ตอนที่ 176 โทสะของหยุนหงเฟย

คำพูดของหวางเหิงนั้นอหังการและเย็นชา แฝงไว้ด้วยแรงกดดันอันหนักอึ้งดุจขุนเขา

ครึ่งก้าวสู่ขอบเขตเทวะ

เขาก้มมองซูหานจากมุมสูงดุจผู้ที่อยู่เหนือกว่า สีหน้าเฉยเมยราวกับน้ำแข็ง ทว่าลึกสุดของดวงตากลับทอประกายเหี้ยมเกรียมดั่งคมมีด

สายตานั้นราวกับสามารถทะลวงผ่านเลือดเนื้อ แทงทะลุเข้าไปถึงจิตวิญญาณ

ในสายตาของหวางเหิง ซูหานเป็นเพียงตัวตนที่น่าขันและไร้สาระ ต้อยต่ำดั่งมดปลวก ความเป็นตายล้วนขึ้นอยู่กับความคิดชั่ววูบของเขา

ดังนั้นข้อเรียกร้องของเขา ซูหานย่อมไม่มีทางขัดขืนได้

"หึหึ"

ซูหานมองหวางเหิงแล้วยิ้มพลางกล่าวว่า

"ด้วยเหตุอันใดข้าต้องทำตาม?"

"สำนักไม่มีกฎเกณฑ์ข้อใดระบุไว้ ว่าทรัพยากรที่ศิษย์แย่งชิงมาได้จะต้องส่งมอบให้แก่บุตรศักดิ์สิทธิ์"

"อีกอย่าง ข้าสังกัดเพียงยอดเขาต้นกำเนิดวิญญาณเท่านั้น"

"ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอันใดกับพวกเจ้าเลยแม้แต่น้อย"

"และที่สำคัญ..."

"พวกเจ้าไม่มีมือมีเท้าเป็นของตัวเองหรืออย่างไร? ถึงได้มาอยากได้ทรัพยากรของข้า"

เขามองหวางเหิงด้วยท่าทีราบเรียบ

สีหน้าของหวางเหิงพลันอัปลักษณ์ลงอย่างถึงที่สุดในทันที

สีหน้าของหยุนหงเฟยเองก็ราวกับกลืนกินสิ่งปฏิกูลเข้าไป ดวงตาอันเย็นเหยียบจ้องมองซูหานด้วยจิตสังหารอันเหี้ยมโหด

"ไอ้สวะบัดซบ"

โทสะของหวางเหิงลุกโชนดั่งไฟเผา

กลิ่นอายระดับครึ่งก้าวสู่ขอบเขตเทวะปะทุออกในชั่วพริบตา ขับเคลื่อนขุมพลังอันน่าสะพรึงกลัว เขาก้าวพรวดออกไป แล้วซัดหมัดเข้าใส่ซูหานทันที

ดวงตาของซูหานทอประกายวาบ

"ช่างเป็นสวะที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเสียจริง"

"เจ้านายของพวกเจ้ายังไม่ทันเอ่ยปาก เป็นแค่สุนัขรับใช้คิดจะล้ำเส้นงั้นรึ?"

ฟุ่บ

เขากำหมัด

ซูหานสวนหมัดออกไปโดยตรง

ชั่วอึดใจนั้น หมัดของทั้งสองก็ปะทะกันอย่างจัง

เสียงปะทะดังกึกก้องน่าสะพรึงกลัว

สีหน้าของหวางเหิงแปรเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกในฉับพลัน หมัดของเขาราวกับชกกระแทกเข้ากับแผ่นเหล็กกล้า จากนั้นพลังอันบ้าคลั่งระลอกแล้วระลอกเล่าก็พรั่งพรูออกจากหมัดของซูหาน บดขยี้เงาหมัดของเขาจนแหลกสลายไปในพริบตา

ปัง!

พรวด!

"อ๊าก!"

หวางเหิงกรีดร้องโหยหวน ใบหน้าดูอัปลักษณ์และขวัญผวาถึงขีดสุด นัยน์ตาฉายแววหวาดหวั่น ร่างกายโอนเอนและเซถอยหลังไปหลายก้าวกว่าจะทรงตัวหยุดลงได้

พลังระดับครึ่งก้าวสู่ขอบเขตเทวะของเขา กลับไม่ใช่คู่มือของซูหานเลยแม้แต่น้อยงั้นหรือ?

หมัดของเขาสั่นเทาอยู่อย่างไม่อาจควบคุม

หยุนหงเฟยหน้าตึงเครียด

หวางเหิงซึ่งเป็นคนของเขา กลับต้องมาขายหน้าเช่นนี้

นี่มิใช่การตบหน้าหยุนหงเฟยอย่างเขาหรอกหรือ?

"แดนลับแห่งนี้กว้างใหญ่ไพศาลนัก หากพวกเจ้าต้องการแสวงหาวาสนา ย่อมสามารถพึ่งพาลำแข้งของตนเองได้ เหตุใดจึงคิดจะมาเอาทรัพยากรจากข้า?"

"ข้าขอพูดเพียงคำเดียว ฝันไปเถอะ"

"หากมีคราวหน้าอีกล่ะก็ ข้าจะสังหารเจ้าเสีย"

มุมปากของซูหานยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เขามองหวางเหิงด้วยท่าทีเรียบเฉย

ถ้อยคำที่ราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยอันตรายเช่นนี้ ทำให้สีหน้าของหวางเหิงย่ำแย่อย่างหนัก เขาอยากจะเอ่ยปากโต้ตอบ แต่เมื่อเห็นดวงตาอันคมกริบที่เต็มไปด้วยจิตสังหารของซูหาน

ก็ทำเอาเขาต้องหุบปากลงทันที

หยุนหงเฟยมีสีหน้ามืดครึ้มเย็นชา กลิ่นอายขอบเขตเทวะของเขาระเบิดออกอย่างบ้าคลั่ง

ระดับพลังขอบเขตเทวะขั้น 3

ขอบเขตระดับนี้ หากวางไว้ในดินแดนตงฮวง ย่อมสามารถเรียกขานได้ว่าเป็นอัจฉริยะระดับแนวหน้าอย่างแท้จริง

ขอบเขตเทวะขั้น 3!

"เจ้านรนหาที่ตายนัก!"

"แม้แต่คนของข้า เจ้าก็ยังกล้าลงมือเชียวรึ?"

หยุนหงเฟยกล่าวเสียงเหี้ยม

เขาตวัดมือพุ่งเข้าหาซูหานในพริบตา กลางฝ่ามือปรากฏกระบี่ทรงยาวสีดำเล่มหนึ่ง ปราณกระบี่ระเบิดออกราวกับดาวตกที่พุ่งทะยานลงมาจากเบื้องบนอย่างรุนแรง

เมื่อซูหานเห็นเช่นนั้น ดวงตาก็ทอประกายดุร้ายขึ้นมาจางๆ

กระบี่กลืนวิญญาณ

เช้ง!

เสียงกระบี่กู่ร้องดังกังวาน

ทันใดนั้นเขาก็ตวัดกระบี่ฟันออกไปโดยตรง

เคร้ง!

กระบี่ทั้งสองปะทะกัน ประกายไฟจากโลหะสาดกระเซ็น คลื่นพลังสะท้อนดังกึกก้องแผ่ขยายออกไปรอบทิศ

สีหน้าของซูหานเคร่งเครียดลงทันที

ก่อนจะเซถอยหลังไปสามก้าว

เจตจำนงกระบี่ขั้น 4!

เจตจำนงกระบี่ของหยุนหงเฟยที่อยู่ตรงหน้านี้แข็งแกร่งกว่าของเขา คาดว่าน่าจะเป็นเจตจำนงกระบี่ขั้น 4 ที่บรรลุถึงขั้นสมบูรณ์แบบแล้ว

เมื่อเห็นว่าซูหานถอยหลังไปเพียงไม่กี่ก้าว สีหน้าของหยุนหงเฟยก็ยิ่งทวีความอัปลักษณ์ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความขัดใจ

การที่ซูหานถอยไปแค่ไม่กี่ก้าว สำหรับเขาแล้ว นั่นถือเป็นความอัปยศอดสูอันใหญ่หลวง!

"ไอ้สวะบัดซบ"

"ตัด!"

หยุนหงเฟยรู้สึกอัปยศอดสูอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ เจตจำนงกระบี่พุ่งทะยานเสียดฟ้า เขากวัดแกว่งกระบี่ออกไปอีกครา ปราณกระบี่ที่บางเฉียบดุจปีกจักจั่นพาดผ่านกลางอากาศพุ่งเข้าใส่

สีหน้าของซูหานพลันเคร่งเครียดลงฉับพลัน

เขาใช้กระบี่กลืนวิญญาณขึ้นต้านรับอีกครั้ง

เคร้ง!

ขุมพลังอันมหาศาลกระแทกซูหานกระเด็นถอยไปไกลหลายจั้ง

"กระบี่ของเจ้าเป็นระดับนภาขั้นสูงจริงๆ ด้วยสินะ"

ใบหน้าของหยุนหงเฟยดูมืดหม่นถึงขีดสุด นัยน์ตาคู่คู่ของเขาเต็มไปด้วยความปรารถนาอันเร่าร้อน ถึงแม้กระบี่คู่กายของเขาจะเป็นระดับนภาขั้นสูงเช่นกัน

ทว่าเขากลับสัมผัสได้ว่า กระบี่ของเขาไม่ได้แข็งแกร่งเท่ากับกระบี่ของซูหาน

สิ่งนี้ทำให้เขาริษยาเป็นอย่างยิ่ง

ตกลงว่าใครกันแน่ที่เป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักกระบี่วิญญาณ!

"ส่งกระบี่ของเจ้ามา..."

ฟุ่บ

ซูหานแสยะยิ้ม โคจรย่างก้าวเทพวายุทะยานร่างออกไปในพริบตา แล้วหายตัวไปจากจุดเดิม

"บัดซบ"

หยุนหงเฟยหน้าเสียราวกับกินสิ่งปฏิกูลเข้าไป เขารีบไล่ตามไปติดๆ ทว่าไม่นานซูหานก็หายวับไปจากสายตาของเขา

"บัดซบ ไอ้บัดซบเอ๊ย!"

เขาแผดเสียงคำรามลั่น พุ่งทะยานออกไปในชั่วพริบตาเพื่อหวังจะจับกุมตัวซูหาน ทว่าความเร็วของซูหานนั้นเรียกได้ว่ารวดเร็วถึงขีดสุด หายไปจากสายตาของเขาโดยตรง

แถมยังหลบหนีเข้าไปในห้องสุสานอื่นแล้ว เขาไม่มีทางรู้เลยว่าซูหานหนีเข้าไปในห้องสุสานใด

ช่างเป็นความอัปยศอดสูที่ใหญ่หลวงนัก!

ในฐานะบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักกระบี่วิญญาณ ตามหลักแล้วศิษย์ทุกคนควรจะต้องเคารพยกย่อง และยำเกรงเขา ไม่ใช่มาท้าทายเขาเช่นนี้

แต่ซูหานกลับท้าทายเขายั่วยุครั้งแล้วครั้งเล่า สำหรับเขาแล้วนี่คือความอัปยศที่ใหญ่โตเทียมฟ้า!

ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ

ใบหน้าของพวกหวางเหิงมืดครึ้มลง แปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบอย่างยิ่ง

"หายไปแล้ว”

หวางเหิงกล่าวด้วยความเดือดดาล

ไม่ยินยอมพร้อมใจเป็นอย่างยิ่ง

"บุตรศักดิ์สิทธิ์ ทักษะท่าร่างของเจ้าหมอนี่แข็งแกร่งมากขอรับ"

"พริบตาเดียวก็หายไปแล้ว"

เขามองหยุนหงเฟยพลางกล่าว

ฝ่ายหลังมีท่าทีเย็นเยียบถึงขีดสุด ดวงตาทั้งสองส่องประกายเย็นชา

"วิชานี้น่าจะเป็นวิชาระดับนภาขั้นสูง ย่างก้าวเทพวายุ ของสำนักกระบี่วิญญาณ"

"นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้านี่จะฝึกฝนย่างก้าวเทพวายุจนถึงระดับนี้ได้แล้ว"

เขากล่าว

หญิงสาวคนหนึ่งหน้าตาเคร่งเครียด

"บุตรศักดิ์สิทธิ์ ซูหานมีพลังแค่ขอบเขตเป็นตายเท่านั้น แต่กลับสามารถเอาชนะหวางเหิงที่อยู่ระดับครึ่งก้าวสู่ขอบเขตเทวะได้อย่างง่ายดาย"

"นี่แสดงว่าคนผู้นี้มีพลังเทียบเท่าระดับครึ่งก้าวสู่ขอบเขตเทวะแล้วงั้นหรือ?"

หยุนหงเฟยสีหน้ามืดครึ้มอย่างหนัก เอ่ยเสียงเหี้ยมว่า

"ไม่ พลังของเขาน่าจะเทียบเท่ากับขอบเขตเทวะเลยต่างหาก"

"ขอบเขตเทวะ?!"

สีหน้าของคนทั้งหลายพลันเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง

โดยเฉพาะหวางเหิงที่มีสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

หยุนหงเฟยใบหน้ามืดครึ้ม ขบกรามแน่นพลางกล่าวเสียงเหี้ยม

"สามารถเอาชนะหวางเหิงได้ แถมยังทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส พลังของเขามีหรือจะแค่สูสีกับหวางเหิง?"

คำพูดของเขา ทำให้กลุ่มคนทั้งหมดยิ่งหน้าเสีย

คนผู้หนึ่งกล่าวด้วยความโกรธ

"ไอ้เด็กนี่ตอนนี้อยู่ขอบเขตเป็นตายแล้ว หากปล่อยเวลาให้มันอีกสักระยะ เกรงว่ามันคงจะผงาดขึ้นมาได้อย่างแท้จริง"

หยุนหงเฟยมีใบหน้าดุร้ายเหี้ยมเกรียม

"ไอ้เด็กนี่มันกล้าท้าทายข้า บุตรศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้จะต้องสับมันให้เป็นชิ้นๆ"

ในฐานะที่เป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักกระบี่วิญญาณ ย่อมเป็นธรรมดาที่ใครต่อใครก็ต้องเคารพยำเกรงเขา

ซูหานผู้นี้กลับไม่ไว้หน้าเขาถึงเพียงนี้ มันจะต้องตาย

อีกทั้งกระบี่ในมือของมันก็จะต้องตกเป็นของเขาด้วย

"ยังมีอีกเรื่อง ไอ้เด็กนี่กับธิดาศักดิ์สิทธิ์ตกลงแล้วมีความสัมพันธ์อะไรกันแน่?"

"พวกเราไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าธิดาศักดิ์สิทธิ์มีความเกี่ยวข้องกับบุรุษใด แต่เห็นได้ชัดว่านางกับซูหานดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์บางอย่างต่อกัน"

หวางเหิงกล่าวเสียงเครียด

เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของทุกคนก็คล้ำลงทันที ดวงตาทุกคู่ส่องประกายเย็นชา

แววตาของหยุนหงเฟยเต็มไปด้วยความเย็นชา เสียงเอ่ยเย็นเยียบ

"หากไอ้เด็กนี่มีความสัมพันธ์กับเป่ยชิวเสวี่ยจริงๆ ล่ะก็..."

"ข้าจะให้มันได้รู้ ถึงบทลงโทษของการกล้าหมายปองสตรีของบุตรศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้"

"ข้าจะทำให้มันอยู่มิสู้ตาย!"

"..."