Chapter 1189 วันเต๋าหยาง ตำหนักจื่อเซียวปรากฎขึ้นอีกครั้ง.

อาณาเขตหนานจานปู่ วิหารเต๋าหงจวินตะวันตก.

จงซานที่รับฟังรายงานจากเหล่าเซียนโบราณที่กลับมารายงานเรื่องที่เกิดขึ้นที่ทิศตะวันออก.

"เซิ่งหวัง ตำหนักจื่อเซียวได้ปรากฎขึ้นเพียงไม่นาน เมื่อยอดฝีมือมากมายไปถึงแม้แต่ปราชญ์เทพเจียงยวี ตำหนักจื่อเซียวก็หายไปแล้ว!"เซียนโบราณที่กล่าวออกมาด้วยความเคารพ.

หลังจากที่เข้าร่วมต้าเจิ้งแล้ว จงซานได้เผยความน่าเกรงขามออกมา ดังนั้นเหล่าคนที่เพิ่งรับมาใหม่ต่างก็รับรู้หน้าที่และตำแหน่งของตัวเอง.

"การปรากฎตัวขึ้นของตำหนักจื่อเซียวนั้น นี่เป็นเพียงแค่ครั้งแรก!"จงซานที่เอ่ยออกมาเบา ๆ .

"ใช่ ก่อนหน้านี้มีผู้ฝึกตนช่วงชิงชะตาได้ทำการพยากรณ์แล้วว่าสถานที่แรกที่ปรากฎเป็นเรื่องจริง!"เซียนโบราณเอ่ย.

"สถานที่แรกปรากฎ สถานที่สองคงจะอยู่ไม่ไกล ดูเหมือนว่าอาณาเขตหนานจานปู่คงจะสงบไปสักพัก!"จงซานครุ่นคิด.

"เซิ่งหวัง พวกเราจะทำอย่างไรต่อไป?"จินเผิงที่สอบถามออกมา.

"ไม่จำเป็นต้องทำอะไร ตำหนักจื่อเซียวได้กลายเป็นเป้าหมายต่อผู้หิวกระหาย ผู้ฝึกตนมากมายต่างก็จับจ้องตั้งแต่มันยังไม่ปรากฎแล้ว ตอนนี้ได้ปรากฎแล้วก็จะยิ่งทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น รอคอยเฝ้ามองอย่างใจเย็นก็พอ!"จงซานเอ่ย.

"รับทราบ!"ทุกคนเองก็ได้แต่พยักหน้าหน้ารับ.

"หากจะกล่าวล่ะก็อีกไม่นานก็จะถึงวันสำคัญ!"เซิ่งกงเป้าครุ่นคิดและกล่าวออกมา.

"หืม?"จงซานที่จ้องมองไปยังเซิ่งกงเป้า.

"ทุก ๆ  81 ปีนั้น ในวันดังกล่าวนั้น เมื่อครั้งเป็นต้าซ่างจะเป็นวันหยุด วันดังกล่าวคือวันเต๋าหยาง เป็นวันบวงสรวงสวรรค์ แม้ว่าจะเป็นวันหยุดของต้าซ่าง ทว่าเหล่าข้าราชบริพารเองก็มารับใช้เซิ่งหวังเช่นเดิม."เซิ่งกงเป้าที่กล่าวออกมาด้วยท่าทางระมัดระวัง.

"บวงสรวงสวรรค์? วันเต๋าหยาง หมายความว่าอย่างไร?"จงซานเอ่ยถาม.

"เฉินเองก็ไม่รู้ละเอียดนัก ทว่าเคยได้ยินมาก่อน สวรรค์และปฐพีนั้นมีพลังลี้ลับอยู่ เป็นอำนาจจากดวงตะวัน พลังที่มีจิตวิญญาณที่ทำให้ความตายหยุดนิ่ง ตามข่าวลือนั้นเพราะดวงตะวันทุก ๆ  81 ปีจะหายใจหนึ่งครั้ง ในเวลานั้นฟ้าดินจะได้รับพลังแห่งความร้อนเติมเต็มพลังสวรรค์และปฐพี ทำให้พลังหยางมากมายกว่าปรกติ ทำให้ทั่วหล้าได้รับความร้อนที่ยิ่งใหญ่จากสวรรค์ กลายเป็นเหมือนกับเตาอบที่มีขนาดใหญ่ เป็นความร้อนที่เหนือล้ำ!"เซิ่งกงเป้าเอ่ย.

"เตาอบขนาดใหญ่?"จงซานที่เผยท่าทางสงสัย.

"แน่นอน ความร้อนนี้สำหรับปุถุชนแล้วถือว่าร้อนเกินไป หากแต่ไม่มีผลต่อเหล่าผู้ฝึกตน."เซิ่งกงเป้าตอบ.

"ไม่ เรื่องนี้ให้เจ้าจัดการบันทึกเกี่ยวกับอุณหภูมิที่เปลี่ยนไป พร้อมกับส่งมามอบให้ข้า บางทีอาจเป็นข้าคิดมากไป."จงซานที่ส่ายหน้าไปมา.

จากนั้น จงซานที่ครุ่นคิดอะไรบางอย่างเล็กน้อย.

วันเต๋าหยาง? บางทีอาจจะมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นก็เป็นได้.

-----------------------------------------------------------------------------

วิหารหงจวินทิศใต้ ภายในห้องที่มืดมิด.

"ราชันย์เทวะเทพ เฉินและพวกโชคดีนักที่ไม่ล้มเหลวในภารกิจ ตำหนักจื่อเซียวได้นำมาแล้ว"เหริ่นชุนที่กล่าวออกมาด้วยความเคารพ.

คนอื่น ๆ ในแถวต่างก็จับจ้องมองลูกแก้ว นี่คือตำหนักจื่อเซียวอย่างงั้นรึ?

ไท่อี้รับมา ใช้นิ้วสองนิ้วคีบมันเอาไว้ จดจ้องมองอย่างระมัดระวัง.

"นี่คือจักรวาลที่เล็กที่สุด และยังมีความซับซ้อนที่ไม่ธรรมดา มันมีอะไรซ่อนเอาไว้? หงจวินนับว่ามีแผนการรอบครอบจริง ๆ  ช่างน่าเสียดายที่ ............!”ไท่อี้ที่เอ่ยออกมาเบา ๆ .

ไท่อี้ที่ยกมืออีกข้างขึ้น ทันใดนั้นปรากฎประกายแสงสีขาวนวลขึ้นทันที.

ภายในกลุ่มก้อนแสงสีขาวนวลนั้น มีริ้วไม้ไผ่อยู่.

"ราชันย์เทวะเทพ นี่คือ?"จีเมิ่งที่เอ่ยออกมาด้วยความสงสัย.

"ในอดีตมันเป็นสมบัติส่วนหนึ่งของกงจื่อ ตำราชุนชิว!"ไท่อี้เอ่ย.

"ตำราชุนชิว? ของสิ่งนี้หายไปด้วยฝีมือของหยิง!"จีเมิ่งที่เอ่ยออกมาด้วยความประหลาดใจ.

"อุปกรณ์ปราชญ์เทพสองชิ้น เทียบได้กับปราชญ์เทพสองคน น่าเสียดายแทนกงจื่อจริง ๆ  ทว่าสิ่งนี้มันจะช่วยพวกเรา เป็นแหล่งพลังงานหยวน เหริ่นชุน!"ไท่อี้ที่เอ่ยปากออกมา.

"เฉินอยู่นี่แล้ว!"

"ของสองสิ่งนี้มอบให้กับเจ้า ค่ายกลรอบ ๆ อาณาเขตหนานจานปู่นี้ เจ้าเป็นคนรับผิดชอบ อย่าให้ผิดพลาดอีกครั้ง!"ไท่อี้ที่กล่าวออกมาอย่างเคร่งขรึม.

"รับทราบ!"เหริ่นชุนที่รับตำหนักจื่อเซียวและตำราชุนชิวมา.

ไท่อี้ที่กวาดตามองคนอื่น ๆ .

"จวนจะถึงวันเต๋าหยางแล้ว ถึงเวลาที่พวกเราจะกลับมาผงาด."ไท่อี้ที่กล่าวออกมาอย่างเคร่งขรึม.

"รับทราบ!"ทุกคนที่พยักหน้ารับ.

-----------------------------------------------------------------------------

สามเดือนหลังจากนั้น ใต้สวรรค์แห่งนี้ได้เข้าสู่หน้าร้อน.

ทั่วโลกที่กลายเป็นแห้งแล้ง ปุถุชนมากมายที่ใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก นี่ไม่ใช่ภัยพิบัติทั่วไป แต่เป็นมหาภัยพิบัติดวงตะวันแผดเผา เหล่าปิศาจมากมายเพียงแค่ปรากฎก็กลายเป็นไอตกตายไปในทันที นี่เป็นความร้อนที่สามารถสังหารเหล่าปิศาจทั้งมวล เป็นยิ่งกว่ามหันตภัยร้อยทำลายล้างปิศาจที่อยู่ในภพหยาง.

ภัยพิบัติ เหล่าปุถุชนที่ได้รับผลร้ายแรงสุด แม้แต่ผู้ฝึกตนยังลำบาก แม้นว่าจะไม่ได้ร้ายแรงนัก ทว่าก็ยังสัมผัสได้ หลาย ๆ คนที่ได้แต่จ้องมองขึ้นไปบนท้องฟ้า แม้แต่ส่ายหน้าไปมา.

ดวงตะวัน ต้นเหตุคือดวงตะวัน ทำไมอยู่ ๆ ถึงได้ร้อนขึ้นมากัน?

เหล่ายอดฝีมือไร้คู่เปรียบได้เดินทางขึ้นไปบนอวกาศเพื่อสำรวจ พวกเขาสามารถบอกได้ว่าดวงตะวันเปลี่ยนไป.

ดวงตะวันที่ขยายใหญ่ขึ้นเล็กน้อย และนอกจากนี้ยังแผ่ความร้อนออกมา เป็นความร้อนที่มากมายอย่างคาดไม่ถึง.

วันเต๋าหยาง ได้มาถึงแล้ว.

ในวันนี้.

ภายในอาณาเขตหนานจานปู่ หุบเขาลับ 3600 แห่ง เวลานี้กำลังส่องประกายแสงสีเหลืองออกมาในทันที แสงสีเหลืองที่สว่างวับวาว พร้อมกับปลดปล่อยแสงสีดำทมิฬคละคลุ้งไปทั่วอากาศ ภายในปราณสีดำที่กระจายไปทั่วนั้นด้านในมีมังกรเหลืองกำลังคำรามออกมาเสียงดัง.

มังกรเหลือง แน่นอนว่ามังกรเหลืองเหล่านี้ สองพี่น้องอ้วนผอมเคยเข้าไปขโมยดวงตาของมัน ซึ่งทำให้เหริ่นชุนกลายเป็นระแวงต้องหยุดไปชั่วขณะ ทว่าเวลานี้ค่ายกลฮวง

มังกร 3600 ตนที่คำรามเสียงดังสนั่น ในเวลานี้ทั่วทั้งแผ่นดินหนานจานปู่ที่กำลังสั่นไหวไปมา.

อาณาเขตหนานจานปู่นั้น ไม่ใช่พื้นที่เล็ก ๆ  มีขนาดหนึ่งในสี่ดินแดนซือต้าปู่ ค่ายกลที่ปกคลุมพื้นที่ขนาดใหญ่ถึงหนึ่งในสี่ของทวีป เวลานี้กำลังสั่นไหวไปทั่วทวีปอย่างคาดไม่

แผ่นดินไหวที่รุนแรง ทำให้ทะเลทิศใต้กำลังสั่นสะเทือนเป็นระลอกคลื่นใหญ่ปรากฎขึ้นในทันที.

ในเวลานั้น อาณาเขตหนานจานปู่ ดินแดนตะวันออกเฉียงเหนือ ก็ปรากฎกลิ่นอายพลังที่น่าเกรงขามสะกดข่มจิตใจ.

กลิ่นอายที่พลุ่งพล่านน่าเกรงขามนี้ พุ่งขึ้นกระจายล่อเหล่าผู้ฝึกตนมากมายทั่วอาณาเขตหนานจานปู่.

ภายในหุบเขาแห่งหนึ่ง คู่บำเพ็ญเต๋าคู่หนึ่ง ทั้งสองที่ลืมตาขึ้น.

"ตำหนักจื่อเซียว? ตำหนักจื่อเซียวปรากฎออกมาแล้ว!"ใบหน้าของพวกเขาที่เผยท่าทางมีความสุข.

จากนั้นทั้งคู่ที่มองหน้ากันและกัน เพราะว่าก่อนหน้านี้เกิดแผ่นดินไหวใหญ่ก่อน ทว่าหลังจากแผ่นดินไหวเสร็จ ตำหนักจื่อเซียวก็ปรากฎอย่างงั้นรึ?

อย่างไรก็ตาม ความยั่วยวนนี้ก็เกินจะห้ามใจ ทั้งคู่ที่ตัดสินใจพุ่งตรงไปยังพื้นที่ดังกล่าวในทันที.

ไม่ได้มีแค่ทั้งคู่ ยังมีผู้คนมากมายที่คิดเหมือน ๆ กัน เซียนบรรพชนมากมายต่างก็พุ่งตรงไปยังสถานที่มีกลิ่นอายของตำหนักจื่อเซียวอยู่ในทันที.

ทว่าก็ยังมีระดับเซียนโบราณที่พุ่งตรงไปหวังว่าจะมีโชคบ้าง พวกเขาที่เร่งรีบเดินทางไปเช่นกัน ทว่าต่ำกว่าระดับมหาเซียนค่อนข้างที่จะหวั่นเกรง ทว่าก็ยังมีหลายคนที่เดินทางไปเช่นกัน.

ทันใดนั้น สถานที่กลิ่นอายตำหนักจื่อเซียวส่งออกมานั้น ในเวลานี้กลายเป็นที่จับจ้องของผู้คนมากมาย ยอดฝีมือมากมายต่างก็มุ่งไปยังเป้าหมายเดียวกัน.

ที่วิหารทางเหนือ แม้แต่ปราชญ์เทพเจียงยวีก็เร่งรีบไปด้วยเช่นกัน.

ก่อนหน้านี้ ปราชญ์เทพเจียงยวีนำศิษย์ของเขาไปด้วย ทว่าในเวลานี้เขาไม่รั้งรอ เดินทางไปยังสถานที่ปรากฎขึ้นของตำหนักจื่อเซียวทันที.

นอกจากนี้ ตำแหน่งสถานที่ตำหนักจื่อเซียวปรากฎ ยังอยู่ใกล้เขาเป็นอย่างมาก.

--------------------

"เฟยเกอ แผ่นดินไหว!"จูกานที่เผยท่าทางประหลาดใจ.

"ไป!"

คนทั้งสองที่บินออกไปในทันที จากนั้นพวกเขาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ จดจำกลิ่นอายที่แผ่ออกมานี้ได้.

กลิ่นอายนี้ แม้นว่าจะสร้างความตื่นตะลึงให้กับคนอื่น ทว่าสำหรับพวกเขาทั้งสองแล้ว มันคือความรู้สึกที่คุ้นเคย มันคือสัมผัสของบ้านของพวกเขา.

"เฟยเกอ น้องสาวของท่าน!"จูกานที่เอ่ยออกมาด้วยความประหลาดใจดีใจ.

"ไป!"เฟยเกอที่เผยท่าทางตื่นเต้นออกมาในทันที.

หลายเดือนมานี้ ทั้งคู่ที่สูญเสียตำหนักจื่อเซียวไป พวกเขาที่ค้นหาเอาเป็นเอาตาย ไม่เคยหยุด ทันทีที่กลิ่นอายนี้ปรากฎขึ้นมาทำให้พวกเขากลายเป็นจริงจังเป็นอย่างมาก.

ทั้งคู่ที่พุ่งตรงไปยังทิศทางของตำหนักจื่อเซียวด้วยความเร็วทั้งหมดที่มี.

ทว่า ด้วยความเร็วทั้งคู่ยังถือว่าช้ามาก ๆ  ด้วยใช้กระบี่เหิน เดินทางทั้งวัน เทียบได้กับเหล่าเซียนที่กระพริบตาก็ไปได้หลายหมื่นลี้แล้ว การเดินทางเช่นนี้ถือว่ายากลำบากมาก ใบหน้าของพวกเขาที่เต็มไปด้วยความร้อนใจ.

"บัดซบ! " "สารเลว!"

ทั้งคู่ที่ได้แต่บ่น ด้วยความเร็วของพวกเขานั้น ไม่สามารถนำไปเทียบกับสารเลวทั้งสองได้เลย.

-----------------------------

ตำหนักแห่งหนึ่งที่เป็นที่ชุมนุมของนิกายจงหรู.

สามเดือนที่แล้วเมื่อตำหนักจื่อเซียวปรากฎ เซอคงได้นำศิษย์นิกายหงหรูไปสืบหา แม้นว่าจะปรากฎแล้วมันก็หายไป ทำให้ภายในใจของเขาเต็มไปด้วยความเสียดาย.

"เจ้านิกาย แผ่นดินไหว!"ศิษย์หงหรูคนหนึ่งที่เอ่ยออกมา.

ทว่า หลังจากนั้น กลิ่นอายของตำหนักจื่อเซียวกลับปรากฎออกมา.

"ตำหนักจื่อเซียว?"ศิษย์นิกายจงหรูที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกตกใจ.

ใบหน้าของเซอคงที่เผยท่าทางตื่นเต้นดีใจ จากนั้นเขาที่ไม่สนใจศิษย์นิกายจงหรูด้วยซ้ำ พุ่งตรงไปยังทิศทางสถานที่กลิ่นอายของตำหนักจื่อเซียวปะทุออกมา.

----------------------------

ปราชญ์เทพหมี่เทียนในเวลานี้เขาเต็มไปด้วยความระมัดระวัง ตำหนักหงจวินตะวันตกเขาไม่สามารถลงมือได้เลย ปราชญ์เทพหมี่เทียนเดินทางไปยังวิหารทางเหนือ ก็พบว่าคนที่สร้างแผนตบตาครั้งนี้กับเป็นเจียงยวี ทำให้เขาเต็มไปด้วยความเหยียดหยัน ก่อนที่จะเดินทางไปยังวิหารทิศใต้.

หมี่เทียนต้องการจะรับรู้ว่าเป็นใครที่อยู่วิหารเต๋าทิศใต้?

ทว่าทันทีที่หมี่เทียนมาถึงวิหารทิศใต้ ต้องตื่นตะลึงขึ้นมา กับเหตุการณ์ที่สั่นสะเทือนไปทั่วดินแดนหนานจานปู่.

"ตำหนักจื่อเซียว?"ปราชญ์เทพหมี่เทียนที่เผยท่าทางประหลาดใจ จากนั้นก็ปรากฎอารมณ์เสียขึ้นมาเช่นกัน เพราะว่าตำแหน่งที่เขาอยู่นั้น อยู่ไกลจากตำหนักจื่อเซียวมาก.

ไกลยังไม่เท่าไหร่นักสำหรับปราชญ์เทพ ทว่ามันกับอยู่ใกล้กลับปราชญ์เทพเจียงยวี.

ไม่สนใจสิ่งอื่นต่อไปอีก ปราชญ์เทพหมี่เทียนที่เร่งรีบบินไปยังทิศทางของตำหนักจื่อเซียวทันที.

----------------------------

เหล่าผู้ฝึกตนมากมายที่พุ่งตรงไปยังทิศทางไปยังตำแหน่งของตำหนักจื่อเซียว ทว่ามีอีกหนึ่งวิหารหงจวินตะวันตก.

ภายในห้องโถงจงซาน.

"เซิ่งหวัง ตำหนักจื่อเซียวปรากฎขึ้นแล้ว พวกเราจะต้องเร่งรีบไปในทันที!"จินเผิงที่เผยท่าทางร้อนใจ.

"ใช่ เซิ่งหวัง ครานี้ เป็นของจริงแน่!"เซียนโบราณอีกคนที่เอ่ยออกมา.

เซียนโบราณหลายคนที่เผยท่าทางเป็นกังวล แม้นว่าพวกเขาได้เข้าร่วมต้าเจิ้ง ทว่าเกี่ยวกับเรื่องตำหนักจื่อเซียวนี้ พวกเขาไม่คิดจะยอมแพ้ ไม่เช่นนั้นพวกเขาคงจะออกไปจากอาณาเขตหนานจานปู่ไปแล้ว.

"มันบังเอิญเกินไป!"จงซานที่ส่ายหน้าไปมา.

"บังเอิญอย่างงั้นรึ? บังเอิญอย่างไร?"จินเผิงที่ยังคงแสดงท่าทางร้อนใจ.

"แม่ทัพจินโปรดใจเย็น ครั้งนี้ดูผิดปรกติจริง ๆ !"เซิ่งกงเป้าที่ส่ายหน้าไปมา.

"ผิดปรกติอย่างไร?"ทุกคนที่จ้องมองไปยังเซิ่งกงเป้า.

"วันนี้คือวันอะไร? ครบรอบทุก ๆ  88 ปี วันเต๋าหยาง และในวันเต๋าหยาง ก่อนหน้านี้ก็มีแผ่นดินไหว แผ่นดินไหวนี้ไม่สามารถบอกเหตุผลได้แน่ชัด กินพื้นที่เท่าไหร่ไม่มีใครรู้ จู่ ๆ ตำหนักจื่อเซียวก็ปรากฎ วันเต๋าหยาง แผ่นดินไหว ตำหนักจื่อเซียว เหตุการณ์สามอย่างที่เกิดขึ้นนี้ มันบังเอิญเกินไปไม่ใช่รึ?"เซิ่งกงเป้าตอบ.

"เรื่องนี้!"จินเผิงที่ตกใจเล็กน้อย.

"ตำหนักจื่อเซียว ไม่ธรรมดาแน่ แน่นอนว่าต้องมีอะไรเกิดขึ้น!"เซิ่งกงเป้าเอ่ย.