บทที่ 7 เทเลพอร์ต (เคลื่อนย้ายพริบตา)

บทที่ 7 เทเลพอร์ต (เคลื่อนย้ายพริบตา)

ไซคิ หนุ่มผู้เกิดมาพร้อมพลังจิต

ในชีวิตนี้มีเพียงไม่กี่เรื่องที่เขาทำไม่ได้ และแม้จะก้าวเข้ามาสู่โลกของ ผู้ใช้เน็น ที่มียอดฝีมือพลังประหลาดรายล้อมรอบตัว เขาก็ไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องมาพ่ายแพ้ในเรื่องของพลัง

ทว่า... ตอนนี้

ทั้งที่อยู่ใกล้แค่นี้ แต่กลับหยุดมันไม่ได้

เขาถูกฉุดรั้งด้วยพลังที่เหนือกว่าอย่างท่วมท้น

ทันทีที่ เสี่ยวเซียง ปะทะกับนักฆ่า ไซคิ ก็ได้รับ “พัสดุขนาดเท่าคิรัวร์” มาหนึ่งที่ คิรัวร์ ที่ถูกโยนออกมา ลงสู่พื้นห่างจาก ไซคิ ไปประมาณหนึ่งฟุต

ไซคิ เพิ่งจะยกเท้าขึ้น เขาก็ได้ยินเสียงในหัว

“ก่อนอื่น ฆ่าไอ้เด็กหัวขาวนั่นเล่นแก้เบื่อก่อนดีกว่า ที่นี่ยังมีเด็กให้เชือดล้างแค้นอีกเพียบ”

ต้องทำตัวไม่ให้เหลือทางรอดเลยใช่ไหม?

ไซคิ ยังคงความเยือกเย็นไว้ได้ กรณีเลวร้ายที่สุดคือผู้บุกรุกอาจจะต้องตายเพราะเขาคุมพลังตัวเองไม่อยู่

การปกป้อง คิรัวร์ คือสิ่งสำคัญอันดับแรก

มีดสั้นเล่มเดิมถูกปาออกมาจากมือคนคนนั้นอีกครั้ง คราวนี้เป้าหมายพุ่งตรงไปที่ คิรัวร์

ต้องไปให้ถึงตัว คิรัวร์ แล้วกันมีด!

ในวินาทีนั้น นี่คือความคิดเดียวในหัวของ ไซคิ

และก้าวที่จงใจทำให้เชื่องช้าของเขาก็แตะถึงพื้น แต่ทว่า... ร่างของเขากลับเปลี่ยนตำแหน่งในพริบตาเดียว ไปปรากฏอยู่ตรงหน้า คิรัวร์

เมื่อกี้มัน... เทเลพอร์ต (เคลื่อนย้ายพริบตา)?

ในนาทีวิกฤต ความสามารถเทเลพอร์ตของเขากลับมาแล้ว!

ถึงแม้ว่าน้ำหนักบนหลังจะไม่ได้ลดลงเลย แถมยังมีน้ำหนักของใครอีกคนที่เกาะขาเขาไว้อีก...

เฮ้ย นี่เจ้าสองหน่อนั่นติดร่างแหเทเลพอร์ตมาด้วยเพราะสัมผัสตัวอยู่เรอะ?!

ปล่อยนะเว้ย เจ้าพวกตัวภาระจอมหนึบ!

แต่สถานการณ์ก็ดีขึ้นมาหน่อย เขาแค่ต้องปรับท่าทางร่างกายตามวิถีมีดเพื่อไม่ให้มันโดนเด็ก ๆ

คนหนึ่งอยู่บนหลัง ไม่โดนแน่ ๆ ส่วนอีกคนเกาะขาอยู่ แค่ระวังเป็นพิเศษหน่อยก็พอ ซึ่งนั่นไม่ใช่ปัญหาเลยสำหรับผู้มีพลังจิต

ต่อไปก็ถึงเวลาต้องรับมีดสั้นด้วยร่างกายตรง ๆ แล้ว ทุกอย่างเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาน้อง ๆ ไม่มีทางปิดบังได้เลย

จะอธิบายกับครอบครัวยังไงเอาไว้ทีหลัง ตอนนี้ไม่มีเวลากังวลแล้ว

ช่างมันเถอะ จบกันแล้วสินะ?

ชีวิตอันแสนธรรมดาของผม

ไซคิ เผชิญหน้ากับมีดสั้นตรง ๆ แต่สิ่งที่พุ่งเข้ามาในสายตากลับเป็นเข็มเล่มบางเฉียบ

นี่มัน...

อิลลูมิ โซลดิ๊ก

ราวกับผู้กอบกู้เสด็จลงมาโปรด อิลลูมิ ที่ปรากฏตัวตอนไหนไม่รู้ ลอยตัวอยู่กลางอากาศ

ผมยาวสลวยปลิวสยายไปด้านหลัง แผ่ออกราวกับปีกของปิศาจ

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไปและอันตรายเกินไป

อิลลูมิ แทบจะบินมาเพื่อปกป้องน้องชาย ระเบิดความเร็วสูงสุดที่เคยใช้แค่ครั้งเดียวในชีวิต คือตอนที่ตระหนักว่าน้อง ๆ อาจถูกโจมตี

เขาในตอนนี้ทั้งสงบนิ่งและไม่สงบนิ่ง

ในฐานะนักฆ่าแห่งโซลดิ๊กผู้เพียบพร้อม นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาอยากฆ่าคนด้วยเหตุผลส่วนตัว

ไม่ใช่เพื่อภารกิจ ไม่ใช่เพื่อเงินรางวัล และไม่ใช่เพื่อการฝึกฝน แต่...

“ใครก็ตามที่คิดจะทำร้ายน้องชายที่ยังไม่โตของฉัน... ต้องตาย!”

“อีกแค่นิดเดียว คุสุโอะที่แสนบอบบางก็จะได้รับบาดเจ็บสาหัสต่อหน้าต่อตาฉันแล้ว!”

ไซคิ ยกมือปิดหน้าจากด้านหลัง: ไม่ ผมจะไม่เจ็บตัวเลยสักนิด ใจเย็นก่อน...

อิลลูมิ ในวัยสิบห้าปี เป็นนักฆ่าที่โหดเหี้ยมอำมหิตโดยสมบูรณ์แล้ว

ทันทีที่เท้าแตะพื้น เขาหักแขนหักขาผู้บุกรุก และฝังเข็มเน็นหลายเล่มเข้าไปในร่างของมัน

คนคนนั้นนอนบิดเบี้ยวผิดรูปอยู่บนพื้น

วิธีการของเขาโหดร้ายมาก ไซคิ รีบปิดตา นานิกะ ที่เกาะขาเขาอยู่

“อ้อจริงสิ ลืมชมคุสุโอะไปเลย”

เมื่อวิกฤตผ่านพ้น ความมีเหตุผลของ อิลลูมิ ก็กลับมา และเขาก็เริ่มอารมณ์ดี

น้อง ๆ ทุกคนปลอดภัย และ คุสุโอะ ก็ปกป้องน้องชายไว้ได้ ทำให้เขาเป็นพี่ชายที่ดีที่สอบผ่าน

ในฐานะพี่คนโต เขาควรชมเชยอย่างเหมาะสม

“ทำได้ดีมาก คุสุโอะ นายก็เป็นพี่ชายที่ดีเหมือนกัน”

“น่าเสียดายจัง เค้กไร้สารพิษที่อุตส่าห์ซื้อมา วางทิ้งไว้หน้าประตู เดี๋ยวพ่อกับแม่คงมาเจอ คืนนี้คงอดกินกันแล้วล่ะมั้ง”

เสียงความคิดของ อิลลูมิ ดังเข้ามา

ผลประโยชน์บางอย่างสูญเสียไปแล้ว

พี่ควรจะปกป้องเค้กก่อนสิ เค้กน่ะ! แค่มีดสั้นกระจอก ๆ ทำผมถลอกไม่ได้สักนิดหรอก!

“แก... รอเดี๋ยว...”

สิ่งมีชีวิตที่บิดเบี้ยวจนจำเค้าเดิมไม่ได้ ส่งเสียงน่าขนลุกออกมาจากพื้น

ไซคิ ได้ยินคำสาปแช่งและจิตสังหารที่มีต่อ ตระกูลโซลดิ๊ก เพิ่มเติมจากความคิดของมัน

แม้วิธีการของ อิลลูมิ จะโหดร้าย แต่ฝ่ายตรงข้ามตั้งใจมาฆ่าเขา ไซคิ จึงไม่ได้รู้สึกเห็นใจอะไรมากนัก

กลับกัน เขานึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายมีกันสองคน

เอ๊ะ แล้วอีกคนที่เปิดประตูล่ะหายไปไหน?

ไซคิ กวาดตามองไปรอบ ๆ

อ้อ ผู้สมรู้ร่วมคิดอ้อมไปอยู่หลังประตูทางขวานี่เอง

ขณะที่ ไซคิ กำลังจะเตือน อิลลูมิ เขาก็ได้ยินเสียงความคิดดังมาจากด้านหลังเสียก่อน

เสียงความคิดที่แข็งแกร่งดั่งประตูเหล็กกล้า ของพ่อ ซิลวา; คนข้างหลังนั่นไม่ใช่เรื่องน่ากังวลอีกต่อไป

จังหวะที่ ไซคิ เผลอวอกแวกไปชั่วครู่นั้นเอง อิลลูมิ ที่ยืนบังพวกเขาอยู่ก็ลงมืออีกครั้ง คว้าคอคนคนนั้นไว้อย่างรวดเร็ว

ประตูข้างหลังพวกเขาเปิดออกในจังหวะเดียวกัน

ซิลวา เห็นว่า อิลลูมิ จัดการศัตรูที่เหลือเรียบร้อยแล้ว สีหน้าของเขาเรียบเฉย

การป้องกันศัตรูภายนอกของ ตระกูลโซลดิ๊ก ไม่ได้หนาแน่นมากนัก เพราะโดยทั่วไปแล้ว เด็กทุกคนจะมีความสามารถในการเอาตัวรอดได้ระดับหนึ่งเมื่ออายุประมาณสี่ขวบ

การใช้ความคุ้นเคยในพื้นที่ของบ้านก็น่าจะช่วยให้พวกเขาปกป้องตัวเองได้

เพียงแต่คาดไม่ถึงว่าจะต้องมาเจอกับ ผู้ใช้เน็นสายแปรสภาพ ที่มาเป็นคู่ ในตอนที่เด็ก ๆ อายุแค่สองสามขวบแบบนี้

“ก่อนอื่น พาเด็ก ๆ ไปที่ห้องใต้ดิน แล้วเฝ้าดูพวกเขาด้วยตัวเอง

พ่อบ้านทุกคน กระจายกำลังค้นหาแบบปูพรมทั่ว ภูเขาคูคูรู อย่าให้แมลงวันที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เล็ดลอดไปได้แม้แต่ตัวเดียว!”

“เป้าหมายของศัตรูชัดเจนขนาดนี้ แสดงว่าต้องมีคนในคนรับใช้ทรยศโซลดิ๊กเพื่อผลประโยชน์ ต้องสอบสวนอย่างเข้มงวด”

“ครับ/ค่ะ!”

“มีผู้ต้องสงสัยไม่กี่คนที่เปิดเผยตำแหน่งของเด็ก ๆ ฉันต้องไปสอบสวนเดี๋ยวนี้”

สึโบเนะ คิดในใจ

ไซคิ ลองฟังเสียงความคิดของผู้ต้องสงสัยตามที่ สึโบเนะ คาดการณ์ และเขาก็รู้แล้วว่าเป็นข้อมูลจากคนรับใช้ที่พ่อแม่ถูกจับตัวไปเรียกค่าไถ่

ให้ตายสิ จิตใจมนุษย์เชื่อถือไม่ได้จริง ๆ

แม้แต่ใน ตระกูลโซลดิ๊ก กลุ่มพ่อบ้านที่ใหญ่โตขนาดนี้ก็ยังมีคนทรยศ แต่ที่น่าทึ่งคือ สึโบเนะ สามารถระบุคำตอบที่ถูกต้องได้รวดเร็วขนาดนี้

เหล่าพ่อบ้านแยกย้ายกันไป

อิลลูมิ เหยียบลงบนหัวของคนร้าย เขามีเจตนาฆ่าเปี่ยมล้นในใจ แต่ก็ยั้งมือไว้ ไม่ลงมือสังหารต่อหน้าน้องชาย

ไซคิ: พี่ชายที่ดี

“เสี่ยวเซียง เอาเจ้านี่ไปสอบสวน ส่วนฉันจะไปช่วยค้นหาด้วย” อิลลูมิ สั่งการเด็ดขาด

“ได้เวลาที่น้อง ๆ วัยนี้จะหาประสบการณ์บ้างแล้ว ให้พวกเขาไปดูการสอบสวนด้วย”

ไซคิ: ขอถอนคำพูดเมื่อกี้ หมอนี่มันพี่ชายนักฆ่าสายโหดชัด ๆ

เสี่ยวเซียง ก้มหน้าลง รอคำสั่งอยู่อย่างเงียบ ๆ ด้านข้าง

เธอไม่กล้าพูดอะไรอีก และ ไซคิ สังเกตเห็นว่าแขนของ เสี่ยวเซียง ยังมีเลือดไหลอยู่

จะเป็นอะไรไหมนะ?

ความจริงแล้ว บนภูเขาไม่มีใครซุ่มอยู่อีกแล้วล่ะ

“ไม่ต้อง อิลลูมิ ที่เหลือปล่อยเป็นหน้าที่พวกเรา” ซิลวา ผู้สุขุมเอ่ยขึ้น หยุดการกระทำของ อิลลูมิ

“ลูกเองก็เป็นลูกของพ่อเหมือนกัน ไปที่ห้องใต้ดินแล้วอยู่เป็นเพื่อนน้อง ๆ ซะ”

อิลลูมิ ชัดเจนว่าไม่อยากยอมรับว่าตัวเองยังเป็นลูกนกที่ต้องการการปกป้อง

แต่คำว่า “อยู่เป็นเพื่อนน้อง ๆ” นั้นช่างดึงดูดใจเขาเหลือเกิน

อิลลูมิ กระโดดผลุงเข้าไป อุ้ม คิรัวร์ ขึ้นมา หิ้ว อารุกะ ไว้ แล้วจัดท่า มิลลูกี ที่เกาะคอเสื้อ ไซคิ แน่นให้เข้าที่เข้าทางแบบส่ง ๆ ผลคือทำให้เจ้าหมูตอนยิ่งเกาะแน่นกว่าเดิม

เฮ้ ช่วยเอาเขาออกไปทีสิเฮ้ย!

อิลลูมิ ตบไหล่ คุสุโอะ แล้วยกนิ้วโป้งให้

“เป็นรางวัลสำหรับเรื่องเมื่อกี้ ฉันยกหมอนี่ให้นาย”

ใครเขาจะมองว่านี่เป็นรางวัลกันฟะ เจ้าพี่ชายบราค่อน!

ไซคิ บ่นในใจ แต่ก็พบว่า อิลลูมิ ยืนรอเขาอยู่

ทำไมล่ะ?

ปกติพี่ต้องเดินนำไปก่อน แล้วผมก็แค่เดินตามหลังไม่ใช่เหรอ

เมื่อได้ยินความคิดของพี่ชาย เขาก็เข้าใจทันที: เป็นเพราะเหตุการณ์เมื่อครู่ อิลลูมิ เลยไม่วางใจที่จะทิ้งเขาไว้ข้างหลังอีก

“คุสุโอะ ร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก คิรัวร์ วัยสี่ขวบน่าจะแข็งแรงกว่าเขาด้วยซ้ำ

ฉันควรจะสอนวิธีป้องกันตัวให้เขาอย่างจริงจังไหมนะ?

วัน ๆ เอาแต่อ่านหนังสือ มีบางเรื่องที่ถูกละเลยไปจริง ๆ”

อายุสิบห้า อิลลูมิ ก็เริ่มกังวลเรื่องการศึกษาในครอบครัวซะแล้ว

ขณะที่ ไซคิ บ่นอุบอิบในใจ เขาก็ไม่ได้ตกใจอะไรมากนัก เพราะเขาเคยมีพี่ชายที่แก่แดดและหลุดโลกกว่านี้มาแล้ว ทำให้เขามีภูมิคุ้มกันอยู่พอสมควร

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═