ตอนที่ 1309 เครื่องส่งเสียง

เมืองเต่าทมิฬ ณ ตำหนักบนเนินสูง

เสียงฝีเท้าดังก้องเป็นจังหวะ...

จาลั่วก้าวเดินขึ้นไปยังชั้นแปดของเนินสูง ในมือหิ้วถุงหนังสัตว์ที่ดูพองตุงเอาไว้

เมื่อเดินเข้าไปในห้องโถงใหญ่ เธอคนก็บังเอิญพบกับชิงอู้ที่กำลังทำความสะอาดอยู่

"สวัสดีค่ะ มาหาใครเหรอคะ?"

ชิงอู้กะพริบตาสีส้มคู่สวยมองไปทางจาลั่ว

จาลั่วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย กวาดสายตามองชิงอู้ตั้งแต่หัวจรดเท้า เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายสวมชุดสาวใช้ ก็เดาว่าน่าจะเป็นสาวใช้ที่เพิ่งเข้ามาใหม่

"เด็กใหม่เหรอ?"

เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ใช่ค่ะ ฉันชื่อชิงอู้"

ชิงอู้ตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"ชื่อเพราะดีนะ"

จาลั่วยิ้มพร้อมกับเอ่ยชม

ช่วงหลายวันที่ผ่านมา เธอขลุกตัวอยู่แต่ในโรงงานยุทธภัณฑ์วิญญาณ กินนอนอยู่ที่นั่นเสร็จสรรพ จึงไม่รู้ว่าที่ตำหนักรับสาวใช้คนใหม่เข้ามาแล้ว

"ขอบคุณค่ะ... แล้วคุณมาหาใครคะ?"

ใบหน้าจิ้มลิ้มของชิงอู้ขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อย เธอเอ่ยถามเสียงเบา

"ท่านเจ้าเมืองล่ะ?"

จาลั่วถามขึ้นลอยๆ

"ท่านเจ้าเมืองกำลังอยู่ในห้องทดลองค่ะ"

ชิงอู้ตอบอย่างว่าง่าย

"กำลังยุ่งกับอะไรอยู่อีกล่ะ?"

นัยน์ตาสีฟ้าครามของจาลั่วเป็นประกายวาบขึ้นมา

"ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ ท่านมู่เหลียงไม่ได้บอกไว้"

ชิงอู้ส่ายหน้า

ระหว่างนั้น ป๋าฟูก็เดินกลับเข้ามาจากข้างนอกตำหนัก พอเห็นจาลั่วก็เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงสดใส

"คุณจาลั่ว มาหาท่านมู่เหลียงเหรอคะ?"

"อืม ฉันจะไปหาท่านที่ห้องทดลอง"

จาลั่วทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะหมุนตัวเดินตรงไปยังตำหนักปีกข้างซึ่งเป็นที่ตั้งของห้องทดลอง

"ป๋าฟู ผู้หญิงคนนั้นคือใครเหรอ?"

ชิงอู้กะพริบตาปริบๆ หันไปกระซิบถามป๋าฟู

"เธอชื่อจาลั่ว เป็นผู้ดูแลโรงงานยุทธภัณฑ์วิญญาณ แล้วก็เป็นช่างฝีมือระดับสูง มีพลังในขั้นแปดระดับสูงด้วย"

ป๋าฟูแนะนำ หลังจากจาลั่วเข้าร่วมกับเมืองเต่าทมิฬ เธอก็มักจะกินผลมะเฟืองอยู่เป็นประจำ ทำให้พลังฝีมือทะลวงเข้าสู่ขั้นแปดไปแล้ว

"ช่างฝีมือระดับสูง!! พลังขั้นแปดขั้นสูง!!"

ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อของชิงอู้อ้าค้าง ร้องอุทานออกมาด้วยความตกตะลึง

"ใจเย็นๆ เมืองเต่าทมิฬของเรามีช่างฝีมือระดับสูงถึงสี่คนเชียวนะ"

ป๋าฟูพูดพลางอมยิ้ม

"สี่คนเลยเหรอ!!"

ดวงตากลมโตของชิงอู้เบิกกว้างยิ่งกว่าเดิม

"ใช่แล้ว มีท่านมู่เหลียง คุณจาลั่ว อาหลี่ย่า แล้วก็อาหลี่เช่อไง"

ป๋าฟูตอบด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว

"สุดยอดไปเลย..."

ชิงอู้พึมพำด้วยความรู้สึกเลื่อนลอย

"เอาล่ะ รีบถูพื้นเข้าเถอะ เสร็จแล้วจะได้ไปเตรียมมื้อเที่ยงด้วยกัน"

ป๋าฟูตบไหล่ชิงอู้เบาๆ แล้วยิ้มเร่งรัด

"ตกลง"

ชิงอู้พยักหน้าหงึกหงัก

ตัดภาพมาอีกด้านหนึ่ง จาลั่วได้เคาะประตูห้องแล้ว

"มู่เหลียง ฉันเข้าไปได้ไหม?"

เธอส่งเสียงถาม

"เข้ามาสิ"

เสียงอนุญาตของมู่เหลียงดังแว่วมาจากข้างใน

เอี๊ยด...

จาลั่วผลักประตูเดินเข้าไปในห้องทดลอง ก็เห็นมู่เหลียงกำลังยืนขมวดคิ้วอยู่หน้าโต๊ะทำงาน บนโต๊ะมีผลึกสัตว์อสูรและชิ้นส่วนของสัตว์อสูรวางกองอยู่

"เจอโจทย์ยากอะไรเข้าล่ะ?"

เธอถามพร้อมกับรอยยิ้มมุมปาก

"อืม ติดปัญหาเล็กน้อยน่ะ"

มู่เหลียงเงยหน้าขึ้นมา

"ต้องการให้ฉันช่วยไหม?"

จาลั่วก้าวเดินไปที่โต๊ะทำงาน แล้ววางถุงผ้ากระสอบในมือลง

"เดี๋ยวค่อยว่ากันเถอะ ว่าแต่มาหาฉันมีธุระอะไรหรือเปล่า?"

มู่เหลียงช้อนตามองแล้วถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ยุทธภัณฑ์วิญญาณที่ต้องการ ฉันทำเสร็จแล้ว"

จาลั่วเปิดถุงผ้าใกล้มือ หยิบยุทธภัณฑ์วิญญาณสองสามชิ้นออกมาจากข้างใน

"เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?"

แววตาของมู่เหลียงฉายความประหลาดใจ

เขามองดูยุทธภัณฑ์วิญญาณที่จาลั่วนำออกมา มันเป็นสิ่งของสิบชิ้นที่มีรูปร่างหน้าตาคล้ายคลึงกัน ดูคล้ายกับหูฟังแบบครอบหูที่เขาเคยใช้ในชาติก่อน เพียงแต่วัสดุที่ใช้ทำมาจากกระดูกของสัตว์อสูร

"รวมเวลาทั้งหมดก็ปาเข้าไปเดือนหนึ่งเต็มๆ ไม่ถือว่าเร็วหรอก"

จาลั่วเอียงคอยิ้ม

"แค่นี้ก็เร็วมากแล้ว ฉันนึกว่าอย่างเร็วสุดก็ต้องใช้เวลาสักครึ่งปีเสียอีก"

มู่เหลียงพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

จาลั่วยังมีงานอื่นในมืออีกเยอะแยะ ไม่ว่าจะเป็นการสร้างเครื่องบิน หรือการฝึกฝนนักสร้างยุทธภัณฑ์วิญญาณ และยุทธภัณฑ์วิญญาณที่มู่เหลียงให้จาลั่วสร้างขึ้นมาคือ หูฟังส่งเสียง ซึ่งมีลักษณะคล้ายกับวิทยุสื่อสารแบบหูฟังในชาติก่อน เดิมทีมันเป็นเพียงแค่ไอเดียที่เขาลองเสนอไป ไม่คิดเลยว่าจาลั่วจะสามารถสร้างมันขึ้นมาได้จริงๆ

"แล้วแบบนี้... จะมีรางวัลอะไรให้ฉันไหมนะ?"

ดวงตาสวยของจาลั่วโค้งเป็นสระอิ เธอเอียงคอถามอย่างอารมณ์ดี

"อยากได้รางวัลอะไรล่ะ ว่ามาได้เลย"

มู่เหลียงยิ้มบางๆ

"ขอฉันคิดดูก่อนนะ..."

จาลั่วเอามือเท้าคาง แสร้งทำท่าครุ่นคิด

มู่เหลียงหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหยิบยุทธภัณฑ์วิญญาณบนโต๊ะทำงานขึ้นมาพลิกดู

"คิดออกแล้ว!"

จาลั่วพูดด้วยรอยยิ้มแฉล้ม

"อยากได้อะไรล่ะ?"

มู่เหลียงถามด้วยความอยากรู้

"กระโปรง ฉันอยากได้ชุดกระโปรงแบบเดียวกับของพี่ฉินหลาน"

จาลั่วบอกพร้อมแววตาเปื้อนยิ้ม

"เอาแบบเหมือนกันเปี๊ยบเลยเหรอ?"

มู่เหลียงชะงักไปเล็กน้อย

"ไม่ใช่สิ ฉันหมายถึงรูปแบบคล้ายๆ กันแต่แตกต่างหาก ขอเป็นทรงกระโปรงยาวนะ"

จาลั่วส่ายหน้าพลางยิ้มค้อน

"ไม่มีปัญหา"

มู่เหลียงพยักหน้าช้าๆ อย่างครุ่นคิด

"กระโปรงแบบนั้นเธอก็ทำเองได้นี่นา สำหรับเธอแล้วมันไม่น่ายากเลย"

เขายกยิ้มมุมปากและเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"แต่ฉันอยากได้ตัวที่ท่านเป็นคนทำให้ต่างหาก"

จาลั่วจ้องมองเขาเขม็ง

"ได้สิ"

มู่เหลียงหลุดขำออกมา

เขาดึงความสนใจกลับมาที่ยุทธภัณฑ์วิญญาณที่จาลั่วนำมา หยิบขึ้นมาพินิจพิเคราะห์ในมืออีกครั้ง

"ฉันตั้งชื่อให้มันว่า เครื่องส่งเสียง คุณคิดว่ายังไง?"

จาลั่วเอ่ยถามเสียงนุ่ม

"อืม เป็นชื่อที่เข้ากันดีนะ"

มู่เหลียงพยักหน้าเห็นด้วย

เครื่องส่งเสียงมีน้ำหนักไม่มากนัก บริเวณที่สัมผัสกับใบหูทั้งซ้ายและขวามีผลึกสัตว์อสูรฝังอยู่อย่างละเม็ด

ภายในที่ครอบหูรูปครึ่งวงกลม มีปีกขนาดเล็กจิ๋วคู่หนึ่งบรรจุอยู่ นั่นคือปีกของแมลงเสียงสะท้อน

การฟักตัวของแมลงเสียงสะท้อนไม่ได้ประสบความสำเร็จร้อยเปอร์เซ็นต์ มีหลายตัวที่ไม่สามารถฟักออกมาได้ และตายลงในไข่ท้ายที่สุด

วัสดุที่ใช้ในการสร้างเครื่องส่งเสียง ก็คือแมลงเสียงสะท้อนที่ตายไปแล้วเหล่านี้นี่เอง

"ลองสวมดูสิ จะได้ทดสอบประสิทธิภาพกัน"

จาลั่วส่งสัญญาณบอก

พูดจบเธอก็หยิบเครื่องส่งเสียงอีกอันขึ้นมาสวมไว้บนศีรษะอย่างคล่องแคล่ว

"ได้"

มู่เหลียงรับคำ เขาสวมเครื่องส่งเสียงไว้บนศีรษะและปรับตำแหน่งให้เข้าที่

บริเวณที่ใบหูสัมผัสกับที่ครอบหู มีผ้าไหมเนื้อนุ่มบุเอาไว้ชั้นหนึ่ง ดังนั้นเมื่อสวมไว้บนศีรษะจึงไม่รู้สึกเจ็บหูเลยแม้แต่น้อย

"เดี๋ยวทิ้งระยะห่างกันหน่อย ฉันจะออกไปข้างนอกนะ"

จาลั่วหมุนตัวเดินออกไปทางนอกห้อง

"เวลาที่เครื่องส่งเสียงสั่น ให้กดที่ผลึกสัตว์อสูรหนึ่งครั้งก็จะสามารถสื่อสารกันได้แล้ว"

ก่อนที่จะก้าวพ้นประตูห้องทดลอง เธอก็หันกลับมาเตือนความจำ

"ตกลง"

มู่เหลียงขานรับ

เขายืนรออย่างเงียบๆ ผ่านไปไม่กี่นาที ที่ครอบหูของเครื่องส่งเสียงก็สั่นเบาๆ

"มาแล้ว"

มู่เหลียงยกมือขึ้นแตะผลึกสัตว์อสูรบนที่ครอบหูเบาๆ อาการสั่นก็หายไปในทันที

"ได้ยินไหม?"

วินาทีต่อมา เสียงใสแจ๋วของจาลั่วก็ดังขึ้นที่ข้างหูของเขา

"ได้ยินชัดเจนเลย"

มู่เหลียงตอบกลับไป

"งั้นก็ดีเลย เดี๋ยวฉันจะอธิบายรายละเอียดให้ฟังนะ"

จาลั่วพูดด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย

"ว่ามาเลย"

มู่เหลียงทรุดตัวลงนั่ง

"เครื่องส่งเสียงชุดนี้มีทั้งหมดสิบเครื่อง ทุกเครื่องสามารถส่งเสียงถึงกันได้โดยไม่มีความหน่วงเลย แต่ก็มีข้อเสียอยู่อย่างหนึ่งคือ ถ้าระยะห่างระหว่างเครื่องเกินหนึ่งแสนเมตรเมื่อไหร่ ก็จะใช้งานไม่ได้ทันที"

จาลั่วอธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"หนึ่งแสนเมตรเหรอ... แค่นี้ก็เพียงพอแล้วล่ะ"

มู่เหลียงพยักหน้าช้าๆ

เขาตั้งใจว่าจะมอบเครื่องส่งเสียงนี้ให้กับหน่วยรบพิเศษภูติผี เพื่ออำนวยความสะดวกในเวลาที่พวกเธอปฏิบัติภารกิจ จะได้สามารถสื่อสารกันได้ทุกที่ทุกเวลา

เครื่องส่งเสียงพกพาง่ายกว่าแมลงเสียงสะท้อน แถมเวลาสื่อสารกัน คนนอกก็จะไม่ได้ยินเนื้อหาการสนทนาด้วย

"พอใจก็ดีแล้ว"

สิ้นเสียงของจาลั่ว ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออก

ในระหว่างที่เธอกำลังอธิบายการทำงานของเครื่องส่งเสียง เธอก็ได้เดินกลับมาถึงที่นี่พอดี