บทที่ 712 ออกจากแดนศักดิ์สิทธิ์

หลังจากซูเสวียนออกจากโถงใหญ่ หวังฮ่าวหรานก็ใช้เวลาอยู่กับฮวาเฟยเซวียนและสาวๆคนอื่นอีกครู่ใหญ่ ก่อนจะหาข้ออ้างปลีกตัวออกมา

เมื่อลับสายตาผู้คน หวังฮ่าวหรานก็เรียกกู้หงอีออกมาจากเจดีย์เบิกนภา

แม้เวลาภายนอกจะผ่านไปเพียงครู่เดียว แต่ด้วยอัตราการไหลเวียนของเวลาที่แตกต่างกัน กู้หงอีจึงได้พักฟื้นเป็นเวลานานพอสมควร

ร่างวิญญาณที่เคยเลือนรางตอนนี้กลับมาชัดเจนขึ้นมาก

"ซูเสวียนกำลังจะออกจากนิกายหยินเยว่แล้ว" หวังฮ่าวหรานแจ้งข่าว

"ถ้าเช่นนั้น... ผู้น้อยก็คงต้องไปแล้ว" กู้หงอีเอ่ยด้วยความอาลัยอาวรณ์เล็กน้อย แต่ความปรารถนาที่จะมีกายเนื้อนั้นมีมากกว่า

"ระวังตัวด้วย อย่าฝืนตัวเอง" หวังฮ่าวหรานกำชับ

"ผู้น้อยทราบแล้ว ถ้าเช่นนั้น... ผู้น้อยขอตัวลา" กู้หงอีพยักหน้า ส่งสายตาหวานซึ้งให้เขาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะกลายร่างเป็นลำแสงสีแดงพุ่งหายวับไปในอากาศ

ไม่นานนัก กู้หงอีก็กลับเข้าสู่แหวนบนนิ้วของซูเสวียน

"อาจารย์ ท่านไปไหนมา?" ซูเสวียนถามผ่านกระแสจิตด้วยความสงสัย

"ข้าแอบเข้าไปสำรวจหอคัมภีร์ของนิกายหยินเยว่มา บังเอิญเจอวิธีสร้างกายเนื้อแบบรวดเร็วเข้าพอดี" กู้หงอีจำคำกำชับของหวังฮ่าวหรานได้แม่น

ซูเสวียนตาเป็นประกายด้วยความยินดี "จริงหรือท่านอาจารย์?! เยี่ยมไปเลย!"

เขาเฝ้ารอวันนี้มานานแสนนาน

ข้อแรก หากกู้หงอีได้กายเนื้อกลับคืน พลังฝีมือของนางก็จะฟื้นคืนมา เขาจะได้มีผู้หนุนหลังที่แข็งแกร่ง

ข้อสอง... เมื่อนางมีกายเนื้อ ไม่ใช่เพียงวิญญาณจับต้องไม่ได้ ความปรารถนาบางอย่างในใจเขา... ก็อาจจะมีโอกาสเป็นจริง

อารมณ์ของซูเสวียนดีขึ้นทันตา "ท่านอาจารย์ ต้องใช้อะไรบ้าง? เรารีบไปหาพวกมันกันเถอะ!"

"วัตถุดิบหลายชนิดไม่อาจหาพบโดยง่าย เกรงว่าทั้งเขตบูรพาคงไม่มีด้วยซ้ำ" กู้หงอีกล่าวด้วยความกังวลเล็กน้อย

"หากเขตบูรพาไม่มี เราก็ต้องไปหาที่นครหลวง ทำไมเราไม่... ไปนครหลวงกันเลยล่ะ?" ซูเสวียนเสนอ

"ข้าก็คิดอยู่เหมือนกัน แต่กลัวว่าเจ้าจะรับมือกับความกดดันในศูนย์รวมอัจฉริยะเช่นนั้นไม่ไหว"

"ท่านอาจารย์! ไปนครหลวงกันเถอะ!" ซูเสวียนยืนยันเสียงแข็ง

แดนศักดิ์สิทธิ์แบ่งออกเป็นสี่ทิศ บูรพา ทักษิณ ประจิม และอุดร

จุดเชื่อมต่อของทั้งสี่ทิศคือดินแดนพิเศษที่เรียกว่า 'นครหลวง'

ที่นั่นคือศูนย์กลางความเจริญรุ่งเรืองของแดนศักดิ์สิทธิ์ เต็มไปด้วยนิกายโบราณและตระกูลเก่าแก่มากมาย

ตระกูลหวังที่เป็นใหญ่ในเขตบูรพา หากไปอยู่ที่นครหลวง ก็เป็นได้แค่ขุมกำลังปลายแถว

นครหลวงอุดมไปด้วยทรัพยากรและวาสนามากมายมหาศาล

ซูเสวียนต้องการก้าวข้ามหวังฮ่าวหรานให้ได้ สถานที่แบบนั้นจึงเป็นเป้าหมายหลักของเขา

นอกจากนี้ เขายังมีคำสัญญากับหญิงสาวคนหนึ่ง...

นางกับซูเสวียนมีใจให้กัน แต่นางมาจากขุมกำลังระดับสูงในนครหลวง ญาติผู้ใหญ่ของนางดูถูกซูเสวียน จึงพานางกลับไป

ก่อนจากกัน ซูเสวียนสาบานว่าเมื่อเขาแข็งแกร่งพอ เขาจะไปหานางที่นครหลวง

และนางก็สัญญาว่าจะรอ... รอวันที่เขาจะเจิดจรัส และไปสู่ขอนางอย่างสมเกียรติ!

เมื่อตกลงกันได้ สองศิษย์อาจารย์ก็มุ่งหน้าออกจากนิกายหยินเยว่ เริ่มต้นการเดินทางสู่นครหลวงทันที

......

ณ โลกมนุษย์

สองวันหลังจากเย่ฟานออกจากหุบเขา เขาก็ตามหาหลงเฉียนซานจนเจอ

"คนผู้นั้นอยู่ที่ไหน?" เย่ฟานสยบหลงเฉียนซานได้อย่างง่ายดาย แล้วเอ่ยถามเสียงเย็น

ตอนประลองกันที่แม่น้ำชุนเซิน เย่ฟานถูกหลงเฉียนซานทำร้ายจนบาดเจ็บ ตอนแรกเขานึกว่าหลงเฉียนซานซ่อนพลังที่แท้จริง แต่พอลองไตร่ตรองดู เขาก็พบว่าพลังที่คุ้นเคยนั้นไม่ได้เป็นของหลงเฉียนซาน

เย่ฟานมั่นใจว่าเจ้าของพลังที่แท้จริงคือเด็กหนุ่มที่ทำร้ายเขาที่ตระกูลเฟิงในเกาะฮ่องกง

เย่ฟานหาตัวหวังฮ่าวหรานไม่เจอ จึงต้องมาเค้นเอากับหลงเฉียนซานแทน

"ข้าไม่รู้ว่าเจ้าพูดเรื่องอะไร" หลงเฉียนซานพอจะเดาได้ว่าเย่ฟานกำลังตามหาอาจารย์ของตน

"คนที่มอบพลังให้เจ้า มันอยู่ที่ไหน?" เย่ฟานถามย้ำเสียงทุ่มต่ำ

"เจ้าหมายถึงอะไร ข้าไม่เข้าใจจริงๆ ถ้าเจ้าอยากแก้แค้น งั้นก็สังหารข้าซะ!" หลงเฉียนซานเองก็มีหลักการ เขายอมตายดีกว่าขายอาจารย์ของตน

"ถึงเจ้าไม่พูด ข้าก็มีวิธีหาคำตอบ" เย่ฟานหมดความอดทน แค่นเสียงเย็น ก่อนจะใช้พลังวิญญาณเจาะเข้าไปค้นความทรงจำของหลงเฉียนซานโดยตรง

ภาพเหตุการณ์บางอย่างแล่นเข้ามาในหัวเย่ฟาน

"ดินแดนที่รุ่งเรือง..."

เย่ฟานจับใจความสำคัญได้

ก่อนจากไป หวังฮ่าวหรานสั่งให้หลงเฉียนซานออกไปหาข่าวเกี่ยวกับฟางเสวียน และเปรยว่าจะไปยัง 'ดินแดนที่รุ่งเรือง' แต่ไม่ได้ระบุชื่อสถานที่

เย่ฟานประมวลผลข้อมูลที่ได้รับมาอย่างรวดเร็ว

ดินแดนที่รุ่งเรืองที่สุดในโลกนี้... จะเป็นที่ไหนไปได้นอกจากเมืองหลวง?

เมื่อได้ข้อสรุป เย่ฟานก็ทิ้งร่างที่สลบไสลของหลงเฉียนซานไว้ แล้วเปลี่ยนร่างเป็นลำแสงมุ่งหน้าสู่เมืองหลวงทันที

......

เขตบูรพา

หวังฮ่าวหรานใช้เวลาหลายวันอย่างสุขสบายในนิกายหยินเยว่

เขาได้สัมผัสรสชาติอันเร่าร้อนของเหล่านางมารน้อยใหญ่อย่างถึงใจ จนแทบจะลืมวันลืมคืน

จากการคลุกคลีกับฮวาเฟยเซวียน ทำให้เขาได้รู้ข้อมูลเชิงลึกของแดนศักดิ์สิทธิ์มากขึ้น

สถานที่ที่สำคัญและอันตรายที่สุดในแดนศักดิ์สิทธิ์คือนครหลวง

อำนาจของตระกูลหวังเมื่อเทียบกับขุมกำลังในนครหลวง มันแทบไม่มีความหมาย

หลังจากได้ฟังเรื่องราวของนครหลวง หวังฮ่าวหรานก็นึกอยากไปเปิดหูเปิดตาที่นั่น

สถานที่แบบนั้นย่อมไม่ขาดแคลนตัวเอกหรือนางเอก

หวังฮ่าวหรานอยากไปเห็นด้วยตาจริงๆ

แต่... เขาจากโลกมนุษย์มานานพอสมควรแล้ว

เขาไม่ได้เจอเหล่านางเอกที่นั่นมาพักใหญ่ ถึงเวลากลับไปเยี่ยมเยียนพวกเธอบ้าง

อีกอย่าง เย่ฟานน่าจะรักษาอาการบาดเจ็บจนหายดีแล้ว ป่านนี้คงกำลังออกไปโชว์เทพที่ไหนสักแห่ง

หวังฮ่าวหรานต้องรีบกลับไปสั่งสอนเสี้ยนหนามชิ้นนี้สักหน่อย

ในบรรดาตัวเอกที่ยังเหลือรอด เย่ฟานผู้เป็นอดีตเซียนจุนกลับชาติมาเกิดถือเป็นภัยคุกคามอันดับหนึ่ง

จะปล่อยให้มันฝึกจนเก่งกว่าเขาไม่ได้เด็ดขาด!

*****