บทที่ 181 เนตรสังสาระ! วิถีสวรรค์!

บทที่ 181 เนตรสังสาระ! วิถีสวรรค์!

รูม่านตาของคาคาชิ, ไมโตะ ไก, อาซึม่า และยูฮิ คุเรไน หดเกร็งลงทันที

พวกเขานึกย้อนไปถึงข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับองค์กรแสงอุษา

เดิมทีแสงอุษาเป็นเพียงกลุ่มทหารรับจ้างที่รับงานจากใครก็ตามที่จ่ายหนักที่สุด

แต่เมื่อไม่กี่ปีก่อน ยุทธศาสตร์ของพวกมันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง พวกมันไม่ได้ทำงานให้หมู่บ้านนินจาต่างๆ เพียงอย่างเดียวอีกต่อไป แต่เริ่มออกไล่ล่า “ร่างสถิต” ของสัตว์หางอย่างเจาะจง

หนึ่งในเหตุการณ์ที่อื้อฉาวที่สุดคือตอนที่สมาชิกแสงอุษาบุกถล่มหมู่บ้านคิริเพื่อชิงตัวร่างสถิตหกหาง แต่กลับถูกอุจิวะ ฮารุจัดการจนพ่ายแพ้ยับเยิน

ในเวลานั้น อุจิวะ ฮารุกำลังออกไล่ล่าร่องรอยของแสงอุษาไปทั่วโลกนินจาอยู่พอดี

และทุกครั้งที่ทางของพวกเขามาบรรจบกัน ในหัวของฮารุก็มีเพียงคำสั่งเดียวเท่านั้น...ฆ่า

ในช่วงเวลานั้น สมาชิกแสงอุษาอีกคนอย่าง ‘บิวะ จูโซ’ ก็ถูกอุจิวะ ฮารุสังหารเช่นกัน

แน่นอนว่าโลกนินจาต่างคาดเดากันไปต่างๆ นานาว่าแสงอุษาจะล้างแค้นฮารุอย่างนองเลือดหรือไม่ ที่กล้ามาหยามหน้ากันถึงถิ่นหมู่บ้านคิริ

เพราะยังไงเสีย แสงอุษาก็ขึ้นชื่อว่าเป็นองค์กรทรงอำนาจที่รับงานจากหมู่บ้านใหญ่...พวกมันจะยอมทนต่อการท้าทายเช่นนี้ได้หรือ?

แต่ทว่า... แสงอุษากลับเลือกที่จะอดทน

พวกมันไม่ได้โจมตีอุจิวะ ฮารุ หรือหมู่บ้านคิริ แต่กลับถอยร่นเข้าสู่เงามืด หายตัวไปจากโลกนินจาและงดรับภารกิจทั้งหมด

ดูราวกับว่าอุจิวะ ฮารุเพียงคนเดียว สามารถสะกดข่มองค์กรแสงอุษาทั้งองค์กรเอาไว้ได้

แต่ทว่าตอนนี้... กลางงานสอบจูนินที่ทั่วทั้งโลกนินจากำลังจับตามอง แสงอุษากลับปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าอุจิวะ ฮารุอย่างไม่เกรงกลัว

“ร่างสถิตทั้งหมดงั้นเหรอ...”

คาคาชิสูดหายใจเฮือก

ความทะเยอทะยานของแสงอุษานั้นช่างมากมายมหาศาลเหลือเกิน

คาคาชิไม่รู้ว่ามีร่างสถิตกี่คนในงานสอบจูนินครั้งนี้

แต่ที่เขารู้แน่ชัดก็คือ ลูกศิษย์ของเขา ‘อุซึมากิ นารูโตะ’ คือร่างสถิตของจิ้งจอกเก้าหาง

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาจะไม่มีวันยอมให้ลูกศิษย์ของเขาถูกชิงตัวไปเด็ดขาด

‘ต้องหาทางพานารูโตะออกไปจากที่นี่!’

สมองของคาคาชิประมวลผลอย่างรวดเร็ว

ทันใดนั้น ร่างสีส้มก็กระโจนออกมาจากด้านข้าง ชี้หน้าไปยังร่างแยกของเพนแล้วตะโกนลั่น

“ไอ้พวกผู้บุกรุก! ออกไปจากโคโนฮะเดี๋ยวนี้!”

“ไม่งั้นชั้นจะทำให้พวกแกต้องเสียใจ!”

เขาวิ่งมาหยุดอยู่ข้างๆ คาคาชิ พร้อมตะโกนว่า “อาจารย์คาคาชิ ชั้นมาช่วยแล้ว!”

คาคาชิถึงกับยืนอึ้ง

‘โธ่เว้ย...’

‘ชั้นกำลังคิดหาวิธีซ่อนตัวเจ้านี่อยู่แท้ๆ ดันกระโดดเข้าหากับดักเองซะงั้น!’

แต่ทว่า ศัตรูยังไม่รู้จักนารูโตะ และไม่น่าจะรู้ว่าใครคือร่างสถิตเก้าหาง...

ถึงนารูโตะจะเปิดเผยตัวออกมา ก็คงยังไม่เป็นไรมั้ง...

หรืออย่างน้อย เขาก็หวังให้เป็นแบบนั้น

เมื่อเพนวิถีสวรรค์เห็นนารูโตะกระโจนออกมาพร้อมเสียงโวยวาย เขาก็นึกถึงคำพูดที่เซ็ตสึขาวเคยบอกไว้ทันที

‘ไม่จำเป็นต้องรู้หรอกว่าหน้าตาของร่างสถิตเก้าหางเป็นยังไง คนแรกที่กระโดดออกมาจากฝูงชนนั่นแหละ คือเก้าหาง’

ช่างเป็นข้อมูลที่แม่นยำอย่างเหลือเชื่อ

ในขณะที่พวกเขากำลังคิดหาวิธีระบุตัวเป้าหมาย ร่างสถิตเก้าหางกลับเสนอหน้าออกมาเองเสียอย่างนั้น

แต่นั่นก็ดี...ถ้าปล่อยให้หลุดมือไปตอนนี้ คงต้องเสียเวลาตามหากันใหม่อีก

“ซาสึเกะ! ซากุระ! พานารูโตะหนีไป เดี๋ยวนี้!”

คาคาชิอ่านสายตาของเพนออก และเดาได้ทันทีว่าศัตรูรู้ตัวจริงของนารูโตะแล้ว

เขารีบสั่งซาสึเกะและซากุระด้วยน้ำเสียงร้อนรน หวังให้นารูโตะหนีไปได้ทันท่วงที

‘ไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้!’

แต่นารูโตะไม่มีความคิดที่จะหนีแม้แต่น้อย

ในเมื่อคาคาชิต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่น่ากลัวขนาดนี้ เขาจะทิ้งอาจารย์แล้วหนีเอาตัวรอดได้ยังไง?

เป็นไปไม่ได้!

คาคาชิอยากจะจับเจ้าเด็กบบ้านี่มาเขย่าคอจริงๆ แต่เขาก็พยายามพูดด้วยความอดทน

“นารูโตะ ฟังชั้นนะ พวกมันมาเพื่อจับตัวนาย”

“นายต้องหนีไป เข้าใจไหม?”

“พลังของศัตรูนั้นหยั่งไม่ถึง แม้แต่ชั้นเองก็อาจจะเอาชนะไม่ได้”

“เมื่อการต่อสู้เริ่มขึ้น ชั้นคงไม่มีปัญญาปกป้องนายได้ นายต้องไปเดี๋ยวนี้!”

นารูโตะขมวดคิ้ว ยังคงประมวลคำเตือนของคาคาชิ แต่แล้วก็ถูกซากุระและซาสึเกะที่เข้าใจสถานการณ์ดีกว่าลากตัวออกไปอย่างเร่งรีบ

เพนไม่ยอมปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอย

เมื่อเห็นร่างสถิตเก้าหางที่ต้องการกำลังจะถูกพาตัวหนี เขาจึงพุ่งตัวเข้าใส่นารูโตะทันที

คาคาชิเตรียมพร้อมรับมือกับการเคลื่อนไหวของเพนอยู่แล้ว

แต่เมื่อการปะทะเริ่มขึ้น เขาก็ได้ตระหนักถึงช่องว่างของพลังที่ห่างชั้นกันเกินไป

แม้จะอยู่ใกล้นารูโตะมากกว่า แต่เขากลับทำได้เพียงมองเพนวิถีสวรรค์พุ่งผ่านหน้าไป

ด้วยความสิ้นหวัง คาคาชิซัดดาวกระจายออกไปหลายเล่ม หวังจะชะลอความเร็วของเพน

แต่สิ่งที่น่าตกตะลึงก็เกิดขึ้น ก่อนที่อาวุธลับจะทันได้สัมผัสตัววิถีสวรรค์ พวกมันก็ถูกดีดสะท้อนกลับมาในทิศทางเดิม

คาคาชิไม่เคยเห็นการป้องกันที่ประหลาดพิสดารเช่นนี้มาก่อน

‘นี่มันวิชานินจาเหรอ?’

‘หรือว่าเป็นอย่างอื่น?’

มันสามารถปัดป้องการโจมตีได้ทุกรูปแบบ!

เมื่อเห็นดังนั้น ไมโตะ ไก, อาซึม่า และคุเรไน ก็กระโจนเข้าร่วมวงต่อสู้

นารูโตะคือนินจาของโคโนฮะ

เก้าหางคือสัตว์หางของโคโนฮะ

พวกเขาจะไม่มีวันยอมให้ใครมาชิงตัวไปเด็ดขาด!

เช่นเดียวกับจังหวะที่คาคาชิขว้างคุไน พวกเขาระดมโจมตีใส่เพนวิถีสวรรค์พร้อมกัน

แต่ก็เหมือนกับคุไนพวกนั้น การโจมตีทั้งหมดถูกดีดกลับด้วยแรงกระแทกมหาศาล ผลักดันพวกเขากระเด็นถอยหลังไป

วิถีสวรรค์ยังคงก้าวเดินต่อไป พร้อมกับเอ่ยคำราม

“ชินระ เทนเซ!” ... ข่ายเทพพิชิตฟ้า!

หมื่นลักษณ์เหนี่ยวสวรรค์!

นารูโตะที่กำลังวิ่งหนีไปข้างหน้า จู่ๆ ก็ถูกแรงดูดมหาศาลดึงกระชากกลับมาหาเพนวิถีสวรรค์อย่างรุนแรง

แม้ซาสึเกะและซากุระจะพยายามยึดตัวนารูโตะไว้สุดแรงเกิด แต่พวกเขาก็ไม่อาจต้านทานแรงโน้มถ่วงอันมหาศาลนั้นได้

มือที่จับกันไว้แน่นค่อยๆ หลุดออกจากกัน ร่างของนารูโตะลอยละลิ่วกลางอากาศ พุ่งตรงเข้าสู่อ้อมมือของเพนวิถีสวรรค์อย่างหมดทางสู้

สีหน้าของคาคาชิเคร่งเครียดถึงขีดสุด

ด้วยความรู้ทั้งหมดที่มี เขาไม่เคยเจอวิชานินจาที่พิสดารขนาดนี้มาก่อน

วิชาหนึ่งสามารถผลักวัตถุทุกอย่าง...ไม่ว่าจะเป็นคุไนหรือร่างคน...ให้กระเด็นออกไป ในขณะที่อีกวิชาสามารถดูดดึงผู้คนเข้ามาผ่านอากาศธาตุ

แรงที่เกิดขึ้นนั้นรุนแรงเสียจนคนสองคนช่วยกันรั้งไว้ก็ยังเอาไม่อยู่

แต่สิ่งที่คาคาชิกังวลที่สุดไม่ใช่วิชาประหลาดนั่น...แต่เป็นความปลอดภัยของนารูโตะ

เพนวิถีสวรรค์ล็อคเป้าที่นารูโตะโดยเฉพาะ

ไม่ว่าจะในฐานะอาจารย์ของนารูโตะ หรือนินจาผู้ภักดีของโคโนฮะ...เขาจะยืนดูเฉยๆ ให้เรื่องนี้เกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาด

แต่... เขาจะทำอะไรได้ในตอนนี้?

คาคาชิคิดอย่างหนัก

ในฐานะนินจาอัจฉริยะ เขายึดมั่นในหลักการข้อหนึ่งเสมอ:

‘ไม่มีวิชานินจาใดที่สมบูรณ์แบบในโลกนี้ ไม่ว่าจะทรงพลังแค่ไหน ทุกวิชาย่อมมีจุดอ่อน’

‘ถ้าหาช่องโหว่นั้นเจอ ก็จะสามารถทะลวงผ่านไปได้เสมอ’

แต่จากการปะทะสั้นๆ เมื่อครู่ และข้อมูลทั้งหมดที่เขารับรู้มา เขาไม่สามารถมองเห็นจุดอ่อนใดๆ ในวิชาของศัตรูได้เลย

นี่คือ ‘เพน’...และอีกห้าร่างที่เหลือยังไม่ได้ขยับตัวด้วยซ้ำ

เขาจะต้องทนดูแสงอุษาชิงตัวนารูโตะไปต่อหน้าต่อตาในวันนี้จริงๆ งั้นเหรอ?

คาคาชิรู้สึกไร้พลัง...

ความรู้สึกเดียวกันนี้กดทับลงบนบ่าของไมโตะ ไก, อาซึม่า และยูฮิ คุเรไน

ความแข็งแกร่งของศัตรูนั้นเหนือกว่าที่พวกเขาคาดการณ์ไว้มาก

พวกเขาจะต่อกรกับคู่ต่อสู้ระดับนี้ได้อย่างไร?

คิ้วหนาของไมโตะ ไก ขมวดเข้าหากันแน่น

‘หรือว่า... จะถึงเวลาที่สัตว์ร้ายสีครามแห่งโคโนฮะต้องหายไป และให้สัตว์ร้ายสีแดงกอบกู้สถานการณ์แทน?’

“อ๊ากกก!”

นารูโตะร้องลั่น ดิ้นรนอย่างสุดชีวิตเพื่อจะหลุดพ้นจากแรงดึงดูดที่ไม่ยอมผ่อนปรน

แต่เขานั้นตัวเล็กและอ่อนแอเกินไปในตอนนี้ เมื่ออยู่ต่อหน้าเพนวิถีสวรรค์ นินจาระดับนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับมดปลวก

ในวินาทีที่นารูโตะกำลังจะตกอยู่ในเงื้อมมือของเพนวิถีสวรรค์...

เงาร่างสีดำสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นแทรกกลางระหว่างพวกเขาอย่างกะทันหัน

วูบ!

แรงโน้มถ่วงที่เชื่อมโยงนารูโตะกับเพนวิถีสวรรค์ขาดสะบั้นลงทันที ส่งผลให้นารูโตะร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง

ตุบ!

“โอ๊ย...” นารูโตะครางพลางลูบก้นที่ระบมจากการกระแทก

ใบหน้าอันเย็นชาของเพนวิถีสวรรค์ฉายแววประหลาดใจวูบหนึ่ง

เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะมีใครสามารถขัดจังหวะวิชา ‘หมื่นลักษณ์เหนี่ยวสวรรค์’ ของเขาได้ตรงๆ แบบนี้

จนถึงตอนนี้ ไม่ว่าศัตรูจะเป็นใคร เขาเพียงแค่กระดิกนิ้วก็จัดการได้ดั่งใจนึก...ไม่เคยมีใครสร้างภัยคุกคามที่แท้จริงได้เลย

แต่ตอนนี้... มีใครบางคนนำความท้าทายที่แท้จริงมามอบให้เขาแล้ว

“อุจิวะ ฮารุ?”

เพนวิถีสวรรค์เอ่ยถามชายในชุดคลุมสีดำที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า

เขาไม่เคยเห็นอุจิวะ ฮารุมาก่อน และไม่รู้ว้าหน้าตาเป็นอย่างไร

แต่ทันทีที่เห็นสายตานั้น เขาก็เดาตัวตนได้ทันที

คนบางคนก็เป็นเช่นนี้...เพียงแค่ยืนอยู่เฉยๆ ก็กลายเป็นจุดศูนย์กลางของความสนใจ

ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรให้มากความ ผู้อื่นก็จะรับรู้ได้ทันทีว่าเขาคือใคร

อุจิวะ ฮารุมองเพนวิถีสวรรค์ด้วยสายตาเรียบเฉย แล้วเอ่ยขึ้น

“ชั้นเคยบอกไปแล้ว...เมื่อไหร่ที่ชั้นเห็นคนของแสงอุษา ชั้นจะฆ่าพวกมันทิ้งโดยไม่ลังเล ไม่มีข้อยกเว้น”

“ฮารุ!”

คาคาชิ, อาซึม่า, คุเรไน และไมโตะ ไก ต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นอุจิวะ ฮารุลงมือเสียที

เมื่อเขาเคลื่อนไหว พวกเขาก็เบาใจลงได้เปราะหนึ่ง...แม้ว่าจะรู้ดีว่าศัตรูตรงหน้านั้นร้ายกาจเพียงใดก็ตาม

“ประเสริฐ...”

มุมปากของเพนวิถีสวรรค์ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะที่หาได้ยากยิ่ง

นานมากแล้วที่ไม่มีใครกล้าพูดกับเขาเช่นนี้ หรือได้เผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่คู่ควรอย่างแท้จริง

“นั่นก็ขึ้นอยู่กับว่าแกจะมีน้ำยาแค่ไหน”

“อุจิวะ ฮารุ... ชั้นได้ยินชื่อเสียงของแกมานาน ทุกคนบอกว่าแกแข็งแกร่งมาก...แม้แต่ ‘คนคนนั้น’ ก็ยังพูดถึง”

“ชั้นอยากจะสู้กับแกมานานแล้ว แต่ไม่มีโอกาสเสียที”

“ครั้งนี้... อย่าทำให้ชั้นผิดหวังล่ะ”

แววตาคลั่งไคล้อันน่าขนลุกปรากฏขึ้นในดวงตาสีม่วงวงแหวนของเพนวิถีสวรรค์

อุจิวะ ฮารุยิ้มจางๆ

ด้วยความสามารถพิเศษทั้ง 5 อย่างที่เขามี เขาไม่เคยจำเป็นต้องใช้พลังเต็มที่เลย ไม่ว่าคู่ต่อสู้จะเป็นใคร

ยิ่งหลังจากฝึกฝน ‘คาถาเคลื่อนย้ายชั่วพริบตา’ และ ‘เทพสายฟ้าเหิน’ จนเชี่ยวชาญ มันก็ยิ่งง่ายดายเข้าไปใหญ่

ในสายตาของเขา พวกยอดฝีมือทั่วไป...แม้แต่ระดับคาเงะ...ก็ไม่ได้มีความหมายอะไรเลย

เหมือนกับตอนเจอกับ คาคุซึ และ ฮิดัน...คู่หูที่อ้างตัวว่าเป็น “อมตะ”

อมตะงั้นเหรอ? พวกมันถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ต่อหน้าเขาโดยที่เขาไม่ต้องออกแรงเหนื่อยด้วยซ้ำ

เขารอคอยมานานที่จะได้ทดสอบขีดจำกัดพลังปัจจุบันของตัวเอง

เพนวิถีสวรรค์ ผู้ครอบครองเนตรสังสาระ คือเป้าหมายที่สมบูรณ์แบบที่สุด

เขาอยากรู้จริงๆ ว่าตอนนี้ตัวเองจะปลดปล่อยพลังออกมาได้มากแค่ไหน

อุจิวะ ฮารุ และ เพนวิถีสวรรค์ จ้องตากันผ่านสนามรบ แรงกดดันที่มองไม่เห็นปะทุขึ้นระหว่างพวกเขาราวกับดินปืนที่รอวันระเบิด

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน