บทที่ 13 ถนนสู่การโต้กลับเริ่มต้นขึ้น กับความคิดที่สวนทางของสามสาว
บทที่ 13 ถนนสู่การโต้กลับเริ่มต้นขึ้น กับความคิดที่สวนทางของสามสาว
“นี่ หนิงหนิง ดูเร็ว! ทุกคนในบอร์ดกำลังพูดกันว่า หนุ่มเสื้อเชิ้ตขาวที่กำลังดังระเบิดนั่นคือโจวอี้! โอ้มายก๊อด เป็นไปได้ไงเนี่ย?”
ทันทีที่โจวอี้ปรากฏตัว ก็มีคนแอบถ่ายรูปเขาอัปโหลดลงเว็บบอร์ดของมหาวิทยาลัยทันที จนกลายเป็นประเด็นร้อนที่ถูกพูดถึงไม่หยุด
“หล่อวัวตายควายล้มเลยแม่ ฉันไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าหน้าแบบนี้ไปอยู่ในกล้องจะดูดีขนาดไหน”
“ฉันเคยเจอพวกดารามาเยอะนะ แต่ไม่มีใครหล่อสู้คนนี้ได้เลยสักคน”
“เห็นว่าเป็นเด็กศิลปกรรมฯ หนุ่มคณะนี้งานดีชะมัด รู้งี้ฉันเลือกเรียนศิลป์ดีกว่า”
“คณะเราไม่มีคนแบบนี้เลยนะ หรือจะเป็นเด็กซิ่ว?”
“ไม่ใช่! นั่นมันโจวอี้! โจวอี้ที่เป็น 'ไอ้ขี้ข้า' คนดังของเอกออกแบบฯ ไง!”
“ไอ้คางคกที่ว่ากันว่าแอบชอบดาวมหา’ลัยน่ะเหรอ? นี่พวกเธอเรียกคนแบบนี้ว่าคางคกงั้นเหรอ!?”
“เชี่ย... เป็นไปได้ไงวะเพื่อน... นี่มันช็อกโลกเกินไปแล้ว”
พิธีเปิดภาคเรียนเริ่มต้นขึ้น ผู้นำวัยกลางคนพุงพลุ้ยหลายคนผลัดกันขึ้นไปกล่าวสุนทรพจน์
เหล่านักศึกษาด้านล่างต่างหมดความอดทนกันนานแล้ว หลายคนก้มหน้าเล่นโทรศัพท์หรือซุบซิบกัน และชื่อของ "โจวอี้" คือชื่อที่ถูกเอ่ยถึงบ่อยที่สุด
เพียงแค่ช่วงเช้าวันเดียว ผู้หญิงเกือบทั้งมหาวิทยาลัยต่างรู้กันทั่วว่า มีหนุ่มหล่อระดับเทพบุตรอยู่ที่เอกออกแบบฯ ห้อง 3
ซูหนิงยืนอยู่แถวหน้าสุด เธอไม่รู้เลยว่าความวุ่นวายด้านหลังเกิดจากอะไร เพราะเธอไม่เคยสนใจเรื่องไร้สาระพวกนี้อยู่แล้ว
หญิงสาวปรายตามองเนื้อหาในโทรศัพท์ของเพื่อนสาวอย่างเย็นชา แววตาของเธอแสดงออกเพียงความประหลาดใจเล็กน้อยเท่านั้น ไม่มีความคลั่งไคล้เหมือนสาวๆ คนอื่นเลย
เมื่อได้ยินชื่อโจวอี้ น้ำเสียงของซูหนิงยังคงติดลบ: “แล้วไงล่ะ? ถึงจะหล่อขึ้น แต่มันก็เปลี่ยนความจริงที่ว่าเขาเป็นที่โหล่ของห้อง สอบตกซ้ำซาก และเป็นคนไม่เอาถ่านไม่ได้หรอก”
เธอเป็นผู้หญิงที่นิยมคนเก่ง สำหรับเธอแล้ว ความสามารถสำคัญกว่าหน้าตาที่หล่อเหลา
ต่อให้คนอย่างโจวอี้จะหล่อแค่ไหน ในสายตาเธอก็ยังเป็นแค่ "คนหัวว่างเปล่า" ที่ไม่มีแก่นสารอะไรอยู่ดี
เขาคิดว่าแค่เปลี่ยนหน้าตาแล้วทัศนติของเธอจะเปลี่ยนไปงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ
หากทัศนคติของซูหนิงที่มีต่อโจวอี้เวอร์ชันใหม่คือความประหลาดใจ สำหรับอีกสองคนมันคือความ "ช็อก" อย่างถึงที่สุด
เซี่ยชิวจือมองเนื้อหาในเว็บบอร์ดด้วยแววตาไม่อยากจะเชื่อ
หนุ่มหล่อที่เธอเข้าไปขอคอนแทคเมื่อวานคือโจวอี้... พี่ชายข้างบ้านและไอ้ขี้ข้าที่เธอแสนจะเกลียดเนี่ยนะ?
เซี่ยชิวจือพยายามนึกย้อนไปถึงหน้าตาของโจวอี้ แต่มันก็ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้นจริงๆ ตอนเด็กๆ เขาเป็นคนผิวขาวและผอมแห้ง พอโตขึ้นเขาก็เอาหน้าม้าปิดหน้าไปครึ่งหนึ่ง ไม่แปลกที่เธอจะไม่ค่อยมีความทรงจำเกี่ยวกับใบหน้าตอนโตของเขาเท่าไหร่นัก
เธอเหลือบมองไปทางกลุ่มของคณะศิลปกรรมฯ อย่างใจจดใจจ่อ อยากจะพิสูจน์ให้เห็นกับตาว่านี่คือเรื่องจริง
“ชิวชิว เป็นอะไรไป? ดูใจลอยจัง มองหาอะไรอยู่เหรอ?”
หวังซวนถามขึ้นอย่างสงสัย
ปกติเขาไม่ค่อยสนใจบอร์ดหรือประเด็นออนไลน์เท่าไหร่ เลยไม่รู้ว่าหนุ่มหล่อที่ทุกคนกำลังพูดถึงคือใคร
เพื่อนสาวที่อยู่ข้างๆ เซี่ยชิวจือมักจะสนิทกับทั้งคู่ดี เธอเลยพูดขึ้นอย่างตื่นเต้น “มีหนุ่มหล่อสุดๆ อยู่คณะศิลปกรรมฯ น่ะ ทุกคนกำลังพูดถึงเขาอยู่ นายไม่ได้ยินเหรอ?”
เธอยื่นโทรศัพท์ให้หวังซวนดู เมื่อเห็นใบหน้าที่หล่อเหลาบนหน้าจอ หวังซวนถึงกับอึ้งไป
เขาคิดว่าหน้าตาตัวเองจัดอยู่ในระดับเทพแล้วนะ แต่ไม่นึกว่าจะมีคนที่หล่อกว่าเขามากขนาดนี้ปรากฏตัวขึ้น แววตาของเขาวูบไหวด้วยความระแวดระวังตามสัญชาตญาณ
หรือว่าชิวชิวจะเริ่มสนใจไอ้หมอนี่?
แต่มันก็ปกติไม่ใช่เหรอ? ตอนนั้นเธอก็ตามจีบเขาเพราะหน้าตาเหมือนกัน อย่างไรก็ตาม เขาไม่ยอมให้คนที่เขาชอบหันไปชอบคนอื่นเด็ดขาด
“ชิวชิว ทำไมไม่พูดล่ะ? เธออยากไปดูหนุ่มหล่อคนนั้นด้วยเหรอ?”
เมื่อหวังซวนถามแบบนั้น เซี่ยชิวจือก็ส่ายหน้า: “เปล่า ฉันแค่กะว่าจะไปหาพี่อี้ทีหลังน่ะ”
ใบหน้าที่มีจริตจะก้านเล็กน้อยของหวังซวนคลี่ยิ้มออกมาทันที
ที่แท้เธอก็แค่จะไปหาไอ้โจวอี้ขี้ข้าคนนั้น สงสัยคงจะไปขอเงินหรือใช้ให้มันซื้อของให้อีกตามเคย
หวังซวนผ่อนคลายลงและไม่ได้ถามอะไรต่อ
ในเวลาเดียวกัน ฉู่หานและกวนเหวินห้าว สองคนที่ท่องโลกอินเทอร์เน็ตเป็นกิจวัตรย่อมได้รับข่าวนี้ทันที
หนุ่มเสื้อเชิ้ตขาวในบอร์ดคือโจวอี้
ฉู่หานนึกถึงตอนที่โจวอี้บอกว่าเขาคว้าผู้หญิงสวยและรวยได้แล้ว ดูเหมือนเรื่องนี้จะเป็นเรื่องจริง
ถ้าเป็นโจวอี้คนปัจจุบัน... การจะกุมหัวใจผู้หญิงสักคนคงไม่ใช่เรื่องยากเลย
ฉู่หานเหลือบมองกวนเหวินห้าวที่หน้าตาแสนธรรมดา สลับกับใบหน้าที่หล่อเหลาในโทรศัพท์ เธอเริ่มรู้สึกอยากกลับไปคืนดีกับโจวอี้ขึ้นมาตงิดๆ
ฉู่หานเป็นผู้หญิงบูชาเงิน เหตุผลจริงๆ นั้นง่ายมาก: เธอเป็นคนรักสวยรักงามและรักเกียรติยศ
เธอชอบเวลาที่มีคนมองเธอด้วยสายตาอิจฉา เธออยากเป็นนางฟ้าผู้สูงส่งที่ไม่มีใครเอื้อมถึง
ถ้าเธอได้ควงหนุ่มหล่อระดับเทพอย่างโจวอี้ ผู้หญิงพวกนั้นไม่ขาดใจตายด้วยความอิจฉาเลยเหรอ?
มันน่าภูมิใจกว่าการที่เพื่อนสนิทพูดชมแค่ว่า “กระเป๋าใบใหม่สวยดีนะ” ตั้งเยอะ
แต่โจวอี้ไม่มีเงิน ส่วนกวนเหวินห้าวมีทั้งเงินและอำนาจ สามารถบันดาลหลายสิ่งที่โจวอี้ให้ไม่ได้
ระหว่าง "เงิน" กับ "หน้าตา" ฉู่หานเริ่มลังเลเป็นครั้งแรก
เธอดูเหมือนจะลืมคิดไปว่า โจวอี้อาจจะไม่อยากคืนดีกับเธอแล้วก็ได้
บางทีอาจเป็นเพราะโจวอี้คนเก่ารักเธอมากเกินไป จนทำให้เธอเชื่อฝังหัวว่า แค่เธอกระดิกนิ้วเรียก เขาก็จะวิ่งกระดิกหางเข้ามาหาเหมือนหมาที่ซื่อสัตย์ตัวหนึ่ง
กวนเหวินห้าวมองเห็นท่าทางเหม่อลอยของฉู่หาน จึงถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คิดอะไรอยู่?”
ฉู่หานสะดุ้งกลับสู่ความเป็นจริง ส่งยิ้มหวานประจบ “ไม่มีอะไรค่ะ แค่คิดว่าจะทานอะไรเป็นมื้อเที่ยงดี”
เธอมักจะทำตัวอ่อนหวานน่ารักต่อหน้ากวนเหวินห้าวเสมอ ไม่เคยแสดงท่าทีเหมือนตอนอยู่กับโจวอี้เลย
เธอรู้ดีว่าในความสัมพันธ์นี้ เธอและกวนเหวินห้าวไม่ได้เท่าเทียมกัน
เพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ต้องการ เธอจำต้องสละศักดิ์ศรี แสร้งเป็นสัตว์เลี้ยงที่เชื่องเพื่อเอาใจผู้ชายคนนี้
ฉู่หานรักกวนเหวินห้าวไหม?
แน่นอนว่าไม่
เธอรักแค่ตัวเองและรักแค่เงินเท่านั้น
เธอเป็นผู้หญิงที่ถือเงินเป็นใหญ่ ความรักน่ะเหรอ... ไร้สาระสิ้นดีในสายตาเธอ
อีกด้านหนึ่ง โจวอี้และจางอู่แลกเปลี่ยนคำถากถางกันสองสามประโยคก่อนจะเงียบไป
แต่จางอู่ดูท่าทางจะไม่ยอมจบง่ายๆ ยิ่งได้ยินเสียงกระซิบกระซาบของเพื่อนร่วมห้องรอบๆ เขาก็ยิ่งแค้นลึก และสาบานในใจว่าจะทำให้ชีวิตของโจวอี้พังพินาศให้ได้
“สุดท้ายนี้ ผมขออวยพรให้นักศึกษาทุกคนมีช่วงเวลาที่น่าจดจำและมีความหมายที่สุดในชีวิต ณ มหาวิทยาลัยหวยไห่ ขอบคุณครับ!”
อธิการบดีอ่านประโยคสุดท้ายจบ พิธีเปิดภาคเรียนก็ปิดฉากลง
โจวอี้ถูกรุมล้อมด้วยผู้คนมากมายที่เข้ามาขอคอนแทค
เขายกยิ้มจางๆ: “ขอโทษนะครับสาวๆ พอดีผมไม่ค่อยได้เล่นวีแชทน่ะครับ ถ้ามีธุระอะไรไปหาผมที่ห้องเรียนได้นะครับ”
โจวอี้ปฏิเสธสาวแปลกหน้าพวกนั้นไปตรงๆ ข้อแรกเพราะพวกเธอหน้าตาธรรมดาและไม่ใช่เป้าหมายในการพิชิตของเขา และข้อที่สองคือเขาต้อง "สร้างค่าตัว"
ในฐานะเทพบุตร จะมาให้ใครแอดวีแชทได้ง่ายๆ ตามใจชอบได้ไง?
ของที่ได้มาง่ายๆ น่ะไม่มีค่าหรอก ต้องของที่เอื้อมไม่ถึงสิถึงจะล้ำค่า
นอกจากสาวๆ พวกนั้นจะไม่โกรธแล้ว พวกเธอยังจะยิ่งชอบเขามากขึ้นไปอีก
อานุภาพทำลายล้างของ "รักแรกในอุดมคติ" มันอยู่ตรงนี้เอง... เอื้อมไม่ถึง แตะต้องไม่ได้
ยิ่งเข้าไม่ถึง คุณก็จะยิ่งมโนถึงเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าในใจ และเมื่อเวลาผ่านไป ความคลั่งไคล้จะยิ่งฝังรากลึก
ไม่ว่าชายหรือหญิง... จิตวิทยาข้อนี้ใช้ได้ผลเสมอ
โจวอี้พยายามเบียดเสียดฝูงชนออกมา แต่แล้วเซี่ยชิวจือก็ฉวยโอกาสก้าวเข้ามาขวางทางเขาไว้
“พี่อี้”