Chapter 942 ความร้ายกาจของเนตรนิมิตร้าย.

พริบตาเดียวของเนตรด้านขวาลืมขึ้น อำนาจที่ยิ่งใหญ่น่าเกรงขามก็สาดกระจายไปทั่วทุกสารทิศ.

ฟ้าดินหยุดนิ่ง แม้แต่หมอกสีเหลืองยังไม่อนุญาตให้เคลื่อนไหว การโจมตีของยอดฝีมือทั้งสามเองก็หยุดลงในทันทีเช่นกัน.

ภายในใจของยอดฝีมือทั้งสามเองรับรู้ถึงอันตรายขึ้นมาในทันทีเช่นกัน ราวกับอำนาจสวรรค์ที่ไร้ที่สิ้นสุด พลังอำนาจที่ละเลยต่อสิ่งมีชีวิตทั้งมวล.

ความรู้สึกที่ประมุขจื่อเซียวถึงกับหายใจติดขัด สั่นสะท้านไปถึงดวงวิญญาณ! สายตาของประมุขจื่อเซียวที่จดจ้องมองจงซาน แสงสีน้ำเงินที่เปล่งประกายออกมานั้น ทำให้เขารู้สึกบางอย่าง เป็นความรู้สึกเหมือนกับลางร้ายกำลังมาเยือน.

สัมผัสแห่งความโชคร้าย!

เขาที่เป็นเซียนสวรรค์! กลับทำให้ประมุขจื่อเซียวถึงกับหวาดผวา ดวงวิญญาณที่สั่นสะท้าน หวาดกลัวต่อเนตรสีน้ำเงิน.

วิชาเนตร เพียงแค่เห็นวิชาเนตร! ทำไมถึงได้รู้สึกเช่นนี้?

วิชาเนตร หลั่นเติ้งและมังกรเหลืองที่เห็นวิชาเนตรมากมาย แต่ไม่เคยเห็นวิชาเช่นนี้เลย ดวงเนตรแบบนี้ คือวิชาเนตรอะไรกัน?

วิชาเนตร เป็นวิชาที่น่าเกรงขามแทบจะทั้งหมด ทว่าดวงเนตรสีน้ำเงินของจงซาน กลับทำให้หลั่นติ้งคิดว่าเป็นสายตาของปราชญ์เทพที่กำลังมองมาที่เขาด้วยซ้ำ.

เนตรสีน้ำเงิน สายตาของปราชญ์เทพ ราวกับว่านี่คือสายตาของปราชญ์เทพที่กำลังโกรธเกรี้ยว.

เห็นสายตาเช่นนี้แล้ว หลั่นเติ้งและมังกรเหลืองที่หัวใจเย็นยะเยือบ เร่งรีบโจมตีจงซานไปในทันที พวกเขาที่เต็มไปด้วยความระมัดระวังจนถึงขีดสุด!

เนตรลางร้ายไร้คู่เปรียบ เปิด!

ท่าทางของจงซานที่โกรธเกรี้ยว ดวงตาข้างขวาของเขาที่ปล่อยลำแสงสีน้ำเงินออกมาในทันที จากนั้นแสงสว่างสีน้ำเงินทั่วท้องฟ้าก็ปกคลุมลงมายังพื้นโลกโอบร่างยอดฝีมือทั้งสามในทันที.

"ฟิ้ว~~~ ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~!”

แสงสีน้ำเงินที่สาดส่องไปทั่วท้องฟ้า ทิศเหนือ ท้องฟ้าที่กลายเป็นสีน้ำเงินไปในทันที.

วิชาเนตรกำลังมาแล้ว!

ยอดฝีมือทั้งสามที่หัวใจรัดแน่น ต้องการหลบเลี่ยง ทว่าแสงสีน้ำเงินนั้นกับเร็วเหลือเกิน ไม่มีเวลาให้ซ่อนตัว นอกจากนี้ยังเป็นการโจมตีที่รุนแรงเป็นอย่างมาก.

เรื่องที่ทำได้ตอนนี้ คือต้องป้องกัน ป้องกันแสงสีน้ำเงิน.

เพราะว่ายอดฝีมือทั้งสามพบว่าวิชาเนตรของจงซานนั้นน่าหวาดกลัวมาก ทำให้พวกเขาเต็มไปด้วยความระมัดระวังขั้นสุด.

ตะเกียงน้ำมันที่โผล่ออกมาอยู่ด้านหน้า มังกรเหลืองที่คำรามออกมาเสียงดังบ้าคลั่ง ส่วนประมุขนิกายจื่อเซียวนำของวิเศษรูปโล่ออกมา! ปกป้องร่างกายของพวกเขา.

ทว่า แสงสีน้ำเงินดูแปลกประหลาดเป็นอย่างมาก ราวกับว่าไม่มีอะไรขวางเอาไว้ได้ มันได้ทะลวงผ่านเข้าไปในร่างพวกเขาทั้งสามในทันที.

"ครืนน~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~!”

เสียงดังสนั่น ทำให้ยอดฝีมือทั้งสามตื่นตกใจ พวกเขาที่คิดถึงวิชาเนตรต่าง ๆ ที่เคยเห็นมา.

ทว่าที่แปลกประหลาดไปกว่านั้น มาจากทิศของจงซาน.

ลมหายใจมังกร อำนาจแสงสีแดงของหลั่นเติ้งที่ปล่อยออกไปก่อนหน้านี้ ทำไมไม่รู้ มันย้อนกลับมาโจมตีพวกเขา ไม่รู้เพราะเหตุผลใดการโจมตีนั้นกลับไม่ถึงจงซานและยังย้อนกลับมาอีกด้วย.

พลังที่ย้อนกลับมากระแทกพวกเขาเสียงดังสนั่นหวั่นไหว.

ร่างของทั้งสามที่สั่นไหวไปมา พร้อมกับหันหน้าจ้องมองกันและกัน.

มังกรเหลืองและหลั่นเติ้งไม่ได้สนใจเกี่ยวกับพลังโจมตีที่ย้อนกลับมาด้วยซ้ำ ทว่าพวกเขารู้สึกแปลกประหลาดถึงแสงสีน้ำเงินต่างหาก แสงน้ำเงินคืออะไร? มันสร้างผลกระทบอะไร?

ไม่ไกลออกไปนั้น หลังจากที่จงซานใช้เนตรลางร้ายออกมาแล้ว ท่าทางของเขาที่เหมือนหมดเรี่ยวแรง เนตรสีน้ำเงินที่ค่อย ๆ กลับคืนสู่ปรกติ ดวงตาซ้ายยังคงเปิดอยู่.

ทว่ากลับยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่อย่างใด.

ไม่เกิดอะไรขึ้นอย่างงั้นรึ? หลั่นเติ้ง มังกรเหลืองและประมุขนิกายจื่อเซียวที่จ้องมองไปยังจงซานด้วยความประหลาดใจ.

จากนั้นก็ปรากฎสายฟ้าเล็กน้อยที่ฟาดลงมา เสียงคำรามของท้องฟ้าดังก้องกังวาน สายฟ้าที่ร่วงหล่นลงมาราวกับสายฝนแต่ก็เกิดขึ้นไม่นาน ทว่ามันมีเพียงเท่านั้นเองรึ?

เพียงเท่านี้เองรึ? คนทั้งสามที่จ้องมองหน้ากันด้วยท่าทางแปลกประหลาด.

ใช่แล้ว เซียนสวรรค์ วิชาเนตรแม้ว่ามันจะทรงพลัง แต่มันยังมีพลังไม่พอ.

ทุกคนที่กำลังครุ่นคิดไปต่าง ๆ นานา  ทว่าทันใดนั้น ประมุขนิกายจื่อเซียวที่แววตาเปลี่ยนเป็นซับซ้อนในทันที.

"มา!"จงซานที่จ้องมองไปยังประมุขนิกายจื่อเซียวทำให้เขาหัวใจสั่นไหวไปมาทันที.

ส่วนหลั่นเติ้งและมังกรเหลืองต่างก็จ้องมองไปยังประมุขนิกายจื่อเซียว มาอย่างงั้นรึ? แสงสีน้ำเงินส่งผลอะไร?

ประมุขนิกายจื่อเซียวในเวลานี้ ใบหน้าเปลี่ยนเป็นซับซ้อนในทันที หน้าผากที่หลั่งเหงื่อที่เย็นยะเยือบออกมา ดวงตาเบิกกว้างกลมโตเต็มไปด้วยแววตาไม่อยากเชื่อ.

"เป็นไปได้อย่างไร? มันจะเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร?"ประมุขนิกายจื่อเซียวที่ร้องออกมาด้วยท่าทางไม่อยากเชื่อ.

หลั่นเติ้งและมังกรเหลืองที่จ้องมองไปยังประมุขนิกายจื่อเซียวที่กำลังร้อนรน หวาดผวา พลางขมวดคิ้วไปมา.

"ตูมมม~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~!”

ปรากฎเสียงระเบิดอย่างรุนแรง ทั่วร่างของประมุขนิกายจื่อเซียวที่ส่องสว่างเต็มไปด้วยสายฟ้า ร่างของประมุขนิกายจื่อเซียวที่ระเบิดออกมาในทันที.

หลั่นเติ้งและมังกรเหลืองถึงกับอ้าปากค้าง.

ประมุขนิกายจื่อเซียวระเบิด บนร่างของประมุขจื่อเซียวระเบิดออกมาในทันทีทันใด.

เกิดระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว เศษส่วนสายฟ้ามากมายที่กระจัดกระจายอยู่บนท้องฟ้า โล่และหอกสายฟ้าของเขาที่กำลังกระเด็นลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยแรงระเบิด ส่วนบนอากาศก็ยังปรากฎร่างของประมุขนิกายจื่อเซียวที่กำลังอยู่ในสภาพยับยู่ยี่.

บนอากาศสายฟ้ามากมายกระจายไปทั่วทุกสารทิศ จากนั้นก็ปรากฎการระเบิดอีกหลายครั้งติดกันจากนั้นลำแสงเส้นหนึ่งที่พุ่งตกลงบนพื้นดินเกิดเป็นหลุมขนาดใหญ่.

ที่ใจกลางหลุม ยังปรากฎสายฟ้าแล่นกระจายไปทั่ว ประมุขจื่อเซียวที่สะบักสะบอมกำลังคลานออกมา ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว.

"โลกเขตแดนของข้า โลกเขตแดนของข้าระเบิดเอง? ไม่ใช่ ก่อนหน้านี้จงซานได้ทำลายบางส่วนของโลกเขตแดนของข้า ทว่าข้าก็ยังควบคุมพื้นที่ส่วนใหญ่เอาไว้ได้ ทำไมมันถึงได้แย่ลงในทันที แม้แต่ระเบิดออกมา? จงซาน ทำไม?"ประมุขนิกายจื่อเซียวตะโกนออกมาเสียงดัง.

โลกเขตแดนระเบิดอย่างงั้นรึ?

หลั่นเติ้งและมังกรเหลืองถึงกับเปลี่ยนเป็นตะลึงงัน.

ในเวลาเดียวกัน บนท้องฟ้าปรากฎเงาของอะไรบางอย่าง.

"ตูมมมมม!"

ในเวลานั้นโล่ของเขาที่ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าได้ร่วงหล่นลงมาพร้อมกับกระแทกศีรษะของประมุขจื่อเซียวที่กำลังคลานอยู่บนพื้นเกิดระเบิดเสียงดังสนั่น.

เป็นโล่ของประมุขจื่อเซียวที่ระเบิดลอยโด่งขึ้นไปบนท้องฟ้าและร่วงหล่นลงมา โล่ของเขาเองรึ?

มันบังเอิญไปหรือไม่? แรงระเบิดที่ทำให้มันลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า? และร่วงหล่นลงมาใส่เจ้าของรึ?

ประมุขนิกายจื่อเซียวโชคร้ายขนาดนั้นเลยรึ?

หลังจากโดนโล่ตัวเองฟาดเขาที่ศีรษะ ประมุขนิกายจื่อเซียวเต็มไปด้วยความหดหู่ ก่อนที่จะพยายามพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นอีก.

"ปัง!"

หอกยาวได้ร่วงหล่นลงมา ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันล่วงใส่ศีรษะของประมขุจื่อเซียว.

ประมุขนิกายจื่อเซียวแทบระเบิดความโกรธออกมา

บังเอิญเกินไปแล้ว แปลกเกินไปแล้ว! มันลอยโด่งออกไปด้วยแรงระเบิดมันจะร่วงหล่นลงมาด้วยความบังเอิญขนาดนี้เลยรึ? ร่วงหล่นใส่ศีรษะของเขาทั้งสองอันเลยรึ?

ประมุขนิกายจื่อเซียวที่ยื่นมือออกไปเก็บสมบัติทั้งสอง เพื่อที่จะออกไปจากหลุมขนาดใหญ่แห่งนี้.

ในเวลานั้น ประมุขนิกายถึงกับขนลุกขึ้นมาทันที เส้นผมของเขาที่ลุกไหม้ ระเบิดออกมาเผาไปทั่วร่าง เสื้อผ้าของเขาทั้งหมดเองก็ลุกไหม้ไปด้วยเปลวเพลิง ทั่วร่างกายที่กลายเป็นก้อนถ่านในทันที เขาที่ถือหอกและโล่เอาไว้.

เกิดความเศร้าซึมอย่างที่สุด ในเวลานี้เขาพบว่าสัมผัสเทวะของเขาไม่สามารถเชื่อมต่อของวิเศษทั้งสองได้แล้ว มันได้ตัดขาดจากเขาหลังจากเกิดระเบิดครั้งใหญ่ กล่าวอีกอย่างหนึ่งเขาต้องหลอมประสานใหม่อีกครั้ง ไม่เช่นนั้นจะไม่สามารถเก็บเข้าไปในร่างกายได้.

นี่ยังไม่ใช่เรื่องที่เศร้าที่สุด ที่น่าเสียใจที่สุดคือทั้งสองที่เป็นอุปกรณ์เซียนโบราณ จิตวิญญาณเทียมนั้นได้ระเบิดไปเรียบร้อยแล้ว จำเป็นต้องค้นหาจิตวิญญาณเทียมใหม่อีกครั้ง ไม่เช่นนั้นก็ไม่สามารถหลอมประสานและใช้ของวิเศษทั้งสองนี้ได้อีก.

ไม่สามารถเก็บเข้ามาในร่างกาย แต่เก็บเอาไว้ในกำลังเก็บของได้อย่างงั้นรึ? ทว่าบนกำไลเก็บของในเวลานี้ ปรากฎสามรอยแยกขนาดใหญ่ กำลังจะพังทลายแตกสลายไปในไม่ช้า.

ประมุขนิกายจื่อเซียวทำได้แค่ถือของวิเศษทั้งสองเอาไว้ ขณะที่จดจ้องมองไปยังจงซาน.

สายตาของทุกคนที่จดจ้องมองไปยังประมุขนิกายจื่อเซียวที่ได้พบกับโชคร้ายไม่หยุด อย่างไรก็ตามไม่รู้ว่าโชคร้ายนี้เกี่ยวข้องกับจงซานหรือไม่?

ประมุขนิกายจื่อเซียวที่อยู่ในสภาพอ่อนแอ จดจ้องมองจงซานด้วยท่าทางหวาดหวั่น.

หลันเติ้งและมังกรเหลืองเองก็จ้องมองไปยังจงซานเช่นกัน.

ในเวลาเดียวกัน ทั้งสองรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาทันที.

ซือหม่าหยวนที่อยู่ในมังกรเหลือง พบว่าการควบคุมมังกรเหลืองของเขาเริ่มไม่เสถียร ราวกับว่ามังกรเหลืองกำลังพังทลายลง.

ไม่มีทาง? หัวใจของซือหม่าหยวนที่เต้นไปมาอย่างบ้าคลั่ง! หากว่ามังกรเหลืองล่มสลาย เขาไม่พบกับสภาพอเนจอนาถหรอกรึ? เตาฟ้าดินก็ไม่สามารถคว้ามาได้!

ส่วนหลั่นเติ้งเวลานี้รู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาเช่นเดียวกัน.

หลั่นเติ้งพบว่าเขตแดนพลังฝึกตนของตัวเองนั้นยังไม่เสถียร เขาที่เพิ่งก้าวผ่านไปยังระดับเซียนบรรพชน จำเป็นต้องใช้เวลาทำให้มันมั่นคง ทว่าหลั่นเติ้งนั้นไม่มีเวลาทำเช่นนั้น ทำให้เขาใช้พลังดังกล่าวออกมาไม่หยุด ทำให้เขตแดนบรรพชนนั้นยังไม่มั่นคง.

หลั่นเติ้งที่รู้ความไม่มั่นคงนั้นรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ .

"ไม่เพียงไม่เสถียร? มันยังทำให้เขาลดระดับลงมายังอาณาเขตเซียนโบราณ?”

มีความเป็นไปได้สูง เพียงแค่คิดหัวใจของหลั่นเติ้งถึงกับเต้นไปมา เขาที่ก้าวไปถึงระดับเซียนบรรพชน ทว่ากลับเคลื่อนย้ายวิถีสวรรค์ ด้วยพลังไม่เสถียร ทำให้พลังเขาเสียหายรึ?

จริงอยู่ว่ามันอาจจะไม่เสถียร หากแต่มันลดระดับลงได้อย่างไร? เป็นไปไม่ได้ ไม่!

หัวใจของหลั่นเติ้งที่โอดครวญออกมา เขาที่ปรากฎความหวาดกลัวอย่างที่สุด.

ทำไมพลังฝึกตนของเขาไม่เสถียรล่ะ? ไม่ เป็นจงซานอย่างงั้นรึ?

พริบตาเดียว หลั่นเติ้งก็จ้องมองไปยังจงซานในทันที ซือหม่าหยวนเองก็เช่นกัน แสงสีน้ำเงินของจงซาน?

เนตรนิมิตร้าย แสงสีน้ำเงินที่ปกคลุมพวกเขา ทำให้พวกเขาพบกับความโชคร้าย ทำให้ยอดฝีมือทั้งสามต้องประสบความโชคร้าย ความโชคดีที่หนีหายดึงแต่ความโชคร้ายเข้ามาหา.

หลั่นเติ้งรู้สึกไม่ดีมากขึ้นเรื่อย ๆ  ซือหม่าหยวนเองก็เช่นกัน ประมุขนิกายจื่อเซียว ร่างกายของเขาที่ไหม้ดำไปทั่วร่าง ประสบกับความโชคร้ายมากมายโดยที่ค้นหาสาเหตุไม่ได้.

สายตาของคนทั้งสามคนจดจ้องมองไปยังจงซาน แววตาที่เต็มไปด้วยความหวั่นเกรง ร้ายกาจเกินไปแล้ว.

มารดาเถอะเขามีเพียงแค่เซียนสวรรค์? อสุรกายชัด ๆ !

จงซานจะรอดไม่ได้ ในเวลานี้ คนทั้งสามที่ราวกับว่าตกลงพร้อมใจกัน จะต้องสังหารจงซานในทันที ในเวลานี้พวกเขายังได้รับบาดเจ็บไม่น้อย หากปล่อยไปในวันครั้งหน้า จงซานจะต้องจัดการพวกเขาแน่ ผลกระทบที่จะเกิดขึ้นนั้นร้ายแรงมาก!

"โฮก!" "ย๊าก!" "ไป!"

ยอดฝีมือทั้งสามที่เตรียมลงมือพร้อมกัน.

มังกรเหลืองที่เตรียมใช้กงเล็บ หลั่นเติ้งเตรียมใช้ลำแสงสีแดง ประมุขนิกายจื่อเซียวเตรียมพุ่งหอกยาวออกไป.

ทว่ามังกรเหลืองขณะที่จะปล่อยกงเล็บออกไป ก็รับรู้ราวกับอะไรบางอย่างดึงร่างเอาไว้ ร่างกายที่ไม่สามารถควบคุมได้ สั่นไหวไปมา.

"ตูมมมม ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~!”

ขณะที่ยอดฝีมือทั้งสามจะโจมตี กลับโชคร้ายการโจมตีระเบิดออกมาก่อน พร้อมกับสะท้อนกลับใส่ตัวเอง.

หอกประมุขนิกายจื่อเซียวถึงกับหักเป็นสองท่อน หลั่นเติ้งและมังกรเหลือง ร่างกายที่สั่นเทือนไปมาในทันที.

หลั่นเติ้งที่เต็มไปด้วยความห่อเหี่ยว พลังฝึกตนของเขาไม่เสถียรเลย ส่วนซือหม่าหยวนตอนนี้พบกว่าเขาไม่สามารถควบคุมมังกรเหลืองได้มันพร้อมที่จะพังลงได้ทุกเวลา ทำให้เขาไม่กล้าขยับอีกต่อไป ตอนนี้จำเป็นต้องดูดซับหมอกสีเหลืองเข้ามาในร่างกายอย่างรวดเร็วประมุขนิกายจื่อเซียวที่เป็นต้นเหตุร่างกายระเบิดถึงกับลอยปลิวออกไปไกลทีเดียว ทำให้หมอกสีเหลืองฟุ้งกระจายซือหม่าหยวนที่ไม่สามารถดูดซับหมอกสีเหลืองได้อย่างมีประสิทธิภาพ.

หลั่นเติ้งที่เต็มไปด้วยความเศร้าเป็นอย่างมาก เขาต้องกำจัดจงซานในทันที กลับถูกรบกวน ถึงพลังสะท้อนกลับจากมังกรเหลืองและประมุขนิกายจื่อเซียว จนพลังฝึกตนของเขาส่ายไปมาไม่มั่นคง.

"พวกเจ้าหยุด ข้าจะลงมือสังหารจงซานคนเดียวเอง!"หลั่นเติ้งแทบร้องออกมาโดยที่ไม่มีน้ำตา เขาไม่สามารถยอมรับได้เลย เวลานี้พลังฝึกตนของเขากำลังจะลดระดับลงไปอยู่ในอาณาเขตเซียนโบราณในไม่ช้านี้แล้ว.