Chapter 721 โลกใบเล็กที่น่าหวาดกลัว.

สายตาที่ดุร้ายของซือหม่าเขอกวาดตามองลงไปยังกลุ่มคนที่ยืนอยู่บนเทือกเขาเทียนเซี่ย.

บนยอดเขานั้นมีตำหนักขนาดใหญ่ตั้งอยู่ มีเทียนเสิ่นจื่อ อาวุโสเทียน จงซาน เทียนหลิงเอ๋อ เสวียนหยวน ตี้เสวียนชา หนี่ปู่ซา ตี้เสวียนชา และหยินโหลวหรี่.

สายตาของซือหม่าเขอที่เต็มไปด้วยความเย็นชาจดจ้องมองไปยังคนทั้งแปด

ซือหม่าเขอที่สะบัดมือหนึ่งครั้งก่อนที่จะนำขวดหยกออกมา จากนั้นก็เทของเหลวสีม่วงลงไปบนดวงตา.

"น้ำตาอสูรวัว?"เทียนเสิ่นจื่อที่ขมวดคิ้วไปมาเล็กน้อย.

ซือหม่าเขอที่หยดน้ำตาอสูรวัวลงไปดวงตา ทำให้ดวงตาของเขากลับมาใสกระจ่างมีประกายแสงสีม่วงที่แผ่ออกมา.

ในขณะเดียวกันนั้นซือหม่าเขอที่จดจ้องมองไปยังเทียนเสิ่นจื่อ แววตาที่เผยท่าทางสงสัยด้วยเช่นกัน.

"ดูเหมือนว่า ในโลกใบเล็กจะมีคนที่สามารถซ่อนพลังฝึกตนเอาไว้ได้ ร้ายกาจจริง ๆ  แม้แต่รับรู้เรื่องน้ำตาอสูรวัวของข้าด้วยรึ?"ดวงตาของซือหม่าเขอที่เผยแววแสงเย็นชาออกมา.

"ผู้มาเยือนจากโลกใบใหญ่อย่างงั้นรึ?"สายตาของเทียนเสิ่นจื่อที่แสดงท่าทางไม่พอใจขึ้นมา.

"เสวียนหยวน? คาดไม่ถึงเลยว่าจะก้าวไปถึงระดับสวรรค์แท้ขั้นที่สี่? ไม่คาดคิดเลยว่าจะอยู่ที่แห่งนี้ด้วย? เจ้า ตี้เสวียนชา? จงซาน? มันเป็นใครที่สังหารผู้ใต้บังคับบัญชาของข้า? ใครกันที่สังหารเทพอสูรของข้า ผู้ใต้บังคับบัญชาอีกสองคน เจ้าเป็นคนสังหารอย่างงั้นรึ?"ซือหม่าเขอที่กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา.

ตี้เสวียนชาที่ก้าวออกไปด้านหน้า จ้องมองไปยังซือหม่าเขอพร้อมกับกล่าวออกมาเล็กน้อย "หากว่าไม่เพราะจงซานห้ามข้าเอาไว้ ผู้ใต้บังคับบัญชาของเจ้า คงจะไม่มีทางหนีรอดไปได้ เพื่อที่จะให้บทเรียนกับเจ้า ให้เจ้าได้รู้จักคิด แต่คาดไม่ถึงเลยว่ากลับมาหาที่ตายด้วยตัวเอง?"

ซืหม่าเข่อจ้องมองไปยังตี้เสวียนชา พร้อมกับหัวเราะออกมาในทันที.

"ฮ่าอ่าอ่าฮ่า ฆ่าตัวตาย? สังหารข้าอย่างงั้นรึ? ลำพังเจ้านะรึ? ระดับสวรรค์แท้ขั้นที่ 11 ขั้นสุด ต้องการสังหารข้า ต่อให้กู่เฉิงตงมาอยู่ต่อหน้าข้าตอนนี้ ก็ไม่มีทางทำอะไรข้าได้ เพราะข้านั้นไร้เทียมทานยังไงล่ะ!"ซือหม่าเขอที่กล่าวด้วยน้ำเสียงดูแคลนเป็นอย่างมาก.

ตี้เสวียนชาที่เผยยิ้มอย่างเย็นชา ส่วนคนอื่นต่างกับจ้องมองซือหม่าเขอราวกับเป็นคนโง่งม.

เจ้านะรึไร้เทียมทาน?

เทียนหลิงเอ๋อที่ไร้เดียงสา เวลานี้ยังจดจ้องมองด้วยแววตาดูแคลนออกมาเช่นกัน!

"เพียงแค่สังหารผู้ใต้บังคับบัญชาข้าได้ คิดว่าตัวเองมีความสามารถแล้ว แสดงออกมา ให้ข้าได้เห็นว่าเจ้ามีความสามารถเท่าใด!"ซือหม่าเขอที่กล่าวด้วยน้ำเสียงยโสอย่างที่สุด.

สายตาของทุกคนต่างก็จดจ้องมองไปพร้อม ๆ กัน ด้วยสายตาที่แปลกประหลาด.

เห็นสายตาของทุกคนที่ดูเฉยเมยต่อเขา ภายในใจของซือหม่าเขอที่ลอบตกใจเช่นกัน ทันใดนั้นก็คิดถึงเรื่องราวหลาย ๆ อย่างที่เกิดขึ้น เขาที่คิดว่าผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาก็ร้ายกาจไม่ธรรมดาเช่นกัน พวกเขาที่ถูกส่งออกมาทำงาน ไม่มีโอกาสแม้แต่หนีกลับไปเลยรึ?

ว่าแต่อะไรคือปัญหาอย่างงั้นรึ?

คิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ซือหม่าเขอที่ยืนมือออกไป ยังพื้นของทะเลทราย สนนิรันดร์ที่ผุดขึ้นมาจากพื้น.

ทะเลทรายที่เหลืองอร่าม ทันใดนั้นก็กลายเป็นทุ่งหญ้าสีเขียวในทันที บนท้องฟ้ายังมีเมฆสีน้ำเงินด้วย บนพื้นนั้นปรากฏเป็นทุ่งหญ้าที่กว้างใหญ่ไพศาล หากแต่มีเพียงต้นไม้ใหญ่ต้นเดียวอยู่ใจกลาง กลายเป็นภาพธรรมชาติที่ดูงดงามไม่น้อย.

โลกเขตแดนของเซียนสวรรค์ที่ถูกใช้ออกมา นี่คือทักษะสุดยอดของเซียนสวรรค์ ซือหม่าเขอแม้นว่าจะเต็มไปด้วยความอหังการแต่ก็แสดงความระมัดระวังออกมาเช่นกัน.

ที่ด้านหน้าของเซียนสวรรค์นั้น ปรากฏพายุขึ้น เซียนสวรรค์ที่ถูกกำราบโดยโลกใบเล็ก ทำให้มีพลังสูงสุดแค่ระดับ 12 สวรรค์แท้ นอกจากนี้ ยังสามารถสร้างโลกเขตแดน ที่สามารถใช้ทักษะที่ร้ายกาจได้.

"เผยอาวุธของเจ้าออกมาซะ ข้าจะให้โอกาสพวกเจ้าหายใจสักอีกสักเล็กน้อย!"ซือหม่าเขอที่กล่าวออกมาด้วยความอหังการ.

สายตาของทุกคนที่จ้องมองหน้ากันและกันด้วยท่าทางงงงวย.

ดูเหมือนว่าคนจากโลกใบใหญ่จะไม่รู้ถึงความผิดปรกติของโลกใบเล็กแห่งนี้ ซือหม่าเขอ ถึงแม้ว่าจะได้รับรอยแผลใจไปหลายต่อหลายครั้ง แต่เขาก็ยังคงมองคนของโลกใบเล็กไม่ต่างจากคนเถื่อนไร้ความสามารถ.

"ไปเถอะ พวกเราเข้าไปในตำหนัก!"เทียนเสิ่นจื่อที่กล่าวต่อจงซานและเทียนหลิงเอ๋อ.

จากนั้นเทียนเสิ่นจื่อ ก็ก้าวเข้าไปในตำหนักช้า ๆ .

เทียนเสิ่นจื่อที่ไม่สนใจซือหม่าเขอแม้แต่น้อย กับท่าทางของเขาไม่ต่างจากตัวประกอบ ไม่มีอะไรให้สนใจแม้แต่น้อย.

"สามหาว!"ซือหม่าเขอที่ตะโกนออกมาเสียงดังใส่เทียนเสิ่นจื่อ.

"พรึบ!"พริบตาเดียวนั้นตี้เสวียนชาก็มาปรากฏที่ด้านหน้าซือหม่าเขอ.

"เจ้า? ชักอาวุธออกมา ได้ยินมาว่าอาวุธของโลกใบเล็กนั้นแข็งแกร่งมา? ให้ข้าได้เห็นเป็นขวัญตาสิ่งที่เรียกว่าเซียนฉี!"ซือหม่าเขอที่จับจ้องมองตี้เสวียนชาด้วยสายตาเย็นชา.

"จัดการเจ้า จำเป็นด้วยรึ?"ตี้เสวียนชากล่าวออกมาเล็กน้อย.

"เจ้าพูดอะไร?"เสียงของซือหม่าเขอที่เต็มไปด้วยความเย็นชาสายตาหรี่ตาจ้องมอง.

"ข้าบอกว่าเพียงแค่มือเปล่าก็ฉีกร่างของเจ้าได้แล้ว!"ตี้เสวียนชาแค่นเสียง.

"กรุ๊บ ๆ !"

ซือหม่าเขอที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว สนนิรันดร์ของเขาทันใดนั้นก็ล้มลงและหายไปในทันที.

พริบตาเพียงพื้นที่รอบ ๆ ก็กลับกลายเป็นพื้นที่ดั้งเดิม เมฆสีน้ำเงินหายไปแล้ว ทุ่งหญ้าด้านล่างเองก็หายไปกลายเป็นทะเลทรายเช่นเดิม.

"อัก!"

ซือหม่าเขอที่ราวกับรู้สึกศีรษะของเขาถูกบีบ ใบหน้าที่ขาวซีดไปในทันที.

ใบหน้าของซือหม่าเขอที่บิดเบี้ยว ที่มุมปากมีโลหิตไหลออกมาไม่หยุด เขาที่ค่อย ๆ จ้องมองออกไป.

อสุรกายตนหนึ่ง เป็นอสุรกายที่มีขนาดใหญ่มาก อสุรกายตนนี้มีแปดหางแต่ละหางนั้นใหญ่โตมโหฬาร ตอนนี้มันกำลังกลืนต้นสนนิรันดร์ ด้วยความสัมพันธ์ซึ่งเป็นรากเทวะ ทำให้ส่งผลต่อเขาเป็นอย่างมาก.

ดวงตาของซือหม่าเขอที่เปลี่ยนเป็นสีแดง ซือหม่าเขอที่รับรู้แล้วว่า เทาเทียตายอย่างไร มันถูกกินอย่างไรล่ะ อสูรกายตนนี้กินได้แม้แต่รากเทวะอย่างงั้นรึ?

"ข้าจะฆ่าเจ้า!"

ซือหม่าเขอที่เต็มไปด้วยจิตสังหาร ฟาดฝ่ามือออกไป ฝ่ามือที่รวมตัวกันเป็นเหมือนกับหลุมดำขนาดใหญ่.

แปดหางสวรรค์แห่งจุดจบที่กลืนกินสนนิรันดร์ไปแล้วจับจ้องมองซือหม่าเขอ เห็นฝ่ามือของเขาที่ฟาดมา ร่างกายของมันก็หายไปในทันที.

รากเทวะ เมื่อสลายดึงกลับเข้ามาในร่างกายนั้นเป็นไปด้วยความเร็วมาก เวลานี้มันคืนกลับเข้าไปในร่างของจงซานเรียบร้อยแล้ว.

ท้องฟ้าที่บิดเบี้ยว ด้วยพลังอำนาจของซือหม่าเขอ มิติของโลกใบเล็กยากที่จะทนทานได้ ทว่าพลังอำนาจที่รุนแรงนั้นไม่ได้ปะทะเป้าหมาย ทำให้เขาเศร้าใจเป็นอย่างมาก.

แปดหางสวรรค์แห่งจุดจบจะจัดการซือหม่าเขอรึ? ในเวลานี้ยังไม่มีความสามารถพอ ทว่าการจะจัดการรากเทวะของเขานั้น ไม่ใช่สิ่งยากเย็นอะไรเลยแม้แต่น้อย.

หลังจากที่กินสนนิรันดร์ไปแล้ว จงซานก็พาเทียนหลิงเอ๋อเดินเข้าไปในตำหนัก ตามเทียนเสิ่นจื่อไป.

"ครืนนนนน!"ประตูตำหนักที่ปิดลงเสียงดัง.

กลุ่มคนที่อยู่ด้านนอกเผยท่าทางตื่นตกใจ ตี้เสวียนชาที่มองแปดหางสวรรค์แห่งจุดจบ ดูเหมือนว่ามันจะแข็งแกร่งขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก กับแปดหางสวรรค์แห่งจุดจบที่โผล่ออกมาทันทีทันใดนั้น ถึงกับทำให้ทุกคนกลืนน้ำลายคำโตทีเดียว.

หยินโหลวหรี่ที่เคยเห็นจงซานภพหยิน เปิดหลุมสังสารวัฏ หยินหยางแปรผันนั้น ทรงพลังไร้เทียนทานมาก จงซานร่างภพหยางเอง คาดไม่ถึงเลยว่าจะทรงพลังไม่ได้ด้อยกว่ากัน จงซานผู้นี้ลึกลับเกินไปแล้ว.

ส่วนหนี่ปู่ซาที่เห็นแปดหางสวรรค์แห่งจุดจบถอนหายใจออกมาเล็กน้อย ไม่ได้รู้สึกประหลาดใจ เขาที่รู้สึกเต็มไปด้วยความเคารพ! ฝ่าบาทผู้นี้แข็งแกร่ง ควรค่าที่จะให้ความเคารพ.

ส่วนอาวุโสเทียนนั้นที่รู้สึกงงงวย กว่าสองร้อยปีที่แล้ว เขาเพิ่งมีระดับแกนทองจริง ๆ รึ?

เสวียนหยวนที่จดจ้องมองไปยังแผ่นหลังของจงซาน พร้อมกับสูดหายใจลึก ขมวดคิ้วไปมาเล็กน้อย แววตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ.

แปดหางสวรรค์ที่หายไปในทันที ทำให้ซือหม่าเขอผิดหวังมาก แปลกเกินไปแล้ว!

เมื่อกี้นี้หมายความว่าอย่างไร? แปลกเกินไปแล้ว? มันโผล่มาจากใหนกัน?

ตี้เสวียนชาไม่รอให้ซือหม่าเขอพูดอะไรออกมา ร่างกายของเขาที่พุ่งเข้าหาซือหม่าเขอในทันที ตี้เสวียนชาที่พุ่งออกไปแขนได้ทะลวงร่างของซือหม่าเขอในทันที.

กับโลกใบเล็กที่แปลกประหลาดนี้ ได้สร้างความอัปยศให้กับซือหม่าเขอ!

หนึ่งวันหลังจากนั้น ตำหนักแห่งหนึ่งที่โลกใบใหญ่ หยกสัญญาณชีพของเขาก็ระเบิดออกมาเสียงดัง บนหยกดังกล่าวมีอักษรสลักบนหยกชีวิตว่า ซือหม่าเขอ

"ปัง!"หยกชีวิตที่ระเบิดออกเป็นเสี่ยง ๆ .

ภายในห้องโถง คนที่อยู่รอบ ๆ เข้ามารุมล้อมในทันที.

"ซือหม่าเขอตายอย่างงั้นรึ?"ทุกคนที่ขมวดคิ้วไปมา.

"ชิ นี้นะรึที่บอกว่าจะไปหาเซิ่งหวังมาให้พวกเรา? เขาเข้าไปในโลกใบเล็กนานเท่าไหร่กัน?"

"ข้าเคยบอกแล้วว่าเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะมาเป็นเทพประตูสวรรค์ลำดับ 108 เขาไม่คู่ควรแม้แต่น้อย! เซียนสวรรค์ที่นำเซียนปฐพีสิบคน และยังมีเทาเทียอีกหนึ่งตน คาดไม่ถึงเลยว่าจะจัดการคนในโลกใบเล็กไม่ได้ แล้วยังสร้างความอับอายให้กับเทพประตูสวรรค์คนอื่น ๆ อีก?"

"ซือหม่าเขอเป็นคนที่ถือดี แต่โง่สมองกลวง ใช้เวลาไม่นานก็ถูกสังหารไปอย่างงั้นรึ?"

"ช่างน่าเสียดาย เรื่องที่จะหาเซิ่งหวังนั้น คงจะต้องหาคนอื่น เขาเป็นน้องชายของเจ้า ก่อนหน้านี้เป็นเจ้าที่แนะนำเขามา เจ้าคิดว่าจะหาเซิ่งหวังได้อย่างไร!"

"ข้าจะต้องรับผิดชอบแน่!"ชายคนดังกล่าวที่ขมวดคิ้วไปมา.

"รับผิดชอบอย่างงั้นรึ? พื้นที่รอบ ๆ นี้มีกลุ่มอิทธิพลอื่นมากมายที่นับวันจะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ  โลกใบเล็กตอนนี้ยังไม่เปิด ที่ด้านนอกต่างก็แย่งชิงเพื่อที่จะเข้าไป พวกเราไม่สามารถทำได้ง่าย ๆ แน่ การค้นหาเซิ่งหวังนั้น เจ้าไม่ควรที่จะส่งเจ้าสมองกลวงเข้าไปแต่แรกแล้ว เจ้าต้องรู้ด้วยว่าการส่งคน 11 คนเข้าไปในโลกใบเล็กนั้น พวกเราจะต้องจ่ายไปมากมายขนาดใหน?ถึงแม้นว่าจะส่งออกไปอีกครั้ง แล้วคิดว่ากลุ่มอิทธิพลอื่นนั้นจะยอมให้พวกเราทำอย่างงั้นรึ?"

"ก็ดี ข้าเป็นคนแนะนำไปก็ต้องรับผิดชอบ ข้าจะลงมือเอง น้องชายของข้าก็ตกตายไปแล้ว เจ้าคิดจะขัดขวางข้าอย่างงั้นรึ? ชิ!"ชายคนดังกล่าวแค่นเสียงเย็นชาออกมา.

.................

ทุกคนเวลานี้รออยู่ด้านนอก จงซานและเทียนหลิงเอ๋อที่ก้าวตามเทียนเสิ่นจื่อไป ประตูห้องที่ปิดเสียงดัง.

ก่อนที่จะเข้ามานั้น จงซานที่ลงมือขโมยรากเทวะของซือหม่าเขอไป.

แม้นว่าซือหม่าเขอนั้น จะเป็นเซียนสวรรค์ ทว่าตี้เสวียนชาเองก็เคยบอก ว่าไม่เคยกลัวซือหม่าเขอเลย ดังนั้นเขาจึงวางใจปล่อยให้ตี้เสวียนชาจัดการต่อ.

สนนิรันดร์ นับว่ายอดเยี่ยมจริง ๆ !

แปดหางสวรรค์ที่กำลังเพลิดเพลินกับการย่อยมัน ตอนนี้มันได้ปลดปล่อยพลังงานมากมายออกมา หากแต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาเหมาะในการดูดซับ ดังนั้นเขาจึงทำการเก็บมันเอาไว้ ยังไม่รับเข้ามา พลังฝึกตนของจงซานจึงยังไม่เพิ่มขึ้นนั่นเอง.

ภายในห้องโถงนั้น พื้นที่รอบ ๆ เต็มไปด้วยความมืดมิด ลึกเข้าไปด้านในนั้นซึ่งเป็นส่วนลึกที่สุดของยอดเขาเทียนเซี่ย.

"จงซาน ที่นี่มืดจังเลย?"เทียนหลิงเอ๋อที่กุมมือจงซานด้วยท่าทางกังวล.

"ไม่เป็นไร มีข้าอยู่!"จงซานที่กล่าวออกมาด้วยเสียงแผ่วเบา.

"อืม!"เทียนหลิงเอ๋อพยักหน้ารับ.