Chapter 937 เทือกเขาชิงชิวโบราณ

"เซิ่งหวังไท่ชู เตาฟ้าดินด้านหลังจากนั้นมีวาสนากับข้า อย่าได้ขัดขืน!"อรหันต์หลั่นเติ้งที่กล่าวออกมาในทันที.

เหล่าผู้ฝึกตนมากมายต่างก็กล่าวเหยียดหยันในใจ กล่าวได้อย่างไรว่ามีวาสนากับตัวเอง?คิดจะครอบครองคนเดียวรึ? ไม่มีใครคาดคิดว่าอรหันต์โบราณหลั่นเติ้งจะหน้าหนาขนาดนี้.

เซิ่งหวังไท่ชูที่จ้องมองไปยังอรหันต์โบราณหลั่นเติ้ง ส่ายหน้าไปมา " 24 ไข่มุกติงไห่มีวาสนากับราชวงศ์ของพวกเรา เจ้าจงส่งมอบมันมาซะ."

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ..................!”

เสียงหัวเราะมากมายจากกลุ่มผู้ฝึกตนที่ดังขึ้นในทันที.

หลั่นเติ้งไม่ได้รู้สึกอับอายแต่อย่างใดยังคงเผยยิ้ม "เพียงแค่สามัญชนจะเข้าใจและมองเห็นความจริงได้อย่างไร เมื่อถึงเวลาจะเข้าใจทุกอย่างเอง เตาฟ้าดินนั้นมีชะตากับข้า วันนี้หลั่นเติ้งจะต้องนำมันมาให้ได้ หวังว่าเซิ่งหวังไท่ชูจะไม่แสวงหาภัยพิบัติให้กับตัวเอง หลั่นเติ้งไม่ต้องการให้ศาลเทพไท่ชูล่มสลาย!"

ผู้คนมากมายถึงกับพูดไม่ออก คนผู้นี้หน้าหนาเกินจะกล่าว.

"เซิ่งหวัง ข้าเอง!"ปรมาจารย์หมากซือเหม่ยกล่าว.

"อืม!"เซิ่งหวังไท่ชูพยักหน้ารับ.

ปรมาจารย์หมากซือเหม่ยที่ก้าวขึ้นไป เหล่าผู้ฝึกตนมากมายที่เปิดทางให้กับเขา.

"สหายเต๋า เชิญ!"หลั่นเติ้งที่กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม.

หลั่นเติ้งเต็มไปด้วยความสุขุม ราวกับว่าเขาสามารถควบคุมสถานการณ์เอาไว้ทั้งหมด.

ปรมาจารย์หมากซือเหม่ยพยักหน้า ก่อนที่จะยื่นมือออกมา นิ้วที่ชี้ไปบนอากาศก่อนที่จะปรากฎกระดานหมากขึ้น และปรากฎหมากหลายสิบที่วางเรียงรายอยู่.

บนอากาศที่ว่างเปล่านั้น ห้วงอากาศที่บิดเบี้ยวไปมา พร้อมกับเผยกลิ่นอายที่หนักหน่วงทรงพลังออกมา.

"หมากลวงสวรรค์?"จงซานที่จดจำได้.

หมากลวงสวรรค์ ทุกคนที่ขมวดคิ้วไปมา เพราะว่าทุกคนรับรู้ดีถึงพลังของมัน ปรมาจารย์หมากอันดับหนึ่งของอาณาเขตเฟิงจง ควรค่าต่อชื่อเสียงนี้อย่างแน่นอน.

หลั่นเติ้งที่เห็นภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ใบหน้าที่เปลี่ยนเป็นซับซ้อนในทันที.

"ซูต้าจี้รึ?"หลั่นเติ้งที่เอ่ยออกมาด้วยความประหลาดใจ.

"เปรี้ยง ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~!”

ห้วงอากาศที่สั่นไหว จากท้องฟ้าที่ไกลออกไปปรากฎบอลสายฟ้าสีทอง ปกคลุมหลั่นเติ้งและปรมาจารย์หมากซือเหม่ยเอาไว้.

บอลสายฟ้าขนาดใหญ่ เต็มไปด้วยสายฟ้าที่แตกกระเซ็น พุ่งกระจายไปทุกทิศทาง แม้แต่ภูเขาที่อยู่รอบ ๆ ยังระเบิดพังทลายกลายเป็นเศษซากในทันที.

เหล่าผู้ฝึกตนที่อยู่รอบ ๆ ถึงกับถอยออกไปอีกครั้ง กับพลังที่น่าเกรงขามนี้ สร้างตื่นตกใจกับผู้คนพบเห็นเป็นอย่างมาก.

"ปรมาจารย์หมากซือเหม่ยร้ายกาจจริง ๆ ! โลกเขตแดนแห่งหมาก นับว่ายอดเยี่ยม เหลือเชื่อจริง ๆ !"ที่ไกลออกไปผู้คนต่างก็อุทานออกมา.

"อรหันต์โบราณหลั่นเติ้งเองก็ไม่ได้อ่อนแอ ข้าได้ยินมาว่าเขาจุติใหม่ถึงสามครั้ง เป็นเซียนโบราณขั้นปลาย ข้าคิดว่าปรมารจารย์หมากซือเม่ยจะถูกจัดการตอนใหน!"

"หลั่นเติ้งก่อนหน้านี้เขาได้เอ่ยถึงซูต้าจี้อย่างงั้นรึ? ข้าคิดว่าโลกเขตแดนแห่งหมากนี้ลึกลับ และยังมีอำนาจของเผ่าจิ้งจอกรุ่นแรกที่เฉลียวฉลาดที่สุดอีกด้วย เรื่องนี้ยังตัดสินไม่ได้."

"หวังว่าปรมาจารย์หมากซือเหม่ยจะชนะ!"

..............................

..................

......

ผู้คนมากมายต่างก็ปรึกษาพูดคุยกันไปต่าง ๆ นานา  หลั่นเติ้งที่หน้าหนาเป็นอย่างมาก ทำให้ผู้คนมากมายรู้สึกไม่ดีกับเขา ส่วนมากจึงแอบลุ้นให้ปรมาจารย์หมากซือเหม่ยได้รับชัยชนะ.

จงซานที่ขมวดคิ้วไปมา จดจ้องมองไปยังโลกเขตแดนแห่งหมากที่ดูแปลกประหลาด ปรมาจารย์หมากซือเหม่ยที่ไม่ได้เข้าใจกลหมากอย่างลึกซึ้ง ทำให้ตอนนี้ได้อาศัยกลิ่นอายของซูต้าจี้.

ไม่มีใครกล้าขยับ การต่อสู้ในครั้งนี้ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม ภายในสายฟ้าสีทองที่หนักหน่วงบ้าคลั่งรุนแรง ส่องประกายไม่หยุด อำนาจของเซียนโบราณที่ยากจะคาดการณ์.

"เปรี้ยง ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~!”

สายฟ้ามากมายนับไม่ถ้วนที่ระเบิดออกมาเสียงดังสนั่น ประกายแสงที่ส่องประกายอาบไปทั่วทุกสารทิศ เหล่าผู้ฝึกตนมากมายที่เต็มไปด้วยความระมัดระวัง หลาย ๆ คนที่ถอยห่างออกไปอีกครั้งแล้ว.

การต่อสู้จบลงแล้ว ปรมาจารย์หมากซือเหม่ยที่บินกลับยังตำแหน่งเดิม ที่มุมปากนั้นมีโลหิตไหลออกมา ถึงแม้ว่าจะใช้หมากลวงสวรรค์แล้ว ปรมาจารย์หมากซือเหม่ยก็ไม่สามารถจัดการอรหันต์โบราณหลั่นเติ้งได้.

อรหันต์โบราณหลั่นเติ้งที่ถือตะเกียงน้ำมันอยู่ เปลวเพลิงเล็ก ๆ ที่กำลังลุกไหม ส่งประกายแสงเรื่อ ๆ ออกมา.

อย่างไรก็ตาม จีวรทั่วร่างของเขาที่ฉีกขาดไปทั่วร่าง เห็นชัดเจนว่าหมากลวงสวรรค์เองก็ทรงพลังเป็นอย่างมาก.

"อำนาจของซูต้าจี้อย่างงั้นรึ? ในอดีตซูต้าจี้ถึงกับสามารถพยากรณ์ปราชญ์เทพได้ ความแข็งแกร่งน่าเกรงขาม บางทีหากว่านางมาที่นี่ ข้าคงไม่สามารถแม้แต่แตะต้องได้ ทว่าเจ้าน่ะไม่ใช่ซูต้าจี้ ไม่มีทางที่จะทรงพลังเช่นนั้นได้!"อรหันต์โบราณหลั่นเติ้งที่ส่ายหน้าไปมา.

"เซิ่งหวัง ผู้น้อยทำให้ผิดหวังนัก!"ปรมาจารย์หมากซือเหม่ยเอ่ยออกมาด้วยความเศร้าใจ.

เซิ่งหวังไท่ชูที่จ้องมองไปยังปรมาจารย์หมากซือเหม่ยและถอนหายใจออกมาเบา ๆ  "เจ้าได้รับบาดเจ็บ ข้ามีเรื่องอื่นให้เจ้าช่วย!"

"ครับ!"

"นำซูอาโฝ ออกไปจากโลกนวีหวาซะ!"เซิ่งหวังไท่ชูกล่าว.

"เซิ่งหวัง? เรื่องนี้?"ปรมาจารย์หมากซือเหม่ยที่ดวงตาเบิกกว้างกลมโต.

"ชิงชิวไม่เหมือนเดิมเช่นในอดีต ข้าไม่ต้องการสูญเสียเผ่าจิ้งจอกระดับเซียนโบราณไป!"เซิ่งหวังไท่ชูเอ่ยออกมาทันที.

ใบหน้าของปรมาจารย์หมากซือเหม่ยที่สั่นไหวไปมา ทว่าท้ายที่สุดก็พยักหน้ารับ "รับทราบ!"

"กงจูจิวเหว่ยล่ะ?"ปรมาจารย์หมากซือเหม่ยเอ่ยออกมาในทันที.

ต้องไม่ลืมว่า กงจูจิวเหว่ยนั้นมีความสำคัญต่อเผ่าจิ้งจอกมา.

"นางจะอยู่ที่นี่!"เซิ่งหวังไท่ชูเอ่ย.

"ข้าจะอยู่ที่นี่!"กงจูจิวเหว่ยที่กล่าวออกมาในทันทีเช่นกัน.

ใบหน้าท่าทางของปรมาจารย์หมากซือเหม่ยที่เผยท่าทางประหลาดใจ ท้ายที่สุดก็พยักหน้ารับ.

ปรมาจารย์หมากซือเหม่ยที่สะบัดมือ พร้อมกับนำซูอาโฝจากไป เกี่ยวกับการจากไปของพวกเขา ไม่มีใครออกมาขวางอย่างแน่นอน ต้องไม่ลืมว่าสิ่งที่พวกเขาต้องการนั้นคือสิ่งที่อยู่บนภูเขาต่างหาก.

ซือหม่าหยวนที่อยู่ข้าง ๆ มองไปยังปรมาจารย์หมากซือเหม่ยที่จากไป ใบหน้าที่เผยท่าทางกระวนกระวายใจ ซือหม่าหยวนต้องการตะโกนออกไปดัง ๆ เช่นกัน ข้าบาดเจ็บเหมือนกัน ทำไมไม่ให้ข้าจากไปล่ะ?.

เซียนโบราณหลั่นเติ้งที่จ้องมองไปยังคนทั้งสี่.

ซือหม่าหยวน เซิ่งหวังไท่ชู กงจูจิวเหว่ยและจงซาน!

คนทั้งสี่ คิดว่าจะสามารถป้องกันยอดฝีมือมากมายได้อย่างงั้นรึ?

"เซิ่งหวังจง!"เซิ่งหวังไท่ชูที่เอ่ยออกมาในทันที.

"อืม!"จงซานพยักหน้ารับ.

"ข้าต้องการออกไปต่อสู้ รบกวนเจ้าดูแลเตาฟ้าดิน!คงไม่รบกวนเกินไป!"เซิ่งหวังไท่ชูกล่าว.

"โปรดวางใจ มีข้าอยู่ ก่อนที่เจ้าจะกลับมา ไม่มีใครเข้าใกล้ได้ในระยะสิบจั้ง!"จงซานพยักหน้ารับ.

เหล่าเซียนโบราณกลายคนที่เผยท่าทางเหยียดหยันดูแคลน ทว่าก็มีบางคนที่เคยได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสองเดือนที่แล้ว จงซานสังหารคนไปมากมาย สังหารเซิ่งหวังไท่อี้ สังหารเหยี่ยนฮุย! ความแข็งแกร่งของจงซานนั้นลึกล้ำเป็นอย่างมาก.

ใบหน้าของซือหม่าหยวนที่เผยแววตาเกลียดชังจงซาน คาดไม่ถึงเลยว่าเซิ่งหวังไท่ชูจะเชื่อใจให้คนนอกดูแลเตาฟ้าดิน.

กล่าวเสร็จ เซิ่งหวังไท่ชูที่ก้าวบินออกไป.

"เซิ่งหวังไท่ชู?"หลั่นเติ้งที่เผยยิ้มเล็กน้อย ใบหน้ายังคงเต็มไปด้วยความสุขุม.

"หลั่นเติ้ง เจ้าคือผู้เคยเข้าร่วมสงครามเทพ เป็นตัวตนในตำนานของยุคโบราณ หากแต่ไม่รู้ว่าชิงชิวของข้าไปล่วงเกินอะไรเจ้ากัน?"เซิ่งหวังไท่ชูเอ่ยออกมาเบา ๆ .

กับคำพูดของเซิ่งหวังไท่ชู หลั่นเติ้งที่เผยยิ้มอย่างใจเย็น ราวกับว่ากำลังคิดอะไรบางอย่าง แววตาที่เผยมืดครึ้มเย็นชาออกมาด้วยเช่นกัน.

"ข้าได้ยินตำนานเล่าขายมาเช่นกัน ชิงชิวก็เป็นแค่เพียงชิงชิว เป็นเนินเขาลูกหนึ่ง ชิงชิวที่ทรงพลังแข็งแกร่งในอดีตนั้นได้ล่มสลายไปแล้ว! ด้วยภัยแผ่นดินเลื่อนทำให้กลายเป็นแค่เนินเขาธรรมดาเท่านั้น!"หลั่นเติ้งกล่าวออกมาอย่างเคร่งขรึม.

"ขอบคุณที่ยังจดจำเทือกเขาชิงชิวได้ เทือกเขาชิงชิวนั้นล่มสลายไปแล้วเหลือเพียงแค่เนินชิงชิว ทว่าสักวันหนึ่ง เทือกเขาชิงชิวจะหลอมตัวสร้างขึ้นมาใหม่ กำเนิดเทือกเขาชิงชิวโบราณที่น่าเกรงขามสั่นสะเทือนไปทั่วสวรรค์ อีกไม่นานนี้อย่างแน่นอน นิกายหลั่นเติ้งโปรดจำไว้ให้ดี เรื่องในวันนี้ข้าจะต้องตอบแทนเจ้าอย่างสาสมแน่!"เซิ่งหวังไท่ชูที่กล่าวออกมาด้วยความเย็นชา.

หลั่นเติ้งที่เปลี่ยนเป็นเงียบงัน ราวกับว่าได้รับผลกระทบด้วยเช่นกัน.

ทว่าผู้ฝึกตนที่อยู่รอบ ๆ ต่างก็แสดงท่าทางสงสัย แม้แต่เหล่าเซียนโบราณบางคนก็กลายเป็นงงงวยเช่นกัน เทือกเขาชิงชิวโบราณ? มันคือสิ่งใดกัน? เนินเขาชิงชิวล่ะ? เทือกเขาชิงชิวกลายเป็นเนินเขาชิงชิวรึ? เรื่องนี้ไม่เคยได้ยินมาก่อนแต่อย่างใด.

หลั่นเติ้งที่สูดหายใจลึกก่อนที่จะส่ายหน้าไปมา "เทือกเขาชิงชิวโบราณนั้นกลายเป็นอดีตไปแล้ว อดีตไม่มีทางกลับมา มันเป็นเพียงแค่ตำนานเท่านั้น!"

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ตำนานอย่างงั้นรึ? เจ้าน่าจะเข้าใจได้มากที่สุดกว่าใครคนใหน ๆ  ทำไมในอดีตเหล่าปราชญ์เทพถึงได้ใส่ใจกังวลกับเผ่าจิ้งจอก ชิ ตอนนี้เร่งรีบถอยไปซะ แล้วข้าจะไม่ถือสาหาความ ทว่าหากเจ้ายังคงงมงายอยู่อีกล่ะก็ ความแค้นในครั้งนี้ ข้าจะจดจำไว้จนกว่าเทือกเขาชิงชิวจะกลับมา!"เซิ่งหวังไท่ชูที่กล่าวออกมาด้วยความดุร้าย.

เหล่าผู้ฝึกตนมากมายต่างก็จ้องมองไปยังเซิ่งหวังไท่ชูด้วยความประหลาดใจ เซิ่งหวังไท่ชูช่างอหังการนัก เจ้าคิดว่าอรหันต์โบราณหลั่นเติ้งโง่อย่างงั้นรึ? เขาเป็นคนที่เข้าใจที่สุดรึ? เหล่าเซียนโบราณคนอื่น ๆ ไม่เข้าใจเลย ชิงชิว? มันคืออะไร?แม้แต่กลุ่มปราชญ์เทพยังสนใจอย่างงันรึ?

ใช่ ในอดีตเหนียงเหนียงนวีหวาใส่ใจเผ่าจิ้งจอกเป็นอย่างมาก เกี่ยวกับ..............

หลั่นเติ้งที่ส่ายหน้าไปมาและกล่าวออกมาว่า "อย่านำเรื่องที่เจ้ายังไม่รู้มาข่มขู่ข้า? เจ้าไม่คู่ควร ลงมือ ข้าจะให้เจ้าลงมือก่อนสามกระบวนท่า!"

ให้ลงมือก่อนสามกระบวนท่าอย่างงั้นรึ?

ในเวลานี้ ทุกคนต่างก็ตระหนักได้ว่าชิงชิวโบราณคงจะไม่ธรรมดาซะแล้ว ถึงกับทำให้อรหันต์โบราณหลั่นเติ้งจริงจัง ถึงกับบอกว่าจะให้ลงมือก่อนสามกระบวนท่าอย่างงั้นรึ? ไม่รู้ว่าหลั่นเติ้งคิดอะไร? คิดจะหาเรื่องให้ตัวเองอย่างงั้นรึ?

เซิ่งหวังไท่ชูพยักหน้า เห็นได้ชัดเจนว่าเซิ่งหวังไม่ชูไม่คิดที่จะใช้ชิงชิวโบราณมาข่มขู่หลั่นเติ้งอีกแล้ว ทว่ากับความได้เปรียบนี้ แน่นอนว่าจะต้องรับมาอยู่แล้ว.

เซิ่งหวังไท่ชูที่ยื่นฝ่ามือขวาออกไป สร้างบอลสีน้ำเงินออกมา บอลสีน้ำเงินที่หมุนวนโคจรกลายเป็นพายะทอนาโดขึ้น อากาศรอบ ๆ กลายเป็นสนามพลังวายุขึ้นที่ฝ่ามือของเซิ่งหวังชู.

จากนั้นเซิ่งหวังไท่ชูที่ยื่นนิ้วชี้ตรงไปยังอรหันต์โบราณหลั่นเติ้ง.

ทันใดนั้น แสงสีน้ำเงินเข้มที่ส่องประกายออกมาจากนิ้วของเซิ่งหวังไท่ชู พุ่งตรงไปยังอรหันต์โบราณหลั่นเติ้ง.

ใบหน้าของหลั่นเติ้งเปลี่ยนเป็นซับซ้อน ตะเกียงทองแดงในมือของเขาที่ขยับ ก่อนที่จะปรากฎวงแหวนนับร้อยวงเกิดขึ้นกลายเป็นโล่ป้องกันขึ้นมาในทันที.

"ตูมมม ~~~~~~~~~~~~~~~~!”

เกิดระเบิดดั่งสนั่น เกาะร้อยชั้นที่ระเบิดออกมาเสียงดัง แสงสีน้ำเงินที่กระแทกเข้าไปยังตะเกียงทองแดง เกิดเป็นรอยแยกออกมา อำนาจฟ้าดินที่รอยแยกรั่วออกมาทันที.

แสงสว่างที่เจิดจ้าเทออกมา ทำให้ผู้ฝึกตนบางคนตาบอดไปในทันที.

เพียงแค่กระบวนท่าเดียว หลั่นเติ้งก็หลั่งเหงื่อที่เย็นเยือบออกมา ตะเกียงน้ำมันในมือของเขากลายเป็นหลุม เห็นชัดเจนว่าการโจมตีของแสงสีน้ำเงินนั้นทรงพลังเป็นอย่างมาก.

"ดัชนีสวรรค์นิรันดร์! ดัชนีสวรรค์นิรันดร์เผ่าจิ้งจอกร้ายกาจจริง ๆ  ช่างน่าเสียดายที่เจ้ามีระดับเซียนโบราณเท่านั้น!"หลั่นเติ้งที่เผยท่าทางหวั่นเกรง.

"ตะเกียงสามโบราณ ก็ร้ายกาจจริง ๆ !"เซิ่งหวังไท่ชูที่พยักหน้ารับ.

ระหว่างที่กล่าวนั้น เซิ่งหวังไท่ชูที่แสดงกระบวนท่าที่สองในทันที ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ใช้ของวิเศษแต่อย่างใด มือขวาที่ยื่นออกไป เหมือนกับตัดผ่านลงไปบนอากาศ เหมือนกับดาบทั่วไป.

บนอากาศปรากฎแสงสีเงินของดวงจันทราในทันที นี่ไม่ใช่ดวงจันทร์ ทว่ามันคือการใช้ประโยชน์จากการสั่นสะเทือนของห้วงมิติ เป็นวิชาที่ร้ายกาจเป็นอย่างมาก.

"จันทราเงินเชือดเฉือน? ไม่ใช่ว่านี่คือความลับของเทือกเขาชิงชิวโบราณหรอกรึ? ไม่ใช่ว่าเผ่าจิ้งจอกนั้นพ่ายแพ้หายไปแล้วหรอกรึ? เจ้ามีมันได้อย่างไร? ใครส่งต่อให้กับเจ้า?"หลั่นเติ้งที่เอ่ยออกมาด้วยความประหลาดใจ.

ในเวลาเดียวกันตะเกียงน้ำมันที่ขยายออกมาเป็นร้อยเท่า พร้อมกับพุ่งออกไปรับการโจมตีฝ่ายตรงข้าม.

"ตูมมมม~~~~~~~~~~~~~~~~~~!”

เกิดระเบิดดังสนั่น ห้วงมิติที่สั่นเป็นระลอกคลื่น ทำให้เกิดพลังทำลายล้างที่รุนแรง แม้แต่ผู้ฝึกตนมากมายที่อยู่ไกลออกไปยังได้รับผลกระทบ พวกเขาที่หวาดผวาหวาดกลัวเป็นอย่างมาก นี่วิชาลับอะไร? มันผิดปรกติเกินไปแล้ว?

รูที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้สามารถที่จะฟื้นฟูกลับมาได้ ตะเกียงน้ำมันในมือของหลั่นเติ้งนั้นมีชื่อเสียงเป็นอย่างมาก ทว่าในเวลานี้คาดไม่ถึงมันถูกแยกเป็นสองท่อน เปลวเพลิงที่อยู่ด้านในถูกตัดออกเป็นสองซีก ก่อนที่จะสลายหายไป ดูเหมือนว่ามันจะใช้ประโยชน์ไม่ได้อีกแล้ว.