บทที่ 65: เริ่มสะสมดราก้อนบอล (ฟรี)

ฝึกฝนร่างกาย ศึกษาพื้นฐานเวทมนตร์ ฝึกคาถา ใช้พ่อมดศาสตร์มืดเป็นคู่ซ้อม แล้วก็หารายได้เป็นเกลเลียนไปพร้อมกัน

โกคูตัวน้อยใช้ชีวิตที่ฮอกวอตส์อย่างคุ้มค่าต่อไปอีกห้าเดือนเต็ม

พอเข้าสู่เดือนมิถุนายน เขาก็รู้สึกว่าถึงเวลาต้องไปต่อแล้ว เริ่มต้นระดับใหม่ของการฝึก

พัฒนาการทางเวทมนตร์เริ่มไปช้า ต้องอาศัยเวลาขัดเกลาไปทีละนิด โดยเฉพาะคาถาระดับสูงที่ไม่สามารถเรียนรู้ได้ภายในวันสองวัน

ส่วนเรื่องการฝึก ก็เหลือแค่ฝึกร่างกาย แต่ไม่มีคู่ต่อสู้ที่เหมาะสมให้เขาลงมือเต็มที่ได้อีกแล้ว

เขาต้องการศัตรูที่ท้าทายจริงๆ เพื่อให้ก้าวหน้าไปได้ไกลกว่านี้

เวลาผ่านไปครบหนึ่งปีพอดี และเขาก็ต้องกลับไปสะสมดราก้อนบอล เพื่อชุบชีวิตทหารที่เขาเคยฆ่าไปตอนอยู่ในร่างลิงยักษ์

อีกหนึ่งปีหลังจากนั้น เขาก็จะสะสมดราก้อนบอลใหม่ แล้วกลับมาช่วยคุณปู่ดัมเบิลดอร์ชุบชีวิตน้องสาว

คุณปู่ดัมเบิลดอร์ไม่ขัดข้อง มีแค่กำชับไว้หลายอย่างให้ระวังเป็นพิเศษ

สิ่งเดียวที่เขายังรู้สึกคาใจคือ ยังเรียนการแปลงร่างเป็นแอนิเมจัสไม่สำเร็จ

เพราะสถานการณ์ของเขาพิเศษมาก เขาไม่ได้ตั้งใจจะแปลงร่างเป็นสัตว์ธรรมดา แต่จะแปลงร่างเป็นลิงยักษ์

ดังนั้นเพื่อความปลอดภัย คุณปู่ดัมเบิลดอร์จึงทำการทดลองจำลองกับเส้นผมของเขา ปรับพิธีกรรมของการแปลงร่างเป็นแอนิเมจัสจากต้นฉบับอยู่

ซึ่งก็ยังไม่รู้ว่าจะสำเร็จเมื่อไหร่

หลังจากฝึกหนักมาหนึ่งปี ตอนนี้เหล่านักเรียนหลายคนก็เริ่มสัมผัสถึงพลังฉีในร่างกายได้แล้ว และค่อยๆ ดึงมันออกมาใช้ได้บ้าง

แม้อาจจะต้องใช้เวลาอีกหลายปีกว่าจะปล่อยพลังดัชนีหรือคาเมฮาเมฮาออกมาได้จริงๆ แต่ก็นับว่าเริ่มสัมผัสพลังฉีได้แล้ว

ดังนั้น เขาก็ไม่ต้องห่วงอะไรอีก

ส่วนชั้นเรียนเวทมนตร์พลังฉีในปีหน้า คุณปู่ดัมเบิลดอร์ก็ตั้งใจจะให้แฮกริดเป็นคนสอน เพราะตอนนี้แฮกริดสามารถใช้พลังดัชนีเวอร์ชั่นเริ่มต้นได้แล้ว ก็ถือว่าเหมาะสมดี

เมื่อตื่นขึ้นมา โกคูก็พบว่าตัวเองอยู่ในพื้นที่สีขาว

แต่ครั้งนี้ เขาไม่ได้เดินไปเปิดประตูแสงที่มีคำว่าแฮร์รี่ พอตเตอร์เหมือนทุกครั้ง

แต่หันหลังไปเปิดประตูแสงกลับสู่ของโลกตัวเองแทน

เขากลับมาอีกครั้ง ที่ถ้ำบนภูเขาที่เขาเคยฝึกวิชา

"ก่อนอื่น ต้องล่าเสือเขี้ยวดาบมากินให้อิ่มก่อน แล้วค่อยไปหาบูลม่าเพื่อขอยืมดราก้อนเรดาร์"

ร่างของโกคูหายวับไป แล้วก็กลับมาที่ปากถ้ำอีกครั้ง โดยลากเสือเขี้ยวดาบตัวเบ้อเริ่มมาด้วย

จากนั้นก็เริ่มย่างมัน

ในกล่องของเขายังมีอาหารที่เก็บไว้ได้นาน ที่คุณปู่ดัมเบิลดอร์เตรียมไว้ให้ด้วย

แต่คุณปู่ดัมเบิลดอร์เเคยสั่งไว้ว่า ถ้าหาอาหารได้เองก็อย่าแตะของในกล่อง ให้เก็บไว้ใช้ยามฉุกเฉินจริงๆ

และบนภูเขานี้ เขาไม่ต้องกลัวเลยว่าจะไม่มีอะไรกิน

"เฟรา แวร์โต้!"

หลังจากย่างเสร็จ โกคูก็ไม่ได้กินเสือเขี้ยวดาบทันที แต่ร่ายคาถาแปลงร่างใส่เสือเขี้ยวดาบที่ย่างไว้แทน

เนื้อเสือเขี้ยวดาบที่เกรียมๆ อยู่นิดหน่อย ก็กลายเป็นไก่งวงอบหนังกรอบสีทองน้ำตาลตัวใหญ่ทันที

เนื้อเสือเขี้ยวดาบที่เขาย่างเองไม่มีเครื่องปรุงเลย รสชาติก็เลยจืดๆ ไม่ค่อยอร่อยเท่าไหร่

ถ้าไม่มีทางเลือก เขาก็กินได้ เพราะเขาไม่ใช่คนเรื่องมาก

แต่ตอนนี้เขาเรียนรู้คาถาแปลงร่างแล้ว ก็เลยสามารถเสกเนื้อเสือเขี้ยวดาบที่ไม่มีรสชาติ ให้กลายเป็นไก่งวงอบสไตล์เอลฟ์ที่เขาชอบกินได้

คาถาแปลงร่างไม่สามารถเสกอาหารออกจากอากาศได้ แต่สามารถเปลี่ยนวัตถุหนึ่งเป็นอีกอย่างหนึ่งได้

ดังนั้น แม้ว่าจะกินเข้าไปในท้องแล้ว ไก่งวงอบนั่นจะคืนสภาพเป็นเนื้อเสือเขี้ยวดาบก็ไม่เป็นไร

อย่างน้อยตอนกินก็ได้รสชาติแบบไก่งวงอบแทนเนื้อเสือเขี้ยวดาบจืดๆ

ทั้งอิ่ม! ทั้งอร่อย!

เวทมนตร์มันน่าทึ่งตรงนี้นี่แหละ!

"เมฆสีทอง!"

หลังจากกินอิ่มแล้ว โกคูก็เงยหน้าตะโกนขึ้นไปบนฟ้า

เมฆสีเหลืองทองลอยมาหาเขาในทันที

นี่คือเมฆสีทองที่ผู้เฒ่าเต่ามอบให้เขา

ภายใต้คำแนะนำอย่างเข้มงวดของคุณปู่ดัมเบิลดอร์ ตอนนี้โกคูไม่เหมือนเดิมแล้ว อย่างน้อยในแง่สามัญสำนึก และหลายๆ ด้าน เขาก็มีพัฒนาการชัดเจน

ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่า ตอนที่ผู้เฒ่าเต่าบอกว่า "ห้ามใช้เมฆสีทอง" นั้นไม่ได้หมายความว่า "ห้ามใช้ตลอดไป"

แต่หมายถึง "อย่าขี้เกียจบินด้วยตัวเองตลอดเวลา"

ถ้าเขาฝึกหนักอย่างจริงจัง ก็ยังใช้เมฆสีทองในบางสถานการณ์ได้อยู่

อย่างตอนนี้ เขาจำเป็นต้องใช้เมฆสีทองบินไปเขตตะวันตก เพื่อไปหาบูลม่า ขอดราก้อนเรดาร์มาใช้ แล้วจะได้กลับไปฝึกต่อ

"เมฆสีทอง ไปเขตตะวันตก ไปหาบูลม่ากัน!" โกคูกระโดดขึ้นเมฆสีทอง แล้วมุ่งหน้าไปทางตะวันตก ด้วยความเร็ว 2.5 เท่าของเสียง

เขตตะวันตก ภายในคฤหาสน์ที่ใหญ่เท่ากับสวนสาธารณะหลายแห่งรวมกัน

ขณะกำลังให้อาหารไดโนเสาร์ที่เขาเลี้ยงไว้ ดร.บรีฟก็หันมาตอบโกคู

"มาหาบูลม่าเหรอ? เธอไม่อยู่บ้านนะ ไปเที่ยวพักร้อนอีกแล้ว ไม่รู้ว่าไปที่ไหน"

"เธอนี่ชอบเที่ยวซะจริงๆ"

"ห๊า? บูลม่าไม่อยู่ แล้วจะทำยังไงดีล่ะ?"

"ผมต้องใช้ดราก้อนเรดาร์ในการหาดราก้อนบอล ถ้าไม่มีบูลม่าทำให้ ผมก็หาดราก้อนบอลไม่เจอสิ"

โกคูพูดพลางเกาหัว แต่ไม่นานก็คิดอะไรขึ้นได้

"จริงสิ! งั้นไปหาหมอดูบาบาแทนก็ได้"

หมอดูบาบาสามารถทำนายตำแหน่งของดราก้อนบอลให้เขาได้ หรืออย่างน้อยก็บอกได้ว่าบูลม่าอยู่ที่ไหน

แต่ก่อนที่เขาจะเรียกเมฆสีทอง ดร.บรีฟก็ลุกขึ้นช้าๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงใจเย็น "อ๋อ ต้องการดราก้อนเรดาร์ใช่มั้ย? ฉันทำให้ได้นะ"

สำหรับเขาแล้ว ดราก้อนเรดาร์ไม่ใช่อุปกรณ์อะไรที่ไฮเทคมากมาย

"จริงเหรอ?" ตาของโกคูเป็นประกายทันที

ดร.บรีฟลูบแมวที่เกาะไหล่อยู่ แล้วพยักหน้า "รอสักครู่นะ"

พูดจบ เขาก็เดินเข้าห้องแล็บที่อยู่ติดกันทันที

สิบกว่านาทีต่อมา ดร.บรีฟก็ออกมาพร้อมกับดราก้อนเรดาร์เครื่องใหม่เอี่ยมในมือ

"สุดยอดเลย! ขอบคุณครับ! ฝากบอกบูลม่าด้วยนะ!"

โกคูรับดราก้อนเรดาร์มา กดปุ่มดูแป๊บเดียวก็รู้ทันทีว่ามันเหมือนของบูลม่าเป๊ะๆ แสดงตำแหน่งดราก้อนบอลชัดเจนทุกลูก

จากนั้นเขาก็เรียกเมฆสีทอง แล้วกระโดดขึ้นไป

ฟิ้วววว!

หลังจากโกคูบินจากไป แม่ของบูลม่าก็เดินเข้ามาพร้อมขนมกับเครื่องดื่มในมือ "อ้าว~ โกคูไปไหนแล้วล่ะ?"

"เขาไปแล้ว" ดร.บรีฟชี้ขึ้นไปบนฟ้า

แม่ของบูลม่าทำหน้าเสียดาย "โถ่… ว่าจะให้เขาลองชิมขนมที่เพิ่งทำเสร็จ"

สามชั่วโมงต่อมา โกคูก็มาถึงป่าแน่นขนัดแห่งหนึ่ง

"น่าจะอยู่แถวนี้แหละ"

เขากระโดดลงจากเมฆสีทอง กดปุ่มดราก้อนเรดาร์ไม่กี่ครั้ง ก็รู้ทันทีว่าลูกดราก้อนบอลอยู่ตรงพุ่มไม้แถวนี้

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาคงต้องเดินหาเองทั่วป่า คงใช้เวลาครึ่งวันเป็นอย่างต่ำ

แต่ตอนนี้เขาเรียนเวทมนตร์แล้ว มันก็ไม่ยุ่งยากขนาดนั้น

"แอ๊กคีโอดราก้อนบอล!"

พอร่ายคาถาเรียกของ ดราก้อนบอลลูกหนึ่งก็ลอยออกจากพุ่มไม้ไกลๆ แล้วลอยมาตกอยู่ในมือของเขา

คาถาเรียกของไม่ใช่คาถายากอะไร แต่มีประโยชน์มาก

มันใช้เรียกสิ่งของที่เรากำลังหาอยู่ให้มาถึงมือเราได้ทันที

แน่นอนว่าระยะต้องไม่ไกลเกินไป ของต้องไม่หนักเกินไป และส่วนใหญ่สิ่งมีชีวิตจะไม่สามารถเรียกได้ ยกเว้นพวกแมลงตัวเล็กๆ...

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….