พวกเขาไม่ตาย วันข้างหน้าก็ไม่มีใครที่จะสังหารพวกเขาได้ ต้องรู้ด้วยว่าก่อนหน้านี้เทียนเสิ่นจื่อได้ผสานหกศพชีวิตเข้ามาในร่างเพื่อขวางเทียนโจวจื่อขณะที่พวกขณะปะทะกันครั้งแรก พวกเขาแต่ละคนต้องใช้เซียนบรรพชนสองคนรับมือ เทียนเสิ่นจื่อที่ผสานคนหกคนเข้ามาในร่างเดียว ความแข็งแกร่งไม่ธรรมดา ถึงแม้นว่าจะไม่สามารถสังหารอีกฝั่งได้ แต่ก็ไม่มีใครขวางพวกเขา หากพวกเขาเข้าร่วมราชวงศ์ชื่อเสียงวาสนาอื่น ต้าเจิ้งย่อมต้องพบกับศัตรูที่น่าเกรงขามแน่นอน.

อี้เหยี่ยน สุ่ยจิง จงเทียนและอีกหลายคนที่เผยท่าทางกระวนกระวายใจเช่นกัน ทว่าในเมื่อจงซานต้องการปล่อย ทุกคนก็ไม่มีทางเลือกต้องทำตามเท่านั้น.

"ไปซะ!"จงซานเอ่ยออกมาเบา ๆ .

เทียนเสิ่นจื่อที่นำไม้เท้าเคลื่อนภูผาออกมาค้ำยืนขึ้น ก่อนที่ศพชีวิตอีก 12 คนจะยืนขึ้นด้วยร่างกายที่สั่นเทิ้ม พวกเขาเวลานี้อยู่ในสภาพอ่อนแอเป็นอย่างมาก.

เทียนเสิ่นจื่อที่จ้องมองจงซานด้วยความลึกล้ำ ขณะนำทั้ง 12 บินออกไป.

ทั้ง 13 คนนั้น บินออกไปช้า ๆ  เห็นชัดเจนว่าพวกเขาอยู่ในสภาพอ่อนแอเป็นอย่างมาก.

อี้เหยี่ยน สุ่ยจิงและอีกหลายคนที่ได้แต่มองพลางถอนหายใจ.

"เรื่องนี้วันนี้ ห้ามใครนำกลับมาพูดอีก!"จงซานที่ออกคำสั่ง.

"รับทราบ!"เหล่าเสนาธิการทุกคนที่รับคำ.

"เอาล่ะ เรื่องหลังจากนี้ อี้เหยี่ยน หลิวอู๋ซ่าง พวกเจ้าจัดการให้เสร็จ!"จงซานกล่าว.

"รับทราบ!"ทั้งสองรับคำในทันที.

ขณะที่จงซานก้าวออกไปและบินจากไป อี้เหยี่ยน สุ่ยจิงที่จ้องมองหน้ากันและกัน ท้ายที่สุดก็ไม่กล่าวสิ่งใด.

เหล่าขุนนางที่แยกย้าย จินอี้เหว่ยที่จัดการพื้นที่รอบ ๆ.

ในเวลานี้บนเทือกเขาเทียนเซี่ยมีเพียง อี้เหยี่ยน สุ่ยจิง จงเทียน จงเสวียนและหลิวอู๋ซ่าง.

"เซียนเซิงซืออี้เหยี่ยน เซียนเซิงสุ่ยจิง หรือว่าข้าควรจะตามไปสังหารกลุ่มเทียนเสิ่นจื่อดี อย่างแย่ที่สุดก็แค่กลับมารับโทษจากท่านพ่อ!"จงเทียนครุ่นคิดและกล่าวออกมา.

เป็นความจริง จงเทียนเป็นไท่จื่อ การจะสังหารกลุ่มของเทียนเสิ่นจื่อไป จงซานย่อมไม่ลงโทษหนักหนาอะไร.

"ไม่!"อี้เหยี่ยนที่ส่ายหน้าไปมา.

"ทำไม?"

"คำสั่งเซิ่งหวัง ท่านควรเห็น ว่าห้ามขัดเด็ดขาด!"อี้เหยี่ยนกล่าวอย่างเคร่งขรึม.

"ใช่ นอกจากนี้สิ่งที่เซิ่งหวังตัดสินใจไปนั้นคิดว่าผิดพลาดอย่างงั้นรึ?"สุ่ยจิงที่ขมวดคิ้วครุ่นคิด ส่ายหน้าไปมา.

"หืม?"ทุกคนต่างก็จ้องมองมายังสุ่ยจิง.

"เท่าที่ดูมาตลอดชีวิตของเซิ่งหวัง เคยปรากฏ ตัดสินใจผิดพลาดอย่างงั้นรึ?"สุ่ยจิงที่กล่าวออกมาด้วยเสียงเคร่งขรึม.

"ตลอดชีวิตของเซิ่งหวัง ไม่เคยมีเรื่องผิดพลาดอย่างงั้นรึ?ไม่ ไม่เคยมี ไม่เคยเห็นมาก่อน!"หลิวอู๋ซ่างครุ่นคิดและกล่าวออกมา.

"ใช่ ทุกแผนการของเซิ่งหวัง หลากลายก้าวมีอะไรผิดพลาดอย่างงั้นรึ? เรื่องนี้ เซิ่งหวังนั้นไม่ต้องการจับตายเทียนเสิ่นจื่อ ทว่าเซิ่งหวังปล่อยเทียนเสิ่นจื่อไป เป็นเรื่องที่ลึกล้ำ ข้าคิดว่าเซิ่งหวังได้คิดถึงรายละเอียดบางอย่างเอาไว้แล้ว เซียนเซิงอี้เหยี่ยน ท่านคิดว่าอย่างไร?"สุ่ยจิงที่ขมวดคิ้วครุ่นคิดไปมา.

"ข้าเองก็ไม่เข้าใจเช่นกัน ทว่าสิ่งที่ข้าสามารถยืนยันได้ว่า คนกลุ่มนี้ไม่มีทางเข้าร่วมกับกลุ่มอิทธิพลใด พวกเขาไม่มีทางที่จะกลับไปยังทวีปเทียนอีกด้วย ด้วยการที่พวกเขาบำเพ็ญเต๋าอสูรต่างภพ เป็นไปไม่ได้ที่จะได้รับการยอมรับ ยิ่งบรรพชนรุ่นหนึ่งที่ตายไป ญาติที่เหลืออยู่เวลานี้มีเพียงแค่หวงโหวต้าเจิ้งเท่านั้น ทว่าเซิ่งหวังได้ประกาศแล้วว่าพวกเขาไม่มีความสัมพันธ์ใด ๆ กันอีก เรื่องนี้จึงดูสลับซับซ้อน!"อี้เหยี่ยนที่กล่าวอย่างเคร่งขรึม.

"ในเวลานี้ต้องทำอย่างไร?"หลิวอู๋ซ่างที่ขมวดคิ้วไปมา.

"ไม่ต้องทำอะไร ในต้าเจิ้ง คำสั่งเซิ่งหวังคือที่สุด ทำตามเซิ่งหวังสั่งก็พอ เกี่ยวกับเรื่องนี้จินอี้เหว่ยที่รู้เรื่องให้ให้เซียนเซิงหลิวจัดการ.....!"

"โปรดวางใจ คนของข้า ไม่มีทางเผยความลับใด ๆ อย่างแน่นอน.

"เช่นนี้จากนี้ถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น!"อี้เหยี่ยนกล่าว.

"อืม!"ทุกคนที่พยักหน้ารับ.

------------------------------------------------------------

เทียนเสิ่นจื่อที่นำกลุ่มของศพชีวิตออกมาจากต้าเจิ้ง.

ขณะที่พวกเขาไปหยุดที่ชายฝั่งทะเล ทุกคนที่จ้องมองไปยังเทียนเสิ่นจื่อ.

"ทุกท่านการฟื้นฟูเป็นอย่างไรบ้าง?"เทียนเสิ่นจื่อ สอบถามออกไป.

"ข้าฟื้นฟูได้แค่เพียง1%!” คนหนึ่งในพวกเขาที่เอ่ยออกมา.

"เทียนเสิ่นจื่อ จากนี้พวกเราจะทำอย่างไร? ทำไมจงซานถึงได้ปล่อยพวกเรา?"ศพชีวิตอีกคนที่กล่าวสอบถามออกมา.

"จงซาน? ข้าและจงซานรู้จักกันเพียงผิวเผินเท่านั้น ครั้งแรกพวกเราพบกัน เขายังเป็นปุถุชน เวลานั้นเขาไม่อยู่ในสายตาของข้าแม้แต่น้อย ครั้งที่สอง ในโลกใบใหญ่ ในครั้งนั้น ต้าเจิ้งถูกคนที่มีนามจื่อลู่เข้ามาโจมตี จากนั้นก็ผ่านมาไม่กี่ร้อยปีเท่านั้น จงซานก็สามารถต่อกรกับเซียนบรรพชนได้ ทำให้ข้าประหลาดใจเป็นอย่างมาก นั่นเป็นครั้งแรกที่ข้าต้องจับจ้องมองเขาอย่างจริงจัง ครั้งที่สาม เทียนโจวจื่อเข้ามาโจมตี จงซานเวลานั้นคาดไม่ถึงว่าจะสามารถรับมือกับปราชญ์เทพได้ ฮึ ฮึ ครั้งสุดท้าย กลับกลายเป็นว่าเขาสามารถที่จะไล่ล่าข้าได้ การเติบโตของจงซานนั้นเร็วมาก ข้าไม่สามารถคาดเดาแผนการของเขาได้เลย!"เทียนเสิ่นจื่อที่ส่ายหน้าไปมา.

"บรรพชนรุ่นหนึ่งตายแล้ว แผนการใหญ่ของตระกูลเทียนล่มสลายแล้ว หากพวกเราถูกสังหาร ทุกอย่างคงจบสิ้นไม่ต้องมีปัญหา ทว่าตอนนี้ จงซานกลับปล่อยพวกเรา พวกเราจะทำอย่างไรต่อกันดี?"ศพชีวิตอีกร่างที่เผยท่าทางเศร้าใจ.

เทียนเสิ่นจื่อที่กวาดตามองทุกคน ใบหน้าที่เศร้าใจเช่นกัน ท้ายที่สุดเขาก็เอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มที่ขมขื่น "ข้าและทุกคนบำเพ็ญ เต๋าอสูรต่างภพ ไม่สามารถมีที่อยู่ที่ใหนได้ ข้าจำเป็นต้องอดกลั้นอยู่ในโลกใบนี้!"

หาที่อยู่? ทุกคนที่ก้มหน้า จากนั้น ราวกับว่าพวกเขาได้พบกับเสาหลักทางจิตใจขึ้นมาอีกครั้ง.

"ข้าจะไปจากที่นี่ พวกเจ้าล่ะ?"เทียนเสิ่นจื่อที่กล่าวออกมาอย่างตรงไปตรงมา.

"ข้าต้องการจะไปด้วย!" "ข้าก็ด้วย!" ............................

ศพชีวิตทั้ง 12 ที่กล่าวเป็นเสียงเดียวกัน.

"เช่นนั้น พวกเราจะไปด้วยกัน จะไปจากโลกใบนี้ พวกเราจะจากไป หาสถานที่ที่พวกเราอยู่ได้!"เทียนเสิ่นจื่อที่กล่าวออกมาอย่างจริงจัง.

"ตกลง!"ทุกคนที่ตอบรับอย่างจริงจัง.