บทที่ 361 คำเตือนและคำทำนาย

บทที่ 361 คำเตือนและคำทำนาย

เสียงคำรามของ แฟนบอล ดังกระหึ่มเป็นระลอก

ก่อนหน้านี้ พวกเขารู้สึกเหมือนเทพเจ้าที่ควบคุมทุกอย่างได้

แต่พอ ผู้ตัดสิน ชี้ไปที่จุดโทษ พวกเขาก็ระเบิดโทสะออกมา!

ไอ้เวร ผู้ตัดสิน!

ไอ้หนอนแมลงโสโครก!

ลืมไปแล้วเหรอว่ายืนอยู่ที่ไหน?

กล้าดียังไงให้จุดโทษ สเปอร์ส

เบื่อชีวิตแล้วใช่ไหม?

ดูไม่ออกหรือไงว่าพุ่งล้ม?

แฟนบอลปืนใหญ่ โกรธจนควันออกหู

แต่พวกเขาเปลี่ยนคำตัดสินที่เกิดขึ้นแล้วไม่ได้

อเดบายอร์ นั่งยิ้มกริ่มอยู่กับพื้น จัดถุงเท้าอย่างสบายใจ

นักเตะสเปอร์ส เดินเข้ามาตบไหล่เขาไม่ขาดสาย

เห็นได้ชัดว่า นักเตะสเปอร์ส พวกนี้ไม่ได้ต่อต้าน แต่ก็ไม่ได้สนับสนุน "การแสดง" ของเขา

ดูเหมือนจะพยายามรักษาระยะห่างจาก อเดบายอร์ ด้วยซ้ำ

"เฮ้ย ไม่เห็นเหรอว่าฉันเรียกจุดโทษได้?"

"ฉันเป็นฮีโร่นะเว้ย!"

อเดบายอร์ ตะโกนลั่น

เมื่อก่อน การได้จุดโทษใน นอร์ท ลอนดอน ดาร์บี้แมตช์ ถือเป็นเรื่องน่ายินดีสุดๆ สำหรับทุกทีม

แต่คราวนี้ นักเตะสเปอร์ส กลับยืนนิ่งอยู่ข้างๆ กระซิบกระซาบกันอย่างระแวดระวัง

"อเดบายอร์ เล่นแรงไปหน่อยไหม?"

"แบบนี้จะโดน เล่ย ยู เอาคืนหรือเปล่า?"

"ฉันไม่อยากไปยุ่งเรื่องของเขากับ อาร์เซนอล หรอกนะ!"

"หวังว่า ขุนพลปืนใหญ่ จะไม่มาหาเรื่องฉันทีหลังนะ"

ในฐานะคู่ปรับ สเปอร์ส ไม่เคยกลัว ขุนพลปืนใหญ่

แต่ครั้งนี้ พวกเขาเริ่มใจฝ่อ

เมื่อกี้ตอนที่ นักเตะอาร์เซนอล พยายามจะเถียงกับ ผู้ตัดสิน พวกเขาเห็นสายตาเย็นชาของ เล่ย ยู ชัดเต็มสองตา

เขาไม่ใช่แค่ห้ามเพื่อนร่วมทีมไม่ให้ประท้วง แต่ยังเดินนำไปยืนรอนอกเขตโทษเงียบๆ

และสายตาที่เขามอง อเดบายอร์... เหมือนกำลังมองศพยังไงยังงั้น

"ปรี๊ด!"

เสียงนกหวีดดังขึ้น

อเดบายอร์ วิ่งเข้าไปซัดเต็มข้อตุงตาข่าย

เห็นคู่แข่งทำประตูได้ สายตาของ ขุนพลปืนใหญ่ ก็พุ่งไปที่ เล่ย ยู

เล่ย ยู ไม่พูดอะไร เดินไปดึง CCC Ni ให้ลุกขึ้นจากพื้น

"ไม่เป็นไร อีกเดี๋ยวคุณจะได้เห็น สเปอร์ส ชดใช้กรรม" เล่ย ยู พูดเสียงเรียบ

แต่ทว่า ตอนนี้ อเดบายอร์ ยังไม่รู้ตัวว่าไปกระตุกหนวดเสือเข้าให้แล้ว

เขากำลังวิ่งกางแขนร่าไปทั่ว เอมิเรตส์ สเตเดียม

จากเขตโทษ อาร์เซนอล วิ่งยาวไปจนถึงเขตโทษฝั่งตัวเอง

แล้วเขาก็สไลด์เข่าคู่ต่อหน้า แฟนบอลปืนใหญ่ ทุกคนอย่างสะใจ

ชวิ้ง!

สไลด์เข่าเสร็จ หมอนี่ยังเลียนแบบท่าดีใจของ อองรี อีก

ก้มหน้านิ่งเงียบอยู่นาน

ทำตัวราวกับเป็น ราชาปืนใหญ่ ซะเอง

แฟนบอลปืนใหญ่ บนอัฒจันทร์เดือดจนแทบจะระเบิด

นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่ อเดบายอร์ มายั่วยุ แฟนบอลปืนใหญ่ ถึง เอมิเรตส์ สเตเดียม

แฟนบอลปืนใหญ่ โซนนั้นลุกฮือ ตะโกนด่า "ยูดาส" และ "ไอ้คนทรยศ"

พวกเขาเปลี่ยนความโกรธแค้นเป็นคำผรุสวาท สาดเสียเทเสียใส่ อเดบายอร์ จนลั่นสนาม

แต่ อเดบายอร์ จะแคร์เหรอ?

แน่นอนว่าไม่!

พอลุกขึ้นมาเก๊กหล่อ อเดบายอร์ ก็พบว่าไม่มีเพื่อนร่วมทีมวิ่งตามมาสักคน เล่นเอาหน้าแตกไปเหมือนกัน

แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ

ยังไงก็ยิงเข้าแล้ว

ยังไงข้าก็เป็นคนยิง

ยังไงก็เป็นประตูที่ยิงใส่ อาร์เซนอล

ยังไงก็เป็นประตูที่ยิงได้ที่ เอมิเรตส์ สเตเดียม

ยังไงก็เป็นประตูที่ข้ายิงใส่ อาร์เซนอล ที่ เอมิเรตส์ สเตเดียม!

แค่นี้ก็ฟินแล้ว!

มองตัวเองบนจอยักษ์ อเดบายอร์ อดเพ้อเจ้อไม่ได้

"ข้าดูเหมือน เอโต้ จริงๆ แฮะ?"

... ท่ามกลางความแค้นของ แฟนบอลปืนใหญ่ เกมก็ดำเนินต่อ

เล่ย ยู เป็นหัวหอกทะลวงเข้าไปในแดนคู่แข่ง

แรมซีย์ กับ อาร์เตต้า ช่วยกันคุม กองกลาง ส่งกระสุนดินดำไปแดนหน้าไม่ขาดสาย

ผ่านการบีบพื้นที่เป็นชั้นๆ พวกเขาเริ่มกัดเซาะแนวรับคู่แข่งทีละนิด

เป็นไปตามที่ นักเตะสเปอร์ส คาดไว้

ประตูของ อเดบายอร์ ปลุกปีศาจในตัว เล่ย ยู ให้ตื่นขึ้นมาอาละวาด

เขาคนเดียวป่วนแนวรับ สเปอร์ส จนปั่นป่วนไปหมด

ต่อหน้า เล่ย ยู ทั้ง ฮัดเดิลสตัน และ ซานโดร เอาไม่อยู่สักคน

จนตรอกเข้า เลนนอน กับ เบล ต้องถอยลงมาช่วยเกมรับในแดนตัวเอง

แต่ปีกความเร็วสูงสองคนจะไปทำอะไรได้?

โดยเฉพาะพวกตัวบางๆ แบบนั้น!

พลั่ก!

เปรี้ยง!

ปะทะกันสองทีกระเด็น เล่ย ยู ชนะใสสะอาด

พอ เล่ย ยู พาบอลแหวกวงล้อมออกมาได้อีกครั้ง วิลลาช-โบอาช ก็นั่งไม่ติดเก้าอี้

"ประกบซ้ายขวา! ล้อมหน้าหลัง!"

"บีบมันไว้ตรงกลาง"

"อย่าให้มันขยับ!"

ท่ามกลางเสียงตะโกนของ วิลลาช-โบอาช เซ็นเตอร์แบ็กอย่าง แฟร์ตองเกน และ กัลลาส ก็ค่อยๆ ขยับเข้าหา เล่ย ยู เงียบๆ

พอ เล่ย ยู เปิดช่องเมื่อไหร่ ทั้งคู่ก็พร้อมจะพุ่งเข้าไปเสียบสกัดทันที

ไม่นาน "โอกาส" ก็มาถึง!

จังหวะที่ เล่ย ยู แตะบอลยาวไป กัลลาส ก็พุ่งเข้ามาเสียบตามนัด

แต่ เล่ย ยู จิ้มบอลหนีไปก่อน แล้วจงใจสะดุดขา กัลลาส ล้มลง

"ปรี๊ด!"

ฟาวล์!

อาร์เซนอล ได้ฟรีคิกในระยะอันตราย!

กัลลาส ที่ถูกดึงตัวลุกขึ้นมา ได้รับคำชมจากเพื่อนร่วมทีม อย่างน้อยก็หยุดเกมบุกของ เล่ย ยู ได้จังหวะหนึ่ง

แต่พอเห็นตำแหน่งลูกฟรีคิก รูม่านตาทุกคนก็หดเกร็งทันที

วอท เดอะ ฟัค!

ตรงนี้มันที่ไหน?

ข้าไปฟาวล์ตรงนี้ได้ไง?

จุดที่ กัลลาส ทำฟาวล์อยู่หน้ากรอบเขตโทษ สเปอร์ส พอดิบพอดี ระยะห่างจากประตูประมาณ 23-24 เมตร

ระยะนี้ เซียนฟรีคิกหลายคนยิงนัคเคิลบอลสวยๆ เสียบตาข่ายได้สบาย

หันไปดูฝั่ง อาร์เซนอล

เล่ย ยู ยืนจังกร้าอยู่ที่ลูกบอลอีกแล้ว

ไม่ใช่แค่นั้น แรมซีย์ กับ อาร์เตต้า ยืนห่างออกมาไกลลิบ เหมือนกลัวจะโดนลูกหลง

เฮ้ย!

ต้องเล่นใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ!

พวกแกสองคนอย่างน้อยก็มายืนหลอกหน้าบอลหน่อยไม่ได้หรือไง?!

ยืนแบบนี้ แปลว่า เล่ย ยู จะยิงแน่ๆ ใช่ไหม?

ใช่แล้ว!

เล่ย ยู จะยิงลูกนี้คนเดียว

และ เล่ย ยู คนเดียวเท่านั้น

เล่ย ยู จัดบอลให้จุกลมตรงกับตัวเอง แล้วถอยหลังออกมาตรงๆ

เห็นระยะวิ่งและทางวิ่งแบบนี้ นักเตะสเปอร์ส 5 คนในกำแพงตาเหลือก

วอท เดอะ ฟัค?

วิ่งเข้าหาบอลตรงๆ?

แกจะทำอะไร?

ทันใดนั้น นักเตะสเปอร์ส ทุกคนก็นึกถึงเสียงตะโกนของ หลี่หยุนหลง ในหนังเรื่อง "Drawing Sword" ขึ้นมาพร้อมกัน

"ยิงแม่งเลย!!!"

ตู้ม!!!

เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่น ลูกบอลตรงหน้า เล่ย ยู กลายสภาพเป็นลูกปืนใหญ่พุ่งตรงแน่ว

โยริส ขยับตัวทันที

เขาขยับไปทางซ้ายก้าวเล็กๆ

แล้วก็... ไม่มีแล้ว

ลูกฟรีคิกของ เล่ย ยู ติดกำแพง สเปอร์ส

หรือพูดให้ถูกคือ ลูกฟรีคิกของ เล่ย ยู อัดเข้าใส่กำแพงเต็มๆ

พูดอีกแบบก็คือ เล่ย ยู ตั้งใจเตะบอลอัดกำแพง สเปอร์ส นั่นแหละ!

แฮ่ก ~ แฮ่ก ~ แฮ่ก ~ ~

ซานโดร ที่โดนอัดเข้าเต็มอก ล้มหงายท้อง ยืดคอพยายามสูดอากาศหายใจเฮือกใหญ่

แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน เขาก็รู้สึกเหมือนอากาศเข้าปอดได้ แต่หายใจออกไม่ได้

ขะ... ขะ... ข้า... ข้าจะตายไหมเนี่ย?

มองเพื่อนร่วมทีมที่นั่งล้อมรอบ ซานโดร อยากจะพูด

แต่อ้าปากแล้วไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาสักแอะ

ไม่ใช่แค่นั้น หูเขาก็เริ่มอื้อ

ไม่ใช่ไม่ได้ยินเสียง แต่มันได้ยินแต่เสียงวิ้งๆ เต็มไปหมด

เขาต้องพยายามอ่านปากเพื่อนร่วมทีมเอา

ไม่นาน แพทย์สนาม สเปอร์ส ก็วิ่งเข้ามา

พวกเขาถลกเสื้อ ซานโดร ขึ้น

รอยแดงช้ำปรากฏชัดเจนบนหน้าอก

ขนาดวงกลมเท่ากับลูกฟุตบอลเป๊ะ

หลังตรวจเบื้องต้น แพทย์สนาม วินิจฉัยทันที

เนื้อเยื่ออ่อนบริเวณหน้าอกฟกช้ำ

รายละเอียดต้องไปทำ CT scan ด่วน

CT scan?

จะมาทำ CT scan อะไรในสนามบอล?

ก็ต้องเปลี่ยนตัวออกไปโรงพยาบาลสิฟระ!

วิลลาช-โบอาช เลยจำใจต้องส่ง แคร์รอล ลงมาแทน ซานโดร

ครึ่งแรกยังไม่จบ ก็เสียโควตาเปลี่ยนตัวไปแล้วหนึ่ง

ส่วน เล่ย ยู ตัวต้นเหตุ ยืนกอดอกมองเหตุการณ์อยู่ไกลๆ เงียบๆ เหมือนไม่เกี่ยวกับเขา

พอ อเดบายอร์ วิ่งกลับมาจาก กองกลาง แล้วสบตา เล่ย ยู

เล่ย ยู ยกยิ้มมุมปาก แล้วชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว

"1!"

นี่คือคำเตือนของ เล่ย ยู ถึง อเดบายอร์ และเป็นคำทำนายด้วย