Chapter 1311 มรดกตระกูลจาง.

สวรรค์ทอดทิ้ง โชคชื่อเสียงวาสนา คำอวยพรของสวรรค์ ทุกอย่างจะถูกเมิน การมีอยู่องตระกูลจางนั้นได้ถูกสวรรค์ลืมแล้ว ทว่าจงซานที่รู้เรื่องนี้จึงกล่าวปฏิญาณที่จะอวยพรเซียนเซิงซือแทน.

ตี้เสวียนชาที่จ้องมองไปยังจงซาน ท้ายที่สุดก็พยักหน้ารับ เผยยิ้มเป็นนัย "ดี เจ้าช่างมีจิตใจที่หาญกล้า ไม่รู้ว่าจะสามารถต้านได้ถึงเมื่อไหร่!"

"ไม่จำเป็นต้องต้าน เรื่องของต้าเจิ้งก็เหมือนกับแม่น้ำมากมายหลายสายที่ไหลลงสู่ทะเล ข้า จงซานรับปาก แม้นว่าสวรรค์จะล่มสลาย ข้าก็จะก้าวออกไปต้าน!"จงซานที่ส่ายหน้าไปมา.

"เฉินเอง ก็จะภัคดี จนกว่าหัวใจจะหยุดเต้น!"เซียนเซิงซือที่กล่าวออกมาด้วยอารมณ์ความรู้สึก.

"อืม!"จงซานพยักหน้ารับ.

ตี้เสวียนชาที่จ้องมองเซียนเซิงซือ ท้ายที่สุดก็ถอนหายใจเบา ๆ  "ในเมื่อนี้คือเส้นทางที่เจ้าเลือก หลังจากนี้ก็จำต้องแบกรับความรับผิดชอบด้วย เซียนเซิงซือ? ในเวลานี้เจ้ายังไม่สมบูรณ์ ขอเพียงได้รับมรดกตระกูลจางอย่างสมบูรณ์ ใต้หล้าแห่งนี้ เจ้าจะเหนือกว่าข้ามาก!"

"หืม?"จงซานที่ขมวดคิ้วไปมา.

ใต้หล้าแห่งนี้ เหนือกว่าตี้เสวียนชาอย่างงั้นรึ?

ตี้เสวียนชาเป็นใคร เขาคือตี้ซือเทียนที่สั่นสะเทือนโลกเมื่อ 90 ล้านปีที่แล้ว เป็นเผ่าหมาป่าในยุคโบราณ เขาที่มีความรู้ความเข้าใจในโลกใบใหญ่เป็นอย่างมาก หากแต่ตี้เสวียนชากับบอกว่ายังด้อยกว่าเซียนเซิงซืออีกรึ?

อะไรคือมรดกของตระกูลจาง?

"ทว่า ถึงเขาจะถูกสวรรค์ทอดทิ้งก็ตาม แม้นว่าเทียนชูจะเมินเฉย ทว่าก็ยังคงถูกจับตาอยู่ ความลับของสวรรค์มากมาย ที่เขาไม่ได้เอ่ยเปิดเผยออกมา แต่ยิ่งเผยออกมามากเท่าใด ก็จะยิ่งนำภัยมาให้!"ตี้เสวียนชาที่ส่ายหน้าไปมา.

"ถูกเทียนชูจับตามอง? ยิ่งเผยความลับมากเท่าไหร่ ก็จะยิ่งกลายเป็นภัย?"จงซานที่เผยท่าทางประหลาดใจออกมา.

เรื่องนี้ ตระกูลจางได้สร้างสิ่งใดเอาไว้อย่างงั้นรึ? คาดไม่ถึงเลยว่าจะถูกเทียนชูจับตามอง?เทียนชูนั้นหาได้สนใจสิ่งมีชีวิตโดยทั่วไป สถานะของตระกูลจางในใจของจงซานเพิ่มขึ้นเป็นอย่างมาก ตระกูลจางคืออะไร? ต้องรู้ด้วยว่าทุกสรรพสิ่งสิ่งมีชีวิตใต้หล้ามากมายไม่คู่ควรที่จะให้เทียนชูสนใจด้วยซ้ำ ทว่าเซียนเซิงซือกับถูกเทียนชูจับตาดูอย่างงั้นรึ?

"จื่อจุ้นตี้ ท่านช่างรู้มากจริง ๆ !"เซียนเซิงซือที่ฝืนยิ้มออกมา.

ตี้เสวียนชาที่ส่ายหน้าไปมา กล่าวออกมาเบา ๆ  "ไม่ใช่ว่าข้ารู้ ทว่าข้าเคยเห็นมันด้วยตาในอดีต ตระกูลของเจ้าก็เหมือนกับเจ้าในเวลานี้ ถูกหมางเมินจนทำให้ตระกูลจางถูกลบออกไปไม่มีเหลือ การที่เจ้ายังมีชีวิตอยู่นั้น ต้องบอกว่าปาฏิหาริย์!"

"คงจะเป็นเช่นนั้น!"เซียนเซิงซือพยักหน้ารับ.

จงซานที่เข้าใจนิสัยของเซียนเซิงซือดี ดูเหมือนว่าจะเป็นเรื่องที่ค่อนข้างละเอียดอ่อน เซียนเซิงซือจะหยุดในทันที และจะไม่เอ่ยสิ่งใด ไม่ใช่ว่าเขาไม่ต้องการเอ่ย หากแต่ยิ่งเอ่ยก็จะยิ่งได้รับความเจ็บช้ำจากภัยพิบัติที่ตามมา.

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าจะไม่เอ่ยอะไรมากมายนัก สิ่งต่าง ๆ ในโลกหล้านั้นละเอียดอ่อน การที่เซียนเซิงซือตัดสินใจเช่นนี้แล้ว จงทำมันให้ดีที่สุด!"ตี้เสวียนชาพยักหน้า.

"อืม!"จงซานพยักหน้ารับด้วยเช่นกัน.

"ฟิ้ว!"

ตี้เสวียนชาที่บินขึ้นไปบนอากาศ.

ก่อนที่จะกลายเป็นแสงสีขาวหายไปอย่างรวดเร็ว.

ตี้เสวียนชาจากไปแล้ว เหล่าผู้ฝึกตนที่มาสังเกตุการณ์ หลายคนก็จากไป หลายคนเองก็ยังคงเฝ้ามองอยู่ห่าง ๆ .

ในหุบเขาแห่งหนึ่ง ชายในชุดสีเหลือง ดวงตาหรี่เล็ก เขาก็คือเหล่าหวงของนิกายใต้เสวียนหวงนั่นเอง.

"เฉิน?เป็นร่างเฉินจริง ๆ"เหล่าหวงที่เอ่ยออกมาอย่างเคร่งขรึม.

"ดูเหมือน เขาดูเหมือนเจ้าเฒ่าเจ้าเล่ห์จริง ๆ  ควบคุมเจียงซือร่างเฉิน ผู้สืบทอดเทียนตี้เสวียนหวง สี่สาย เจ้าเฒ่าเจ้าเล่ห์ นายน้อย...... คนผู้นี้สามารถใช้ได้อย่างไร เซียนเซิงซือรึ? เขาเป็นใคร? เขาเป็นเจ้าเด็กนั้นรึ? ในอดีตเหล่าเสวียนไม่ได้สังหารเขาไปอย่างงั้นรึ?"เหล่าหวงที่เผยท่าทางสงสัย.

"ตูมมมม!"

โลงศพทั้งเก้าปรากฎ เจียงซือร่างเฉินที่บินเข้าไปในโลงศพในทันที ก่อนที่เซียนเซิงซือจะเก็บกับไปทั้งหมด.

จงซานที่กวาดตามองรอบ ๆ ก่อนที่จะเอ่ยออกมาว่า "ไปเถอะ!"

"ครับ!"ทุกคนที่ตอบรับในทันที.

จงซานที่ก้าวออกมานำทุกคนออกจากสนามรบ.

จงซานจากไปแล้ว เหล่าผู้ฝึกตนรอบ ๆ ที่ค่อย ๆ ใจเย็นลง บางคนที่พ่นลมหายใจยาวออกมา.

"ศิษย์พี่ ข้าติดสินใจแล้ที่จะเข้าร่วมต้าเจิ้ง!"ชายคนหนึ่งเอ่ยปาก.

"อาจารย์ ศิษย์ต้องการเข้าร่วมต้าเจิ้ง มันเข้ากับนิสัยของศิษย์!"

"อาจารย์อา ช่วยแจ้งกับอาจารย์ของข้าด้วย บอกเขาว่าข้าเข้าร่วมต้าเจิ้ง!"

....................................

..................

......

หลังจากการต่อสู้จบลง ดูเหมือนว่าจงซานจะเก็บเกี่ยวไปได้ไม่น้อย การรับสมัครคนของต้าเจิ้ง ทำให้สามารถรับเหล่ายอดฝีมือได้เป็นจำนวนมาก.

หลังจากที่ทุกคนจากไปหมดแล้ว เหล่าหวงที่ปรากฎขึ้นมาช้า ๆ  ก่อนที่จะเดินทางไปยังตำแหน่งที่เจียงซือเฉินปรากฎ พร้อมกับกำดินขึ้นมา ดมกลิ่น.

"เซียนเซิงซือรึ? มีภูมิหลังที่แปลกประหลาด ต้องรีบรายงานประมุขแล้ว!"เหล่าหวงเอ่ยออกมาอย่างเคร่งขรึม.

จากนั้น เหล่าหวงที่บินจากไป มุ่งตรงไปยังนิกายใต้เสวียนหวง.

ไม่กี่วันหลังจากนั้น.

ภายในหุบเขาของจงซาน.

สถานที่รับคนของต้าเจิ้งไม่ได้อยู่ที่นี่ ดังนั้นที่แห่งนี้จึงค่อนข้างเงียบสงบทีเดียว.

ภายในใจกลางห้องโถงนั้น จงซานและเป่าเอ๋อที่จ้องมองไปยังเตาปรุงยา จดจ้องแสงสีแดงที่ปกคลุมร่างเซียนเซียน ขณะที่ฟังรายงานของจินเผิง.

"รายงานเซิ่งหวัง หากไม่นับกลุ่มของไท่จื่อสามคน เซียนเซิงเซิ่งได้รับเซียนบรรพชนสองคน เซียนโบราณ 25 คน 200 มหาเซียนเข้าร่วมศาลเทพต้าเจิ้ง!"จินเผิงที่เอ่ยออกมาด้วยความตื่นเต้น.

"อืม!"จงซานพยักหน้ารับ ก่อนที่จะยกมือขึ้นให้จินเผิงหยุดพูด.

"ครับ!"จินเผิงที่พยักหน้ารับในทันที.

จงซานและเป่าเอ๋อที่จ้องมองไปยังเตาปรุงยา เพราะว่าเวลานี้ดวงตาของเซียนเซียนเริ่มขยับ.

"พริบ พริบ!"

ดวงตาของนางที่ขยับ ท้ายที่สุดเซียนเซียนก็ลืมตาขึ้น.

"จงซาน เจี่ยเจี่ยเป่าเอ๋อ!"เซียนเซียนเอ่ย.

"มีตรงใหนที่ไม่สบายหรือไม่?"เป่าเอ๋อที่เอ่ยออกมาในทันที.

"ไม่ แม้แต่รู้สึกว่าข้าเพิ่งตัดผ่านระดับได้ด้วย!"เซียนเซียนที่ส่ายหน้าไปมา.

"เช่นนั้นก็ดีแล้ว!"เป่าเอ๋อที่พ่นลมหายใจ.

"เจี่ยเจี่ยเป่าเอ๋อ ขอบคุณ รบกวนท่านหลายวันมานี้!"เซียนเซียนที่เอ่ยออกมาเบา ๆ .

"ไม่เลย ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว!"เป่าเอ๋อที่เผยยิ้มออกมา.

"จงซาน ข้าไม่ฟังคำพูดของเจ้าในเวลานั้น ดังนั้น....!"เซียนเซียนที่เอ่ยออกมาด้วยท่าทางละอายใจ.

"ฮ่าฮ่า ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าจะขัดคำสั่ง หากไม่ขัดคำสั่งจะเป็นเซียนเซียนได้อย่างไร!"จงซานที่เอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้ม.

เซียนเซียนที่ใบหน้าแดงเล็กน้อย ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นจริงจัง และกล่าวออกมาเสียงสั่น "ขอบคุณ จงซาน!"

"หืม? ขอบคุณข้า? ทำไม?"จงซานที่เผยท่าทางสงสัย.

"แม้นว่าข้าจะหมดสติ ทว่าคำพูดที่เจ้าเอ่ยออกมานั้น ข้าเองก็ได้ยิน!"เซียนเซียนที่กล่าวพลางถอนหายใจ.

"หืม? เจ้ารู้ว่าตี้เสวียนชามาด้วยอย่างงั้นรึ?"จงซานเองก็ไม่รู้จะอธิบายเซียนเซียนอย่างไรเช่นกัน แท้จริงแล้วนางก็รู้อยู่แล้วนั่นเอง.

"ข้าคิดว่าท่านปู่ อีกไม่นาน จะต้องเอาชนะตี้ซือเทียนได้อย่างแน่นอน!"เซียนเซียนที่กล่าวออกมาด้วยเสียงหนักแน่น พร้อมกับกำหมัดเล็ก ๆ ของนางแน่น.

"ข้าเองก็เชื่อในตัวตี้เสวียนชา ทว่าก่อนหน้านี้ข้าทำให้เจ้าลำบาก!"จงซานที่ส่ายหน้าไปมา.

"ไม่เลย กล่าวตามตรงไม่มีอะไรเลย ขอเพียงท่านปู่กลับมาได้ก็ดีแล้ว!"เซียนเซียนที่เอ่ยออกมาเสียงสั่น หัวใจที่บางเบา.

จงซานและเป่าเอ๋อต่างก็จ้องมองหน้ากันและกัน ทั้งสองคนเข้าใจดี แม้นว่าเซียนเซียนภายนอกจะร่าเริง ทว่าการที่นางไม่เห็นตี้เสวียนชา ย่อมทำให้นางอดเศร้าไม่ได้.

"ออกมาเถอะ ข้าจะเล่าเรื่องน่าสนุกสนานในทวีปกลางให้เจ้าฟัง!"

เป่าเอ๋อที่นำนางออกมาจากเตาปรุงยา ก่อนที่จะหาเรื่องเพื่อพูดคุยกับนางหวังว่าจะบรรเทาจิตใจที่เศร้าโศกของนางได้.