บทที่ 275 ชายบำเรอของราชินี? ซ้อนแผนตลบแตลง!

เสียงดังกึกก้องระเบิดขึ้นภายในห้อง!

ตู้มมมมม——!

บานประตูที่สร้างจากไม้เหล็กทมิฬ ราวกับถูกเครื่องกระทุ้งกำแพงเมืองพุ่งชนเข้าเต็มเปา เศษไม้ที่แตกละเอียดปลิวว่อนเข้ามาในห้อง!

ท่ามกลางฝุ่นควันคละคลุ้ง เงาร่างที่อวบอั๋นเย้ายวนสายหนึ่ง กำลังพิงกรอบประตูที่พังยับเยินอยู่อย่างเกียจคร้าน

ผู้มาเยือนก็คือเถ้าแก่เนี้ยของโรงเตี๊ยมใยแมงมุมอเวจีนั่นเอง

บนใบหน้าของเธอประดับด้วยรอยยิ้มที่เกียจคร้านและยั่วยวน สายตากวาดมองไปทั่วห้องด้วยความสนใจ เมื่อเธอเห็นเงาหัวของก็อดซิลล่าที่แทบจะดันเพดานห้อง ซึ่งกำลังถูไถซูโม่อย่างสนิทสนม ประกายความขบขันในดวงตาคู่สวยนั้นก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น

"แหม พ่อหนุ่มน้อยของฉัน ยังซ่อนไอ้ตัวใหญ่ขนาดนี้เอาไว้ด้วยเหรอเนี่ย"

น้ำเสียงของเธอแฝงไว้ด้วยความแหบพร่าและมีเสน่ห์ดึงดูดอย่างเป็นเอกลักษณ์ ดังแว่วเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน

"เลิกนอนได้แล้ว พี่สาวมาหาเนี่ย เอาข่าวดีสวรรค์ประทานมาบอกเชียวนะ"

"ราชโองการขององค์ราชินีมาถึงแล้ว ตามฉันมาสักรอบเถอะ"

ด้านหลังของเธอ ทหารยามเอลฟ์ผู้ร่วงหล่นหลายนายที่สวมชุดเกราะหนักสีดำสนิท ในมือถือทวนศึกขนาดยักษ์ยืนประจันหน้าอย่างน่าเกรงขาม พวกเขาไร้ซึ่งสีหน้าใดๆ กลิ่นอายเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากร่างกาย ทำให้แม้อุณหภูมิในห้องก็ยังลดต่ำลงไปหลายส่วน

ซูโม่ค่อยๆ หันกลับมา ขวางอยู่เบื้องหน้าเสิ่นอวี้ฝูและเฉียงเว่ย ลูบปลายคางของก็อดซิลล่าอย่างเป็นธรรมชาติ ส่งสัญญาณให้มันสงบสติอารมณ์ลงก่อน

เขามองดูเถ้าแก่เนี้ยขาแมงมุมที่เต็มไปด้วยเสน่ห์เย้ายวนคนนั้น คิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อย

"ราชินี?"

เขาจำไม่ได้เลยแฮะ ว่าตัวเองไปมีเอี่ยวกับราชินีของเมืองแห่งผู้ร่วงหล่นนี่ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

"ถูกต้อง"

รอยยิ้มของเถ้าแก่เนี้ยขาแมงมุมยิ่งเย้ายวนขึ้น เธอก้าวขายาวๆ เหยียบลงบนเศษไม้ที่เกลื่อนพื้นเดินเข้ามา สายตากลับจับจ้องไปที่ร่างของซูโม่โดยไม่ปิดบังเลยแม้แต่น้อย

"องค์ราชินี ทรงถูกใจนายเข้าแล้วล่ะ"

เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ริมฝีปากสีแดงอวบอิ่มเผยอขึ้น เอื้อนเอ่ยคำไม่กี่คำที่ทำให้อากาศถึงกับหยุดนิ่ง

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป นายก็คือชายบำเรอคนแรก และคนเดียวขององค์ราชินีของเมืองแห่งผู้ร่วงหล่นของเรา"

ชายบำเรอ?!

เมื่อซูโม่ได้ยินสองคำนี้ หางตาก็กระตุกอย่างแรง

เขาฝันไปก็ยังนึกไม่ถึง ว่าตัวเองโลดแล่นในเกมมาตั้งนาน ถึงกับมีวันที่ถูกคนมองว่าเป็นแมงดาหน้าขาวด้วย

บทละครนี่ หยิบมาผิดเรื่องหรือเปล่าเนี่ย?

"แกว่าไงนะ?!"

"แน่จริงแกลองพูดอีกทีสิ?!"

ไม่รอให้ซูโม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง เสียงของผู้หญิงสองคนที่เจือปนไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและจิตสังหารอันเย็นเยียบก็ตวาดขึ้นมาทันที!

เฉียงเว่ยและเสิ่นอวี้ฝูประกบซ้ายขวา ปรากฏตัวขึ้นข้างกายซูโม่ในพริบตา ราวกับเทพธิดาแห่งความโกรธเกรี้ยวสององค์ ปกป้องเขาไว้ด้านหลัง

[ดาบเปลวเพลิง] ในมือของเฉียงเว่ยลุกโชนด้วยเปลวไฟสีแดงฉาน อากาศเริ่มบิดเบี้ยว [ความโศกเศร้าแห่งเหมันต์] ของเสิ่นอวี้ฝูยิ่งแผ่ซ่านไอเย็นยะเยือก บนพื้นจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งบางๆ ชั้นหนึ่ง

"ใครให้ความกล้ากับแก ถึงกล้ามาแตะต้องผู้ชายของฉัน?!" ดวงตาหงส์ของเฉียงเว่ยเต็มไปด้วยจิตสังหาร เน้นย้ำทีละคำ

"แหม ยังพกพริกขี้หนูอารมณ์ร้ายมาด้วยตั้งสองเม็ดเชียว"

เถ้าแก่เนี้ยขาแมงมุมมองดูหญิงงามหยาดเยิ้มสองคนที่กำลังตั้งท่าเตรียมพร้อมสู้ตรงหน้า บนใบหน้าไม่เพียงไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย กลับหัวเราะจนตัวโยน

ดวงตาที่ราวกับหินออบซิเดียนคู่นั้นของเธอกวาดมองอาวุธในมือของทั้งสองคนอย่างดูแคลน แลบลิ้นสีแดงสดออกมา เลียริมฝีปากสีแดงอวบอิ่มของตัวเองเบาๆ

"น้องสาวทั้งสอง พี่สาวขอเตือนพวกเธอสักคำ ทางที่ดีเก็บของเล่นน่าขันนั่นไปซะเถอะ"

"พวกเธอรู้ไหมว่าตัวเองกำลังคุยอยู่กับใคร? แล้วรู้หรือเปล่า ว่าพวกเธอกำลังขัดคำสั่งของใครอยู่?"

ท่าทางที่เต็มไปด้วยการยั่วยุและเหยียดหยามนี้ จุดไฟโทสะของเฉียงเว่ยขึ้นมาในพริบตา

"ฉันสนที่ไหนล่ะว่าแกเป็นใคร!"

เฉียงเว่ยตวาดเสียงต่ำ เปลวไฟบนดาบคาตานะระดับตำนานพวยพุ่ง ทั้งร่างของเธอกำลังจะกลายเป็นเปลวไฟพุ่งทะยานเข้าไป ฟันนังปีศาจแมงมุมที่ไม่เจียมกะลาหัวตัวนี้ให้ขาดเป็นสองท่อน!

ทว่า ท่อนแขนที่แข็งแกร่งทรงพลังข้างหนึ่ง กลับขวางหน้าเธอเอาไว้อย่างมั่นคง

ซูโม่นั่นเอง

"ภรรยา อย่าเพิ่งวู่วาม"

ซูโม่ส่ายหน้าให้เธอ จากนั้นก็หันหน้าไป ใช้สายตาขบขันพิจารณาเถ้าแก่เนี้ยขาแมงมุมที่กำลังทำหน้าได้ใจคนนั้น

ตอนนี้เขาพอจะเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว

ที่แท้นังปีศาจแมงมุมนี่ที่ทำตัวกระตือรือร้นก่อนหน้านี้ ก็เพราะคิดจะเอาเขาเป็น "เครื่องบรรณาการ" ไปถวายให้ราชินีเอลฟ์ผู้ร่วงหล่นที่ยังไม่เคยพบหน้าคนนั้นนี่เอง

น่าสนใจดีนี่

เดิมทีเขาก็คิดจะหาโอกาส ไปพบผู้ปกครองสูงสุดของเมืองแห่งผู้ร่วงหล่นคนนี้อยู่แล้ว

ตอนนี้ในเมื่ออีกฝ่ายเป็นคน "เชิญ" เอง ถ้าเขาไม่ไป ก็ดูจะไร้น้ำใจไปหน่อยแล้ว

"องค์ราชินี ทำไมถึงต้องการเรียกพบฉันล่ะ?"

บนใบหน้าของซูโม่เผยความสงสัยและไม่เข้าใจออกมาได้อย่างพอเหมาะพอเจาะ ราวกับชายหนุ่มรูปงามที่เพิ่งเคยพบเจอโลกกว้าง

"ก็เพราะว่า องค์ราชินีทรงถูกใจนายแล้วน่ะสิ"

เถ้าแก่เนี้ยขาแมงมุมมองดูท่าทาง "ใสซื่อไร้เดียงสา" ของซูโม่ ในใจก็ยิ่งได้ใจ ปักใจเชื่อไปแล้วว่าหมอนี่ก็แค่พวกหน้าตาดีแต่ไร้น้ำยา

"ถูกใจฉัน?" สีหน้าของซูโม่ยิ่งดูสับสนมากขึ้น

"ถูกต้อง" เถ้าแก่เนี้ยขาแมงมุมพยักหน้า รอยยิ้มยิ่งเย้ายวน "องค์ราชินีของเรา ทรงโปรดปรานพ่อหนุ่มน้อยที่หน้าตาดี แถมสายเลือดบริสุทธิ์แบบนายที่สุดเลยล่ะ"

เธอพูดไปพลาง ก็ขยิบตาให้ซูโม่ไปหนึ่งที

"ขอแค่นาย สามารถ 'ปรนนิบัติ' องค์ราชินีให้ดีๆ ได้ ฉันรับรองเลยว่า ต่อไปนายจะเดินกร่างในเมืองแห่งผู้ร่วงหล่นนี้ได้สบายๆ เลย"

สายตาที่เต็มไปด้วยความนัยและการยั่วยวนนั้น ทำเอาซูโม่รู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาในใจ

"ชายบำเรอ?!"

เมื่อเสิ่นอวี้ฝูและเฉียงเว่ยได้ยินสองคำนี้ ใบหน้าสวยก็ถูกปกคลุมด้วยน้ำค้างแข็งในพริบตา

เรื่องแบบนี้ยอมได้ที่ไหนกันล่ะ!

ทั้งสองคนสบตากัน ต่างก็มองเห็นจิตสังหารอันเย็นเยียบจากดวงตาของอีกฝ่าย!

ทว่า ในขณะที่พวกเธากำลังเตรียมจะลงมือโดยไม่สนอะไรทั้งนั้น เสียงของซูโม่ที่เจือปนด้วยความหยอกล้อ ก็ดังขึ้นในใจของพวกเธอ

"ภรรยา อย่าเพิ่งวู่วาม ดูฉันแสดงละครไปก่อน"

"ฉันรู้ขอบเขตดีน่า"

ซูโม่ส่งสายตาให้ทั้งสองคนอย่างแนบเนียน จากนั้นก็หันหน้าไป เผชิญหน้ากับเถ้าแก่เนี้ยขาแมงมุม บนใบหน้าเผยรอยยิ้มที่ราวกับตื่นเต้นดีใจจนทำอะไรไม่ถูก แถมยังดูเหมือนจะเล่นตัวนิดๆ ออกมา

"ในเมื่อเป็นความหวังดีขององค์ราชินี ถ้าผู้น้อยยังปฏิเสธอีก ก็ดูจะไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงไปหน่อยแล้ว"

เขาพูดไปพลาง ก็เอ่ยปากกับทหารยามเอลฟ์ผู้ร่วงหล่นที่มีสีหน้าดูแคลนเหล่านั้นว่า:

"ทุกท่าน นำทางไปได้เลย"

ท่าทีที่คิดจะบุกเดี่ยวของซูโม่ ทำเอาหางตาของเสิ่นอวี้ฝูและเฉียงเว่ยกระตุกรัวๆ นึกไม่ออกเลยจริงๆ ว่าผู้ชายคนนี้กำลังคิดจะทำอะไรกันแน่

ในขณะที่ซูโม่กำลังเตรียมตัวจะเดินตามทหารยามเหล่านั้นออกไป ความคิดของเขาก็ขยับเล็กน้อย คำสั่งหนึ่งถูกส่งผ่านไปยังเรนที่อยู่ในเงาของเขาอย่างเงียบเชียบ

"เรน นายอยู่ที่นี่ ซ่อนตัวอยู่ในเงาของอวี้ฝูนะ"

"ถ้าฉันเกิดเหตุไม่คาดฝันอะไรขึ้น เตรียมพร้อมรับมือช่วยฉันได้ทุกเมื่อ"

การไปเข้าเฝ้าราชินีเอลฟ์ผู้ร่วงหล่นคนนั้นในครั้งนี้ จะต้องเป็นงานเลี้ยงหงเหมินอย่างแน่นอน

เขาจำเป็นต้องเหลือทางถอยที่ปลอดภัยไร้กังวลเอาไว้ให้ตัวเอง และสกิลระดับเทพอย่าง [สลับร่างราชันย์] ก็เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย!

"เอาล่ะ ภรรยาทั้งหลาย"

ซูโม่หันหน้าไป พูดกลั้วรอยยิ้มกับหญิงงามหยาดเยิ้มสองคนที่ยังคงยืนอึ้งอยู่

"พวกเธอรอฉันอยู่ที่นี่ก่อนนะ ไปเดี๋ยวเดียวก็กลับแล้ว"

เมื่อพูดจบ เขาก็เดินตามทหารยามเอลฟ์ผู้ร่วงหล่นเหล่านั้น ก้าวฉับๆ ออกจากโรงเตี๊ยมแห่งนี้ไป ภายใต้สายตาที่เป็นห่วงและอาลัยอาวรณ์ของสองสาว

"ตกลงหมอนี่ กำลังวางแผนบ้าอะไรอยู่เนี่ย?" เฉียงเว่ยมองดูแผ่นหลังของซูโม่ที่เดินห่างออกไป คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่น

"ไม่รู้สิ" เสิ่นอวี้ฝูส่ายหน้า บนใบหน้าสวยที่เย็นชาก็ปรากฏร่องรอยของความกังวลออกมาเช่นกัน

เธอทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ไปยังเมืองที่วุ่นวายและมืดมิด ประกายในดวงตาสั่นไหว

"แต่ฉันเชื่อใจเขานะ"

"เขาไม่เคยทำเรื่องที่ไม่มีความมั่นใจหรอก"