บทที่ 13 ฮิโซกะผู้รับมือยาก

บทที่ 13 ฮิโซกะผู้รับมือยาก

“ออกมาข้างนอกครั้งแรก มีอะไรอยากทำเป็นพิเศษมั้ย?” อิลลูมิ ถาม ไซคิ กลางถนน พร้อมยื่นถุงช็อกโกแลตให้

ไซคิ ไม่รู้จะตอบคำถามเกี่ยวกับความปรารถนาแบบนี้ยังไงดี ถ้าคำขอเป็นจริง เขาก็ต้องมานั่งปวดหัวคิดหาวิธีตอบแทนบุญคุณอีก ไซคิ ก้มหน้าก้มตากินช็อกโกแลต

ถ้ามีสิ่งที่อยากทำจริง ๆ เขาก็อยากจะบอกว่า: กลับบ้านแล้วหมกตัวอยู่ในนั้นซะ

แต่ต่อให้กลับไปตอนนี้ พ่อกับแม่ก็คงสอบสวนเขาอยู่ดีว่าทำไมถึงทำแบบนั้น ไซคิ เลยต้องคิดแผนอื่น

3, 2, 1...

【เวลาผ่านไปทีละวินาที ไซคิ คิดอะไรไม่ออกเลย】

“สำหรับเด็ก ๆ ต้องเกมเซ็นเตอร์สิ?” ฮิโซกะ เสนอความคิดเห็นมาจากด้านหลัง

ฮิโซกะ ยังอยู่สินะ ไซคิ ขยับตัวไปอยู่อีกด้านของ อิลลูมิ อย่างเงียบเชียบ รักษาระยะห่างจากมือของ ฮิโซกะ ที่พยายามจะโอบไหล่เขา

ฮิโซกะ: 【โอ๊ะ โดนจับได้ซะแล้ว? น่าสนใจ...】

ถ้าเก็บฟองหมากฝรั่งสีชมพูบนมือนั่นไปซะ ก็คงไม่โดนจับได้หรอก ผมไม่อยากโดนไอ้ของเหนียว ๆ นั่นแตะตัวจริง ๆ ให้ตายสิ ชื่อท่ามันคืออะไรนะ...ความรักของ? แค่คิดก็ขยะแขยงแล้ว

“เกมเซ็นเตอร์เสียงดังเกินไป คุสุโอะ ไม่ชอบที่คนเยอะ ๆ” อิลลูมิ ปฏิเสธ

“อย่าเพิ่งรีบปฏิเสธสิ เราก็แค่เหมาปิดร้านก็ได้ไม่ใช่เหรอ? ฉันจ่ายเอง แต่มีข้อแลกเปลี่ยนคือ เจ้าหนูสีชมพู กับ อิรุมิ ต้องเล่นเกมแข่งกับฉันคนละสามตา พวกนายเลือกเกมเองได้เลย เป็นไง?”

เฮ้ย ใครคือ เจ้าหนูสีชมพู ฟะ?

แต่ ฮิโซกะ ยอมจ่าย!

ไซคิ กับ อิลลูมิ สบตากัน และสองพี่น้องก็บรรลุข้อตกลงร่วมกันทันที...ถ้า ฮิโซกะ เป็นเจ้ามือเหมาปิดร้าน การไปเกมเซ็นเตอร์สักครั้งก็เป็นเรื่องที่ยอมรับได้

เขาจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่ไปเกมเซ็นเตอร์มันก็นานโขแล้ว...

เกมเซ็นเตอร์

ขาใหญ่แห่ง ลานประลองกลางหาว จัดการเหมาปิดร้านด้วยการดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว แถมยังไล่พนักงานไปยืนรอที่มุมห้อง สถานที่แห่งนี้เงียบสงบลงทันตาเห็น

แม้จำนวนเสียงคนในระยะโทรจิตจะไม่ได้ลดลงมากนัก แต่อย่างน้อยสภาพแวดล้อมรอบตัวก็เงียบสงบ ไซคิ วางอคติลงชั่วคราวและแสดงความขอบคุณต่อ ฮิโซกะ

“มารยาทงามใช้ได้เลยนี่นา เจ้าหนูสีชมพู?”

สรุปว่าใครคือ เจ้าหนูสีชมพู กันแน่?

【ผมชื่อ ไซคิ ครับ ขอบคุณ】

“อื้อหือ ฉันชื่อ ฮิโซกะ ไม่เป็นไร~” ฮิโซกะ โบกมืออย่างป๋า ๆ แล้ววางกะละมังใส่เหรียญใบเบ้อเริ่มลงบนมือ ไซคิ

กะละมังเหรียญนี่หนักอย่างต่ำห้ากิโลกรัม มันเป็นเหรียญเหล็กตัน ๆ ทั้งนั้น

เยอะเกินไปแล้ว ไซคิ ถือมันไว้นิ่งสนิทราวกับถือแผ่นโฟม หารู้ไม่ว่าการกระทำนี้ดึงดูดความสนใจของ ฮิโซกะ เข้าเต็มเปา

ฮิโซกะ หัวเราะหึ ๆ: “อิรุมิ ไหนนายบอกว่า เจ้าหนูสีชมพู ของนายไม่ได้รับการฝึกมาเลยไง?” 【ถ้าไม่ได้รับการฝึกมาเลย ของหนักห้ากิโลยังไงก็ต้องทำให้มือตกวูบลงบ้างแหละ】

“ใช่ ดังนั้นอย่าแม้แต่จะคิดท้าเขาสู้เชียวนะ ฉันจะฆ่านายจริง ๆ ด้วย”

“แล้วนายคิดว่าคนธรรมดาจะถือถาดหนักห้ากิโลด้วยมือข้างเดียวได้สบาย ๆ แบบนั้นเหรอ?” 【ไม่มีจังหวะผ่อนแรงเลยสักนิด ราวกับว่าสิ่งที่วางลงบนมือเป็นแค่ขนนก】

แย่ล่ะ โดนเล่นทีเผลอเหรอเนี่ย?

ไซคิ รีบวางกะละมังเหรียญลงทันที กะละมังกระแทกลงบนตู้เกมเก่า ๆ จนมันส่งเสียงครวญครางออกมา

...แค่ห้ากิโลเอง มันก็ต้องมีน้ำหนักอยู่แล้วนี่

ไซคิ มอง อิลลูมิ ด้วยความกังวลเล็กน้อย แต่ปฏิกิริยาของ อิลลูมิ กลับสงบนิ่งเป็นพิเศษ: “อืม คุสุโอะ นามสกุล โซลดิ๊ก นะ น้ำหนักแค่นั้นต้องมีปฏิกิริยาอะไรด้วยเหรอ?”

ความมั่นใจนั้น ความรู้สึกว่าเป็นเรื่องปกติ และน้ำเสียงที่สื่อว่าเด็ก ตระกูลโซลดิ๊ก เกิดมาพร้อมพละกำลังดุจเทพเจ้า เล่นเอา ฮิโซกะ ถึงกับพูดไม่ออก

...“ก็ได้”

พี่ใหญ่นี่สุดยอดไปเลยแฮะ

พอถูกเตือนเรื่องพละกำลัง ไซคิ เลยเลี่ยงเกมตีตัวตุ่นที่อยากเล่นตอนเลือกเกม

“The King of Fighters เล่นเป็นไหม?” ฮิโซกะ เสนอ

เกมนี้มันฮิตไปทั่วโลกมังงะเลยหรือไง?

เงื่อนไขการเหมาปิดร้านคือแข่งกับ ฮิโซกะ สามตา และเกมประเภทนี้น่าจะไม่มีอันตรายอะไร ไซคิ ตกลงทันที รีบแข่งให้จบ ๆ จะได้รีบไป

ทั้งสองไปที่ตู้เกมที่หันหน้าชนกัน

ฮิโซกะ: “แบบนี้เราจะได้ไม่เห็นแผนการของกันและกันไง จริงมั้ยเจ้าหนู?”

ผมรู้แค่ว่าสรรพนามที่คุณใช้เรียกคนอื่นนี่มันตามใจฉันสุด ๆ เลย

ไซคิ พยักหน้า แต่สัมผัสได้ถึงพลังบางอย่างที่ขยายตัวออก

เขาลอบมองสำรวจอย่างระมัดระวังและตระหนักว่ามันคือความสามารถ เน็น ที่เรียกว่า เอ็น

ปากบอกว่าแบบนี้จะไม่โกง แต่ไอ้หมอนี่กำลังโกงกันซึ่ง ๆ หน้าชัด ๆ

อิลลูมิ เหลือบมองมาแต่ไม่ได้สนใจอะไรมาก ในมุมมองของเขา ผู้ใช้เน็น ที่ใช้ความสามารถของตัวเองไม่ใช่การรังแกคน แต่เป็นการใช้เครื่องมือที่มีอยู่อย่างสมเหตุสมผลเท่านั้น

ตอนนี้ อิลลูมิ กำลังเถียงกับตู้ดันเหรียญอยู่

【บางทีฉันน่าจะแอบใช้ เน็น นิดหน่อย...】

พี่ใหญ่ มันก็แค่เกม อย่าจริงจังนักสิ พี่ต้องการเหรียญเยอะขนาดนั้นไปทำไม?

【ช่างเถอะ หยอดเหรียญตามปกติไปนั่นแหละ】

ไซคิ ถอนหายใจอย่างโล่งอก ดีจริง ๆ ที่พี่ใหญ่ไม่หลงผิด

หน้าจอตรงหน้าเขาแสดงตัวละครให้เลือกแล้ว ไซคิ เลื่อนซ้ายขวาไปมา สุดท้ายก็เลือกตัวละครหญิง

การแข่งขันกับ ฮิโซกะ เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

ตอนแรกเขาไม่เข้าใจเจตนาของ ฮิโซกะ ที่เลือกตู้เกมนี้

แม้โทรจิตจะทำให้ได้ยินความคิด แต่ ฮิโซกะ ดูเหมือนจะมีเป้าหมายบางอย่างมาตลอด และกว่าเขาจะมีความคิดว่า 【อันนี้ใช้ได้】 ก็ตอนที่เห็นตู้เกม The King of Fighters นี่แหละ ไซคิ เลยไม่รู้ว่าหมอนี่คิดอะไรอยู่ นี่เป็นกรณีหายากของความคิดที่คลุมเครือ ซึ่งมีแต่คนที่ทำตามสัญชาตญาณล้วน ๆ เท่านั้นที่จะเป็นแบบนี้ แม้แต่ตัว ฮิโซกะ เองก็ไม่ได้คิดอะไรลึกซึ้งนัก

แต่เมื่อเกมดำเนินไป ปุ่มกดของฝั่งตรงข้ามถูกกดเสียงดังสนั่น ในขณะที่ฝั่ง ไซคิ ต้องกดให้เบาลงเรื่อย ๆ บางครั้งถึงกับกดไม่ติดเพราะเบาเกินไป

ในที่สุดเขาก็รู้ว่า ฮิโซกะ กำลังใช้แผนสกปรก บีบให้เขาต้องกดปุ่มเฉพาะปุ่มหนึ่งบ่อย ๆ

และยิ่งเขาใส่ใจมากเท่าไหร่ การควบคุมแรงก็ยิ่งยากขึ้นเท่านั้น โดยเฉพาะปุ่มนั้นที่การกดแต่ละครั้งต้องระวังเป็นพิเศษ

“เจ้าหนูสีชมพู~ ดูเหมือนฝีมือจะตกนะ”

บนหน้าจอ ตัวละครที่ ฮิโซกะ เลือกเดินไปเดินมาโดยเอามือล้วงกระเป๋า ในขณะที่ ไซคิ ก็ยืนนิ่ง ตั้งท่าป้องกันเท่านั้น

หมอนี่น่าสงสัยมาก เขาไม่ยอมล้มเลิกแค่เพราะ อิลลูมิ พูดดักคอ แต่กลับคอยหยั่งเชิงพลังของผม... ใช้ตู้เกมนี่เป็นหนูทดลอง!

“ตอนแรกมันเป็นแค่สัญชาตญาณ แต่ดูเหมือนการเดานี้จะเกือบถูกเผงเลยนะ เบบี๋คุสุโอะ เธออยู่ในภาวะที่ควบคุมพลังตัวเองไม่ได้ใช่มั้ยเอ่ย?”

“อะไรกันน้าที่ทำให้คนคนนึงตกอยู่ในสภาพแบบนั้นได้? ฉันอยากรู้จริง ๆ ได้ยินมาว่า ตระกูลโซลดิ๊ก เพิ่งมีเด็กมหัศจรรย์เพิ่มมาอีกคนนี่นา สมาชิกครอบครัวเธอนี่ยอดเยี่ยมกันทุกคนเลย ฮุฮุ... อยากไปเห็นจังเลยน้า”

ผมจะขวางประตูจากข้างในไม่ให้นายเข้าได้แน่ ไอ้โรคจิต

อย่างไรก็ตาม ความจริงที่ว่าพลังของเขาควบคุมไม่ได้ดูจะหลีกเลี่ยงไม่ได้เสียแล้ว ให้ตายสิ การตอบรับคำท้าของ ฮิโซกะ อาจเป็นความผิดพลาด ไซคิ เผลอพลาดจนได้ และด้วยเสียง ดังเปรี้ยง เขากดปุ่มจนทะลุลงไป ตัวละครของเขาเตะตัวละครของ ฮิโซกะ ที่แทบจะไม่ป้องกันและเอาแต่บุก จนลอยคว้าง แล้วเขาก็รีบกดคอมโบต่อจนชนะไป

ในเมื่อความแตกแล้ว ก็ขอชนะก่อนละกัน

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═