ตอนที่ 115 ทำไมใครๆ เขาก็โชว์เทพ? มีแต่ตูที่โดนยำตีน?

“พี่เตี๋ยว!” ตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจู รีบวิ่งเข้าไปดู พร้อมหยิบยาแก้พิษออกมาเม็ดหนึ่ง

“ช้าก่อน!” ก๋วยเตี๋ยวเนื้อ กลับผลักมือออก

“ไม่ต้องช่วยฉัน!”

“หา? ทำไมอะ? พี่เตี๋ยว พี่โดนพิษร้ายแรงนะ ถ้าไม่กินยาแก้พิษ จะตายเอานะ!”

“เอ็งบ้าป่าว ยาแก้พิษเม็ดละ 500 แต้มเชียวนะเว้ย! แพงกว่าชีวิตตูตั้งเยอะ!”

“เออ ก็จริง งั้นพี่เตี๋ยวตายไปเถอะ!”

ตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจู คิดดูแล้ว ก็เชื่อฟังคำพูดของ ก๋วยเตี๋ยวเนื้อ ไปยืนรอข้างๆ

เห็นเพียง ก๋วยเตี๋ยวเนื้อ นอนน้ำลายฟูมปากอยู่บนพื้นพักใหญ่

ทั้งสองคนมองหน้ากันเลิ่กลั่กอยู่หลายนาที

ในอากาศดูเหมือนจะมีความกระอักกระอ่วนปกคลุมอยู่

“เชี่ย... ทำไมตูยังไม่ตายวะ? พิษไอ้สัตว์อสูรนี่มันกากขนาดนี้เลยเหรอ?” ก๋วยเตี๋ยวเนื้อ อ้วกแตก อ้วกแตกจริงๆ

พิษของ สัตว์อสูรหนาม ยังอยู่ ทำให้ ก๋วยเตี๋ยวเนื้อ ลุกไม่ขึ้น

ดังนั้น ก๋วยเตี๋ยวเนื้อ เลยคิดจะปล่อยให้พิษฆ่าตัวเองตายๆ ไป แล้วรีบกดเกิดใหม่วิ่งกลับมาก็พอ

แต่ดันซวยที่ ตัวเองดันไม่ยอมตายสักทีนี่สิ!

แบบนี้มันก็กลืนไม่เข้าคายไม่ออกสิวะ!

สุดท้าย ก๋วยเตี๋ยวเนื้อ ก็จำใจต้องกินยาแก้พิษ ใจเจ็บจี๊ดเลย

“ทุกคนระวัง!” เดินไปได้ไม่ไหร่ จอมเวทน้ำแข็ง No.1 ก็เตือนอีกครั้ง

“ฟิ้วๆๆ!” ได้ยินเสียงกระโดดดังขึ้น ลิงยักษ์รูปร่างปราดเปรียวสูงประมาณสองเมตรสองตัว ก็กระโดดลงมาขวางหน้าทั้งสี่คน

“ลิงคลั่งเพลิง! สัตว์อสูรระดับ ขอบเขตชีพจรวิญญาณ ขั้นสูงสุด!” จอมเวทน้ำแข็ง No.1 ประเมิน

“ฉันเอง!” หวังลู่เฟย ก้าวเท้าขึ้นหน้า ฮาคิสังเกต เปิดเต็มสูบ!

“ปัง! ปัง! ปัง!” เพียงชั่วลมหายใจ หวังลู่เฟย ก็แลกหมัดกับ ลิงคลั่งเพลิง ตัวหนึ่งไปกว่าสิบหมัด

ความเร็วของทั้งสองฝ่ายเร็วจนน่าตกใจ โดยเฉพาะ หวังลู่เฟย ที่เปิด ฮาคิสังเกต ทุกหมัดแม่นยำ กระแทกเข้าที่กำปั้นของ ลิงคลั่งเพลิง เป๊ะๆ!

การปะทะกันซึ่งหน้าด้วยพละกำลัง!

ขนาดไม่ได้เปิด แปดด่านประตูมรณะ ลิงคลั่งเพลิง ก็ถูก หวังลู่เฟย ต่อยจนถอยกรูด!

“ตัวนี้ยกให้ฉัน!” ก๋วยเตี๋ยวเนื้อ กระโดดแผละออกมา เผชิญหน้ากับ ลิงคลั่งเพลิง อีกตัว

“ฮาคิสังเกต!” ก๋วยเตี๋ยวเนื้อ ก็เปิดใช้ ฮาคิสังเกต แลกหมัดกับ ลิงคลั่งเพลิง ตรงๆ!

ชั่วลมหายใจ หมัดนับสิบก็พุ่งสวนกันไปมา!

จากนั้น...

ก๋วยเตี๋ยวเนื้อ ก็ลงไปกอง

เห็นสภาพ ก๋วยเตี๋ยวเนื้อ หน้าบวมปูด เลือดกลบปาก

เพียงพริบตาเดียว ลิงคลั่งเพลิง ต่อยเข้าเนื้อเน้นๆ อัดเข้าหน้า ก๋วยเตี๋ยวเนื้อ ไปสิบกว่าหมัด

ก๋วยเตี๋ยวเนื้อ อ้วกแตก อ้วกแตกจริงๆ

ใช้ ฮาคิสังเกต โชว์พาวเหมือนกันแท้ๆ!

ทำไมใครๆ เขาก็โชว์เทพ? มีแต่ตูที่โดนยำตีน?

ทำไมโลกนี้มันช่างไม่ยุติธรรม!

“พี่เตี๋ยว เป็นไรป่าว?” ตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจู รีบวิ่งเข้ามาดูอาการ

“แปดด่านประตูมรณะ! เจ็ดประตูเปิด!” หวังลู่เฟย คำรามต่ำ เปิดเจ็ดประตู พุ่งเข้าไปต่อย ลิงคลั่งเพลิง สองตัวตายคาที่ในเวลาอันสั้น

“ขืนเดินหน้าแบบนี้ต่อไป ไม่ไหวแน่!” จอมเวทน้ำแข็ง No.1 เอ่ยปาก

ปาร์ตี้สี่คน เพิ่งเดินมาได้ไม่ถึงลี้ ก็เจอสัตว์อสูรโจมตีไปสิบกว่าระลอกแล้ว

ดูจากทิศทางที่ ก๋วยเตี๋ยวเนื้อ บอก ทิศทางน่ะถูกแล้ว

แต่ขืนยื้อต่อไปแบบนี้ พลังกาย พลังใจของทุกคนจะรับไม่ไหวเอา

ที่สำคัญที่สุดคือ มันเสียเวลามาก!

“ถ้าหลบพวกสัตว์อสูรได้ก็คงดี!” จอมเวทน้ำแข็ง No.1 คิด

“...” ตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจู ขมวดคิ้ว จู่ๆ ก็มีความคิดหนึ่งแวบเข้ามา

ตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจู จึงนั่งขัดสมาธิ โคจรพลัง กายาเทพสีคราม เต็มกำลัง!

เมื่อพลัง กายาเทพสีคราม หมุนเวียนถึงขีดสุด ก็กระตุ้น ฮาคิสังเกต ที่เรียนมาจาก หวังลู่เฟย ทันที!

วินาทีถัดมา ตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจู สัมผัสได้แล้ว!

อาจเป็นเพราะอยู่ในป่าลึก กายาเทพสีคราม ธาตุไม้จึงสำแดงเดชได้เต็มที่!

ตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจู รู้สึกว่า ป่าไม้ ดูเหมือนจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายเขา!

ตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจู ตัดสินใจหลับตาลง

ในโลกแห่งความมืดมิด สีเขียวขจีค่อยๆ ปรากฏขึ้น นั่นคือป่าทึบทั้งผืน!

ในโลกสีเขียวใบนี้ มีก้อนแสงขนาดต่างๆ กัน บางก้อนเคลื่อนที่ บางก้อนหยุดนิ่ง

เหมือนกับ... สัตว์อสูรที่อาศัยอยู่ในป่าแห่งนี้!

“!” ตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจู ลืมตาขึ้น สีหน้าเปลี่ยนไป

“ฉันมีวิธีหลบพวกสัตว์อสูรแล้ว!” ตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจู รีบพูด

“?” อีกสามคนอึ้ง

ถ้าทำได้จริง ก็ดีสิ!

เพราะภารกิจของทุกคนตอนนี้ไม่ใช่ฆ่ามอน แต่เป็นการรีบหา มูลมังกรเหินเวหา ให้เจอ!

จากนั้น ตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจู ก็ทำหน้าที่เป็นเรดาร์มนุษย์ นำทางทุกคนเดินไปหลายลี้...

ปรากฏว่าไม่เจอสัตว์อสูรเลยสักตัว!

“เชี่ย ฮาชิรามะ เจ๋งว่ะ!” จอมเวทน้ำแข็ง No.1 อดชมไม่ได้

“หึ! แน่นอนอยู่แล้ว เขาคือเทพเจ้าแห่งโลกนินจา หนึ่งในเจ็ดเทพโจรสลัดเก่าของฉัน หวังลู่เฟย เชียวนะ!” หวังลู่เฟย หันไปพูดชมเสียงดัง

ตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจู หน้าแดงแปร๊ด

เชี่ย!

ประวัติศาสตร์ดำมืดชัดๆ!

ตอนเพิ่งมาเล่นเกมนี้ ตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจู ไปฝากตัวเป็นลูกน้อง หวังลู่เฟย เป็นเจ็ดเทพโจรสลัดอยู่ไม่กี่วัน

พอนึกย้อนกลับไปตอนนี้...

แม่งโคตรน่าอายเลย

“แม่น้ำสายนี้แหละ!” เดินมาอีกไม่กี่ลี้ ก๋วยเตี๋ยวเนื้อ ตาลุกวาว!

เพราะ ก๋วยเตี๋ยวเนื้อ เจอแม่น้ำที่ตัวเองเคยโดนน้ำพัดไปแล้ว

ทางที่เหลือก็ง่ายแล้ว แค่เดินเลียบแม่น้ำไป ก็จะเจอสถานที่ที่พบ มูลมังกรเหินเวหา กองมหึมากองนั้นในไม่ช้า

ทั้งสี่คนเดินเลียบแม่น้ำไปอย่างเงียบเชียบ คอยเดินอ้อมหลบสัตว์อสูรสุดแกร่งเป็นระยะ

ไม่นาน ทั้งสี่คนก็เห็นของสิ่งหนึ่ง

ขี้กองหนึ่ง!

แต่มีรอยยุบ และแหว่งหายไปส่วนหนึ่ง

เป็นกองเดียวกับที่ ก๋วยเตี๋ยวเนื้อ เจอเมื่อไม่นานมานี้นั่นเอง

“ยังอยู่ด้วยแฮะ?” ก๋วยเตี๋ยวเนื้อ แปลกใจนิดหน่อย

“กองใหญ่เบ้อเริ่มเทิ่ม? สมเป็นมังกรแท้จริง... ขี้ยังใหญ่ขนาดนี้ แล้วตัวจริงจะใหญ่ขนาดไหนเนี่ย!” ตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจู เบิกตากว้าง รู้สึกทึ่ง

ขี้กองนี้ สูงอย่างน้อยสี่เมตร เส้นผ่านศูนย์กลางเกินสิบเมตร!

“เร็ว รีบโกยใส่ยันต์มิติเอากลับไป!” จอมเวทน้ำแข็ง No.1 ดีใจยกใหญ่

ไม่นึกเลยว่าปฏิบัติการครั้งนี้จะราบรื่นขนาดนี้!

ก่อนออกเดินทาง เหออี้หมิง มอบยันต์มิติให้ จอมเวทน้ำแข็ง No.1 มาสี่ใบ พื้นที่ข้างในกว้างมาก พอจะใส่ขี้กองยักษ์นี้ได้พอดี

จังหวะที่ทั้งสี่คนกำลังจะลงมือโกยขี้ เงาดำสายหนึ่งก็พุ่งเข้ามา!

“ระวัง!” ฮาคิสังเกต ของ หวังลู่เฟย แกร่งที่สุด ตอบสนองเป็นคนแรก ผลัก ตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจู กระเด็นออกไป

วินาทีถัดมา หอกไม้เล่มหนึ่งก็เสียบทะลุหัวไหล่ของ หวังลู่เฟย!

หาก หวังลู่เฟย ลงมือช้าไปนิดเดียว หัวของ ตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจู คงโดนเจาะทะลุไปแล้ว!

“เราโดนล้อมแล้ว!!!” จอมเวทน้ำแข็ง No.1 สีหน้าเปลี่ยนไป กวาดตามองไปรอบๆ ก็เห็นเงาร่างนับร้อยปรากฏขึ้นรายล้อมพวกเขา