ตอนที่ 362 ทะเลไร้ขอบเขต!
ตอนที่ 362 ทะเลไร้ขอบเขต!
สังหารคนไปกว่าร้อยคน ทว่าชุดคลุมขาวของ ฉู่เทียน กลับยังคงขาวสะอาด ปราศจากรอยเลือดแม้แต่หยดเดียว
เห็นได้ชัดว่า การจัดการกับคนพวกนี้ เขาไม่ได้กินแรงเลย
ตรงกันข้าม เขาสบายมาก
นี่คือเหตุผลที่เขากล้าเดินเข้าสู่วงล้อมด้วยตัวเองอย่างไร้แรงกดดัน
ในเมื่อเขามั่นใจถึงสิบสองส่วนว่าจะกวาดล้างคนพวกนี้ได้ ก็ไม่มีเหตุผลที่จะไม่มา!
เมื่อการต่อสู้ฝั่ง ฉู่เทียน จบลง
การต่อสู้ฝั่ง เสี่ยวเซิ่งหวง ก็จบลงด้วยความช่วยเหลือจากร่างจำแลงของ ฉู่เทียน
อีกด้านหนึ่ง เซี่ยยุ่น ก็สังหารทุกคนรวมถึง ราชันน้ำแข็ง ได้เช่นกัน
ใบหน้างดงามเย็นชาแผ่รังสีสังหาร ดุจดั่งเทพธิดาสงคราม
"แม่นางคนนี้ก็เก่งเอาเรื่องแฮะ!"
เสี่ยวเซิ่งหวง มอง เซี่ยยุ่น พลางอ้าปากค้าง
ตัวเขาอาบไปด้วยเลือดทมิฬ กลางหลังมีรอยแผลลึกเป็นทางยาว นั่นคือสิ่งที่ ฉินหมิง ฝากไว้ก่อนตาย
"ก็พอได้อยู่"
ฉู่เทียน ยกมือสลายร่างจำแลง พยักหน้าเห็นด้วย
"อะไรคือพอได้?"
เสี่ยวเซิ่งหวง เจ็บจนแสยะยิ้ม ทันใดนั้น เขาก็ยิ้มขื่นๆ แล้วกล่าวว่า
"แต่ว่า ข้ารู้สึกว่าพอเทียบกับเจ้าแล้ว ข้ากลายเป็นขยะไปเลย!"
"เอ่อ.."
เซี่ยยุ่น เดินเข้ามา นางได้ยินประโยคนี้พอดี
จึงพยักหน้าเห็นด้วยตามสัญชาตญาณ
เมื่อเทียบกับ ฉู่เทียน นางและ เสี่ยวเซิ่งหวง ก็ไม่ต่างอะไรกับขยะจริงๆ!
แม้เคล็ดวิชาของแดนเทพหงเหมิงยิ่งฝึกถึงขั้นสูงจะยิ่งแข็งแกร่ง
แต่ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะหลุดโลกเหมือน ฉู่เทียน
"พูดอะไรกัน ข้าใช้วิชาลับต่างหาก"
"เจ้าคงไม่คิดว่าข้าเก่งขนาดนี้จริงๆ หรอกนะ?"
"จะมีใครที่ไหนต้านรับคนนับร้อยได้ด้วยตัวคนเดียว?"
พูดจบ มุมปากของ ฉู่เทียน ก็มีเลือดไหลซึมออกมา พร้อมกับไอโขลกๆ อย่างรุนแรงสองสามที
ใบหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด
"เป็นเช่นนี้นี่เอง เจ้าทุ่มเทเกินไปแล้ว หากรู้อย่างนี้"
"ข้าคงใช้วิชาลับสู้บ้าง จะได้แบ่งเบาภาระเจ้าได้"
น้ำเสียงของ เสี่ยวเซิ่งหวง เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เขาถอนหายใจ ของพรรค์นี้ทำร้ายร่างกายนัก
มักจะก่อให้เกิดผลกระทบที่ไม่อาจแก้ไขได้
ใช้มากไป อาจถึงตายได้!
ฉู่เทียน ยอมใช้วิชาลับเพื่อสังหารคนของ องค์กรเชี่ยเทียน ให้สิ้นซาก
ทำให้เขาเลื่อมใสยิ่งนัก!
รวมถึง เซี่ยยุ่น ที่มอง ฉู่เทียน ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป มีความนับถือ
และมีความชื่นชม
แม้แต่ตัวนางเองยังไม่ทันรู้ตัว ว่านางกำลังใช้คำว่าชื่นชมกับชายหนุ่มที่อายุน้อยกว่านางมาก
"นิกายดาราบรรพกาล เป็นเช่นนี้เสมอมา!"
ฉู่เทียน โบกมือ บอกว่าตนไม่เป็นไร
"ประเสริฐนัก นิกายดาราบรรพกาล! ขุมกำลังที่ข้า เสี่ยวเซิ่งหวง นับถือมีไม่มาก"
"วันหน้า นิกายดาราบรรพกาล นับเป็นหนึ่งในนั้น"
เสี่ยวเซิ่งหวง กล่าว
ฉู่เทียน ยิ้มและพยักหน้า
มองดูเศษแขนขาเกลื่อนพื้นและเลือดที่ไหลนองเป็นลำธารเล็กๆ กล่าวว่า
"ทำความสะอาดสนามรบเสร็จแล้ว ก็ไปกันเถอะ"
ว่าแล้ว ฉู่เทียน ก็ฝืน "อาการบาดเจ็บ" เริ่มเก็บกวาดสนามรบ
ด้านหลัง เสี่ยวเซิ่งหวง และ เซี่ยยุ่น มองดูท่าทางอันคล่องแคล่วของ ฉู่เทียน
ชั่วขณะหนึ่งถึงกับเงียบกริบ
"ท่าทางนี้.... มองยังไงก็เหมือนพวกมืออาชีพชัดๆ...."
....
เมื่อทั้งสามคนเก็บกวาดสนามรบเสร็จ ก็ออกจาก ภูเขาจักรพรรดิน้ำแข็ง
"ครืนนน!"
ทว่าทันทีที่ทั้งสามก้าวพ้น ภูเขาจักรพรรดิน้ำแข็ง ภูเขาทั้งลูกก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
แผ่นดินไหวภูเขาทลาย ฟ้าดินสะเทือนเลื่อนลั่น!
แรงกดดันอันมหาศาลพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ทะลวงเมฆา เข้าสู่ห้วงจักรวาลดวงดาว!
ในอากาศ กฎเกณฑ์วิถีจักรพรรดิเข้มข้นจนน่าตระหนก!
"ภูเขาจักรพรรดิน้ำแข็ง.... คงไม่ได้ซ่อนสุสานจักรพรรดิน้ำแข็งไว้หรอกนะ?"
เสี่ยวเซิ่งหวง มองเข้าไปใน ภูเขาจักรพรรดิน้ำแข็ง ด้วยความประหลาดใจ แววตาลุกวาว
กลิ่นอายแบบนี้ไม่เหมือนของวิเศษทั่วไปเลย!
กระทั่งอากาศและห้วงมิติยังถูกปกคลุมไปด้วยเกล็ดน้ำแข็งภายใต้อิทธิพลของกฎเกณฑ์แห่งน้ำแข็ง!
"เป็นไปได้"
เซี่ยยุ่น พยักหน้า สีหน้าเรียบเฉย ไม่ได้สนใจในมรดกของ ราชันน้ำแข็ง นัก
หรือจะกล่าวว่า มรดกของ ไท่ชู (ปฐมกาล) เคยร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับจักรพรรดิมามากมาย
นางมีมรดกระดับจักรพรรดิมากเกินพอแล้ว นางเห็นมาจนชินชา
รวมถึงมรดกของ ราชันน้ำแข็ง ความจริงแล้วแดนเทพหงเหมิงก็มีส่วนหนึ่ง!
"ข้าขอไปดูหน่อย พวกเจ้ารอสักครู่"
ฉู่เทียน หันหลังเดินกลับเข้าไปใน ภูเขาจักรพรรดิน้ำแข็ง
เขาไม่ได้สนมรดกจักรพรรดิน้ำแข็ง แต่เขาต้องการรวบรวม คัมภีร์จักรพรรดิน้ำแข็ง ซึ่งข้างในต้องมีแน่
ไม่นานนัก ฉู่เทียน ก็กลับออกมา
จากนั้นจึงออกเดินทางจาก ภูเขาจักรพรรดิน้ำแข็ง พร้อมกับ เสี่ยวเซิ่งหวง และ เซี่ยยุ่น
ทั้งสามเดินจากไปได้ไม่นาน ก็มีฝูงชนกลุ่มใหญ่กรูกันเข้าไปใน ภูเขาจักรพรรดิน้ำแข็ง
"บัดซบ!"
แต่เมื่อพวกเขาบุกเข้าไปถึงสุสานจักรพรรดิน้ำแข็ง ต่างก็สบถด่ากันระงม
สุสานจักรพรรดิว่างเปล่า ของทุกอย่างถูกขนไปหมดเกลี้ยง
จะมีของวิเศษที่ไหนเหลือ!
ทุกคนอดไม่ได้ที่จะด่าทอ ไอ้บ้าคนไหนมันลงมือได้สะอาดสะอ้านขนาดนี้?
สมควรตายนัก!
ไม่เหลือแม้แต่ขนเส้นเดียวให้พวกเขาเลย!
ในขณะที่ ฉู่เทียน ทั้งสามสังหาร ราชันมนุษย์เพลิงเทวะ และพรรคพวก ภายนอก จักรวาลปฐมกาล
มีคนรับรู้ถึงสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นทันที!
นอก จักรวาลปฐมกาล ณ ทะเลไร้ขอบเขต อันเวิ้งว้าง
ใน ทะเลไร้ขอบเขต มีฟองอากาศลอยอยู่ลูกแล้วลูกเล่า
บัดนี้ นอกฟองอากาศขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยรอยร้าวและคละคลุ้งไปด้วยแสงโลหิตและเสียงฆ่าฟัน
มีร่างเงาอันยิ่งใหญ่ยืนตระหง่านอยู่
เขาหันกลับไปมองทางทิศของ จักรวาลปฐมกาล ดวงตาเปิดปิดสาดประกายอักขระท่วมท้น
"ตายไปมากถึงเพียงนี้ พวกมันไปเจออะไรใน เส้นทางจักรพรรดิ?"
"ในอดีตยามจักรพรรดิรุ่นเยาว์ปรากฏตัว"
"ก็ยังไม่น่าจะสร้างความเสียหายได้มากมายขนาดนี้...."
ร่างเงาอันยิ่งใหญ่ครุ่นคิด ชั่วพริบตาต่อมา ในดวงตาที่ลึกดั่งห้วงดาราของเขา
ก็พลันมีประกายแสงวูบหนึ่ง
"หรือว่าจะมีจักรพรรดิรุ่นเยาว์ถือกำเนิดขึ้น?"
เมื่อคิดได้เช่นนี้ กลิ่นอายบนร่างเงาอันยิ่งใหญ่ก็กระเพื่อมอย่างรุนแรง
กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวรอบกายทำให้ ทะเลไร้ขอบเขต เดือดพล่าน สั่นสะเทือนเพราะเขา!
"ดูท่าจะยื้อต่อไปไม่ได้แล้ว กระดองเต่าของ ไท่ชู แข็งเกินไป"
"หากปล่อยให้พวกมันมีจักรพรรดิถือกำเนิดขึ้น จะเกิดอะไรขึ้นคงยากจะคาดเดา"
"ผู้ยิ่งใหญ่ทางฝั่งนั้นก็เคยเปรยไว้"
"ยอดคนของ ไท่ชู หลายคนมีสัญญาณว่าจะก้าวข้ามขั้นนั้นไปได้...."
ร่างเงาอันยิ่งใหญ่มองดูฟองอากาศตรงหน้าที่กลายเป็นสีเลือดโดยสมบูรณ์
ในมือปรากฏกระบี่จักรพรรดิ แสงกระบี่สะท้านฟ้า
ร่างจักรพรรดิของเขาขยายใหญ่ขึ้นจนมีขนาดนับล้านลี้ แม้จะอยู่หน้าฟองอากาศ
เขายังคงดูเล็กจ้อย แต่ในสายตาของคนในฟองอากาศ เขากลับดูราวกับเทพเจ้า
น่าหวาดกลัวยิ่งนัก!
"ฆ่า!"
"ไท่สื่อ (จุดเริ่มต้น) ยอมตายไม่ยอมจำนน!"
สตรีผู้เลอโฉมในชุดขาวเปื้อนเลือดพุ่งออกมาจากฟองอากาศสีเลือด มือถือกระบี่จักรพรรดิ
อานุภาพสะท้านเก้าชั้นฟ้า!
นางดูประหนึ่งจักรพรรดินี บุคลิกสูงส่งหลุดพ้นโลกีย์ ผมดำขลับปลิวไสว
ใบหน้างดงามเปรอะเปื้อนคราบเลือด แผ่นหลังมีบาดแผลน่ากลัวหลายแห่ง
ร่างที่ดูราวกับจักรพรรดินีนี้มีพลังรบสะท้านฟ้า กวน ทะเลไร้ขอบเขต ให้ปั่นป่วน
พุ่งเข้าใส่ร่างเงาอันยิ่งใหญ่
แต่นางบาดเจ็บสาหัสเกินไป พลังรบถดถอยอย่างหนัก
ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของร่างเงาอันยิ่งใหญ่เลยแม้แต่น้อย
ไม่นาน นางก็ถูกฟันขาดครึ่งตัว เลือดจักรพรรดิโปรยปรายดั่งสายฝน
ซ่าๆ สาดลงสู่ ทะเลไร้ขอบเขต
"ข้าขอโทษ.... พวกเจ้า... ข้าทำเต็มที่แล้วจริงๆ...."
นางพ่ายแพ้แล้ว ร่างกายร่วงหล่นลงสู่ฟองอากาศสีเลือดอย่างหมดเรี่ยวแรง ดิ่งลึกลงไปเรื่อยๆ!
"จักรพรรดินี!"
"จักรพรรดินี!"