Chapter 979 ไม่มีใครหนีได้

ซือหม่าชิงที่ก้าวไปยังประตูของโลกจิ้งจอก!

"ฟิ้ว!"

พริบตาเดียวเท่านั้น เขาก็ต้องถอยกลับมา เห็นชัดเจนว่าไม่สามารถผ่านอำนาจราชามารสวรรค์ได้ เขาที่เร่งรีบนั่งบำเพ็ญควบคุมลมหายใจทันที.

หลังจากผ่านไปสิบลมหายใจ ซือหม่าชิงที่เผยท่าทางหวาดกลัวออกมา.

ทุกคนที่จ้องมองอย่างช่วยไม่ได้ มันเป็นเรื่องบัดซบเกินไปแล้ว! เห็นสมบัติตรงหน้าแล้วกลับทำอะไรไม่ได้ เรื่องนี้มันเกินจะรับไหวจริง ๆ .

"สหายซือหม่า ข้าพอมีวิธี!"เฉิงไป่อี้ที่กล่าวออกมาทันที.

"หืม?"

"ราชามารสวรรค์ พลังของมันไม่น่าจะสมบูรณ์แบบ พวกเราส่งคนเข้าไปพร้อม ๆ กันเป็นจำนวนมาก เพื่อผลาญพลังของราชามารสวรรค์ เมื่อพลังเหล่านั้นเบาบางลง ไม่ใช่ว่าพวกเราจะสามารถเข้าไปได้หรอกรึ?"เฉิงไป่อี้กล่าวเสนอ.

"เป็นความคิดที่ดี ส่งทหารเข้าไปโลกจิ้งจอก!"ซือหม่าชิงสั่งการ.

เหล่าทหารที่ไม่ต้องการแม้แต่น้อย ทว่าเมื่อได้รับคำสั่งก็จำเป็นต้องทำตาม "รับทราบ!"

ทหารสามพัน พุ่งตรงไปยังโลกจิ้งจอก.

"วูซซซ!"

ทหารทั้งสามพันเพียงแค่เข้าไป พวกเขาก็ร่วงหล่นลงมาจากบนท้องฟ้าทันที ทุกคนต่างก็ถูกอำนาจมารสวรรค์ทะลวงเข้ามาในร่าง.

ทุกคนที่เร่งรีบนั่งสมาธิบำเพ็ญเพียงในทันที ช่างน่าเสียดาย ทหารเหล่านี้ไม่ได้มีระดับเซียนโบราณ มีเหรอที่จะทานทนอำนาจของราชามารสวรรค์ได้? พวกเขาที่แข็งแกร่ง โลหิตที่ไหลออกมาจากทวารทั้งห้า วิถีเต๋าไม่สามารถทนได้! คนจำนวนหนึ่งที่ล้มลงตะเกียกตะกายก่อนจะสิ้นใจ.

เหล่าทหารคนอื่น ๆ ที่แววตาสั่นไปมา ไม่กล้าเข้าไปอีก.

"ฝ่าบาท ข้าจะลองเอง!"อ๋องจงหยงที่ขันอาสาทันที.

แน่นอนว่าซือหม่าชิงไม่สามารถขวางได้ อ๋องจงหยงที่พุ่งออกไปด้วยความเร็วสูงเห็นเป็นเส้นแดง ทว่าพริบตาเดียวนั้นกลับกระเด็นพุ่งร่วงหล่นลงในกลางกลุ่มทหาร ก่อนที่จะค่อย ๆ เร่งรีบนั่งสมาธิบำเพ็ญลมหายใจทันที.

ซือหม่าชิงและคนอื่น ๆ ที่ใบหน้าเปลี่ยนเป็นอัปลักษณ์ ต้องทำอย่างไร?

"ซี่!"

ขณะที่ทุกคนจ้องมองไปยังทางเข้าโลกจิ้งจอกอย่างตั้งใจ เสียงซี่ ก็ดังขึ้นในกลุ่มของทหารที่นั่งสมาธิอยู่ และเสียงนั้นก็คือเซียนโบราณอ๋องจงหยงที่กำลังได้รับภัยจากอำนาจราชามารสวรรค์อยู่ ขณะที่กำลังติดพันในกลุ่มทหาร.

"เจ้าสารเลว เจ้ากล้า!"อ๋องจงหยงที่ตะโกนออกมาเสียงดัง ฝ่ามือที่โจมตีออกไป.

เป็นอันหวง ที่ไม่รู้ว่าไม่อยู่ในกลุ่มทหารได้อย่างไร ด้วยภารกิจลอบสังหารที่ปรากฎขึ้นอีกครั้ง กระบี่ของที่จ้วงแทงไปยังอ๋องจงหยงที่อยู่ในสภาพไม่สามารถป้องกันตัวเองได้.

ขณะที่อ๋องจงหยงฟาดฝ่ามือออกมา อันหวงก็หายไปแล้ว การโจมตีดังกล่าวไม่สามารถสัมผัสอันหวงได้เลยแม้แต่น้อย นี่คือการลอบสังหาร จากอันหวนอย่างงั้นรึ?

"ตูมมม~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~!”

ฝ่ามือที่โจมตีออกมานั้น ทำให้ทหารที่อยู่รอบ ๆ ตายไปเป็นจำนวนมาก ส่วนอันหวงนั้นหายเข้าไปในหมอกโลหิต ไร้ซึ่งร่องรอยอีกแล้ว.

เห็นอันหวงที่หนีออกไปได้ ภายในใจของทุกคนที่กลายเป็นเย็นยะเยือบขึ้นมาในทันที.

อันหวงร้ายกาจเกินไปแล้ว เซียนสวรรค์ขั้นสมบูรณ์ ร้ายกาจกว่าเซียนโบราณอย่างงั้นรึ? ต้าเจิ้ง ไม่ใช่ว่าต้าเจิ้งยังมีคนที่ร้ายกาจอยู่อีกรึ?

ในเวลาเดียวกันนั้น ราวกับว่าเงาของอันหวงได้ปรากฎขึ้นจากทุกทิศทุกทาง.

เหล่าทหารที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นขึ้นมาในทันที.

ใบหน้าของซือหม่าชิงที่เปลี่ยนเป็นดำมืดอัปลักษณ์ขึ้นมาทันที.

อ๋องจงหยงที่เอาชนะได้แม้แต่ปรมาจารย์หมากซือเหม่ย คาดไม่ถึงเลยว่าจะถูกลอบสังหาร? นอกจากนี้มือสังหารยังมีชีวิตรอดกลับไป มือสังหารอันหวง ที่เคลื่อนไหวไร้ร่องรอย ทำให้ทุกคนรู้สึกหวาดหวั่นไม่น้อย.

แววตาของเฉิงไป่อี้ที่เผยท่าทางตื่นตกใจ ด้วยระดับพลังฝึกตนของอันหวงนั้นไม่อยู่ในสายตาของเฉิงไป่อี้แม้แต่น้อย ทว่ากับสิ่งที่เขาได้แสดงออกมานั้น ทั้งความรวดเร็ว การซ่อนตัว แม้แต่มุกซิ่งเฉิน ทำให้เฉินไป่อี้เต็มไปด้วยความระมัดระวัง.

แม้ว่าการเผชิญกันซึ่ง ๆ หน้าจะไม่ต้องกังวล ทว่าลับหลังเมื่อพวกเขาเผลอก็เป็นอะไรที่น่าหวาดกลัว กลับศัตรูที่อยู่ในที่มืด หากเปิดช่องว่างเมื่อไหร่ อันหวงจะต้องโจมตีออกมาแน่นอน.

นอกจากนี้อันหวงยังมีความสามารถเก็บกลิ่นอายได้อย่างหมดจด รู้สึกราวกับว่าพร้อมจะโจมตีมาจากทุกทิศทุกทาง.

ในเวลานี้ ใครเล่าจะกล้าทะลวงเข้าไปในโลกจิ้งจอก?

------------------------------------------------

ภายในค่ายกลปิศาจเทวะ 24 สวรรค์ เฉินซิ่วและอาวุโสเทียน สองผู้ฝึกตนฮวงจุ้ยกำลังปะทะกันอยู่.

จงซานที่ยืนอยู่ด้านนอก ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยความมืด ด้วยการกระทำของจงซาน ได้ปกปิดแสงสว่างเอาไว้ ทำให้พื้นที่รอบ ๆ เต็มไปด้วยความมืด.

บนลานยอดเขาเวลานี้ มีเหล่าภูตมากมายมารวมตัวกันอยู่ แต่ละคนที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้า บางคนที่ตื่นเต้นดีใจที่สามารถหลุดพ้นมาจากภัยพิบัติได้.

"ทำไมเป็นเช่นนี้?"

"เกิดอะไรขึ้น?"

"ทำไมจงซานถึงได้ออกมาช่วยพวกเรา?"

..............................

............

......

เหล่าภูตที่ส่งเสียงเซ็งแซ่ กับสภาพแววล้อมที่เปลี่ยนไปในเวลานี้.

จากที่ไกลออกไปหมอกโลหิตที่ค่อยน้อยลงเรื่อย ส่วนปราณทมิฬที่มากขึ้นเรื่อย ๆ  จากนั้นไม่นานหมอกโลหิตที่สลายหายไป ทว่าปราณทมิฬก็ค่อยสลายหายไปด้วยเช่นกัน.

รอบ ๆ ชิงชิวที่มีพายุที่หมุนวนก็ค่อย ๆ กลายเป็นเล็กลง ค่ายกลฮวงจุ้ยถูกถอดถอนไปช้า ๆ .

จากที่ไกลออกไป ร่างสองร่างที่ปรากฎขึ้น เหยี่ยนฉงจื่อและอาวุโสเทียนและนักรบชุดเกาะกลุ่มหนึ่งที่บินตรงมา.

"เซิ่งหวัง!"อาวุโสเทียนและเหยี่ยนฉงจื่อที่แสดงความเคารพเล็กน้อย.

"ชนะอย่างงั้นรึ?"จงซานสอบถามออกไป.

"ไม่ เฉินซิ่วเพียงแค่ลองเชิงเท่านั้น จากนั้นเขาก็จากไป ไม่ยินดีที่จะต่อสู้กับข้า!"อาวุโสเทียนที่ครุ่นคิดและกล่าวออกมา.

"หืม?"จงซานที่แสดงท่าทางประหลาดใจเล็กน้อย.

"เซิ่งหวัง มีภูตเพียง 30 ล้านตนเท่านั้นที่ช่วยได้ ส่วนที่เหลือนั้นเฉินไม่สามารถช่วยได้!"เหยี่ยนฉงจื่อกล่าวรายงาน.

"อืม! เจ้าอยู่ที่นี่เฝ้าดูภูตเหล่านี้ก่อน อย่าได้ให้เกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้น!"จงซานกล่าว.

"รับทราบ!"เหยี่ยนฉงจื่อที่รับคำในทันที.

จงซานที่นำอาวุโสเทียนบินเข้าไปด้านในชิงชิว.

ม่านหมอกโลหิตได้สลายหายไปแล้ว ชิงชิวที่กลับคืนสู่สภาพเดิม ทว่าเป็นสภาพที่สิ่งก่อสร้างถูกทำลาย กลายเป็นซากปรักหักพัง มีศพมากมายนอนเกลื่อนอยู่บนพื้น นอกจากนี้ยังเหลือแต่โครงกระดูก เลือดเนื้อหายไปทั้งหมด.

ชื่อเสียงวาสนาของไท่ชูหายไปแล้ว ในเวลาเดียวกันสามารถมองเห็นเพียงมังกรทองชื่อเสียงวาสนา 18 เล็บกำลังเหนื่อยหอบ ลอยอยู่บนอากาศ.

ไท่ชูไม่เคยอ่อนแอเท่านี้มาก่อน.

จงซานที่พุ่งตรงไปยังทิศทางของวังหลวงทันที.

------------------------

เฉินซิ่วจากไปแล้ว ค่ายกลฮวงจุ้ยเองก็สลายหายไปแล้วเช่นกัน เฉิงไป่อี้ที่รู้สึกไม่ดีนัก.

เฉินซิ่วจากไปแล้ว แล้วโลกจิ้งจอกจะเข้าไปอย่างไร?

"สหายซือหม่า เรื่องในวันนี้ คงต้องขออภัย ข้าคงต้องขอจากไปก่อน หกเดือนหลังจากนี้ เมื่อข้าหลอมประสานแหฟ้าตาข่ายดินได้แล้ว พวกเราค่อยเข้าไปในโลกจิ้งจอกด้วยกัน!"เฉิงไป่อี้กล่าว.

ระหว่างที่กล่าวนั้น ที่ด้านล่างแหฟ้าตาข่ายดินปรากฎเป็นเมฆสีขาวพร้อมกับยกแหฟ้าตาข่ายดินเตรียมที่จะจากไป.

ซือหม่าชิงที่จ้องสตรีที่อยู่ด้านในแววตาไม่ต้องการเสียไป "ภายในชิงชิวเองก็ยังมีห้องว่าง เจ้าสามารถหลอมผสานแหฟ้าตาข่ายดินที่นี้ได้ ไม่เห็นต้องจากไปเลย!"

"ไม่จำเป็น! หกเดือนหลังจากนี้ ข้าจะกลับมา!"

"จะไปจริง ๆ รึ?"ซือหม่าชิงที่ขมวดคิ้วไปมา.

"ไปรึ? จะไม่มีใครไปจากที่นี่ได้!"เสียงที่ดังผ่านอากาศดังก้องไปทั่วปรากฎขึ้นในทันที.

เป็นเสียงของจงซานที่ดังขึ้นจากที่ไกลออกไป ขณะที่จ้องมองไปยังสตรีสองคนที่อยู่ในแหฟ้าตาข่ายดิน เห็นพวกนางที่ถูกคุมขังอยู่ ทำให้จงซานกลายเป็นโกรธเกรี้ยวขึ้นมาในทันที!

ชิงชิวล่มสลายไม่ใช่เรื่องของจงซาน ไท่ชูพังทลาย จงซานหาได้ใส่ใจ แต่มีสิ่งที่เขาใส่ใจนั้นก็คือซูโหรวเหนียงและซูเหม่ยเหนียงเท่านั้น.

แม้ว่าสตรีทั้งสองจะไม่ยอมรับเขาในวันนั้น ทว่าเขาจะยอมให้พวกนางถูกดูแคลนได้อย่างไร?