บทที่ 60: โวลเดอมอร์ตายอีกครั้ง (ฟรี)

"หือ… แปลกจัง? ทำไมหลังหัวของคุณถึงมีหน้าอีกหน้านึงล่ะ?"

โกคูถอดผ้าโพกหัวของควีเรลล์ออก แล้วเห็นว่าโวลเดอมอร์สิงอยู่ด้านหลังศีรษะของอีกฝ่าย เขาก็ทำหน้างง

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นคนที่มีหน้าตาอยู่ด้านหลังหัว

"โวลเดอมอร์!"

ดัมเบิลดอร์เข้าใจทุกอย่างทันทีว่าทำไมควีเรลล์ถึงต้องใส่ผ้าโพกหัวตลอด และทำไมถึงมีกลิ่นกระเทียมแรงตลอดเวลา

และตั้งแต่ต้นปี ควีเรลล์ก็ระวังตัวมาก แทบจะไม่เข้าใกล้เขาเลย

ที่แท้อีกฝ่ายไม่เพียงแต่กลายเป็นผู้เสพความตาย แต่ยังยอมให้ดวงวิญญาณของโวลเดอมอร์สิงร่างตัวเองอีกด้วย

"อะไรนะ?"

เมื่อได้ยินเสียงอุทานของดัมเบิลดอร์ สีหน้าของเหล่าศาสตราจารย์ทุกคนก็เปลี่ยนไปทันที

แม้แต่พวกเขาเองก็ยังหวาดกลัวโวลเดอมอร์อยู่ไม่น้อย

ส่วนเหล่านักเรียนด้านล่างก็เริ่มกรีดร้องด้วยความตกใจกลัว

แม้แต่พ่อแม่ของพวกเขายังไม่กล้าเอ่ยชื่อโวลเดอมอร์ด้วยซ้ำ ปกติเรียกแค่ "คนที่คุณก็รู้ว่าใคร"

แค่นี้ก็รู้เลยว่าโวลเดอมอร์น่ากลัวแค่ไหนในสายตาพ่อมดแม่มดธรรมดา

"รีบใช้คาถาเพลิงปีศาจ!"

เสียงแหลมๆ ดังขึ้นจากใบหน้าอัปลักษณ์ที่อยู่ด้านหลังหัวของศาสตราจารย์ควีเรลล์ ทำให้ควีเรลล์ที่ยังอึ้งจากการถูกถอดผ้าโพกหัวได้สติกลับมา

เขาไม่คิดเลยว่าตัวเองจะถูกเปิดโปงต่อหน้าดัมเบิลดอร์กับศาสตราจารย์ทั้งโรงเรียนในเวลานี้

ที่แย่ที่สุดคือ ตอนนี้อยู่ในปราสาท ทำให้เขาไม่สามารถหายตัวได้

แต่เมื่อได้ยินคำสั่งของเจ้านาย เขาก็โบกไม้กายสิทธิ์ร่ายคาถาเพลิงปีศาจออกมาโดยสัญชาตญาณ

เปลวไฟสีน้ำเงินเปลี่ยนเป็นรูปร่างประหลาดน่ากลัว พุ่งกระจายไปรอบทิศทาง ราวกับจะเผาทุกสิ่งให้มอดไหม้

เมื่อเห็นดังนั้น ศาสตราจารย์มักกอนนากัลกับคนอื่นๆ ก็ข่มความกลัวต่อโวลเดอมอร์ ดึงไม้กายสิทธิ์ออกมาทันที แล้วร่ายคาถารวมพลังกันสร้างโล่เวทมนตร์

พวกเขารวมพลังกันเพื่อปกป้องเหล่านักเรียนเอาไว้

คาถาเพลิงปีศาจเป็นเวทมนตร์ศาสตร์มืดขั้นสูง ที่สามารถปล่อยไฟที่มีพลังทำลายล้างรุนแรง และดับไม่ได้ด้วยน้ำธรรมดา

ยิ่งเผาผลาญมากเท่าไหร่ พลังของมันก็ยิ่งรุนแรงมากเท่านั้น

แม้จะฆ่าผู้ที่ร่ายคาถานี้ไปแล้ว เปลวไฟก็ยังไม่หยุดลุกไหม้

ดังนั้น เมื่อพอควีเรลล์ร่ายคาถานี้ เหล่าศาสตราจารย์จึงไม่โจมตีอีกฝ่ายทันที แต่รวมพลังกันป้องกันเหล่านักเรียนก่อน

"ฟินิเต้ อินคันทาเท็ม!"

ดัมเบิลดอร์โบกไม้กายสิทธิ์ร่ายคาถาแก้คาถาออกมา

ยกเว้นเวทมนตร์พิเศษ คาถานี้สามารถลบผลของคาถาได้เกือบทั้งหมด รวมถึงคาถาเพลิงปีศาจด้วย

ภายใต้ผลของคาถานี้ เปลวไฟสีน้ำเงินก็เริ่มหดตัวลงเรื่อยๆ และมอดไปในเวลาไม่นาน

ขณะที่ดัมเบิลดอร์กับเหล่าศาสตราจารย์กำลังช่วยกันปกป้องนักเรียนและจัดการกับเพลิงปีศาจ

ศาสตราจารย์ควีเรลล์ก็รีบวิ่งหนีออกจากห้องโถงใหญ่

ที่โวลเดอมอร์ให้เขาร่ายคาถาเพลิงปีศาจก็เพื่อใช้ชีวิตของนักเรียนเป็นตัวถ่วงเวลา

ไม่อย่างนั้น ในสถานการณ์แบบนี้ พวกเขาไม่มีทางสู้ไหวแน่นอน

ขอแค่เขาวิ่งออกจากรั้วฮอกวอตส์ไปได้ เขาก็จะสามารถหายตัวหนีไปได้ทันที

ส่วนศิลาอาถรรพ์ก็ค่อยหาทางขโมยใหม่ทีหลัง

โชคร้ายที่ทันทีที่เขาก้าวออกไป เขาก็รู้สึกถึงอันตรายรุนแรงที่กำลังจะถาโถมมาจากด้านหลัง

"อะวาดา..."

"ตู้ม!"

เขาพยายามจะร่ายคำสาปพิฆาตเพื่อสกัดการโจมตีจากด้านหลัง แต่ร่ายคาถายังไม่ทันจบ เขาก็โดนเตะจนปลิวออกไปอย่างแรง

ใช่แล้ว เป็นโกคูที่เตะเขานั่นเอง

เมื่อเห็นว่าควีเรลล์ตั้งร่ายคาถา โกคูก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายเป็นศัตรู เขากระโดดพุ่งมาเตะเข้าไปที่หลังหัวของอีกฝ่ายอย่างแรง

แม้ควีเรลล์จะไม่เก่งเท่าสเนปหรือมักกอนนากัล แต่ถ้าจะได้เป็นอาจารย์สอนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดของฮอกวอตส์ ฝีมือของเขาก็คงไม่ใช่ธรรมดาแน่นอน

แถมตอนนี้ยังมีโวลเดอมอร์สิงอยู่ ทำให้เขาสัมผัสได้ถึงการโจมตีของโกคูล่วงหน้า

แต่… รู้ล่วงหน้าแล้วยังไงล่ะ?

รู้ล่วงหน้าไม่ได้แปลว่าร่างกายจะตอบสนองทัน!

ถ้าเป็นเมื่อสองเดือนก่อน อาจจะยังพอหลบได้บ้าง

แต่สองเดือนที่ผ่านมา ด้วยความช่วยเหลือของเวทมนตร์จากดัมเบิลดอร์ และยาจากสเนปที่ช่วยเพิ่มพละกำลังกับฟื้นฟูร่างกาย

ทำให้ร่างกายของโกคูแข็งแกร่งขึ้นอีกขั้น

ความเร็วของเขาไม่ใช่แค่ "เร็วขึ้นนิดหน่อย" แต่เร็วมากถึงขั้นที่แม้แต่ดัมเบิลดอร์เองก็ยังรู้สึกว่า อาจจะร่ายคาถาไม่ทันก่อนที่หมัดของโกคูจะถึงตัว

ไม่ต้องพูดถึงควีเรลล์เลย

แถมยังอยู่ในระยะประชิดแบบนี้ ยิ่งไม่มีทางหลบได้

"โอ๊ย! หน้าฉัน! ไอ้เด็กบ้า! ฉันจะจำแกไว้!"

โวลเดอมอร์ที่โดนเตะหน้าเต็มๆ ส่งเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด แล้วก็บินออกมาจากหัวของควีเรลล์ที่ระเบิดเละไปแล้ว

แต่เขาไม่ได้ตอบโต้ และบินหนีออกจากห้องโถงใหญ่ทันที

สภาพของเขาตอนนี้ร่อแร่เต็มที ต้องสิงควีเรลล์ถึงจะดูดพลังมาได้บ้าง

แต่ต่อให้เขาอยู่ในสภาพสมบูรณ์ ก็ยังสู้ดัมเบิลดอร์กับศาสตราจารย์ทั้งหมดรวมกันไม่ไหวอยู่ดี แถมยังมีเด็กประหลาดคนนั้นอีกคนที่แข็งแกร่งจนน่ากลัว

ดังนั้น การหนีคือทางรอดเดียว

"โจมตีไม่โดนงั้นเหรอ?" โกคูเห็นว่าโวลเดอมอร์หนี ก็รีบพุ่งตัวตามไปแล้วชกใส่ แต่หมัดก็ทะลุผ่านร่างของอีกฝ่ายไป

"ฉันจะกลับมาในไม่ช้า แล้วพวกแกทุกคนจะต้องตาย!"

เสียงโวลเดอมอร์ที่ชั่วร้ายดังสะท้อนอยู่ในห้องโถงใหญ่ ทำให้เหล่านักเรียนหวาดผวา

เพราะฮอร์ครักซ์ทำให้โวลเดอมอร์ยังไม่ตาย แต่ก็อยู่ในสภาพ "เศษวิญญาณ"

ร่างวิญญาณแบบนี้ ต่อให้โดนโจมตีทางกายภาพก็ไม่เป็นอะไร

เวทมนตร์เองก็เช่นกัน คาถาเกือบทั้งหมดไม่สามารถทำอันตรายอะไรกับเขาได้เลย

"โกคู! ใช้คาเมฮาเมฮาเต็มกำลังเลย!" ดัมเบิลดอร์ตะโกนบอกโกคู

เมื่อโกคูลงพื้นได้ เขาก็พุ่งไปอยู่ใต้ร่างวิญญาณของโวลเดอมอร์ แล้วตั้งท่าเตรียมปล่อยคาเมฮาเมฮา

โวลเดอมอร์บินเร็วก็จริง แต่การเคลื่อนที่ของโกคูเร็วยิ่งกว่า

"คาเมฮาเมฮา!!!"

โกคูรวมพลังฉีทั้งหมดไว้ที่มือ แล้วปล่อยคลื่นพลังที่รุนแรงที่สุดเท่าที่เคยปล่อยมาจนถึงตอนนี้ออกไป

คลื่นพลังนั้นพุ่งเข้าใส่วิญญาณของโวลเดอมอร์เต็มๆ

"ไม่!!!"

"เป็นไปไม่ได้!"

ภายใต้แรงกระแทกของคลื่นพลัง วิญญาณของโวลเดอมอร์ก็ค่อยๆ สลายกลายเป็นฝุ่นในอากาศภายในห้องโถงใหญ่ พร้อมๆ กับหลังคาห้องโถงที่ระเบิดหายไปด้วย

"มันใช้ได้ผลจริงๆ เป็นไปตามที่คาดไว้"

ดัมเบิลดอร์ที่เพิ่งสลายคาถาเพลิงปีศาจได้ มองวิญญาณของโวลเดอมอร์ที่ค่อยๆ กลายเป็นเถ้าถ่าน แล้วก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย

แม้วิญญาณของโวลเดอมอร์จะอ่อนแอ แต่ก็ฆ่าได้ยากมาก

เพราะเวทมนตร์แทบทุกคาถาไม่สามารถทำอันตรายถึงตายต่อวิญญาณได้เลย

นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไม แม้เขาจะรู้ว่าโวลเดอมอร์ซ่อนอยู่ในป่าแถบแอลเบเนีย เขาก็ไม่เคยไปจัดการด้วยตัวเอง

เพราะถึงไปฆ่าร่างวิญญาณได้ มันก็ไม่จบ สุดท้าย โวลเดอมอร์ยังกลับมาได้อยู่ดี

แต่คาเมฮาเมฮาของโกคูไม่เหมือนเวทมนตร์ทั่วไป มันเป็นพลังงานบริสุทธิ์ที่มีแรงทำลายล้างรุนแรง

แม้แต่วิญญาณ ถ้าโดนพลังงานระดับนี้กระแทก ก็มีโอกาสสูงที่จะสลายไป

ยิ่งไปกว่านั้น วิญญาณของโวลเดอมอร์แตกต่างจากวิญญาณของคนตายทั่วไป เพราะศาสตร์มืดบางอย่าง อีกฝ่ายจึงไม่ได้ตายสนิท แต่อยู่ในสภาวะกึ่งเป็นกึ่งตาย

แน่นอนว่า ดัมเบิลดอร์รู้ดีว่าถึงจะทำลายร่างวิญญาณนี้ได้ โวลเดอมอร์ก็ยังไม่ตายจริง ในอนาคตก็ยังมีโอกาสกลับมาได้อีก

แต่อย่างน้อยที่สุด ตอนนี้เขาก็ไม่ต้องกังวลว่าโวลเดอมอร์จะกลับมาก่อเรื่องในเร็วๆ นี้...

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….