Chapter 934 ซือหม่าจงเหิงน้ำตาตกใน.

จงซานที่ใช้เทพอสูรสังหารเซียนโบราณเหยี่ยนฮุย และสังหารเซียนโบราณไท่อี้ ตลอดจนศิษย์นิกายหงหรูไปหลายพันคน หลังจากนั้นทั่วทั้งโลกนวีหวาก็ปรากฎข่าวดังกล่าวกระจายไปทั่ว.

กับพลังที่แข็งแกร่งของจงซานที่ได้แสดงออกมานั้น มีผู้คนมากมายที่ไม่อยากเชื่อแม้แต่น้อย เป็นเรื่องที่เกินจริงไปหรือไม่ พวกเขาได้ยินมาว่าจงซานไม่ใช่แค่มีระดับเซียนสวรรค์เองหรอกรึ? กับเวลาไม่ถึงชั่วน้ำเดือดก็สังหารสองเซียนโบราณสองคนได้อย่างงั้นรึ?

แน่นอนว่าเกี่ยวกับความน่าเกรงขามของจงซานผู้คนมากมายก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก ในเวลานี้ การค้นหน้าสมบัติที่หายไปของนวีหวาคือสิ่งสำคัญที่สุด.

จงซานที่นำทางซูอาโฝและกงจูจิวเหว่ยไปรอบ ๆ โลกนวีหวา นับตั้งแต่เข้ามาแล้ว จงซานที่ราวกับขี่ม้าชมสวน เข้าใจภูมิประเทศรอบ ๆ ได้อย่างผิวเผินเท่านั้น.

โลกนวีหวานั้นใหญ่โตมโหฬาร ควรค่าแล้วที่เป็นฝีมือของปราชญ์เทพ สองเดือน ตลอดสองเดือนมานี้เขาที่ตรวจสอบสภาพภูมิประเทศรอบ ๆ อย่างละเอียด จนท้ายที่สุดก็ไปหยุดยังสถานที่แห่งหนึ่ง.

ภูมิประเทศถูกแยกออกเป็นแปดส่วน บางส่วนเป็นทะเล บางส่วนเป็นทะเลสาบ บางส่วนเป็นดงสายฟ้าที่ฟาดลงมาไม่หยุด บางส่วนเป็นสนามวายุที่พัดหนักหน่วงรุนแรง.

"ปากั้ว?"จงซานที่ขมวดคิ้วไปมาเล็กน้อย.

{***แผนผังแปดทิศ หรือ ปากั้ว (八卦) เป็นสัญลักษณ์แห่งฟ้าและดินที่สามารถทำนายและหยั่งรู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างฟ้า ดิน และมนุษย์ กำเนิดของสัญลักษณ์ปากั้วนี้ กล่าวกันว่า ลวดลายที่เกิดขึ้นมาจาการสังเกตกระดองเต่วิเศษ ประกอบด้ยทิศทั้งแปดและธาตุทั้งห้า. }

ภายในโลกเขตแดนแห่งนี้ เหมือนกับปากั้วขนาดใหญ่ ทำให้จงซานต้องขมวดคิ้วไปมา.

"จงซาน!"ทันใดนั้นกงจูจิวเหว่ยที่เอ่ยออกมาในทันที.

"มีปัญหาอะไรอย่างงั้นรึ?"จงซานที่เผยท่าทางสงสัย.

"อีกฝั่งเซิ่งหวัง พบกับปัญหา เจ้าช่วย............!"ใบหน้าของกงจูจิวเหว่ยที่เผยท่าทางกระตือรือร้น.

"พบปัญหา? เจ้ารู้ได้อย่างไร?"ซูอาโฝที่กล่าวออกมาด้วยความสงสัยทันที.

"ปัญหาอะไรอย่างงั้นรึ?"จงซานที่สอบถามออกไป.

กงจูจิวเหวิ่ยที่จ้องมองมายังจงซาน ด้วยสายตาไม่แน่ใจและอึมครึม ก่อนที่จะตัดสินใจแน่วแน่และกล่าวออกมาว่า "เซิ่งหวังพบเตาฟ้าดินที่แตกหักเข้า!"

"อะไรกัน? กงจู อย่าได้กล่าวอะไรไร้สาระ ท่านอยู่ที่นี่ จะรู้เรื่องของเซิ่งหวังได้อย่างไร?"ซูอาโฝที่กล่าวออกมาด้วยท่าทางตกใจ.

ทว่ากงจูจิวเหว่ยนั้นไม่ได้ตอบกลับ ทว่ายังคงจ้องมองมายังจงซาน ด้วยใบหน้าท่าทางแน่วแน่.

"นำทาง!"จงซานที่ขมวดคิ้วเล็กน้อย.

"อืม!"กงจูจิวเหว่ยรับคำพร้อมกับบินนำหน้าในทันที.

ซูอาโฝที่เต็มไปด้วยความงงงวย เกิดอะไรขึ้นกัน? ปิศาจน้อยกำลังทำอะไรอีก?

"ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง?" ขณะบินอยู่ จงซานที่สอบถามออกมา.

"เซิ่งหวัง ปรมาจารย์หมากซือเม่ย ซือหม่าหยวนประมุขตระกูลซือหม่า คนทั้งสามอยู่ในพื้นที่ปลอดภัย พวกเขาได้พบกับเตาฟ้าดิน มันได้ส่องประกายแสงสว่างจ้าราวกับดวงตะวัน จนกลายเป็นจุดสังเกตต่อผู้คนมากมาย เวลานี้พวกเขากำลังมุ่งตรงไปยังพื้นที่ดังกล่าวแล้ว!"กงจูจิวเหว่ยเอ่ย.

"กงจู ท่านรู้เรื่องได้อย่างไร?"ซูอาโฝถึงกับพูดไม่ออก.

นางกล่าวราวกับเห็นมันด้วยตัวเอง ตลอดสองเดือนมานี้ กงจูและเซิ่งหวังไม่ได้อยู่ด้วยกันเลยไม่ใช่รึ?

ส่วนจงซานเองก็ราวกับรับรู้อะไรบางอย่างเล็กน้อยเช่นกัน ต้องไม่ลืมว่า ตัวเขาเองก็สามารถบอกเกี่ยวกับสถานการณ์ต่าง ๆ ในภพหยินได้อย่างชัดเจนในเวลาเดียวกันเช่นกัน.

"ปลอดภัยอยู่ชั่วคราวอย่างงั้นรึ?"จงซานสอบถามออกไป.

"ปลอดภัยแค่ชั่วคราว ตอนนี้ไม่รู้ว่าใครไล่ตามมาบ้างเตาฟ้าดินนั้นเป็นสมบัติในอดีตของเหนียงเหนียงนวีหวา แม้ว่ามันจะเสียหาย ทว่าก็ยังนับเป็นของวิเศษล้ำค่าของปราชญ์เทพ!"กงจูจิวเหว่ยกล่าว.

ซูอาโฝที่ระงับตัวเองไม่ให้ถามออกไป ยิ่งถามมากเท่าไหร่ กงจูจิวเหว่ยก็ไม่ตอบ เหมือนกับว่าเขาเป็นคนสอดรู้สอดเห็น?

สามคนที่บินด้วยความเร็ว ห้าวันหลังจากนั้น.

"ใกล้ ๆ นี้ อยู่ไม่ไกลแล้ว!"ใบหน้าของกงจูจิวเหว่ยที่เผยท่าทางดีใจขึ้นมา.

"เอ๊ะ? ช้าก่อน!"จงซานที่ขมวดคิ้วไปมา.

"มีอะไรอย่างงั้นรึ?"

จงซานที่จ้องมองไปยังที่ไกลออกไป มีคนกลุ่มหนึ่งที่กำลังสู้กันอยู่ บนพื้นดินนั้นมีศพมากมาย แต่ละศพนั้น เป็นคนของศาลเทพไท่ชู.

"นี่เกิดอะไรขึ้นกัน?"

เห็นเรื่องที่เกิดขึ้น ทั้งสามรับรู้ราวกับว่ามีคนที่ล่วงหน้านำพวกเขามาก่อนและต่อสู้กันขึ้น.

บนสนามต่อสู้ ฝุ่นหินดินทรายที่ฟุ้งไปหมด กลายเป็นควันที่มากมายปกคลุมพื้นที่หนาแน่น เห็นชัดเจนว่าเป็นการต่อสู้ที่รุนแรงเป็นอย่างมาก.

ทว่าในป่าที่อยู่ไม่ไกลออกไป มีหมอกตะคุ่ม ๆ  เหมือนจะเป็นค่ายกลที่ใหญ่โตและแปลกประหลาด.

"ตูมมม~~~~~~~~~~~~~~~~!”

เกิดระเบิดดังสนั่น ทุกสิ่งทุกอย่างปลิวว่อน แม้แต่หมอกยังสลายหายไปเกือบหมด.

"คนของตระกูลซือหม่า? ซือหม่าจงเหิง?"ซูอาโฝที่กล่าวออกมาด้วยความสงสัย.

ที่ใจกลางสนามรบ ซือหม่าจงเหินที่ยืนอยู่บนเทาเทียขนาดร้อยจั้ง ที่หน้าผากหลั่งเหงื่อที่เย็นเยือบออกมา ซึ่งกำลังประจันหน้ากับชายผู้หนึ่งในชุดสีขาว.

ชายในชุดสีขาวเองก็ยืนอยู่บนอสุรกายที่ดูน่าหวาดกลัวแผ่นกลิ่นอายที่ชั่วร้ายออกมาชนาดหนึ่งร้อยจั้งด้วยเช่นกัน.

อสูรร้ายที่น่ากลัวและแปลกประหลาดนั้น มีรูปร่างเหมือนกับสุนัข ทว่าที่หน้าผากของมันนั้นมีดวงตาหนึ่งดวงขนาดใหญ่ ดวงตาที่กลมโตเรียวตั้ง เป็นสีเขียวมรกต ดูไม่ต่างจากดวงตาของปิศาจ ดูท่าทางเฉลียวฉลาดและน่าดึงดูดอีกด้วย.

"นี่มัน? เทพอสูรลำดับที่ 37 ? อสูรย้อนเวลา?"ใบหน้าของกงจูจิวเหว่ยที่กระตุกไปมา.

ที่ไกลออกไปนั้น ชายในชุดสีขาวจดจ้องมองซือหม่าจงเหิงด้วยรอยยิ้มที่ชั่วร้าย.

"เจ้าต้องการทำอะไรกัน? ข้าซือหม่าจงเหิงไปหาเรื่องเจ้าตั้งแต่เมื่อไหร่!"ซือหม่าจงเหิงที่ยืนอยู่บนเทาเทียเอ่ยออกมาด้วยท่าทางหดหู่.

เป็นราวกับหายนะที่พัดผ่านมาอย่างคาดไม่ถึง อสุรกายร้ายที่บุกเข้ามาโจมตีพวกเขาอย่างบ้าคลั่ง ตัวเขาที่ต้านเอาไว้ด้วยกำลังที่หมดที่มีแล้ว ทว่าอสุรกายย้อนเวลานั้นแข็งแกร่งจนเกินไป แม้แต่ค่ายกลที่ผู้ใต้บังคับบัญชาของพวกเขาสร้างเอาไว้ยังถูกทำลายด้วยฝีมือของชายคนดังกล่าว เขาจะต้องรับมือเช่นไร?

"ซือหม่าจงเหิง? ถูกแล้ว เจอเจ้า ก็จะเจอเขาได้!"ชายในชุดสีขาวเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มที่ชั่วร้าย.

"แล้วเจ้ากำลังหาใครกัน?"ซือหม่าจงเหิงที่อัดอั้นพูดไม่ออก.

"ข้ากำลังหาจงซาน!"ชายในชุดสีขาวเอ่ย.

ซือหม่าจงเหิง "@#¥%...... &\;*!”

ซือหม่าจงเหิงที่แทบพ่นระเบิดโลหิตออกมาด้วยความอัดอั้น หาจงซาน? มาทำร้ายข้าเพราะคิดว่าข้าเป็นเพื่อนสนิทของจงซานรึไง?

"จงซานไม่ได้อยู่กับข้าซะหน่อย! เจ้าหาผิดคนแล้ว!"ซือหม่าจงเหิงที่ตะโกนออกมาเสียงดัง.

"ไม่ผิดหรอก อาจารย์ของข้า บรรพชนชราเสวี๋ยเหม่ย ได้พยากรณ์ไว้แล้วไม่ผิดแน่? เขาบอกว่าตราบเท่าที่หาเรื่องเจ้า จงซานก็จะออกมาในทันที!"ชายในชุดสีขาวที่กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม.

"@#¥%...... &\;*!” ซือหม่าจงเหิงรู้สึกราวกับว่าปอดของเขาแทบระเบิดออกมาในทันทีด้วยความโกรธ.

"ดังนั้น เจ้าคงต้องต่อสู้ มันคงจะเจ็บสักเล็กน้อย!"ชายในชุดสีขาวที่เอ่ยออกมาด้วยความมั่นใจ.

"เกินไปแล้ว! มันเกินไปแล้ว!"ซือหม่าจงเหิงที่ตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่ง.

เทาเทียที่กลายเป็นบ้าคลั่ง พุ่งเข้าโจมตีชายในชุดสีขาวในทันที ที่ด้านหลังของซือหม่าจงเหิงมียอดฝีมือของตระกูลซือหม่าอีกแปดคนที่พุ่งตรงเข้าโจมตีชายในชุดขาวเช่นกัน.

ด้วยความโกรธเกรี้ยวจนถึงขีดสุด! ซือหม่าจงเหิงที่ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้แล้ว นอกจากนี้เขายังคาดไม่ถึงเลยว่าหายนะที่เขาได้รับมานี้เป็นเพราะฝ่ายตรงข้ามต้องการหาเรื่องจงซาน.

"ตูมมม ~~~~~~~~~~~~~~~~~~!”

อสูรย้อนเวลาที่อ้าปาก พร้อมกับพ่นกระสุนลมออกไปโจมตีเทาเทียระเบิดเสียงดังสนั่น เทาเทียที่ใหญ่โตถึงกับลอยกระเด็นออกไปไกล.

ในเวลาเดียวกันนี้ซือหม่าจงเหิงที่ชักดาบยักษ์ออกมา พร้อมกับฟันออกไป ปราณกระบี่ที่ใหญ่โตมโหฬารราวกับทางช้างเผือกกลายเป็นริ้วแสงยาวพุ่งตรงไปยังชายในชุดสีขาว.

"ชิ!!"ชายในชุดสีขาวที่เผยรอยยิ้มท่าทางดูแคลน.

ทว่าในเวลานั้น ดวงตาขนาดใหญ่ของอสูรย้อนเวลาก็ขยับไปมา ก่อนที่จะปล่อยแสงสีเขียวออกมาในทันที แสงสีเขียวที่ทำลายปราณดาบให้สลายหายไปในทันที แรงกดดันพลังกดดันที่ยิ่งใหญ่หายไปในทันที.

สิ่งสำคัญที่สุดบนอากาศคนเจ็ดคน ทันใดนั้นถูกแสงสีเขียวปกคลุมไปในทันที.

ทว่าในเวลานี้ จงซานที่นำซูอาโฝและกงจูจิวเหว่ยเข้ามาในบริเวณใกล้เคียง.

กับสิ่งที่พวกเขาเห็นถึงกับตื่นตะหนกตกใจขึ้นมาทันที.

แสงสีเขียวที่อสูรย้อนเวลาปล่อยออกมานั้น น่าหวาดกลัวอย่างที่สุด.

"อ๊ากกกก~~~~~~~~~~~~! ”

ยกเว้นซือหม่าจงเหิงแล้ว คนอื่น ๆ ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดทรมาน ผมของพวกเขาที่กลายเป็นสีขาวโพลนในทันที.

แม้นว่าซือหม่าจงเหิงจะไม่ได้ร้องออกมา ทว่าภายในใจของเขานั้นคำรามเสียงดัง เพราะว่าเขากำลังพบกับเรื่องที่ตื่นตระหนก พลังฝึกตนของเขา กำลังย้อนเวลา.

มหาเซียน!

เซียนสวรรค์!

เซียนปฐพี!

สวรรค์แท้!

ราชันย์แท้!

............

......

ก่อตั้งวิญญาณ!

ซือหม่าจงเหิงที่พบกว่าตัวเองไม่ได้ฝันไป เป็นเรื่องจริง? อสูรย้อนเวลา? เขาได้ยินข่าวลือว่าอสูรตนนี้สามารถโจมตีย้อนเวลาฝ่ายตรงข้ามได้ สามารถที่จะย้อนเวลาพลังฝึกตนได้อย่างงั้นรึ?

มันจะเป็นอย่างนี้ได้อย่างไร?

"อ๊ากกก~~~~~~~~~~~~~~~~~!”

ซือหม่าจงเหิงที่ร้องออกมาด้วยความโศกเศร้า คนแปดคนเวลานี้กลายเป็นปุถุชนไปแล้วด้วยการไหลย้อนของเวลา ทุกคนกลายเป็นคนแก่กันทุกคน สายตาที่ยังคงแข็งก้าวไม่อยากยอมรับเรื่องที่เกิดขึ้น.

"ตูมมมม!"

แสงสีเขียวที่ค่อย ๆ สลายหายไป ซือหม่าจงเหิงกลายเป็นผู้ฝึกตนระดับแกนทอง เขาที่ร่วงหล่นลงบนอากาศ ขณะที่เทาเทียพุ่งเข้ามารับเขาเอาไว้ ส่วนผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาแปดคนร่วงหล่นลงพื้นตกตายไปในทันที.

"เหมือนที่อาจารย์บอกไว้เลย จงซานมาแล้วจริง ๆ !"ชายในชุดสีขาวจ้องมองไปยังทิศทางที่จงซานกำลังเดินทางมา.

ซือหม่าจงเหิงที่นอนหายใจรวยรินบนร่างของเทาเทีย.

"พุ!!"

เขาได้พ่นโลหิตออกมาคำโต นี่ไม่ใช่การบาดเจ็บทางกาย แต่เป็นความอัดอั้นเศร้าใจ กับเรื่องไร้สาระที่เขาต้องเจอ คาดไม่ถึงเลยว่าเขาจะได้รับหายนะเช่นนี้ คาดไม่ถึง คาดไม่ถึงจริง ๆ .

จงซาน? ขอเพียงทำร้ายเจ้าก็จะเจอจงซาน? นี่เจ้าพูดจริงงั้นรึ? มันไม่เกี่ยวกับข้าเลย ผู้ใต้บังคับบัญชาของข้าตายไป พลังฝึกตนของข้าต้องกลับมาอยู่ในระดับแกนทอง.

นี่มันเรื่องอะไรกัน?

ซือหม่าจงเหิงที่ค่อย ๆ เงยหน้าจดจ้องมองเห็นจงซานที่กำลังบินมา เขาอดไม่ได้ที่ต้องพ่นโลหิตออกมาอีก จงซานเจ้ามันดาวอับโชคของข้า เจ้ามันทำให้ข้าต้องพบกับความฉิบหายครั้งแล้วครั้งเล่า แม้แต่พยายามหลีกหนีแล้ว แต่ก็ยังไม่พ้น ทำไมเขาถึงได้โชคร้ายขนาดนี้กัน.

สวรรค์ ข้าได้ทำความชั่วร้ายอันใด! ซือหม่าจงเหิงที่กำลังโอดครวญร่ำร้องออกมา.

จงซานที่จ้องมองไปยังซือหม่าจงเหิง ถึงกับพูดไม่ออก จากนั้นก็จ้องมองไปยังชายในชุดสีขาว แสดงท่าทางระมัดระวัง โดยเฉพาะอย่างยิ่งอสูรย้อนเวลา.

ย้อนเวลา? เป็นทักษะที่ดูคล้ายกับทักษะเทวะเวลาของโหลวซิงเฉิน ทักษะเทวะเวลาอย่างงั้นรึ?

ไม่ใช่ บางทีอสูรย้อนเวลานี้คงจะมีความสามารถจำกัด ไม่เช่นนั้นจะอยู่เพียงแค่ลำดับที่ 37 ได้อย่างไร.

ย้อนเวลาซือหม่าจงเหิงและคนอื่น ๆ  ดูเหมือนว่าจะใช้พลังไปไม่น้อยทีเดียว เห็นชัดเจนว่าทักษะเทวะเวลานั้นผลาญพลังเป็นจำนวนมาก.

บรรพชนชราเสวี๋ยเหม่ยที่ไม่สามารถพยากรณ์เขาได้ ทว่าด้วยความสามารถของผู้ฝึกตนช่วงชิงชะตากลับสามารถพยากรณ์คนอื่นแทนได้.

"เจ้ากำลังหาข้าอยู่อย่างงั้นรึ?"จงซานที่ขมวดคิ้วไปมาเล็กน้อย.

"ใช่ ข้ากำลังหาเจ้า หรือจะบอกว่าเพื่อที่จะหาเทพอสูรของเจ้าน่าจะถูกมากกว่า!"ชายในชุดสีขาวที่เอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มที่ชั่วร้าย.

"หืม?"จงซานที่ขมวดคิ้วไปมา.

"อาจารย์บอกว่าเจ้ามีเพียงระดับเซียนสวรรค์ ทว่าเทพอสูรของเจ้ากลับสามารถกลืนกินเซียนโบราณได้ถึงสองคนทั้งอยู่ในวัยเด็กเท่านั้น เจ้าที่มีระดับเซียนสวรรค์เท่านั้น อ่อนด้อยเกินไป ไม่คู่ควรกับมัน ส่งเทพอสูรของเจ้ามาซะ แล้วข้าจะให้เจ้าได้ตายในสภาพสมบูรณ์!"ชายในชุดสีขาวที่เอ่ยออกมาอย่างเคร่งขรึม.

ต้องการแย่งชิงแปดหางสวรรค์แห่งจุดจบอย่างงั้นรึ? มีเรื่องเดียวรึ?

"บรรพชนชราเสวี๋ยเหม่ยเองก็มาพร้อมกับเจ้าอย่างงั้นรึ?"จงซานที่ขมวดคิ้วไปมา บรรพชนชราเสวี๋ยเหม่ยไม่น่าจะมาหาเรื่องเขา.

"ชิ เพียงแค่มารับเทพอสูร ทำไมต้องให้อาจารย์ชี้แนะ? จงซาน ข้าขอเตือนเจ้าส่งแปดหางสวรรค์มาในทันที ไม่เช่นนั้นเจ้าต้องมีสภาพเช่นเดียวกับซือหม่าจงเหิง ดูตัวอย่างไว้ซะ!"ชายในชุดสีขาวเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา.

ซือหม่าจงเหินที่นอนรวยรินบนเทาเทีย โกรธเกรี้ยวเหลือทน เริ่มพ่นโลหิตออกมาอีกแล้ว.