บทที่ 55: การฝึกสุดโหดของศาสตราจารย์โกคู (2) (ฟรี)

"บึ้ม!!"

เสียงระเบิดดังขึ้นทันที เล่นเอาเหล่าศาสตราจารย์และนักเรียนหลายคนหูแทบดับ

หลังเสียงระเบิดผ่านไป คลื่นอากาศก็ซัดตามมาอย่างรุนแรง แรงจนนักเรียนบางคนที่ร่างกายอ่อนแอกว่าถึงกับเซถลา

พอฝุ่นจาง ทุกคนก็หันไปมองภูเขาสูงสามถึงสี่ร้อยเมตรที่อยู่ฝั่งตรงข้ามอีกครั้งด้วยความตกใจ

ภูเขานั่นหายไปแล้ว เหมือนมันไม่เคยมีอยู่มาก่อนเลย…

"นี่แหละคือเวทมนตร์พลังฉี ถ้าผมทำได้ พวกคุณก็ทำได้เหมือนกัน"

ภายใต้คาถาขยายเสียงของดัมเบิลดอร์ เสียงของโกคูก็ดังก้องไปทั่วทั้งสนาม ดึงทุกคนให้หลุดจากภวังค์

"สุดยอด! เท่มากเลย!"

ใบหน้าของนักเรียนแต่ละคนเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

แบบนี้ไม่เรียนไม่ได้แล้ว พวกเขาต้องเรียนเวทมนตร์พลังฉีให้ได้!

ถ้าเรียนศิลปะการต่อสู้แล้วเอาชนะคนสองสามคนได้ ก็อาจจะไม่เร้าใจเท่าไหร่

แต่ถ้าเรียนแล้วสามารถสู้กับหมื่นคน หรือแม้แต่แสนคนได้ แบบนี้ใครจะปฏิเสธได้ลง?

นักเรียนที่ยังไม่ลงทะเบียนเรียนหลายคนในตอนนี้ก็เริ่มอยากสมัครเรียนให้ได้ทันที

"หวังว่าจะได้ผลนะ…" ดัมเบิลดอร์พึมพำกับตัวเองเบาๆ

เขาวางแผนทุกอย่างไว้ก่อนเรียน เพื่อให้เด็กๆ รักและหลงใหลในวิชานี้ให้มากที่สุด

ไม่อย่างนั้น เขากลัวว่าหลังจากเรียนวันนี้ไปแล้ว จะไม่มีใครอยากเรียนต่อเลยสักคน

แม้แฮกริดจะเป็นตัวอย่างให้แล้วก็ตาม แต่เขาก็ยังหวังให้มีนักเรียนอีกหลายคนได้เรียนวิชานี้

ในเมื่อโวลเดอมอร์มีผู้ติดตามเก่งๆ เยอะขนาดนั้น ฝ่ายพวกเขาก็ต้องมีกองทัพไว้สู้เหมือนกัน

"นักเรียนที่ลงทะเบียนไว้ทั้งหมด ก้าวออกมาข้างหน้า เอาไม้กายสิทธิ์วางไว้ด้านข้าง แล้วเรียงแถวเป็นตามชั้นปีและบ้านของตัวเอง"

เมื่อโกคูออกคำสั่ง นักเรียนที่ลงทะเบียนไว้ก็รีบแยกแถวทันที รวมกันเป็นสี่กลุ่ม แต่ละกลุ่มมีเจ็ดแถวตามระดับชั้นปี

นักเรียนปีสูงมีมาน้อยกว่า แต่ก็ยังพอมี

ส่วนใหญ่เป็นพวกที่วางแผนจะสอบเข้าเป็นมือปราบมารหลังเรียนจบ

เมื่อคืน ดัมเบิลดอร์ได้คุยกับโกคูถึงแผนการสอนวันนี้ทั้งหมดแล้ว

แค่ทำตัวเคร่งขรึม แล้วทำตามขั้นตอน ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

แถมเขายังรู้สึกว่าสนุกด้วยซ้ำ

เพราะมันทำให้เขานึกถึงช่วงเวลาแสนสนุกตอนฝึกกับผู้เฒ่าเต่า

ดัมเบิลดอร์โบกไม้กายสิทธิ์เบาๆ ก่อนจะมีลังบรรจุขวดนมโผล่ขึ้นตรงหน้านักเรียนทุกคน

ลังของเด็กปีสูงจะหนักกว่าของนักเรียนปีต้นอย่างเห็นได้ชัด

"เอ่อ… อันนี้ไว้ทำอะไรเหรอครับ?"

นักเรียนมองลังขวดนมที่อยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าสับสน

"ก่อนจะเริ่มเรียนจริง เราจะวอร์มร่างกายกันก่อนนะ ทุกคนแบกลังแล้ววิ่งรอบทะเลสาบดำหนึ่งรอบ"

"เสร็จแล้วค่อยกินอาหารเช้า แล้วหลังจากนั้นค่อยเริ่มเรียนจริง"

โกคูพูดพร้อมกับเอาท่อนไม้ท่อนขนาดใหญ่ที่แฮกริดเตรียมไว้ให้เมื่อคืนมาแบกขึ้นหลัง

ที่บอกว่าให้วอร์มร่างกาย จริงๆ แล้วเขาก็จะวอร์มร่างกายตัวเองด้วยเหมือนกัน

"ห๊าาา? แบกลังขวดนมวิ่งรอบทะเลสาบดำเนี่ยนะ? พูดเล่นรึเปล่า?"

ทันทีที่ได้ยิน คำพูดนั้น เหล่านักเรียนก็ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

ทะเลสาบดำมีเส้นรอบวงกว้างเป็นสิบไมล์ ต่อให้ไม่ต้องแบกของ พวกเขาก็ยังวิ่งไม่ไหว

แต่นี่ต้องแบกลังขวดนมอีก?

ล้อกันเล่นใช่มั้ย?

"เริ่มวิ่งได้!" โกคูแบกท่อนไม้แล้วออกวิ่งนำทันที

เมื่อเห็นแบบนั้น แม้เหล่านักเรียนจะยังไม่เข้าใจอะไรมาก แต่พวกเขาก็จำสิ่งที่ดัมเบิลดอร์พูดไว้ได้ดี และกัดฟันวิ่งตามไป

โชคดีที่โกคูไม่ได้วิ่งเร็ว คนอื่นๆ จึงยังพอวิ่งตามทันแบบหอบๆ

ขณะนั้น มาดามพอมฟรีย์ก็ขี่ไม้กวาดตามหลังมา พร้อมชุดปฐมพยาบาลเต็มสูบ เตรียมช่วยเด็กที่บาดเจ็บได้ทุกเมื่อ

พอเห็นมาดามพอมฟรีย์บินตาม นักเรียนหลายคนก็เริ่มรู้สึกแปลกๆ

แค่แบกลังวิ่ง มาดามพอมฟรีย์ต้องตามมาด้วยเหรอ?

แม้จะยอมรับว่าหนักจริง เหนื่อยจริง ลำบากจริง แต่ถ้าวิ่งช้าๆ หยุดพักเป็นช่วงๆ ก็พอไปต่อได้อยู่ดี

แต่พอวิ่งไปได้ไม่ไกล พวกเขาก็รู้แล้วว่าทำไมมาดามพอมฟรีย์ต้องตามมาด้วย

"หือ? ตรงนี้มันเคยมีเนินเขาด้วยเหรอ?"

ขณะวิ่ง นักเรียนก็เจอภูเขาเตี้ยๆ สูงประมาณสิบเมตรเรียงเป็นแนวขวางอยู่ข้างหน้า

และแต่ละเนินทั้งชันทั้งลื่น

ถ้าพลาดนิดเดียว มีหวังกลิ้งตกเนินพร้อมลังขวดนมแน่ๆ

สำหรับนักเรียนที่ร่างกายยังเล็ก ก็อาจไม่ถึงกับเจ็บหนัก แต่เจ็บจริงแน่นอน

ที่สำคัญคือ เนินพวกนี้ทำให้วิ่งยากขึ้นหลายเท่า หลายคนถึงกับหอบแฮ่กๆ ตั้งแต่ยังไม่พ้นเนินแรก

แต่พอผ่านโซนเนินมาได้ แล้วกำลังลังจะโล่งใจ ก็เจอหลุมยักษ์ที่ลึกประมาณสิบเมตรอีกมากมาย

มีเพียงท่อนซุงสี่ท่อนพาดไว้ให้เดินข้ามแต่ละหลุม และแต่ละท่อนก็แค่กว้างพอให้ยืนได้คนเดียว

เหล่านักเรียนต้องค่อยๆ เดินข้ามไปพร้อมแบกลังขวดนมไว้บนหลัง

ถ้าพลาดล้มลงไป คงไม่ถึงตายหรอก แต่กระดูกหักแน่นอน

ตอนนี้เอง บทบาทของมาดามพอมฟรีย์ก็เริ่มชัดเจนขึ้น

เธอจะบินเข้าไปช่วยนักเรียนที่ตกหลุม แล้วร่ายคาถารักษาพร้อมให้ยาดื่ม

แล้วหลังจากรักษาเสร็จล่ะ?

แน่นอน… ต้องวิ่งต่อไปเหมือนไม่เคยตกหลุมมาก่อน

"ทรงตัวให้ดีนะ! ตั้งใจ! ทรงตัวเอาไว้!" โกคูแบกท่อนไม้กระโดดไปมาข้ามหลุมยักษ์ พลางตะโกนแนะนำเทคนิคการฝึกให้คนอื่น เหมือนที่ผู้เฒ่าเต่าเคยสอนเขากับคุริริน

เขายังคอยช่วยมาดามพอมฟรีย์ไปรับนักเรียนที่ตกหลุมเป็นครั้งคราวอีกด้วย เพราะอีกฝ่ายกำลังยุ่งจนหัวหมุน

แม้จะมีนักเรียนเกือบครึ่งหนึ่งที่กระดูกหัก แต่ทุกคนก็ผ่านโซนหลุมไปได้

จบแล้วเหรอ?

แน่นอนว่าไม่!

เพราะหลังจากนั้นคือโซนทะเลทราย!

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่พื้นที่ต่อไปกลับกลายเป็นทะเลทรายยาวสองไมล์เต็มๆ

นักเรียนยังต้องแบกลังขวดนมเดินลุยทรายต่อไปให้ถึงอีกฝั่ง

ตอนนี้เอง นักเรียนหลายคนก็เริ่มท้อแล้ว โดยเฉพาะพวกที่มาจากตระกูลร่ำรวย ในชีวิตไม่เคยผ่านความลำบากมาก่อน

"ผมไม่ไหวแล้ว ผมขอถอนตัวครับ…"

"พวกเรามาเรียน ไม่ได้มาวิ่งมาราธอน การสอนแบบนี้มันไม่โอเคเลยค่ะ"

"ให้พวกเราพักหน่อยเถอะครับ สักนิดก็ยังดี…"

นักเรียนหลายคนทิ้งตัวลงนั่งบนทรายแบบหมดแรง และไม่ยอมไปต่อ

โกคูไม่ได้แปลกใจกับสถานการณ์นี้เลย เพราะดัมเบิลดอร์ก็สอนเขาไว้แล้วว่า ถ้าเจอเหตุการณ์แบบนี้ต้องทำยังไง

และเขาก็รู้สึกว่าวิธีนี้… มันเข้ากับการฝึกของสำนักเต่ามาก

"อาราก็อก!"

โกคูตะโกนเรียกไปทางป่าต้องห้ามที่อยู่ใกล้ๆ แล้วไม่นานก็ได้ยินเสียงดังออกมาจากในป่า

จากนั้น เหล่านักเรียนก็เห็นฝูงอะโครแมนทูล่ากำลังไหลทะลักออกมาอย่างหนาแน่น น้ำลายไหลย้อยออกจากปาก ราวกับพวกมันพร้อมจะกินพวกเขาเป็นอาหาร!

เพราะหลังจากโดนโกคู "ซ้อม" ทุกคืน พวกมันก็กลายเป็นเพื่อนกับโกคูไปแล้ว

"อ๊ากกกกกกก!!!"

เสียงกรีดร้องดังระงมไปทั่วสนาม

"พ่อคะ! ช่วยหนูด้วย!"

"แม่ครับ! มารับผมกลับบ้านที"

"ฮือๆ ฉันกำลังจะตายแล้ว คุณทวดกำลังกวักมือเรียกฉันอยู่ตรงนั้น…"

"ไม่นะ อย่าเข้ามา อ๊ากกกกกกก!"

พอเห็นฝูงแมงมุมยักษ์ นักเรียนที่เพิ่งหมดแรงและท้อแท้เมื่อกี้นี้ก็ร้องหาพ่อหามาแม่กันอลหม่าน

ถึงปากจะร้องตะโกน แต่ร่างกายราวกับได้พลังกลับมาเต็มเปี่ยม เหล่านักเรียนวิ่งทะยานลุยทรายกันเร็วกว่าเริ่มต้นซะอีก…

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….