Chapter 911 น้ำทิพย์พิรุณปู่ลู่

ทัพใหญ่ของจงซานนั้นได้ตั้งอยู่ที่ด้านนอกตำหนักสังสารวัฏมาก่อนแล้ว.

พื้นที่รอบ ๆ ตำหนักสังสารวัฏนั้นเต็มไปด้วยหมอกทมิฬ ทว่าในเวลานี้มันมีความหนาแน่นมากยิ่งกว่าเดิมเท่าหนึ่ง.

ที่ไกลออกไปนั้น จงซานที่เดินทางมาด้วยรถเทียมราชันย์หงส์เพลิง.

จงซานที่จ้องมองออกไปจับจ้องมองปราณทมิฬที่หนาแน่นมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม ทำให้จงซานต้องขมวดคิ้วไปมาเล็กน้อย หนี่ปู่ซาได้ไปกระตุ้นมันอย่างงั้นรึ? ก่อนหน้านี้หนี่ปู่ซาได้กล่าวว่าจะทำการเคลื่อนย้ายฮวงจุ้ยดังกล่าวด้วยตัวเอง.

รถเทียมราชันย์หงเพลิงที่มาหยุดอยู่ที่ลานแห่งหนึ่ง.

บนลานขนาดใหญ่ มีทหารประจำการอยู่มากมาย เหยี่ยนฉงจื่อและหนี่ปู่ซาที่รอคอยอยู่อย่างใจเย็น.

รถเทียมราชันย์หงเพลิงที่หยุดลง จงซานที่ก้าวลงมา ทุกคนที่แสดงความเคารพอย่างพร้อมเพรียง.

"เซิ่งหวังขอให้เป็นอมตะ กลายเป็นเหมือนดั่งสวรรค์ที่เป็นอมตะ!"ทหารทุกคนที่กล่าวออกมาเสียงดัง.

"คารวะเซิ่งหวัง!"หนี่ปู่ซาและเหยี่ยนฉงจื่อกล่าวออกมาในทันที.

"อืม!"จงซานพยักหน้ารับ.

"หนี่ปู่ซา เจ้าขอให้ข้าเดินทางมาที่นี่ ตอนนี้เจ้าสามารถยึดครองตำหนักสังสารวัฏได้แล้วอย่างงั้นรึ?"จงซานที่สอบถามออกไป.

"ยังไม่สามารถยึดได้ หากแต่เฉินได้พบเข้ากับปัญหาใหญ่ที่ยากลำบาก จึงได้เชิญให้เซิ่งหวังมาตัดสินใจ!"หนี่ปู่ซากล่าวออกมาด้วยความเคารพ.

"หืม?"

"เซิ่งหวังเองก็เห็นพื้นที่รอบ ๆ ตำหนักสังสารวัฏแล้ว สถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยจิตสังหารที่รุนแรงใช่หรือไม่?"หนี่ปู่ซาที่ฝืนยิ้มออกมา.

"อืม!"จงซานพยักหน้ารับ.

"ภายในตำหนักสังสารวัฏเกิดเรื่องสำคัญเกิดขึ้น!"หนี่ปู่ซาที่ถอนหายใจเบา ๆ .

"เรื่องสำคัญเกิดขึ้น?"จงซานที่ขมวดคิ้วไปมาเล็กน้อย.

"ที่ด้านข้างนั้นมีห้องโถงแห่งหนึ่ง พวกเราไปปรึกษากันที่ดังกล่าวเถอะ!"หนี่ปู่ซาที่ยังไม่ได้ตอบคำตอบอะไรออกมา.

จงซานที่ตระหนักได้ถึงความตรึงเครียดของเรื่องดังกล่าว จึงพยักหน้ารับ.

"เหยี่ยนฉงจื่อ ปกป้องพื้นที่รอบ ๆ นี้เอาไว้!"จงซานเอ่ย.

"รับทราบ!"เหยี่ยนฉงจื่อที่รับคำในทันที.

จงซานและหนี่ปู่ซาก้าวเข้าไปในตำหนักแห่งหนึ่ง.

"เอาล่ะ มีอะไรก็กล่าวมา!"จงซานที่เอ่ยปากออกมาในทันที.

"ครับ เซิ่งหวัง เฉินนั้นสืบทอดชีพจรหนี่ปู่ซามาจากรุ่นบรรพบุรุษ นานมาแล้ว บรรพบุรุษรุ่นก่อนได้ทำการสำรวจตำหนักสังสารวัฏแห่งนี้!"หนี่ปู่ซาที่กล่าวออกมาอย่างจริงจัง.

"อืม!"จงซานพยักหน้ารับ.

จงซานที่สามารถคาเดาได้อย่างแน่นอน ในอดีต ทำไมหนี่ปู่ซาสามารถสร้างโลกที่เชื่อมต่อ ของตำหนักสังสารวัฏขึ้นมาได้ แต่การทำให้สามารถไปปรากฎในโลกใบเล็กได้นั้นนับว่าเป็นวิธีการที่ลึกลับมาก.

กับความสัมพันธ์ของหนี่ปู่ซาและตำหนักสังสารวัฏนี้คงมีอะไรอยู่มากมาย จงซานเองก็ไม่คิดมาก่อนว่าเขาคือผู้สืบทอดที่เคยสำรวจตำหนักสังสารวัฏแห่งนี้มาก่อน.

"เฉินเองก็พอรับรู้ว่าเซิ่งหวังนั้นพอจะคาดเดาได้อยู่แล้ว ทว่าเรื่องในวันนี้ เฉินไม่ได้ต้องการเอ่ยถึงเรื่องดังกล่าว!"หนี่ปู่ซาที่เอ่ยออกมาอย่างจริงจัง.

"หืม?"

"ตำหนักสังสารวัฏ นี่ไม่ใช่ตำหนักเดิมในอดีต เกี่ยวกับข้อมูลที่ได้มาจากผู้ก่อตั้งนั้น ข้าได้ทำการสำรวจภายในแล้ว ที่ด้านในนั้น ที่จริงได้พบอะไรบางอย่าง นับตั้งแต่ผู้สืบทอดชีพจรหนี่ปู่ซาได้เข้าสู่โลกใบเล็ก พื้นที่แห่งนี้ก็ได้เปลี่ยนไป!"หนี่ปู่ซาที่ขมวดคิ้วไปมา.

"มีสิ่งที่เปลี่ยนไปอย่างงั้นรึ? อะไรเปลี่ยนไป?"จงซานที่ขมวดคิ้วไปมา.

"มีบางอย่างที่เพิ่มขึ้นมา ไม่รู้ว่าเป็นฝีมือใครที่ได้ผนึกบางสิ่งบางอย่างเอาไว้ที่นี่ และไม่รู้ว่าอะไรถูกผนึก ทว่าสิ่งที่ถูกผนึกนั้นดูเหมือนอสูรปิศาจที่ร้ายกาจตนหนึ่ง.

"เกิดขึ้นหลังจากผู้สืบทอดชีพจรปู่ซาเข้าไปยังโลกใบเล็กอย่างงั้นรึ?"จงซานกล่าวออกมาด้วยความสงสัย.

"ครับ เชื้อสายของชีพจรหนี่ปู่ซานั้นได้เข้าไปในโลกใบเล็กเมื่อ 800,000 ปีที่แล้ว และผนึกอสุรกายปิศาจที่ปรากฎขึ้นเองจะเป็นคนที่ทรงพลังในเวลานั้นเช่นกัน ค่ายกลนี้มีทั้ง ค่ายกลกรรมวาสนา วาสนา ฮวงจุ้ย แม้แต่ค่ายกลช่วงชิงชะตาอีกด้วย!"ดวงตาของหนี่ปู่ซาที่ส่ายไปมา.

"มันหมายความว่าอย่างไร?"จงซานที่เอ่ยออกมาด้วยท่าทางสนใจ.

"ผนึกอสุรกายปิศาจนี้ อาจเป็นปราชญ์เทพ หรือใครที่อยู่ห่างจากปราชญ์เทพไม่ไกล! นอกจากนี้ยังไม่ใช่คนเดียวเป็นคนลงมือ!"หนี่ปู่ซาที่ขมวดคิ้วไปมา.

จงซานที่ขมวดคิ้วไปมา ผนึกอย่างงั้นรึ?นึกถึงผนึกที่เกาะกุยภพหยาง มีผนึกที่ใช้ศิลาเทวะห้าสีในการผนึกอสุรกายปิศาจ กุยเช่อเอาไว้!

และยังมีผนึกที่อยู่ในตำหนักสังสารวัฏ ผนึกจากยอดฝีมือไร้คู่เปรียบอย่างงั้นรึ?

"ผนึกมันเริ่มเปิดออกมาอย่างงั้นรึ?"จงซานที่ขมวดคิ้วไปมา.

"ครับ ที่ด้านในนั้นบางทีอาจจะเป็นยอดฝีมือทีแข็งแกร่งมาก บางทีเพราะว่าการต่อสู้ของเซิ่งหวังและโหลวซิงเฉินได้ทำลายค่ายกลฮวงจุ้ยบางส่วนไป ข้าคิดว่าอสุรกายปิศาจที่อยู่ด้านในนั้นกำลังพยายามที่จะออกมาซึ่งน่าจะอีกไม่นานก็จะผุดออกมาได้แล้ว!"หนี่ปู่ซาที่ขมวดคิ้วไปมา.

จงซานที่ก้าวไปรอบ ๆ ในห้องโถง ซึ่งมีหนี่ปู่ซายืนอยู่ไม่ไกล.

"เขตแดนจวงหลุนแห่งนี้ ดูเหมือนว่าจะมีกลุ่มอิทธิพลไม่มาก ศาลเทพ นิกายใหญ่ต่าง ๆ  ไม่ยินดีนักที่จะอยู่ในอาณาเขตแห่งนี้ ดูเหมือนว่าทุกคนต่างก็รับรู้ได้ถึงความลับของอาณาเขตจวงหลุนแห่งหนึ่ง ความลับดังกล่าวนั้นคงซ่อนอยู่ในตำหนักสังสารวัฏ! ทำให้เหล่าผู้ฝึกตนหลีกหนีมันให้ไกล!"จงซานกล่าวและครุ่นคิดไปมา.

"ควรจะเป็นเช่นนั้น!"หนี่ปู่ซาพยักหน้ารับ.

"เป็นใครกันที่ผู้ฝึกตนมากมายหลีกหนี ทว่ามันผ่านมานานแล้ว ยากที่จะบอกว่าเป็นใคร? หลายแสนปีก่อน น่าจะอยู่ในยุคเดียวกับบรรพชนหงจวินกับกลุ่มปราชญ์เทพที่ต่อต้านเทียนชูในครั้งนั้น ภายในภพหยางเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ แล้วภพหยินล่ะเกิดสิ่งใดขึ้น?"จงซานที่สูดหายใจลึก.

"เซิ่งหวัง แท่นบูชาหลักของตำหนักสังสารวัฏนั้น ข้าไม่มีความสามารถพอที่จะเปิดในตอนนี้ ทว่าผนึกของตำหนักรอบ ๆ นั้น ข้าได้เปิดออกมาแล้ว ทำให้ปราณทมิฬเติบโตพลุ่งพล่านขึ้นมา จนทำให้อสุรกายปิศาจด้านในกำลังจะทะลวงผนึกออกมาได้!"นี่ปู่ซากล่าว.

"ข้าต้องการไปดูผนึก!"จงซานที่กล่าวอย่างเคร่งขรึม.

"รับทราบ!"

เมื่อออกมาจากตำหนัก หนี่ปู่ซาก็นำจงซานเข้าไปในด้านในปราณทมิฬที่มีอยู่มากมาย.

หนี่ปู่ซาที่สะบัดมือนำมุกแสงออกมา มุกแสงที่กลายเป็นม่านพลังป้องกันเขาเอาไว้ กันปราณทมิฬด้านนอกไม่ให้เข้ามาใกล้ ทำให้จงซานและหนี่ปู่ซาไม่ได้รับผลกระทบกับการกัดกร่อนของปราณทมิฬนั่นเอง.

ทั้งสองที่ก้าวเข้าไปด้านใน.

ป่าลึกเข้าไปในตำหนักสังสารวัฏช้า ๆ .

ที่ไกลออกไปนั้น บนเทือกเขาแห่งหนึ่ง ในเวลานี้ปรากฎชายในชุดคลุมสีม่วงคนหนึ่ง.

ชายชุดสีม่วงที่เพิ่งร่อนลงมานั่นเอง จากนั้นก็ปรากฎคนอื่น ๆ ค่อย ๆ ตามมาคนแล้วคนเล่าปรากฎขึ้นมาสบทบเขา.

"เซิ่งซ่างชิงหมิง จงซานมาแล้วอย่างงั้นรึ?"หนึ่งในนั้นกล่าวออกมา.

"มาแล้ว พวกเขาอยู่ด้านในนั้น."ชายในชุดคลุมสีม่วงเซิ่งซ่างชิงหมิงกล่าวอย่างเคร่งขรึม.

"แล้วอยู่ใหนกัน?"

"จงซาน เข้าไปในพื้นที่ปราณทมิฬตรงไปยังตำหนักสังสารวัฏ."เซิ่งซ่างชิงหมิงที่กล่าวออกมาอย่างเคร่งขรึม.

"เขาเข้าไปอย่างงั้นรึ? แล้วเข้าไปได้อย่างไร?"คนผู้หนึ่งที่เอ่ยออกมาด้วยความประหลาดใจ.

"ใช่ เขาเข้าไปด้านใน แต่ไม่ใช่เพราะความแข็งแกร่งของเขา แต่เป็นของวิเศษต่างหาก เขามีของวิเศษที่ใช้ปกป้องกายจึงสามารถเข้าไปด้านในได้!"เซิ่งซ่างชิงหมิงที่กล่าวออกมาด้วยท่าทางอิจฉา.

"ตำหนักสังสารวัฏ? ภายในนั้นมีความลับอะไรกัน? ด้วยความแข็งแกร่งของจงซานสามารถเข้าไปด้านในได้อย่างงั้นรึ?"คนอีกคนที่เอ่ยสอบถามออกมา.

"ข้าเองก็ไม่รู้ ตำหนักสังสารวัฏนั้น ผ่านมาหลายแสนปีแล้ว ทุกคนต่างก็หลบหนีไปให้ไกล ปราชญ์เทพภพหยินเองยังไม่ต้องการเข้าใกล้พื้นที่แห่งนี้ ราวกับว่ากลัวก้อนกรรมอะไรบางอย่างจะเกี่ยวพัน นี่จงซานเขาไม่หวาดกลัวเลยรึไง!"เซิ่งซ่างชิงหมิงที่ส่ายหน้าไปมา.

"ตอนนี้พวกเราต้องทำอะไร?"อีกคนยังคงสอบถามต่อ.

"รอให้กลุ่มมหาเซียนเตรียมการเสร็จสิ้น และรอให้จงซานออกมา!"เซิ่งซ่างชิงหมิงกล่าว.

"เหล่ายอดฝีมือจากราชวงศ์สวรรค์และแดนเทวะ เป็นมหาเซียนกว่าห้าสิบคน พวกเราจะลงมือพร้อมกันอย่างงั้นรึ?"อีกคนที่กล่าวออกมา.

"ใช่แล้ว พวกเราจะใช้ค่ายกลเซียนโบราณ ข่ายสวรรค์ เจ้าคิดว่าอย่างไร?"เซิ่งซ่างชิงหมิงที่กล่าวออกมาอย่างมั่นใจ.

"ค่ายกลเซียนโบราณข่ายสวรรค์อย่างงั้นรึ? หากเป็นเช่นนั้น จงซานจะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย!"อีกคนที่กล่าวออกมาด้วยความตื่นเต้น.

"ใช่แล้ว ให้ทุกคนเตรียมตัว!"เซิ่งซ่างชิงชิวกล่าว.

"อืม!"ทุกคนพยักหน้ารับ.

--------------------------------------------------------

จงซานที่ก้าวเข้าไปกับหนี่ปู่ซากว่าหนึ่งชั่วยาม ก็เข้ามาถึงตำหนักขนาดใหญ่ด้านใน.

เป็นตำหนักที่ใหญ่มาก จงซานที่ถอนหายใจ ตำหนักขนาดใหญ่นี้เท่ากับเมืองซ่างทั้งเมืองเลยก็ว่าได้.

ตำหนักสังสารวัฏนั้นมีอยู่ด้วยกันสิบตำหนัก นี่คือหนึ่งในนั้น สถานที่เป็นแห่งแรกที่ผู้คนพบเห็นอย่างงั้นรึ? แล้วอีกเก้าตำหนักอยู่ที่ใดกัน? พื้นที่ใหญ่โตที่ยืดยาวออกไป พื้นที่แห่งนี้ดูเหมือนว่าจะเคยเป็นหนึ่งในดินแดนผู้ทรงอิทธิพลหรือไม่?

จงซานที่เข้ามาใกล้ตำหนักขนาดใหญ่พร้อมกับหนี่ปู่ซา.

ประตูตำหนักที่ไม่ได้ปิด ที่ด้านในนั้นมีปราณทมิฬกำลังพ่นออกมาไม่หยุด.

เมื่อเข้าไปในตำหนักด้านใน.

เป็นโถงที่ใหญ่โต พื้นและผนังเป็นสีดำ และมีบ่อน้ำขนาดใหญ่ที่มีของเหลวสีดำมืดเหมือนหมึก.

ปราณทมิฬมากมายนั่นดูเหมือนว่าจะแผ่พุ่งออกมาจากบ่อน้ำแห่งนี้.

บนบ่อน้ำนั้น มีดอกกุหลาบดอกหนึ่งที่เติบโตขึ้นมา ส่องประกายแสงสีดำออกมา ดูงดงามไม่น้อย.

"นี่มัน?"คิ้วของจงซานที่ขมวดไปมา.

"เป็นอสุรกายปิศาจ ถูกผนึกเอาไว้ด้านล่าง น้ำสีดำหมกนั้นปนเปื้อนด้วยจิตสังหาร ส่วนด้านบนนั้นคือกุหลาบอเวจี มันคือผนึกอย่างหนึ่ง หากกุหลาบดังกล่าวนั้นถูกทำลาย ผนึกก็จะค่อย ๆ ถูกทะลวง และปลดปล่อยอสุรกายปิศาจออกมา ยากที่จะต้านได้ เซิ่งหวังท่านคิดว่าควรจะทำเช่นไร?"หนี่ปู่ซาที่ขมวดคิ้วไปมา.

จงซานที่จ้องมองไปยังกุหลาบอเวจี พลางขมวดคิ้วแน่นใช้ความคิด.

หนี่ปู่ซาอยู่ข้าง ๆ ไม่กล้ารบกวน.

จงซานที่ครุ่นคิดและพ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ  "อสุรกายปิศาจ? ใครบอกว่าด้านในนั้นเป็นอสุรกายปิศาจอย่างแน่นอนกัน?"

"หืม?"

"เขากำลังทลายผนึกทีละน้อย ๆ  คงไม่ได้ต่างกันนักหากว่าเราช่วยเขาคลายผนึก!"จงซานที่กล่าวออกมาอย่างเคร่งขรึม.

หนี่ปู่ซาที่ตื่นตกใจเล็กน้อย จากนั้นก็ครุ่นคิดไปมา ภายในใจที่เข้าใจได้อย่างชัดเจน พยักหน้ารับอย่างจริงจัง.

หนี่ปู่ซาเองก็ไม่รู้ และไม่จำเป็นต้องรู้ อสุรกายปิศาจอย่างงั้นรึ? ไม่ว่าอย่างไรอสุรกายปิศาจตนนี้ก็ต้องออกมาได้อย่างแน่นอน ในเวลานั้นศาลเทพต้าเจิ้งไม่มีทางที่จะไม่ได้รับผลกระทบ หากรอคอยเวลาให้อสุรกายปิศาจตนดังกล่าวออกมา คงไม่สามารถบอกได้ถึงชะตากรรมต้าเจิ้งได้อย่างแน่นอน ทางที่ดีการช่วยเขาออกมา อย่างน้อยก็ยังกลายเป็นเบี้ยเล็ก ๆ  อาจจะเป็นการสร้างบุญคุณกับเขาเล็กน้อยก็ได้.

"เฉินจะทำลายผนึกในทันที!"หนี่ปู่ซากล่าวรายงาน.

"ไม่ต้องรีบร้อน กุหลาบอเวจีนั่นเก็บมาได้หรือไม่?"จงซานที่กล่าวออกไปด้วยความสงสัย.

"เก็บ ดูเหมือนว่าจะไม่ง่ายนัก!"หนี่ปู่ซากล่าว.

"หืม?"

"สิ่งนี้เกิดจากจิตสังหารที่มารวมตัวกัน หากว่าเก็บมา ไม่มีทางที่จะคงรูปอยู่ได้เว้นแต่มี......"หนี่ปู่ซาที่ขมวดคิ้วไปมา.

"หึ?"

"การหล่อเลี้ยงจากน้ำทิพย์พิรุณปู่ลู่!"หนี่ปู่ซาที่เอ่ยตอบ.

"น้ำทิพย์พิรุณปู่ลู่?"จงซานที่เผยท่าทางประหลาดใจ.

"ใช่แล้ว น้ำทิพย์พิรุณปู่ลู่ ช่างหน้าเศร้าภายในอาณาเขตของพวกเรานั้นไม่มีน้ำทิพย์พิรุณปู่ลู่ ภายในภพหยางเองก็มีเพียงแค่บางแห่งเท่านั้น!"หนี่ปู่ซาส่ายหน้าไปมา แสดงท่าทางช่วยไม่ได้.

"หากกล่าวถึงน้ำทิพย์พิรุณปู่ลู่ล่ะก็ ข้ามี!"จงซานเอ่ยออกมาในทันที.

"หืม?"หนี่ปู่ซาที่เผยท่าทางแปลกประหลาดจดจ้องมองไปยังจงซาน เป็นจริงหรือเท็จ?

เซิ่งหวังมีน้ำทิพย์พิรุณปู่ลู่อย่างงั้นรึ? เป็นไปไม่ได้สิ่งนี้ไม่มีในโลกใบเล็ก.

จงซานมีน้ำทิพย์พิรุณปู่ลู่ เป็นเพราะในอดีต ไท่ซ่างเหล่าจินมอบขวดหยกพิสุทธิ์ให้กับเขานั่นเอง ด้านในนั้นมีวารี 36 ชนิด ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือ น้ำทิพย์พิรุณปู่ลู่ ซึ่งจงซานภพหยินสามารถส่งมันมาจากภพหยางได้ และวิธีในการส่งมานั้นเป็นความลับที่มีเพียงจงซานคนเดียวเท่านั้นที่รู้.