Chapter 1138 ยอดฝีมือตระกูลเทียน.

จงซานที่นำคนของเขาและสามผู้ฝึกตนช่วงชิงชะตาของตระกูลจื่อหยางออกมาจากเขตแดนเทพหมาป่าอย่างรวดเร็ว.

พวกเขาเดินทางด้วยความเร็วสูง เหมือนว่ากำลังหลบหลีกอะไร สามผู้ฝึกตนช่วงชิงชะตาแน่นอนว่าพอจะเข้าใจได้บ้าง คิดว่าจงซานนั้นต้องการหลบหยิงเห่า.

พวกเขาที่บินติดต่อกันตลอดสิบวันสิบคืน ไม่มีใครพักเลยแม้แต่เล็กน้อย.

จงซานที่นำโลหิตของตัวเองและคนอื่น ๆ ผสมกัน ก่อนที่จะแบ่งเป็นสิบส่วน พร้อมส่งออกไปคนละทิศละทาง.

ผู้ฝึกตนช่วงชิงชะตาที่ขมวดคิ้ว แม้นว่าจงซานจะใช้วิธีการง่าย ๆ  ทว่าสามารถให้ผู้ฝึกตนช่วงชิงชะตาระดับต้นสับสนได้เช่นกัน.

"จงซาน ผู้น้อย จื่อหยางจิงหง!"

"จื่อหยาง จิงซิน!"

"จื่อหยาง จิงหุน!"

สามผู้ฝึกตนช่วงชิงชะตาที่แนะนำตัวอย่างเป็นทางการครั้งแรก.

จงซานที่ยกมือขึ้นมาประสาน จ้องมองไปยังคนทั้งสาม.

"ตระกูลจื่อหยาง ก่อนหน้านี้จงซานเคยได้ยินมาก่อน รับรู้ว่ามีชื่อเสียงเป็นหนึ่งในใต้หล้า!"จงซานพยักหน้ารับ.

"สหายเต๋าจงชื่นชมเกินไปแล้ว ตระกูลจื่อหยางของข้านั้น หลังจากสิ้นบรรพชน ก็ไม่ได้รุ่งเรื่องเหมือนเช่นในอดีตอีก!"จื่อหยางจินหงที่กล่าวตอบ.

"ทุกท่านอย่าได้ถ่อมตัว!"จงซานที่เอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้ม.

จื่อหยางจิงซินที่ไม่สามารถรั้งรอได้เอ่ยออกมาในทันที "สหายเต๋า ก่อนหน้านี้เจ้าเอ่ยว่า เขตแดนแห่งแสงอยู่ในมือเจ้า? ต้องทำอย่างไรถึงจะส่งมอบให้กับพวกเรา?"

จื่อหยางจิงซินที่กล่าวออกมาตามตรง จื่อหยางจิงเหิงและจื่อหยางจิงหุนขมวดคิ้วเล็กน้อย ทว่าไม่ได้ตำหนิจื่อหยางจิงซิน พวกเขาเองก็จ้องมองจงซานด้วยความหวังเช่นกัน.

จงซานที่สะบัดมือ นำผลึกคริสตัลที่ได้มาจากตี้เสวียนชาออกมา ที่ด้านในนั้นผลึกกลุ่มก้อนแสงสีทองเอาไว้.

เห็นคริสตัลดังกล่าวแล้ว สามผู้ฝึกตนช่วงชิงชะตาดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที.

"ทั้งสาม เคยได้ยินศาลเทพต้าเจิ้งหรือไม่?"จงซานที่จ้องมองไปยังคนทั้งสาม.

ทั้งสามที่พยายามระงับอากาศ ถอนสายตาออกมาจาก เขตแดนแห่งแสง.

ทั้งสามขมวดคิ้วไปมาจ้องมองไปยังจงซาน ก่อนที่จื่อหยางจิงหงจะเอ่ยตอบ "เซิ่งหวังจง? ข้ารู้ความหมายของท่าน ทว่าช่างน่าเศร้าตระกูลผู้ฝึกตนช่วงชิงชะตาของพวกเราเป็นไปไม่ได้ที่จะเข้าร่วมราชวงศ์ชื่อเสียงวาสนา!"

"อาวุโสทั้งสาม เซิ่งหวังของพวกเรานั้นค้นหาเหล่าผู้มีความสามารถ หากทั้งสามต้องการ หรือจะเป็นใครก็ตามที่เป็นผู้ฝึกตนช่วงชิงชะตาเข้าร่วมราชวงศ์ของพวกเรา พวกเราย่อมรู้สึกเป็นเกียรติ นอกจากนี้ต้าเจิ้งต้องมอบตำแหน่งระดับสูงให้ ไม่กระทำการที่ไม่ยุติธรรมต่อพวกท่านแน่นอน ทุกท่านยังคงเป็นอิสระเช่นเดิม!"หวังจิงเหวินที่กล่าวเสริมในทันที.

ก่อนหน้านี้ได้เห็นการต่อสู้ของจงซาน ทั้งสามเองก็รับรู้ความร้ายกาจของเขาเช่นกัน ทว่าพวกเขาเองก็ไม่ได้รู้รายละเอียดอะไรของจงซานนัก ไม่สามารถที่จะตัดสินใจในเวลานี้อย่างแน่นอน.

"เซิ่งหวังจงมีความปรารถนาดี พวกเราคงได้แต่ขอบคุณ บรรพชนได้สอนสั่งมา ถึงแม้นว่าตระกูลจะตกต่ำ ก็ไม่สามารถเข้าร่วมราชวงศ์ชื่อเสียงวาสนาได้! ราชวงศ์ชื่อเสียงวาสนานั้นมีกรรมที่ใหญ่โตมาก พวกเราไม่ต้องการเข้าไปมีส่วนร่วม!"จื่อหยางจิงหงที่ส่ายหน้าไปมา.

เป็นคำสั่งเสียของบรรพบุรุษอย่างงั้นรึ?

หวังจิงเหวินที่จ้องมองจงซาน ถอนหายใจเล็กน้อย เห็นชัดเจนว่าเรื่องนี้ยาก ไม่ว่าตระกูลใหน หากเกี่ยวกับคำสอนของบรรพชนแล้ว นับว่าเป็นปัญหาใหญ่ เรื่องดังกล่าวนี้กลายเป็นทั้งกฎเกณฑ์และความภัคดีต่อบรรพชน การละเมิดคำสอบของตระกูล ก็มีแต่สร้างภัยพิบัติมาให้นั่นเอง.

"จงซานไม่ได้หวังให้ทุกท่านเข้าร่วมต้าเจิ้ง ไม่ว่าอย่างไร พวกเราได้มาพบกัน เห็นได้ชัดว่าเป็นชะตา สามารถอธิบายได้ว่า จงซานนั้นมีชะตากับทุกคน! หวังที่จะได้เป็นสหายกับทุกท่าน!"จงซานที่เอ่ยออกมาในทันที.

จงซานเห็นแววตาของทั้งสามได้ไม่สามารถที่จะบังคับได้ ไม่ว่าอย่างไรหากว่าสามารถสร้างความสัมพันธ์ได้ แม้จะเล็กน้อยก็ยังดี จากนั้นมันจะค่อย ๆ สะสมเพิ่มขึ้นจนมากมายในท้ายที่สุดเอง.

คนทั้งสามที่ยกมือคารวะ จื่อหยางจิงหงกล่าวออกมาเบา ๆ  "บรรพชนไม่ได้ห้ามพวกเราพบสหาย หากเซิ่งหวังต้องการ มอบเขตแดนแห่งแสงกับพวกเรา ผู้น้อยยินดีที่จะเป็นสหายกับเซิ่งหวังจง!"

"ข้าและคนอื่นเองก็ด้วย!"จื่อหยางจิงหุนและจื่อหยางจิงซินก็กล่าวออกมาด้วยเช่นกัน.

จงซานที่เผยยิ้มออกมาเล็กน้อย จ้องมองไปยังคนทั้งสาม แน่นอนจงซานไม่ได้เชื่อคำพูดของทั้งสาม การมอบเขตแดนแห่งแสงกับพวกเขา ความจริงนับว่าเป็นการสร้างความประทับใจ ทว่าหากต้องการมิตรภาพนั้น พูดตามจริงแล้วมันเป็นไปไม่ได้ เมื่อมอบเขตแดนแห่งแสงให้กับพวกเขา ก่อนที่จะมอบ จงซานจำเป็นต้องต่อรองสักเล็กน้อย เพื่อไม่ให้การทำธุรกิจครั้งนี้ขาดทุน.

จงซานที่เผยยิ้มออกมาเล็กน้อย "เขตแดนแห่งแสงนี้ เป็นเพราะจงซานและตี้เสวียนชานั้นเป็นสหายกันมาหลายปี ครั้งนี้จึงได้รับการสนับสนุนจากเผ่าหมาป่า ให้นำมาแลกเปลี่ยน."

สามผู้ฝึกตนช่วงชิงชะตาทั้งสามที่ขมวดคิ้วไปมาเล็กน้อย ความหมายของจงซานนั้นชัดเจนมา เรื่องนี้คงไม่ง่าย ครั้งนี้เขาช่วยเผ่าหม่าป่าไว้ นอกจากนี้ยังรู้จักกับตี้เสวียนชา การแลกเปลี่ยนครั้งนี้ มีเหรอที่จะมอบให้คนอื่นง่าย ๆ ? ในโลกนี้คงไม่มีใครโง่งมขนาดนั้น.

"แต่ว่า การที่จงซานได้ของสิ่งนี้มาจากตี้เสวียนชา ที่จริงก็ต้องการมอบให้กับทั้งสาม!"จงซานที่กล่าวออกมาอีกครั้ง.

"หืม!"

คนทั้งสามตกใจเล็กน้อย จงซานเป็นคนโง่อย่างงั้นรึ? เป็นไปได้อย่างงั้นรึ?

"ข้านั้นรู้สึกสนใจวิชาช่วงชิงชะตาด้วยเช่นกัน!"จงซานเอ่ย.

คนทั้งสามที่กลายเป็นครุ่นคิด เข้าใจ จงซานไม่บังคับให้พวกเขาเข้าร่วมศาลเทพต้าเจิ้ง ทว่าต้องการแลกเปลี่ยนวิชา ต้องการศึกษาวิชาช่วงชิงชะตาจากพวกเขา ซึ่งเป็นการทำให้พวกเขาเข้าร่วมอย่างชาญฉลาด.

จื่อหยางจิงหงที่ฝืนยิ้มส่ายหน้าไปมาพร้อมกับกล่าวออกมาว่า "บางทีเซิ่งหวังจงคงไม่รู้ ที่จริงวิชาบำเพ็ญช่วงชิงชะตานั้นได้สร้างบาดแผลต่อสวรรค์มากจนเกินไป ดังนั้นจึงเกี่ยวพันธ์กับความรุ่งเรือง หากพวกเรามอบมันให้กับคนอื่น คนที่เกี่ยวข้องอาจจะได้รับภัยพิบัติมา ดังนั้นผู้ฝึกตนช่วงชิงชะตาทั่วหล้าจึงกลายเป็นที่น่าหวาดกลัว เป็นเหตุผลทั่วไปเท่านั้น ด้วยสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ ทำให้บรรพชนได้มีคำสั่ง วิชาช่วงชิงชะตาจึงได้สั่งสอนให้กับคนในตระกูลเท่านั้น ไม่สามารถส่งต่อให้กับคนอื่นได้."

เป็นการชัดเจน จื่อหยางจิงหงได้ปฏิเสธจงซานอีกรอบ.

คำพูดของจงซานแน่นอนว่าไม่ธรรมดา แฝงความหมายที่มีหลายทางเลือก แต่สุดท้ายกับมีทางเลือกเดียว.

"ข้าบอกเพียงแค่ว่าสนใจในวิชาช่วงชิงชะตา แต่ไม่ได้เอ่ยว่าต้องการศึกษา นอกจากนี้ข้ายังบำเพ็ญวิถีแห่งราชา ไม่สามารถเปลี่ยนเส้นทางได้!"จงซานที่กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม.

"หืม!"ผู้ฝึกตนช่วงชิงชะตาทั้งสามที่เผยท่าทางแปลกประหลาด.

ความจริง จงซานก็ไม่ได้เอ่ยว่าต้องการจะเรียน เป็นพวกเขาที่เข้าใจไปเอง.

คนทั้งสามที่เปลี่ยนเป็นเงียบงัน.

"เช่นนี้เป็นอย่างไร ก่อนหน้านี้ข้าได้ยินมาเกี่ยวกับเขตแดนแห่งแสง ที่ใช้ในการก่อกำเนิด หอคอยช่วงชิงชะตา? จงซานเองปรารถนาที่จะเห็นหอคอยช่วงชิงชะตา เพียงแค่ได้เห็นการก่อกำเนิดของหอคอยช่วงชิงชะตา ขอได้มองอยู่ห่าง ๆ เพียงแค่นี้ก็พึงพอใจแล้ว!"จงซานที่กล่าวออกมาง่าย ๆ สบาย ๆ .

เป็นความจริงไม่ใช่คำขอที่เกินจริง และไม่ได้เกินกว่าขอบเขตที่จะยอมรับได้.

"เซิ่งหวังจง ต้องขออภัย ข้ารู้ว่าท่านต้องการจะช่วยเรา ทว่าคำขอนี้ จริง ๆ ..... จิงหงละอายนัก!"จื่อหยางจิงหงที่กล่าวพลางถอนหายใจ.

"หืม? มีอะไรรึ?"จงซานที่เผยท่าทางสงสัย.

"บรรพชนได้ขอเอาไว้ การกำเนิดของหอคอยช่วงชิงชะตา มีเพียงแค่คนของตระกูลจื่อหยางที่เข้าร่วมพิธีได้ คนอื่น ๆ ไม่สามารถเข้าร่วมได้ ไม่เช่นนั้นก็ต้องผนึกหอกคอยช่วงชิงชะตาเอาไว้ต่อไป!"จื่อหยางจิงหงที่กล่าวออกมาด้วยความสำนึกผิดออกมาอีกครั้ง

ปฏิเสธจงซานอีกครั้งแล้ว ทำให้จื่อหยางจิงหงค่อนข้างรู้สึกอับอาย.

หากเป็นความเห็นของคนทั่วไป เรื่องนี้เป็นเรื่องง่าย ๆ ไม่ใช่คำขอที่เกินจริง แลกกับเขตแดนแห่งแสงที่ทรงค่า ไม่ใช่อะไรที่เกินเลยแม้แต่น้อย แต่เรื่องนี้กลับยังต้องปฏิเสธ แม้แต่จื่อหยางจิงซิน เริ่มบ่นธรรมเนียมของบรรพชนแล้ว.

"เฮ้เฮ้ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ จงซานก็ไม่สามารถบังคับได้ เขตแดนแห่งแสงสามารถมอบให้กับพวกท่านได้ ทว่าจำเป็นต้องยืมแรงพวกท่าน แน่นอนเป็นเรื่องที่ไม่ได้ยากเย็นนัก."จงซานที่กล่าวออกมาอีกครั้ง.

จงซานที่กล่าวออกมาง่าย ๆ สบาย ๆ  ไม่ได้ต้องการขัดขืนหรือทำให้ยากลำบาก ภายในใจลึกลงไปจงซานก็หวังที่จะมอบเขตแดนแห่งแสงให้พวกเขา เพราะเกี่ยวข้องกับความเป็นความตายของบุตรชายด้วย.

"หืม?เซิ่งหวังจงซานขอให้กล่าวมาได้เลย!"จื่อหยางจิงหงที่กล่าวออกมาในทันที.

กับคำขอฝ่ายตรงขาม จื่อหยางจิงหงที่ตัดสินใจอย่างแน่วแน่ ตราบเท่าที่ไม่เกี่ยวข้องกับธรรมเนียมบรรพชน ถึงแม้นว่ายากเท่าใดก็ต้องทำให้สำเร็จ.

"ที่จริงเป็นเรื่องง่ายมาก เรื่องนี้ พวกท่านคงเห็นก่อนหน้านี้ ข้าได้ใช้โลหิตของพวกเราสร้างความสับสนปกปิดทิศทาง เพื่อให้คนที่ไล่ตามมาเกิดความสับสน!"จงซานเอ่ย.

"หยิงเห่า?"จื่อหยางจิงซินเอ่ย.

จงซานที่ส่ายหน้าไปมาและกล่าวออกมาว่า "ไม่ใช่แค่หยิงเห่า น่าจะเป็นยอดฝีมือตระกูลเทียนด้วย เป็นใครบ้างนั้น ข้าเองก็ไม่รู้ พวกเราไม่ต้องการให้พวกเขาพบเจอพวกเราอย่างแน่นอน!"

"ตระกูลเทียน?"ผู้ฝึกตนช่วงชิงชะตาที่เผยท่าทางประหลาดใจ.

"ใช่ คนที่ไล่ตามมานั้นข้าเองก็ไม่รู้เช่นกัน ทว่ารู้ว่าพวกเขากำลังไล่ตามมา คำของของข้านั้นง่ายมาก พวกท่านนำพาพวกเรากลับไปยังศาลเทพต้าเจิ้ง ด้วยการสร้างความสับสนให้กับพวกเขาไล่ตามมาอย่างยากลำบาก การเดินทางนี้นับว่าค่อนข้างไกล บางทียิ่งผ่านนานไปก็ยากที่จะปกปิด หากได้สุดยอดผู้ฝึกตนช่วงชิงชะตาทั้งสามมาช่วย ก็จะสามารถคุ้มกัน ทำให้ผู้ฝึกตนช่วงชิงชะตาฝ่ายตรงข้ามยากที่จะพยากรณ์ตำแหน่งของพวกเราได้ เพียงแค่ส่งพวกเรากลับไปยังศาลเทพต้าเจิ้ง เขตแดนแห่งแสง จงซานจะมอบให้กับทุกท่านในทันที!"จงซานที่กล่าวออกมาด้วยความเคารพ.

"ง่าย ๆ เช่นนี้นะรึ?"จื่อหยางจิงซินที่เผยท่าทางประหลาดใจ.

ด้วยการใช้วิถีสวรรค์ลี้ลับ ปกปิดทุกคนเดินทางไปยังทวีปทิศเหนือ เรื่องนี้เป็นเรื่องง่ายมากสำหรับผู้ฝึกตนช่วงชิงชะตา ทว่าเพราะง่ายเกินไปทำให้พวกเขาลังเล ไม่คิดเลยว่าจงซานจะขอคำขอที่ง่ายขนาดนี้.

แน่นอน ทั้งสามเข้าใจว่าเป็นเรื่องที่ง่าย ๆ  ทว่าทำไมจงซานถึงได้คิดช่วยพวกเขาล่ะ? นอกจากนี้พวกเขายังเข้าใจดี กับวิถีราชาการที่ราชาให้คำมั่นนั่น ไม่สามารถที่จะกลับคำได้ ดังนั้นพวกเขาย่อมเชื่อว่าจงซานไม่คิดที่จะหลอกพวกเขา.

"ไม่รู้ว่าได้ละเมิดธรรมเนียมของบรรพชนหรือไม่?"จงซานที่กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม.

"เพียงเท่านี้รึ?!"จื่อหยางจิงซินที่เอ่ยปากออกมาในทันที.

"ไม่ดีรึ?!"จงซานพยักหน้ารับ.

"พวกเราเพียงแค่อยากรู้ ทำไมเซิ่งหวังจงจึงได้ขอคำขอที่ง่ายขนาดนี้?"จื่อหยางจิงหงสอบถาม.

"เป็นดังที่ข้าเอ่ยต่อทุกท่าน ว่าต้องการเป็นสหายต่อทุกท่าน!"จงซานที่กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม.

ทั้งสามที่มองหน้ากันและกันจ้องมองด้วยความงงงวย ก่อนที่จื่อหยางจิงหงจะพยักหน้ารับ "เซิ่งหวังจง โปรดวางใจพวกเราจะต้องคุ้มกันทุกท่านไปให้ถึงต้าเจิ้งอย่างปลอดภัยแน่นอน."

"ตกลง!"จงซานพยักหน้ารับ.

------------------------------------------------------------------------

แดนเทพหมาป่า ทางเข้าแดนเทวะซือเทียน.

เหล่าเผ่าหมาป่ามากมายที่เดินมาจากทั่วสารทิศเพื่อคารวะจือจุ้นเผ่าหมาป่าของแดนเทพหมาป่า ตี้เสวียนชา! ทำให้พื้นที่รอบ ๆ เวลานี้ปกคลุมด้วยกลิ่นอายที่ดุร้ายหนักอึ้ง.

"ฟิ้ว!"

ทันใดนั้นปรากฎสายลมที่หนักหน่วงรุนแรง เกิดเป็นสนามวายุที่ปัดเป่าทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่รอบ ๆ ออกไป.

"เป็นใครกัน ที่กล้าบุกรุกแดนเทวะซือเทียน!"หมาป่าตนหนึ่งที่คำรามออกมาในทันที.

ในเวลาเดียวกันนั้น หมาป่ามากมายที่อยู่บนผืนปฐพีต่างก็จ้องมองขึ้นไปบนท้องฟ้าพร้อม ๆ กัน.

บนท้องฟ้าในเวลานี้ ปรากฎร่าง 11 ร่าง แต่ละคนเต็มไปด้วยท่าทางอหังการ มีหนึ่งคนที่สวมชุดสีขาว มีผมยาวสลวย ไม่สามารถมองเห็นใบหน้าได้ และกลิ่นอายที่หนักหน่วงรุนแรงยิ่งใหญ่นั้นยากที่จะปิดบังเอาไว้ได้.

คนทั้ง 11 คนนั้นเต็มไปด้วยกลิ่นอายที่น่าเกรงขาม แต่ละคนนั้นกวาดตามองไปรอบ ๆ  ทำให้จิตวิญญาณของเผ่าหมาป่าสั่นสะท้านจากแรงกดดัน.