Chapter 955 เขาจะต้องแก้แค้นให้กับข้า.

ปราชญ์เทพหมี่เทียน ชายในชุดสีขาว ลอยอยู่บนท้องฟ้าเหนือขึ้นไปอีก!

ที่ด้านล่างเป็นประมุขนิกายเสอโห่วที่สวมงอบปกปิดใบหน้า!

ทุกคนไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของปราชญ์เทพได้ชัดเจน เพราะเขาคือปราชญ์เทพ เป็นตัวแทนของสวรรค์ สวรรค์ไร้รูป หมื่นสวรรค์! ปราชญ์เทพเองก็ด้วย.

ปราชญ์เทพหมี่เทียน ไม่มีกลิ่นอายใด ๆ เล็ดรอดออกมา ทว่าเมื่อทุกคนจ้องมองก็ทำให้ดูจริงจังขึงขังขึ้นมาในใจ.

พริบตาเดียว แทบจะทุกคนที่รู้สึกสั่นไหว ราวกับว่ากำลังเผชิญหน้ากับอำนาจสวรรค์.

ความรู้สึกที่ยิ่งใหญ่ราวกับว่าต้องการก้มกราบบูชาที่แผ่กัดกินภายในใจของทุกคนในทันที.

เป็นความจริง กับความรู้สึกความเคารพบูชานี้ จะต้องเป็นปราชญ์เทพแน่ นี่ไม่ใช่การใช้สัมผัสเทวะครองร่างเหมือนที่แล้วมา นี่คือปราชญ์เทพที่แท้จริง.

กับการปรากฎตัวของปราชญ์เทพ ราวกับว่าสภาพภูมิอากาศรอบ ๆ หยุดนิ่งลงในทันที.

หลาย ๆ คนที่ไม่กล้าแม้แต่มองออกไป ทว่าบางคนก็มองออกไป ทว่ากับรู้สึกพล่ามัว ไม่สามารถที่จะจับจ้องมองไปยัง ปราชญ์เทพหมี่เทียนได้.

"ฟ่อ ฟ่อ ฟ่อ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~!”

อสรพิษยังสีฟ้าที่ใหญ่ยักษ์ที่มีประมุขนิกายเสอโห่วยืนอยู่ ส่งเสียงขู่ แสดงท่าทางเป็นปฏิปักษ์กับปราชญ์เทพหมี่เทียน เสียงคำรามขู่ก้อง พร้อมกับสายตาที่เย็นชาจดจ้องมองไปยังปราชญ์เทพหมี่เทียน.

"ร่างโคลนโลหิตของนวีหวา ช่างน่าเศร้า ความภาคภูมินั้นได้หายไปแล้ว!"ปราชญ์เทพหมี่เทียนกล่าวออกมาเล็กน้อย.

เสียงเบา ๆ  แต่ราวกับว่าส่งผ่านไปถึงหัวใจของทุกคนได้.

"ปราชญ์เทพหมี่เทียน ข้าไปสร้างความแค้นกับเจ้าตั้งแต่เมื่อไหร่ ถึงได้ตามราวีข้าไม่หยุด?"หม่ากู๋ที่แค่นเสียงเย็นชา.

ความแค้น? เหล่าผู้ฝึกตนมากมายที่อยู่รอบ ๆ ถึงกับตื่นตกใจ ประมุขนิกายเสอโห่วกำลังถูกปราชญ์เทพล่าอยู่อย่างงั้นรึ?

"เจ้ากับข้าหาได้มีความแค้น ทว่ากับเทียนชู มีอย่างแน่นอน อย่าได้ขัดขืน!"ปราชญ์เทพหมี่เทียนที่กล่าวออกมาเบา ๆ .

กับคำพูดของหมี่เทียน ราวกับทุกคนได้รับรู้ด้วย คำพูดของปราชญ์เทพที่ทะลวงมายังหัวใจของพวกเขา จนรู้สึกหนักอึ้ง.

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า เทียนชู ก็แค่คำกล่าวอ้าง ปราชญ์เทพหมี่เทียน เจ้ากำลังต้องการสร้างของวิเศษ ซือ เหม่ย หวังและเหลียง สี่ภูตวิถีสวรรค์? เป็นความปรารถนาส่วนตัวของเจ้าเท่านั้น เจ้าต้องการร่างข้าไปหลอมเป็นอาวุธวิเศษต่างหาก!"หม่ากู๋กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเหยียดหยัน.

สี่ภูตวิถีสวรรค์? ซือ เหม่ย หวังและเหลียง อาวุธเทวะที่หลอมจากร่างสิ่งมีชีวิต?

ที่ไกลออกไปนั้นหัวใจของจงซานที่หนักอึ้งขึ้นทันที ปราชญ์เทพหมี่เทียนต้องการหลอมของวิเศษ โดยใช้ร่างของหม่ากู๋หลอมเป็นอาวุธอย่างงั้นรึ?

"เทียนชูไม่อาจต้าน ข้าคือผู้รับบัญชาสวรรค์!"หมี่เทียนที่กล่าวออกมาอย่างนุ่มนวล.

"ชิ บัญชาสวรรค์ เจ้ารู้ว่าข้าเป็นใครอย่างงั้นรึ?"หม่ากู๋ที่แค่นเสียงเย็นชา.

"เจ้าเป็นใคร?"หมี่เทียนที่เอ่ยออกมาเบา ๆ .

ระหว่างที่กล่าวนั้น หม่ากู๋ที่ถอดงอบออกมาในทันที เผยให้เห็นใบหน้าที่อัปลักษณ์ที่สุดออกมาต่อหน้าทุกคนในทันที.

"นี่คือประมุขนิกายเสอโห่วอย่างงั้นรึ?"

"ใบหน้าของนางที่อัปลักษณ์ขนาดนี้เลยรึ?"

"ไม่ได้อัปลักษณ์ เป็นเพราะแผลเป็นนั่น เหมือนกับแผลเป็นรูปตะขาบเลย! ทำไมนางถึงต้องทำเช่นนั้น?"

..............................

..................

......

หลาย ๆ คนที่ไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อยกับภาพที่เห็น.

"ข้าเป็นใคร เจ้าควรจะเข้าใจชัดเจนแล้ว เจ้าต้องการสังหารข้า ควรจะเข้าใจผลที่จะตามมาชัดเจนด้วยเช่นกัน!"หม่ากู๋ที่กล่าวออกมาอย่างเคร่งขรึม.

ผู้คนที่อยู่รอบ ๆ ต่างก็จดจ้องมองไปยังหม่ากู๋ด้วยความประหลาดใจ สถานการณ์เช่นนี้คืออะไร? หม่ากู๋กำลังทำอะไร? กำลังข่มขู่ปราชญ์เทพอย่างงั้นรึ?

นางเป็นใคร ใครเป็นนาง? ประมุขนิกายเสอโห่ว!

สายตาของทุกคนที่ดวงตาเบิกกว้างกลมโต.

"ปราชญ์เทพทั้งเจ็ดต่อต้านเทียนชู ได้รับการลงโทษ ร่วงหล่นลงจากท้องฟ้า เจ้าต้องการนำพวกเขามาข่มขู่ข้าอย่างงั้นรึ? เป๋าซือ!"ปราชญ์เทพหมี่เทียนที่กล่าวออกมาเบา ๆ .

เป๋าซือ?

กับสิ่งที่ได้ยิน ทำให้ทุกคนมากมายเปลี่ยนเป็นงงงวย จ้องมองหน้ากันและกัน แม้แต่เหล่าเซียนบรรพชนหรือเซียนโบราณที่อยู่รอบ ๆ ที่แววตาส่ายไปมา.

เป๋าซือ?

ในอดีตนางคือตัวตนที่งดงามอันดับหนึ่งของโลกหล้า? เป็นไปได้อย่างไร ในเวลานี้นางถึงได้อัปลักษณ์....... นางคือคน ๆ เดียวกับคนที่งดงามอันดับหนึ่งของโลกหล้าจริงรึ?

หวงโหวต้าโจว สตรีของราชันย์เทพโจวโหยว?

เหล่ายอดฝีมือมากมายไม่เคยลืมยุคนั้นได้เลย เป็นยุคทอง ของราชวงศ์ต้าโจว ยุคแห่งความรุ่งโรจน์ หมื่นราชวงศ์ต่างแซ่ซ้อง แม้แต่กลุ่มปราชญ์เทพเองก็ด้วย!

ต้าโจวล่มสลาย! ต้าโจวหายไปแล้ว ราชันย์เทพโจวโหยวตายแล้ว เป๋าซือตายแล้ว!

กับสตรีที่อัปลักษณ์ผู้นี้คือเป่าซืออย่างงั้นรึ?

ทว่าเมื่อปราชญ์เทพเอ่ยปาก ใครจะกล้าสงสัย? นางยังไม่ตายอย่างงั้นรึ?

"เจ้ารู้จักข้าจริง ๆ รึ?"เป๋าซือแค่นเสียงเย็นชา.

"ต่อต้านเทียนชู เจ้ากลับยังรอดชีวิต คงเพราะนวีหวา ถึงเจ้าจะมีชีวิตอยู่แล้วอย่างไร ช่างน่าเศร้าสุดท้ายก็ไม่มีทางรอดพ้นจากเทียนชูอยู่ดี เจ้าจะต้องตาย นี่คือการตัดสินจากเทียนชู!"ปราชญ์เทพหมี่เทียนกล่าว.

ระหว่างที่กล่าว หมี่เทียนที่ยื่นมืออกไป ปรากฎเงาร่างหนึ่งขึ้นที่ด้านหน้าอยู่ไม่ไกลจากหม่ากู๋ในทันที.

รอบ ๆ เงาดังกล่าวนั้นเต็มไปด้วยหมอกสีดำ ไม่สามารถมองเห็นใบหน้าได้ ทว่าสามารถเห็นเส้นแสงที่เชื่อมต่อขึ้นไปบนท้องฟ้า.

"ซือ! เจ้าได้สร้าง"ซือ"ขึ้นมาตนแรกแล้วสินะ ของวิเศษปราชญ์เทพหมี่เทียน ฮ่าฮ่าฮ่า ของวิเศษปราชญ์เทพหมี่เทียนดูเหมือนว่าจะลักลอบสร้างมาตั้งแต่ในอดีตแล้ว!"หม่ากู๋ที่หัวเราะตะเบ็งออกไปบนท้องฟ้า.

"ลักลอบสร้างอะไรกัน? ใครบอกเจ้า?"ใบน้าของหมี่เทียนที่กระตุกเล็กน้อย.

"นวีหวาเคยบอกไท่ซ่าง บอกล่าวต่อทงเทียนและหงจวิน ปราชญ์เทพทั้งเจ็ดต่างก็รู้กัน!"เป่าซือกล่าวออกมาด้วยเสียงเย็นชา.

ระหว่างที่กล่าวนั้น อสรพิษยักษ์ที่คำรามใส่ "ซือ"ในทันที.

ภายใต้เสียงคำรามของอสรพิษยักษ์ แม้แต่อากาศรอบ ๆ ยังสั่นเป็นระลอก เป็นอสรพิษที่แข็งแกร่งมาก เวลานี้มันกำลังข่มขู่ ซือ ด้านหน้า.

จงซานสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน อสรพิษยักษ์สีฟ้านั้น ทั่วร่างถูกคลุมเอาไปด้วยวิถีสวรรค์สีเขียว.

"หงจวินกล่าวจริง ๆ รึ?"เสียงของหมี่เทียนที่กล่าวออกมาด้วยท่าทางลังเล.

"เจ้าคิดว่าคนอื่นไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเจ้าอย่างงั้นรึ? ซ่อนตัวอยู่ในโลกใบเล็ก ฮ่าฮ่า ปราชญ์เทพแต่ละคนนั้นต่างรู้ต่างเห็น เต็มไปด้วยความกล้าไร้ซึ่งความหวาดกลัว ไม่ได้ขลาดเขลาเช่นเจ้า!"เป่าซือที่กล่าวออกมาเสียงดัง.

หมี่เทียนไม่สามารถทนรับฟังได้อีกต่อไป ยื่นมือออกไป กลายเป็นกรงขังสีดำ ปกปิดขังร่างเป๋าซือเอาไว้ด้านใน.

"ข้ารู้ดีว่าวันนี้คงไม่สามารถผ่านพ้นเคราะห์กรรมไปได้ และไม่คิดจะผ่านมันให้ได้ หมี่เทียน เจ้าจงรอคอยเอาไว้เถอะ จะมีใครบางคน แก้แค้นแทนข้า วันนี้เจ้าหลอมข้าเป็นหุ่นเชิด วันข้างหน้าเจ้าจะต้องถูกหลอมกลายเป็นหุ่นเชิดเช่นกัน! เจ้าจงรอ รอวันนั้นเถอะ!"เป๋าซือที่ตะโกนออกไปเสียงดัง.

"ตูมมมม~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~!”

ไม่ไกลออกไป อสรพิษยักษ์สีฟ้าที่ระเบิดออกมาเสียงดัง แรงระเบิดที่กวาดออกมานั้นรุนแรงมาก อากาศที่สั่นสะเทือนเป็นระลอก ภูเขารอบ ๆ ระเบิดเสียหายพังทลายกลายเป็นทรายไปในทันที บนท้องฟ้าปรากฎหลุมดำขนาดใหญ่ ที่กวาดม้วนดูดซับพื้นที่ทุกอย่างรอบ ๆ ไปทั้งหมด.

อสรพิษยักษ์ที่ระเบิดตัวเอง ต้องการที่จะทำลาย "ซือ" ของหมี่เทียนไปด้วย.

เป๋าซือรู้ดีว่าตัวเองต้องตกตายอยู่แล้ว จึงได้กลายเป็นบ้าคลั่ง.

การระเบิดครั้งใหญ่ที่ทำให้ ซือ  สั่นไหวไปมา ได้รับความเสียหายอย่างหนักไปในทันที.

"แส่หาความตาย!"หมี่เทียนที่เร่งรีบเก็บ ซือ ไปในทันที เวลานี้เต็มไปด้วยความโกรธ.

มือของเขาที่ยื่นออกไปด้านล่าง.

"ต้องการหลอมข้าเหรอ ฮ่าฮ่าฮ่า!"เป๋าซือที่ตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่ง.

"ชิ!"

กรงขังสีดำที่กักขังเป๋าซือทันใดนั้นก็ระเบิดออกมาเสียงดังสนั่นในทันที.

"ต้องการระเบิดตัวเอง? หลอกล่อต่อหน้าข้าอย่างงั้นรึ?"หมี่เทียนที่เผยคำพูดเหยียดหยัน.

ใบหน้าของเป๋าซือที่ดื้อรั้น ซีดขาว แววตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง ที่มุมปากพ่นโลหิตสีดำออกมา.

"ข้าจะรอวัน ที่เจ้ากลายเป็นหุ่นเชิดบ้าง!"แววตาของเป๋าซือที่ค่อยจางลงเรื่อย ๆ .

"แม้แต่หงจวิน ข้ายังรอดพ้นมาได้ ทว่าตอนนี้หงจวินตายแล้ว แม้แต่ปราชญ์เทพทั้งเจ็ดก็ร่วงหล่นลงจากสวรรค์แล้ว ส่วนสามีของเจ้า? ราชันย์เทพโจวโหยว? ข้าไม่เคยเห็นเขาเลย ทว่าข้าสามารถยืนยันได้ว่าเขาเป็นแค่หมากตัวหนึ่งของหงจวิน เป็นแค่เครื่องมือของหงจวิน กลับกล้านำมาข่มขู่ข้าอย่างงั้นรึ?"ปราชญ์เทพหมี่เทียนที่เผยรอยยิ้มเหยียดหยัน.

"ตูมมมม ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~!”

เกิดระเบิดเสียงดังสนั่น เป๋าซือที่กลายเป็นร่างหลัก เป็นจิ้งจอกยักษ์ขนาดหมื่นจั้ง จิ้งจอกสวรรค์เก้าหาง!

ในเวลาเดียวกันนี้ ดวงตาของนางได้หลับลงไปแล้ว.

เสียงสุดท้ายที่ดังแผ่ว ๆ ออกมา "เขาจะต้องแก้แค้นให้กับข้า!"

เขาจะล้างแค้นให้กับข้า! เสียงที่ดูหนักแน่น แม้แต่จงซานที่จับจ้อง ฟังคำพูดสุดท้ายของเป๋าซือ ใบหน้าของนางที่เผยรอยยิ้มออกมาอย่างคาดไม่ถึง ก่อนที่นางจะตกตาย รอยยิ้มนี้ ดูเหมือนว่ากำลังนึกถึงความทรงจำที่เจิดจรัสที่สุดของนาง.

หมี่เทียนที่เหยียดหยันคำพูดของนาง ก่อนที่จะสะบัดมือออกไป นำศพของเป๋าซือจากไปในทันทีเช่นกัน.

ปราชญ์เทพจากไปแล้ว ภายในใจของทุกคนที่หนักอึ้ง.

ภูเขาสูงที่อยู่รอบ ๆ กลายเป็นทรายสลายหายไปทั้งหมด พลังกว้างใหญ่ถูกทำลายล้างถูกบดขยี้ทุกอย่างให้กลายเป็นผุยผง นี่คืออำนาจของปราชญ์เทพ ต่อหน้าปราชญ์เทพ ทุกสิ่งก็ไม่ต่างจากมดปลวก.

ตำนานปราชญ์เทพหมี่เทียน สี่ภูตวิถีสวรรค์  ในเวลานี้เขาได้สองร่างอสูรแล้ว.

ปราชญ์เทพ! ไม่จำเป็นต้องมองดู! ก็ทำให้ภายในใจของทุกคนสั่นไหวแล้ว หลังจากผ่านไปนาน ทุกคนรอบ ๆ จึงค่อย ๆ ขยับอีกครั้ง.

บนยอดเขาที่อยู่ไกลออกมา จงซานที่จ้องมองเป๋าซือที่ตกตายไป ภายในใจที่เต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึก.

ไม่ใช่ว่าจงซานไม่ยินดีจะช่วยเป๋าซือ ทว่าเขาคงช่วยได้เล็กน้อยเท่านั้น ถึงแม้ว่าเขาจะสามารถจะย้ายนางไปยังภพหยินก็ไม่มีประโยชน์นัก จี่กงนี่ที่ได้จุติใหม่กลายเป็นเนี่ยฟ่านเฉิน สิ่งที่พอจะช่วยได้คือ บอกกล่าวเรื่องนี้ต่อเขา ดูเหมือนว่าปราชญ์เทพหมี่เทียนจะไม่ใส่ใจราชันย์เทพโจวโหยวเท่าใดนัก.

เป็นหมากให้กับหงจวินอย่างงั้นรึ? บางที หลังจากที่เนี่ยฟ่านเฉินกลับมา คงจะสามารถมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นในโลกหล้าได้!

หมี่เทียนจากไปแล้ว ในเวลานี้เหล่าผู้ฝึกตนมากมายเริ่มหนีหายไปอย่างรวดเร็ว ส่วนจงซานยังไม่ขยับ เขายังคงอยู่ในหุบเขาเล็ก ๆ แห่งนี้ ด้วยหัวใจระทึก.

จงซานจ้องมองไปยังธวัชเจาเหยาในมือ เขาได้พยายามที่จะเคลื่อนย้ายมันไปยังภพหยิน ทว่ากลับพบว่าไม่สามารถทำได้ ราวกับว่ามีพลังอะไรบางอย่างของภพหยางดึงธวัชเจาเหยาเอาไว้.

ในเมื่อไม่สามารถทำอะไรได้ จงซานจึงได้นำมันใส่ไว้ในอกเสื้อเท่านั้น ซ่อนไว้ที่หน้าอกของเขาเอง.

จากนั้นไม่นาน โหลวซิงเฉินก็บินกลับมา.

"เซิ่งหวัง เสร็จสมบูรณ์แล้ว ธวัชเจาเหยาทั้งหมดกระจายไปทั่วโลกนวีหวาแล้ว!"โหลวซิงเฉินกล่าวรายงาน.

"อืม!"

"เซิ่งหวัง ก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้นอย่างงั้นรึ? พื้นที่รอบ ๆ นี้พังทลายไปหมดเลยรึ?"

"ปราชญ์เทพมา!"

"ปราชญ์เทพ?"

จงซานที่เริ่มเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น โหลวซิงเฉินที่ได้แต่เงียบ.

"เซิ่งหวัง พวกเราจะทำอย่างไรดี? รีบออกจากโลกหนีหว๋าในทันทีอย่างงั้นรึ?"โหลวซิงเฉินที่ขมวดคิ้วไปมา.

"ออกไปรึ? ในเวลานี้ไม่มีใครสามารถจากไปได้! ที่ด้านหน้าทางเข้า ในเวลานี้รับรองว่ามียอดฝีมือปิดทางเข้าเอาไว้เรียบร้อยแล้ว!"จงซานที่กล่าวออกมาอย่างเคร่งขรึม.

---------------

ที่ปากทางเขาโลกนวีหวา เวลานี้มียอดฝีมือมากมายเฝ้าอยู่ ไม่ให้ใครผ่านเข้าไป ในเวลานั้น ปรากฎมหาเซียนสองคนที่บินออกมาจากปากทางเขาโลกนวีหวา.

"ครืนนน!"

คนสองคนที่ตามชายในชุดสีแดงชาด พร้อมกับนำธวัชเจาเหยาออกมา.

ชายในชุดสีแดงที่บินไปยังปากทางเข้าของโลกนวีหวา นำมันให้กับชายชราผมสีแดง.

"อาจารย์ นี่คือธวัชเจาเหยาที่พวกเราได้มา!"ชายในชุดสีแดงที่เผยท่าทางแปลกประหลาด.

ชายชราที่ปล่อยแสงสีแดงออกไป ธวัชเจาเหยาดังกล่าวเผาไหม้และระเบิดออกมาทันที.

"ของปลอม!"ชายชราที่เอ่ยออกมาเบา ๆ .

ชายในชุดสีแดงชาดพยักหน้ารับ ก่อนที่จะจ้องมองไปยังทุกคนที่อยู่ปากทาง "ก่อนที่จะพบธวัชเจาเหยาของแท้ ห้ามใครออกไปด้านนอกเด็ดขาด!"

"ทำไมจะออกไปไม่ได้! พวกเราไม่มีธวัชเจาเหยาแล้วซะหน่อย! "ไม่รู้ว่าใครที่ร้องออกมาในทันที.

ชายที่อยู่ใกล้ ๆ กล่าวห้ามในทันที "พูดไปก็เท่านั้น มีเซียนบรรพชนสองคนปิดทางออกอยู่ จะพูดอะไรไปก็เปล่าประโยชน์!"