บทที่ 29 มูนไลอ้อน! เรย์ลี่เจอวิกฤต

บทที่ 29 มูนไลอ้อน! เรย์ลี่เจอวิกฤต

ร่างของ เรย์ลี่ วูบไหวไปมากลางอากาศหลายครั้ง ปรากฏตัวเหนือศีรษะของ โรลดี้ ด้วยความเร็วแทบจะพริบตาเดียว เขาจับดาบด้วยมือเดียวแล้วฟันลงมาอย่างแรง โรลดี้ ยกแขนขึ้นรับ ฮาคิเกราะ ที่แข็งแกร่งกว่าของ เรย์ลี่ เสียอีก ปัดป้องคมดาบแหลมคมได้อย่างง่ายดาย สีหน้าของ เรย์ลี่ ยังคงเรียบเฉย เขาใช้มืออีกข้างกดลงบนสันดาบเรเปียร์ ออกแรงกดลงมา

“โมโมะ - พลัง 10 เท่า!”

โรลดี้ คำรามลั่น พละกำลังเพิ่มขึ้นสิบเท่าระเบิดออก เขาออกแรงดันด้วยแขนทั้งสองข้าง ส่งร่างของ เรย์ลี่ ปลิวกระเด็นถอยหลังไปทันทีด้วยแรงมหาศาล ร่างของ เรย์ลี่ ปรับสมดุลกลางอากาศอย่างต่อเนื่อง ก่อนจะลงสู่พื้นอย่างสง่างามและมั่นคง

“พละกำลังมหาศาล ฮาคิเกราะ ระดับท็อป พลัง ผลปีศาจ ที่ทรงพลัง... ไอ้หนู ดูท่า เซเฟอร์ จะสอนแกมาดีนี่นา!”

โรลดี้ ไม่มีอารมณ์มาฟัง เรย์ลี่ เทศนา ในขณะที่อีกฝ่ายยังพล่ามอยู่ เขาก็พุ่งเข้าไปประชิดตัวแล้ว หมัดขนาดเท่าหัวคนระดมชกใส่อย่างบ้าคลั่ง แต่ เรย์ลี่ ก็หลบหลีกได้ด้วยการเคลื่อนไหวที่พลิ้วไหว หลบการโจมตีได้อย่างง่ายดาย

ฮาคิสังเกต ธรรมดาๆ ไม่มีทางทำแบบนี้ได้แน่!

“ฮาคิสังเกต ของแกมันอ่อนเกินไป! เร็วแล้วไง แรงแล้วไง ถ้าต่อยไม่โดนมันจะมีประโยชน์อะไร?”

ฮาคิสังเกต ของ เรย์ลี่ บรรลุถึงขั้นสูงอย่างแท้จริง บวกกับประสบการณ์การต่อสู้อันโชกโชน วินาทีที่ โรลดี้ ง้างหมัด เรย์ลี่ ก็รู้แล้วว่าเด็กนี่จะต่อยมาทางไหน

อย่างที่ เรย์ลี่ พูด ฮาคิสังเกต คือจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของ โรลดี้ ในตอนนี้ ตรงข้ามกับ ฮาคิเกราะ โดยสิ้นเชิง พรสวรรค์ด้าน ฮาคิสังเกต ของเขาแทบจะเป็นศูนย์

ไม่รู้ทำไม เรย์ลี่ ดูเหมือนจะมีงานอดิเรกแปลกๆ เขาเริ่มพูดมากและยืดยาวขึ้นเรื่อยๆ ราวกับครูสอนหนังสือจริงๆ เริ่มวิจารณ์จุดบกพร่องของ โรลดี้ อย่างละเอียด เช่น วิธีการปล่อยหมัดของ โรลดี้ ไม่ควรทื่อๆ ตรงๆ แบบนั้น หรือใจดีบอก โรลดี้ ล่วงหน้าว่าจะหลบไปทางไหน แล้วพอหมัด โรลดี้ มาถึง เขาก็หลบได้จริงๆ แล้วเรียกมันว่า ‘การเอาชนะความลังเลโดยสัญชาตญาณ’...

“บ้าเอ๊ย! รำคาญโว้ย! ตกลงจะสู้หรือไม่สู้ฟะ?”

โรลดี้ เตะลูกมะพร้าวบนหาดทราย แรงเตะมหาศาลทำให้มะพร้าวระเบิดเป็นชิ้นๆ กลางอากาศ จากนั้นด้วยพลังของ ผลโมโมะ โมโมะ เปลือกมะพร้าวถูกขยายใหญ่ขึ้นสิบเท่า ขอบที่แตกคมกริบราวกับใบมีด พุ่งแหวกอากาศเข้าใส่ เรย์ลี่

ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!

เรย์ลี่ สะบัดดาบเบาๆ ไม่กี่ที ก็ฟันเปลือกมะพร้าวจนแหลกละเอียด และปากของเขาก็เริ่มทำงานต่อ... เกาะร้างกลายเป็นเหยื่อรับเคราะห์ แค่การปะทะกันของ การ์ป กับ โรเจอร์ ก็เพียงพอจะทำให้ที่นี่พังพินาศแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการถล่มกันไม่หยุดหย่อนแบบนี้

สงครามสเกลระดับนี้อาจกินเวลาหลายวัน

ท้องฟ้ามืดลงเรื่อยๆ โรลดี้ ยังคงทำอะไร เรย์ลี่ ไม่ได้ สมองของเขาแทบระเบิดเพราะไอ้คนช่างจ้อนนี่!

และจุดเปลี่ยนก็มาถึงพร้อมกับการขึ้นของพระจันทร์... พระจันทร์เต็มดวงลอยเด่นอยู่กลางฟ้า ประดับด้วยดวงดาว ส่องแสงนวลตา อุณหภูมิลดลง สายลมยามค่ำคืนพัดเย็นสบาย ช่วยปัดเป่าความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้ไปได้มาก

“ยอมแพ้ซะเถอะ การ์ป แกเอาชนะพวกเราไม่ได้หรอก! ทหารเรือ ของแกเจ็บตายไปไม่น้อยแล้วนะ!”

เสื้อคลุมโจรสลัดอันงดงามของ โรเจอร์ เปื้อนฝุ่นไปหมด เสื้อเชิ้ตข้างในขาดวิ่นหลายแห่ง แต่แววตายังคงคมกริบ และออร่าไม่มีท่าทีจะอ่อนลงเลย

การ์ป แค่นเสียง ทั้งสองสู้กันมานับครั้งไม่ถ้วน รู้ฝีมือกันดี แม้ฝ่ายเขาจะสูญเสียไปมาก แต่ลูกเรือของ โรเจอร์ ก็มีเจ็บตายเหมือนกัน สงครามระดับนี้ผลแพ้ชนะขึ้นอยู่กับยอดฝีมือระดับท็อปเป็นหลัก

สายลมพัดผ่านลำคอ ความรู้สึกเย็นยะเยือกทำให้ การ์ป นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ เขาเงยหน้ามองฟ้า... พระจันทร์เต็มดวง!

“ก็ไม่แน่เสมอไปหรอกนะ โรเจอร์!”

มุมปากของ การ์ป ยกขึ้น ลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไงกันนะ? ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมานี้พระจันทร์เต็มดวงนี่นา! การต่อสู้ตอนกลางคืนครั้งก่อนๆ อาจไม่ต่างจากตอนกลางวัน แต่ครั้งนี้ต่างออกไป... เขาพาเจ้า โรลดี้ มาด้วย!

“แกหมายควา...”

ยังไม่ทันที่ โรเจอร์ จะพูดจบ เขาก็ได้ยินเสียงดังตูม หางตาเหลือบเห็นกลุ่มควันหนาทึบพวยพุ่งขึ้นจากหาดทรายไม่ไกล ภายในกลุ่มฝุ่นที่ม้วนตัว มีสายฟ้าสีฟ้าแลบแปลบปลาบให้เห็นลางๆ

กลิ่นอายดิบเถื่อนราวกับหลุดมาจากยุคเมื่อ 300 ปีก่อน พุ่งตรงเข้ามาหาพวกเขา!

“นี่มัน...”

รูม่านตาของ โรเจอร์ หดเกร็ง ฮาคิสังเกต ของเขาจับสัมผัสบางอย่างที่เหนือจินตนาการได้... อยู่ในกลุ่มควันนั่น!

โจรสลัดและ ทหารเรือ ที่กำลังสู้กันอย่างดุเดือดในสนามรบ ต่างชะลอการเคลื่อนไหวลงโดยไม่รู้ตัว พวกเจ้าเล่ห์บางคนฉวยโอกาสนี้โจมตีทีเผลอ สร้างบาดแผลฉกรรจ์ให้คู่ต่อสู้

“โฮก!!!”

เสียงคำรามกึกก้องพัดเป่าฝุ่นควันให้จางหาย เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่กว่า 8 เมตร ปกคลุมด้วยขนสีขาว ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น คนตาดีบางคนตกตะลึงเมื่อพบร่างหนึ่งกำลังดิ้นรนอยู่ใต้ฝ่ามือของสัตว์ประหลาดสีขาวตัวนั้น

“คุณ เรย์ลี่?!”

มือซุ่มยิงของ กลุ่มโจรสลัดโรเจอร์ ร้องอุทานด้วยความตกใจ ทุกคนก้มมองสัตว์ประหลาดตนนั้น เห็นเพียง เรย์ลี่ ที่ปกติหล่อเหลาและมาดเท่ อยู่ในสภาพยับเยินสุดขีด! ผมสีทองเปื้อนฝุ่น เสื้อท่อนบนขาดวิ่นเกือบหมด เลือดไหลซึมจากจมูกและปาก มือทั้งสองข้างยึดนิ้วสองนิ้วของสัตว์ประหลาดไว้แน่น พยายามดันขึ้นสุดแรงเกิด

“นี่มันร่าง ซูลอง ของ เผ่ามิงค์?!”

ตาของ โรเจอร์ เบิกกว้าง ใครจะไปคิดว่าไอ้สิ่งที่เรียกว่า ‘ดาราหน้าใหม่’ ของ มารีนฟอร์ด จะไม่ใช่คนแท้ๆ!

แย่แล้ว!

เขารู้จัก เผ่ามิงค์ ดี พวกมันคือเผ่านักรบที่เกิดมาพร้อมพละกำลังมหาศาล ภายใต้แสงจันทร์เต็มดวง ความแข็งแกร่งจะทวีคูณ พลังโดยรวมอาจเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า! และ เผ่ามิงค์ ก็มีข้อแตกต่างกัน เผ่ามิงค์ กินพืชอย่างวัวหรือแกะ เมื่อเข้าสู่ร่าง ซูลอง พลังจะเพิ่มขึ้นแต่ยังพอมีสติหลงเหลืออยู่บ้าง แต่ เผ่ามิงค์ กินเนื้ออย่างสิงโตหรือเสือ สติสัมปชัญญะจะถูกพรากไปเกือบหมด ถูกแทนที่ด้วยสัญชาตญาณดิบและพลังที่มหาศาลยิ่งกว่า! ดูจากขนที่เหมือนผ้าคลุมรอบคอและฟันแหลมคมเต็มปาก... เจ้านี่เป็น เผ่ามิงค์ กินเนื้อแน่นอน

พลังระดับนี้ บวกกับการโจมตีกะทันหัน ทำให้ เรย์ลี่ บาดเจ็บ ยืดเยื้อต่อไปไม่ได้แล้ว!

ปกติเขาจะเป็นคนเส้นตื้น แต่พอถึงเวลาสู้... เขาคือนักรบโดยกำเนิด!

ประกายเย็นเยียบวาบผ่านดวงตา โรเจอร์ ฮาคิราชันย์ บนดาบ เอซ ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น แต่ การ์ป ที่ทำหน้าสะใจ รีบเข้ามาขวางทางไว้อย่างไม่ลังเล

“บอกแล้วไง ครั้งนี้ชั้นจะจับพวกแกให้ได้!”

ราวกับเพื่อยืนยันคำพูดของเขา โรลดี้ คำรามใส่ท้องฟ้าในระยะไกล จากปากกว้างที่เหมือนหลุมลึก น้ำลายยืดเป็นสายระหว่างฟันแหลมคม แขนซ้ายที่ว่างอยู่ยกขึ้นสูง สัญชาตญาณการต่อสู้สั่งให้ ฮาคิเกราะ เคลือบแขนไว้ และพลังของ ผลโมโมะ โมโมะ ก็ทำงานเช่นกัน!

“โฮก! โมโมะ - พลัง 10 เท่า! หมัดเหล็ก - บดกระดูก!”

หมัดทุบลงมาเปรี้ยง!

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═