Chapter 533 เสียมารยาท.

"ตี้เสวียนชา!"อ้าวซือไห่กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเกลียดชัง.

ต้องบอกว่านี้คือคนที่เผ่ามังกรเกลียดที่สุด และหวาดกลัวที่สุดด้วย เมื่ออยู่ต่อหน้าจื่อจุ้นเผ่าหมาป่าตี้เสวียนชา ยากที่จะสามารถสงบใจเอาไว้ได้.

ก่อนหน้านี้จื่อจุ้นเผ่ามังกรรุ่นก่อนเป็นตัวตนที่น่าเกรงขามที่สุด และยังทรงพลังเป็นอย่างมาก จื่อจุ้นเผ่ามังกรในเวลานั้นได้ต่อสู้แข่งขันกันกับตี้เสวียนชาผู้ผิดปกติ.

ตี้เสวียนชา ไม่ได้กลายเป็นเซียน หากแต่จื่อจุ้นรุ่นก่อนกลายเป็นเซียน.

ทว่าการกลายเป็นเซียนของจื้อจุ้นเผ่ามังกรรุ่นก่อนนั้น ที่จริงเป็นการถูกตี้เสวียนชาบังคับซะกว่า ทำไมเหล่าผู้ฝึกตนสวรรค์แท้มากมายจะต้องรอให้จวบจนถึงอายุขัยจะมาถึงค่อยยอมแบกอำนาจสวรรค์?

ไม่ใช่ว่าพวกเขากลัวตาย ทว่าพวกเขาไม่ต้องการออกไป! หากออกไปแล้วการจะกลับมานั้นยากเป็นอย่างมาก.

โลกใบใหญ่นั้นเป็นดินแดนที่กว้างใหญ่ไพศาล โลกใบเล็กนั้นมีผลประโยชน์มากมายอยู่ข้างใน.

พวกเขาต้องอยู่ภายในโลกใบเล็กให้ได้นานที่สุด เมื่อพวกเขาก้าวไปถึงโลกใบใหญ่จะทำให้พวกเขามีโอกาสประสบความสำเร็จมากยิ่งขึ้น ยกตัวอย่างเช่น เมื่อครั้งที่กู่เฉิงตงแยกสวรรค์สะบั้นปฐพี มีหมอกเมฆม่วงที่ล่วงหล่นลงมา ซึ่งในโลกใบใหญ่นั้นไม่มีสิ่งดังกล่าว.

นอกจากนี้การแยกสวรรค์สะบั้นปฐพีนั้น มีเพียงแค่คนในโลกใบเล็กที่ทำได้และยังได้รับชื่อเสียงเป็นอย่างมาก ในโลกใบใหญ่นั้นพวกเขาทำได้แค่คิด ทว่าไม่มีทางที่จะสามารถทำได้.

และการแยกสวรรค์ สะบั้นปฐพีนั้น ยังได้รับผลประโยชน์มากมาย จนทำให้คนในโลกใบใหญ่อิจฉาเลยก็ว่าได้.

การบำเพ็ญเพียรในโลกใบเล็ก จะทำให้พวกเขาได้รับประโยชน์มากกว่าในโลกใบใหญ่ จื่อจุ้นเผ่ามังกรรุ่นที่แล้ว เพราะตี้เสวียนชา ทำให้เขาพ่ายแพ้.

การที่สามารถจัดการกับเผ่าอสูรลำดับหนึ่งของโลกใบเล็ก ความแข็งแกร่งของตี้เสวียนชาย่อมไม่ธรรมดา.

ด้วยเหตุดังกล่าวนี้ ใต้สวรรค์แห่งนี้จึงไม่มีใครกล้าดูแคลนตี้เสวียนชา.

แม้ว่าผู้ฝึกตนระดับสวรรค์แท้ไม่ค่อยต่อสู้กันนัก หลาย ๆ คนเองก็รู้สึกหวั่นเกรงตี้เสวียนชาเป็นธรรมดา ไม่มีใครกล้าหาเรื่องเขาอย่างแน่นอน.

ที่อ้าวซือไห่เกลียดตี้เสวียนชานั้น? เพราะจื่อจุ้นรุ่นก่อนนั้น คืออาจารย์ของอ้าวซือไห่ เมื่อเขาถูกขับออกไป ระยะเวลาหนึ่ง หลายปีที่ขาดจื่อจุ้น เผ่ามังกรแทบถูกทำลายล้าง ในเวลานั้นเขาต้องประสบกับปัญหาที่ยากลำบากมากมายทีเดียว ตอนนี้เขายังจะกล้าหาเรื่องตี้เสวียนชาอีกรึ?

บนลานจัตุรัสนั้น ที่ปรากฏออกมาด้านหลังจงซาน มีร่างสามร่างปรากฏขึ้นมาในทันที.

คนแรกคือตี้เสวียนชาในชุดสีขาว ตี้เสวียนชาที่ดูธรรมดาเป็นอย่างมาก ดูเหมือนกับคนธรรมดาทั่วไป มองไม่เห็นความร้ายกาจแม้แต่น้อย.

ที่ด้านหลังตี้เสวียนชานั้น ที่จริงเป็นชายหนึ่งและหญิงหนึ่งคน.

บุรุษก็คืออ๋องหมาป่า ซาโพว!

สตรีนั้นเป็นผู้เยาว์น่ารักสดใส มีขนสีขาวบริสุทธิ์ขึ้นที่ใบหู และนางยังสวมหมวกขนจิ้งจอกที่มีขนสลวยไปด้านหลัง ร่างกายส่วนบนสวมชุดมีขนสีขาวบริสุทธิ์ ด้านล่างเองก็สวมกระโปรงสั้นสีขาวล้วนเป็นขนฟูเช่นกัน เปล่งกลิ่นอายที่สูงศักดิ์ออกมา ข้อมือของนางมีเครื่องประดับสีขาว แม้แต่รองเท้าบูทยาวก็ยังเป็นสีขาว หุ้มเรียวขาขึ้นไป ดูสดใจสง่างามเป็นอย่างมาก.

หนึ่งบุรุษและหนึ่งสตรีที่ยืนอยู่ด้านหลังตี้เสวียนชา ซาโพวที่จ้องมองจงซานด้วยสายตาที่ซับซ้อน ส่วนหญิงสาวผู้น่ารักนั้น จับจ้องมองจงซานพร้อมเผยยิ้มที่แสนซนออกมา.

ตี้เสวียนชาที่ก้าวมาด้านหลังจงซาน พร้อมกับจ้องมองขึ้นไปบนฟ้า.

"อ้าวซือไห่ เจ้ารุกล้ำอาณาเขตของคนอื่น!"ตี้เสวียนชาที่กล่าวออกมาเบา ๆ .

รุกล้ำอาณาเขตคนอื่น ๆ  เกาะหมาป่าสวรรค์นั้น เป็นเขตแดนของตี้เสวียนชา อ้าวซือไห่ที่เป็นจื่อจุ้นเผ่ามังกร เดินทางมายังรังของเกาะหมาป่าสวรรค์ แน่นอนว่านี่คือการรุกล้ำอาณาเขตคนอื่น.

อ้าวซือไห่ที่จ้องมองตี้เสวียนชาเขม็ง ต้องการที่จะโจมตีตี้เสวียนชาออกไป ทว่าตอนนี้ยังไม่กล้าพอ หากว่าสร้างปฏิปักษ์กับตี้เสวียนชาในเวลานี้ หากว่าไม่สามารถจัดการเขาได้ หลังจากนี้จะต้องกลายเป็นสงครามใหญ่.

กับสงครามของทั้งสองเผ่า แน่นอนว่าเรื่องนี้จะต้องพิจารณาให้ดี อ้าวซือไห่ที่ได้แค่จ้องมองตี้เสวียนชาอย่างไม่เป็นมิตรเท่านั้น.

"ตี้เสวียนชา อย่าคิดว่าข้าจะกลัวเจ้า ความแค้นของอาจารย์ ข้าจะให้เจ้าชดใช้แน่!"อ้าวซือไห่ที่กล่าวออกมาด้วยนำเสียงแห่งความเกลียดชัง.

ความเกลียดชังนี้มันได้สลักลงไปในกระดูกของเขาอย่างลึกล้ำ และยังแสดงออกมาทางสายตาอีกด้วย.

"พูดพอรึยัง? ยังไม่ไสหัวไปอีก!"ตี้เสวียนชากล่าวอย่างเฉยเมย.

เห็นตี้เสวียนชาที่แสดงท่าทางเฉยชา อ้าวซือไห่ที่กำหมัดแน่น ต้องการจะโจมตีออกไปในทันที ทว่าเผ่ามังกรของเขาจะต้องรับผิดชอบในการกระทำในครั้งนี้ไปด้วย.

"ข้าต้องการนำตราราชวงศ์มังกรของข้ากลับไป ส่งมันมาให้ข้า แล้วข้าจะไปในทันที!"อ้าวซือไห่ยังไม่ยอมถอย.

ตราประทับราชวงศ์มังกรอย่างงั้นรึ? ตี้เสวียนชาที่ขมวดคิ้วไปมา ก่อนที่จะจ้องมองไปยังจงซาน ตี้เสวียนชา แม้ว่าจะทรงพลังกว่ามาก ทว่าก็เลือกที่จะไม่สร้างปัญหาแต่อย่างใด.

"ตราราชวงศ์มังกรไม่ได้อยู่ที่ข้าแต่อย่างใด!"เห่าเม่ยลี่ที่กล่าวออกมาในทันที.

จงซานที่จ้องมองไปยังท่าทางของตี้เสวียนชา รับรู้ความคิดของเขา ตี้เสวียนชาไม่ได้หวาดกลัวอ้าวซือไห่ ทำไมจะต้องยอมประนีประนอมมอบตราประทับคืนไปอย่างงั้นรึ?

"ราชวงศ์จักรพรรดิต้าเจิ้ง ไม่มีสิ่งที่เจ้าต้องการ!"จงซานที่กล่าวออกมาในทันทีเช่นกัน.

ไม่มีอย่างแน่นอน เพราะว่ามันถูกแปดหางสวรรค์แห่งจุดจบกินไปแล้ว และยังถูกย่อยไปแล้วด้วย จะมีเหลืออยู่ได้อย่างไร?

ดวงตาของอ้าวซือไห่เบิกกว้างจ้องมองไปยังจงซาน ไม่มีรึ? สัมผัสสุดท้าย ตำแหน่งของตราประทับราชวงศ์อยู่ที่นี่ หายไปได้อย่างไร? พวกเขาซ่อนเอาไว้อย่างงั้นรึ?

ตราประทับราชวงศ์มังกรนั้นเป็นของวิเศษระดับเก้า ไม่สามารถใส่ลงไปในกำไลเก็บของได้ อยู่ใหนกัน? ทำไมเขาไม่สามารถสัมผัสได้?

แววตาของอ้าวซือไห่ที่แสดงท่าทางกระวนกระวายใจ.

ตี้เสวียนชาจ้องมองไปยังจงซานด้วยความประหลาดใจ เงยหน้ามองท้องฟ้า "เอาล่ะ ในเมื่อไม่มีสิ่งที่เจ้าต้องการ ก็ไปซะ!"

ได้ยินคำพูดเช่นนั้นของตี้เสวียนชา อ้าวซือไห่ถึงกับควันออกหู.

"เห่าเม่ยลี่ ตามข้ามา!"อ้าวซือไห่ที่กล่าวออกมาเสียงดัง.

"ข้าไม่ไปกับเจ้า!"เห่าเม่ยลี่ไม่ได้แสดงความเคารพต่อเขาแม้แต่น้อย.

"หืม?"อ้าวซือไห่ที่แสดงท่าทางโกรธเกรี้ยว พร้อมกับคว้ามือขยับเหมือนกับกำลังจับเห่าเม่ยลี่.

ต้องไม่ลืมว่า อ้าวซือไห่จดจำได้ว่าสิ่งดังกล่าวนี้เป็นเห่าเม่ยลี่นำมาแน่ ตราบเท่าที่เขาจับเห่าเม่ยลี่ได้ แน่นอนว่าจะต้องรู้คำตอบ.

ทว่า กล่าวได้ว่าเห่าเม่ยลี่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ตี้เสวียนชา การทำเช่นนี้จับคนไปต่อหน้าตี้เสวียนชา นับว่าเป็นการลบหลู่ ตบหน้าตี้เสวียนชาอย่างรุนแรง.

ตี้เสวียนชาที่หรี่ตาจ้องมอง ขณะที่อ้าวซือไห่คว้ามือยื่นออกมา.

"ไสหัวไปให้พ้น!"

ตี้เสวียนชาคำรามเสียงดังก่อนที่จะสะบัดมือออกไป พลังที่มองไม่เห็นกระแทกไปยังร่างของอ้าวซือไห่.

อ้าวซือไห่ถูกตี้เสวียนชาโจมตี ถึงกับหน้าหันไปเลยทีเดียว ก่อนที่จะหันหน้ามามองตี้เสวียนชา.

เห็นสายตาที่โกรธเกรี้ยวของตี้เสวียนชา อ้าวซือไห่ที่ดวงตาส่องประกาย.

คนทั้งสองที่จ้องมองหน้ากันและกัน ไม่มีใครขยับ หลังจากผ่านไปชั่วขณะ ดูเหมือนว่าจะเป็นอ้าวซือไห่ที่ยอมถอย ขณะที่เขาหันหน้ากลับมามองเห่าเม่ยลี่ด้วยสายตาลึกล้ำ.

"ชิ!"

อ้าวซือไห่ที่แค่นเสียง ก่อนจะสะบัดหน้าร่างของเขาก็หายไปในทันที.

ตี้เสวียนชาที่จ้องมองไปยังพื้นที่ไกลออกไป เผยท่าทางเหยียดหยัน.

"ขอบคุณ!"จงซานจ้องมองไปยังตี้เสวียนชา.

ตี้เสวียนชาส่ายหน้าไปมาแล้วกล่าวออกมาว่า"ความก้าวร้าวของอ้าวซือไห่นั้นไม่เท่ากับอาจารย์ของเขา!"

จากนั้น ตี้เสวียนชาที่จ้องมองมายังจงซานด้วยท่าทางจริงจัง"ตราประทับราชวงศ์ตำหนักมังกร อยู่กับเจ้าจริง ๆ รึ?"

? จงซานที่แสดงท่าทางประหลาดใจเล็กน้อย.

"ข้าบอกไปแล้วว่าภายในราชวงศ์จักรพรรดิต้าเจิ้งนั้นไม่มีตราประทับราชวงศ์มังกร!"จงซานที่ส่ายหน้าปฏิเสธ.

เห็นคำพูดที่เป็นนัยของจงซาน ตี้เสวียนจึงกล่าวออกมาว่า"หากไม่มีก็ดี จำไว้ว่า อย่าได้สนใจในตราราชวงศ์มังกร!"

"ทำไม?"จงซานที่แสดงท่าทางสงสัย.

"สิ่งนี้ไม่ใช่แค่ตราประทับราชวงศ์มังกร มันคือกุญแจ เป็นกุญแจในการเข้าไปยังเขตแดนลับของเผ่ามังกร อ้าวซือไห่ไม่มีทางที่จะรามือเรื่องนี้แน่."ตี้เสวียนชากล่าว.

"หืม?"ใบหน้าของจงซานที่กระตุกสองครั้ง.

กุญแจ? กุญแจเข้าเขตแดนลับของเผ่ามังกร? อ้าวซือไห่ไม่ยอมรามืออย่างงั้นรึ?

จะให้จงซานรับปากเรื่องนี้ได้อย่างไร? ในเมื่อแปดหางสวรรค์แห่งจุดจบ กินไปเรียบร้อยแล้ว ไม่มีเหลืออีกแล้ว ตอนนี้ย่อยสลายไปเรียบร้อยแล้ว เผ่ามังกรรู้ คงกระอักโลหิตตายไปแล้ว.

ตี้เสวียนชาที่ไม่เอ่ยเรื่องนี้อีกต่อไป.

ในเวลานี้ หญิงสาวที่ดูน่ารักสดในด้านหลังตี้เสวียนชา ทันใดนั้นจ้องมองไปยังเทียนหลิงเอ๋อในทันที.

ราวกับว่าสายตานั้นเต็มไปด้วยความชื่นชอบ เทียนหลิงเอ๋อที่เงยหน้า เผยยิ้มเป็นมิตร.

เทียนหลิงเอ๋อที่ขมวดคิ้วไปมา แสดงท่าทางสงสัย หญิงสาวน่ารักที่ไม่รอให้เทียนหลิงเอ๋อกล่าวอะไรออกมา นางก็กระโดดเข้ามาหา มาอยู่ด้านหน้าของเทียนหลิงเอ๋อ ก่อนที่จะกอดเทียนหลิงเอ๋อในทันที.

"แก้มของเจ้าเนียนนุ่มจริง ข้าของจูบเจ้าหน่อยก็แล้วกัน."หญิงสาวคนดังกล่าวเอ่ยออกมาในทันที.

ไม่รอให้เทียนหลิงเอ๋อตอบสนอง.

"จ๊วบบ!"

เทียนหลิงเอ๋อที่ถูกนางหอมแก้มฟอดใหญ่.

"อ๋า ๆ  ๆ  ๆ  ๆ "

เทียนหลิงเอ๋อที่อุทานเสียงดัง พร้อมกับตะเกียกตะกายออกจากอ้อมกอดของสตรีเผ่าหมาป่าทันที ก่อนที่จะวิ่งอย่างรวดเร็วไปอยู่ข้าง ๆ ของจงซาน ซ่อนอยู่ข้างหลัง สตรีผู้นี้เป็นสตรีบ้ากามอย่างงั้นรึ?

เฉียนโหยวที่เผยยิ้มออกมาเล็กน้อย ส่วนเป่าเอ๋อที่ขมวดคิ้วไปมา จากนั้นราวกับคิดอะไรได้ เผยรอยยิ้มแปลก ๆ ออกมา.

จงซานที่พูดไม่ออกกับการเล่นของสตรีทั้งสอง.

"อย่าหนีนะ!"สตรีคนดังกล่าวที่ร้องออกมาด้วยท่าทางหื่นกระหายวิ่งไล่เทียนหลิงเอ๋อที่กำลังสั่นไหว.

น่ากลัว คาดไม่ถึงเลยว่าจะถูกผู้หญิงแปลกหน้ากอด และยังจูบอีกด้วย เทียนหลิงเอ๋อที่แสดงท่าทางขุ่นเคือง นี่ยังจะเข้ามาอีกรึ?

"จงซาน ฆ่าผู้หญิงบ้ากามนี้เลย!"เทียนหลิงเอ๋อที่ตื่นตกใจอุทานออกมา ต้องการให้จงซานลงโทษสตรีบ้ากามผู้นี้.

"เซียนเซียน เลิกเล่นได้แล้ว!"จงซานที่พูดออกไปเล็กน้อย.

ใช่แล้ว สังหารสตรีบ้ากามรึ? แล้วจงซานเรียกนางเมื่อกี้ว่าอะไรนะ? เซียนเซียนรึ?

เซียนเซียนรึ?

เทียนหลิงเอ๋อที่ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ ดวงตาเบิกกว้างกลมโตจ้องมองไปยังสตรีที่น่ารักน่าชัง เซียนเซียน? หมาป่าน้อยเซียนเซียน? เส้าเหยียเผ่าหมาป่า?

แน่นอนก่อนหน้านั้น หมาป่าน้อยเซียนเซียนนั้น อาศัยอยู่ในพระราชวังร่วมกับสตรีทั้งสองมาตลอด หากไม่เพราะว่าตี้เสวียนชาพาตัวจากไป เพื่อทะลวงผ่านระดับ นางก็ยังไม่จากไปไหน สำหรับคนทั้งหมดนั้น เซียนเซียนที่รู้จักจงซานและเทียนหลิงเอ๋อเป็นคนแรก.

ด้วยความร่วมมือของเทียนหลิงเอ๋อในคราวนั้น ที่ต้องการช่วยเซียนเซียน นับว่าความดีความชอบเป็นของเทียนหลิงเอ๋อด้วย และยังเป็นเทียนหลิงเอ๋อที่ขอให้จงซานปล่อยหมาป่าน้อยด้วย.

"เซียนเซียน? เจ้าคือเซียนเซียนอย่างงั้นรึ?"เทียนหลิงเอ๋อที่กล่าวออกมาด้วยความตกใจ.

หญิงสาวคนดังกล่าวยกมือขวาขึ้นทันที ก่อนที่จะขยับนิ้วมือทั้งห้า ขยำ! ขยำ.

เห็นท่าทางของสตรีคนดังกล่าว ความสงสัยของเทียนหลิงเอ๋อที่ค่อย ๆ สลายหายไป ก่อนที่จะเป็นเทียนหลิงเอ๋อเคลื่อนที่เข้าหาเซียนเซียน.

"เจ้าคือเซียนเซียนอย่างงั้นรึ!"เทียนหลิงเอ๋อที่กระโดดเข้ามา ไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายตั้งตัว แสดงท่าทางตื่นเต้นเป็นอย่างมาก.

"ต้องการแกล้งข้าเหรอ นี่แนะ! ต้องการแกล้งข้าใช่ไหม!"เป็นเทียนหลิงเอ๋อที่วิ่งไล่.

เซียนเซียนที่คราวนี้เป็นคนวิ่งหนีแทน.

เห็นสองสาวที่หยอกล้อกัน จงซานที่พูดไม่ออก ตี้เสวียนชาเองก็ไม่ต่างกัน.

"เป่าเอ๋อ พาพวกนางออกไปก่อน!"จงซานที่กล่าวกับเป่าเอ๋อ.

"อืม!"เป่าเอ๋อพยักหน้า.

ทันใดนั้นพวกนางก็ออกไปด้านนอก ส่วนเห่าเม่ยลี่ที่จ้องมองไปยังจงซาน สายตาที่เต็มไปด้วยความแปลก ๆ  จักรพรรดิพิษปัจจิมแน่นอนต้องรับรู้ว่าจงซานต้องการพูดคุยกับตี้เสวียนชา จึงได้ลากเห่าเม่ยลี่ออกไป.

คนกลุ่มหนึ่งที่จากไปแล้ว ในเวลานี้พื้นที่ตรงนี้จึงเหลือจงซาน ตี้เสวียนชาและซาโพว.

"เจ้ากำลังจะเปิดเส้นทางหยินหยางอย่างงั้นรึ?"ตี้เสวียนชาที่สอบถามจงซาน.

จงซานที่แสดงท่าทางประหลาดใจเล็กน้อย.

"ข้าและหนี่ปู่ซารุ่นก่อนรู้จักกัน แน่นอนว่าข้าย่อมรับรู้ความสามารถนี้ การที่เจ้าได้แผนที่ก่อเกิดบรรพกาลมา ตอนนี้ได้สร้างตำหนักหยินหยาง จึงไม่ยากที่จะคาดเดา!"ตี้เสวียนชากล่าว.