บทที่ 230 สเตตัสหลักทั้งหกและสเตตัสเสน่ห์ ทะลุขีดจำกัดแล้ว!

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปอีกกี่ชั่วยาม

ซูโม่นอนแผ่หลาอยู่บนเตียง ขอบตาดำคล้ำ กระดูกทุกชิ้นในร่างเหมือนถูกรื้อออกมาประกอบใหม่ ไม่มีแม้แต่แรงจะขยับนิ้วก้อย

ตอนนี้เขาสงสัยอย่างหนักว่า ฟีบี้ นังปีศาจเฒ่าคนนี้ไม่ใช่ผู้อาวุโสเอลฟ์อะไรหรอก แม่งต้องเป็นซัคคิวบัสระดับท็อปที่ห่มหนังเอลฟ์มาแน่ๆ!

ซูโม่สาบานในใจเบาๆ ว่าถ้าออกจากดันเจี้ยนนี้ไปเมื่อไหร่ ต้องไปเดินห้างไกอา หาซื้อไอเทมเทพประเภท "ไตทองคำ" อะไรเทือกนั้นมาใส่ซะแล้ว

ไม่งั้นต่อให้พลังกายสูงแค่ไหน ถ้า "กระสุน" ตามไม่ทัน ไม่ช้าก็เร็วคงได้ตายก่อนวัยอันควรแน่ๆ

"อะนี่ พ่อหนุ่มน้อยของข้า รางวัลที่เจ้าสมควรได้รับ"

น้ำเสียงเกียจคร้านและพึงพอใจดังขึ้น

ฟีบี้ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่ง ผ้าห่มไหมลื่นหลุดรุ่ยจากลาดไหล่

เธอดูเหมือนคนที่เพิ่ง "อิ่มหนำสำราญ" มาหมาดๆ ความเย้ายวนบนใบหน้าแทบจะหยดเป็นน้ำ สายตาที่มองซูโม่ก็เปลี่ยนจากมอง "เหยื่อ" กลายเป็นความพึงพอใจที่ได้มอง "ของส่วนตัว"

เธอสะบัดมือเบาๆ ขวดคริสตัลใสแจ๋วหลายขวดก็ลอยโค้งเป็นเส้นสายงดงาม ตกตุบลงในอ้อมกอดซูโม่อย่างแม่นยำ

ซูโม่รับไว้แบบทุลักทุเล

[ยาพลังกายระดับสูง] สามขวด [ยาการรับรู้ระดับสูง] สามขวด [ยาเจตจำนงระดับสูง] สามขวด

และยังมีอีกขวดหนึ่ง ของเหลวในขวดเป็นสีชมพูชวนฝัน เปล่งประกายจางๆ นั่นคือ [ยาโฉมงาม]

"ยาเสน่ห์ขวดนี้ ข้าใช้เวลาตั้งเป็นร้อยปี รวบรวมวัตถุดิบหายากนับไม่ถ้วนกว่าจะปรุงขึ้นมาได้เชียวนะ" ฟีบี้แลบลิ้นสีแดงสดเลียริมฝีปากเบาๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยมนต์สะกด "ดื่มมันเข้าไป เสน่ห์ดึงดูดเพศตรงข้ามของเจ้าจะเพิ่มขึ้นมหาศาล โดยเฉพาะกับ... ผู้หญิงที่เป็นผู้ใหญ่และ 'หิวโหย' อย่างข้าเนี่ยนะ~~"

พูดพลาง เธอก็จงใจขยิบตาให้ซูโม่ "ไม่แน่ว่า ต่อไปเจ้าอาจจะมีโอกาส ได้ลิ้มรสผู้อาวุโสหนึ่งกับผู้อาวุโสสองด้วยก็ได้นะ..."

ผู้อาวุโสหนึ่ง... ผู้อาวุโสสอง...

ในหัวซูโม่ ปรากฏภาพสองสาวงามล่มเมืองที่มีบุคลิกแตกต่างกันสุดขั้วขึ้นมาทันที

คนหนึ่งสง่างามน่าเกรงขาม อีคนหนึ่งอ่อนโยนดั่งสายน้ำ

หลังจากได้ลิ้มรสความเย้ายวนถึงขีดสุดของ "ผู้อาวุโสสาม" แล้ว ซูโม่ก็พบว่าตัวเอง... ชักจะมีความคิดอกุศลกับสองคนนั้นขึ้นมาจริงๆ แฮะ!

เวรเอ๊ย!

นังปีศาจเฒ่านี่ กะจะปั้นเขาให้เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านผู้อาวุโสเอลฟ์หรือไง?!

ซูโม่รู้สึกว่า "เครื่องยนต์" ที่เพิ่งดับไปของตัวเอง เหมือนจะมีแววสตาร์ทติดขึ้นมาอีกรอบ

ประกายไฟประหลาดที่วาบขึ้นในดวงตาเขา แน่นอนว่าหนีไม่พ้นสายตาของฟีบี้

มุมปากเธอยกขึ้นสูงกว่าเดิม แววตาแฝงความขบขัน

"อ้อ? พ่อหนุ่มน้อยของข้า อยู่กับข้าแต่ใจดันไปคิดถึงผู้หญิงคนอื่นงั้นเหรอ?"

"ดูท่าข้าจะ 'หล่อเลี้ยง' เจ้ายังไม่พอสินะ ถึงได้มีแรงไปคิดฟุ้งซ่านแบบนี้"

น้ำเสียงของฟีบี้ฟังดู "ไม่พอใจ" นิดๆ ท่อนแขนขาวผ่องราวรากบัวยันตัวขึ้นเบาๆ ร่างทั้งร่างก็เลื้อยพันเข้าหาเหมือนงูน้ำอีกครั้ง ลมหายใจอุ่นจัดเป่ารดใบหูซูโม่

"ข้าตัดสินใจแล้ว ข้าจะเพิ่มมื้อพิเศษให้เจ้า จะได้จำใส่ใจเอาไว้"

"ไม่! ผมไม่ได้คิด! ผมเปล่า!" ซูโม่หน้าถอดสี

ครึ่งชั่วยามต่อมา

เมื่อ "ความฮึกเหิม" ที่ซูโม่อุตส่าห์จุดติดขึ้นมาได้ด้วยความยากลำบาก ถูกดับมอดลงอย่างโหดร้ายไร้ความปรานี แถมยังโดน "เหยียบ" ซ้ำจนประกายไฟดับสนิท ในที่สุดเขาก็ยอมแพ้

ไม่ไหวสู้ไม่ได้จริงๆ ไม่ไหวๆ

เขาเดินขาสั่นพั่บๆ เกาะผนัง ลากสังขารอันไร้เรี่ยวแรง หนีตายออกจาก "รังรัก" ที่กลายเป็น "สุสานวีรบุรุษ" แห่งนี้อย่างทุลักทุเล ภายใต้สายตาชื่นชมและพึงพอใจของฟีบี้

"พ่อหนุ่มน้อยของข้า ค่อยๆ เดินนะ"

เสียงหัวเราะยั่วยวนของฟีบี้ดังไล่หลังมา

"เมื่อไหร่ 'บำรุง' ร่างกายจนฟื้นแล้ว อย่าลืมกลับมาเล่นกับข้าอีกนะ~~~"

......

ซูโม่พุ่งพรวดเข้าไปในห้องพักส่วนตัว ล็อกประตูแน่นหนาทันที

ตอนนี้เขาแค่อยากรีบอัปสเตตัสให้พุ่งปรี๊ด ต้องกู้หน้าคืนมาให้ได้!

เขาเทยาทั้งสิบขวดที่ฟีบี้ให้มาออกมากองรวมกัน

พลังกายสามขวด การรับรู้สามขวด เจตจำนงสามขวด แล้วก็เสน่ห์อีกหนึ่งขวด

"ระบบ! คัดลอกให้ที!" ซูโม่คำรามในใจ

[ติ๊ง! ตรวจพบไอเทมพิเศษ: ยาพลังกายระดับสูง x3, ยาการรับรู้ระดับสูง x3, ยาเจตจำนงระดับสูง x3, ยาโฉมงาม x1]

[กำลังสร้างรูปแบบการคัดลอกตามระดับคุณภาพและผลลัพธ์ของไอเทม...]

[สร้างรูปแบบสำเร็จ!]

[คัดลอกยาพลังกายระดับสูง 1 ขวด ใช้เงินเกม: 390,000 เหรียญ]

[คัดลอกยาเจตจำนงระดับสูง 1 ขวด ใช้เงินเกม: 390,000 เหรียญ]

[คัดลอกยาการรับรู้ระดับสูง 1 ขวด ใช้เงินเกม: 690,000 เหรียญ]

[คัดลอกยาโฉมงาม 1 ขวด ใช้เงินเกม: 1,000,000 เหรียญ]

[คำเตือน: ยาโฉมงามจัดอยู่ในประเภทไอเทมพิเศษ ผู้เล่นแต่ละคนสามารถใช้งานได้เพียงครั้งเดียว โปรดพิจารณาก่อนทำการคัดลอก!]

"กินได้แค่ครั้งเดียว? งั้นจะคัดลอกหาเตี่ยอะไรวะ!" ซูโม่สบถในใจ แต่คิดไปคิดมา เขากินไม่ได้ ก็ไม่ได้แปลว่าบรรดาเมียๆ จะกินไม่ได้นี่หว่า

ของดีเพิ่มเสน่ห์แบบนี้ ต้องมีติดตัวคนละขวดสิ!

"คัดลอก! จัดมาอย่างละเก้าขวดเลย!"

[ติ๊ง! หักเงินเกมสำเร็จ! กำลังทำการคัดลอก...]

แสงสีทองเจิดจ้าสว่างวาบ ในช่องเก็บของของซูโม่ ก็มียาระดับสูงขวดใหม่เอี่ยมเพิ่มขึ้นมาถึงเก้าสิบขวดในพริบตา

มองดูยอดเงินเกมที่ระเหยหายไปสี่สิบแปดล้านกว่าเหรียญในพริบตา เขากลับไม่กะพริบตาเลยสักนิด

เงินหมดเดี๋ยวหาใหม่ได้ แต่สเตตัสนี่มันของจริงโว้ย!

ซูโม่หยิบ [ยาเจตจำนงระดับสูง] ขึ้นมาก่อนเป็นอันดับแรก

[ติ๊ง! ท่านใช้งานยาเจตจำนงระดับสูง (สมบูรณ์แบบ) x1! สเตตัสเจตจำนงของท่าน เพิ่มขึ้นอย่างถาวร 100 หน่วย!]

[พรสวรรค์ "โฉมงามเคียงกาย" ทำงาน! ผลการเพิ่มสเตตัสในครั้งนี้ของท่าน ได้รับโบนัสเพิ่มขึ้น 700%!]

[สเตตัสเจตจำนงสุทธิที่ท่านได้รับ: 800 หน่วย!]

ตอนนี้สเตตัสเจตจำนงของซูโม่คือ 400 หน่วย ยังขาดอีกเก้าพันหกร้อยหน่วยถึงจะตันเพดานหนึ่งหมื่น

เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง หยิบยาขึ้นมากระดกอึกๆ เหมือนดื่มน้ำเปล่า

[ติ๊ง! ท่านใช้งานยาเจตจำนงระดับสูง (สมบูรณ์แบบ) x1! สเตตัสเจตจำนงของท่าน เพิ่มขึ้นอย่างถาวร 800 หน่วย!]

......

เมื่อยาขวดที่สิบสองไหลลงคอ ความเย็นวาบก็แล่นปราดขึ้นสมอง สเตตัสเจตจำนงของเขา ทะยานขึ้นสู่ขีดจำกัดหนึ่งหมื่นหน่วยอันเป็นสีทองอร่ามสำเร็จ!

ต่อมาคือยาการรับรู้

[ติ๊ง! ท่านใช้งานยาการรับรู้ระดับสูง (สมบูรณ์แบบ) x1! สเตตัสการรับรู้ของท่าน เพิ่มขึ้นอย่างถาวร 800 หน่วย!]

สเตตัสการรับรู้เริ่มต้นของซูโม่มีแค่ 80 หน่วยอันน่าสมเพช

เขากระดกรวดเดียวสิบสามขวด ถึงจะดันสเตตัสนี้จนตันเพดานหนึ่งหมื่นได้สำเร็จ

เมื่อสเตตัสหลักทั้งห้าเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามบาดตา ซูโม่สูดหายใจลึก โลกทั้งใบในสายตาเขาก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

เขาสามารถ "มองเห็น" เส้นทางการไหลเวียนของพลังงานทุกสายในห้องได้อย่างชัดเจน สามารถ "ได้ยิน" เสียงหายใจและเสียงหัวใจเต้นแผ่วเบาของไม้โบราณแห่งชีวิตที่ซ่อนอยู่ในผนัง...

ความรู้สึกที่เหมือนควบคุมได้ทุกสิ่งทุกอย่างแบบนี้ ทำให้เขาลุ่มหลงจนถอนตัวไม่ขึ้น

สุดท้ายคือ [ยาโฉมงาม] สีชมพูขวดนั้น

ซูโม่ดึงจุกก๊อกออก แล้วกระดกรวดเดียวหมดขวด

ของเหลวอุ่นๆ ที่แฝงกลิ่นหอมของดอกไม้ประหลาด ซึมซาบเข้าสู่ร่างกายเขาในพริบตา

[ติ๊ง! ท่านใช้งานยาโฉมงาม (สมบูรณ์แบบ) x1! สเตตัสเสน่ห์ของท่าน เพิ่มขึ้นอย่างถาวร 20 หน่วย!]

[พรสวรรค์ "โฉมงามเคียงกาย" ทำงาน! ผลการเพิ่มสเตตัสในครั้งนี้ของท่าน ได้รับโบนัสเพิ่มขึ้น 700%!]

[สเตตัสเสน่ห์สุทธิที่ท่านได้รับ: 160 หน่วย!]

[คำเตือน! สเตตัสเสน่ห์ของท่าน ได้บรรลุขีดจำกัดสูงสุดของคลาสปัจจุบัน: 100 หน่วย!]

[สเตตัสเสน่ห์ 60 หน่วยที่เกินขีดจำกัด ถูกระบบบังคับรีเซ็ตเป็นศูนย์แล้ว!]

เชี่ยเอ๊ย! ขีดจำกัดเสน่ห์แค่ร้อยเดียวเองเหรอ?!

ซูโม่รู้สึกเจ็บจี๊ดที่หัวใจ นี่มันสเตตัสตั้งหกสิบหน่วยปลิวหายไปฟรีๆ เลยนะ!

แต่ไม่นาน เขาก็ไม่มีเวลามานั่งเสียดายแล้ว

เขาพบว่าพอสเตตัสเสน่ห์พุ่งปรี๊ด บุคลิกท่าทางของเขาก็เกิดการเปลี่ยนแปลงชนิดหน้ามือเป็นหลังมือ

เขาเดินไปที่หน้ากระจกที่เจียระไนจากคริสตัลแห่งชีวิตในห้อง

ในกระจกยังคงเป็นใบหน้าหล่อเหลาขั้นเทพที่ใครเห็นเป็นต้องอิจฉา

แต่ซูโม่กลับสัมผัสได้อย่างเฉียบคม ว่าในตัวเขามีบางอย่างที่แตกต่างออกไป

ดวงตาของเขาดูลึกล้ำยิ่งขึ้น ราวกับซ่อนห้วงอวกาศอันกว้างใหญ่ไว้ภายใน แค่ปรายตามองก็แทบจะดูดกลืนวิญญาณคนให้จมดิ่งลงไปได้

ที่น่าตกใจที่สุดคือบุคลิกของเขา

เดี๋ยวก็ดูเหมือนเซียนผู้หลุดพ้นจากทางโลก สูงส่งและห่างเหิน จนคนอื่นไม่กล้าเข้าใกล้

เดี๋ยวก็ดูเหมือนจอมมารที่คลานขึ้นมาจากขุมนรก เปี่ยมไปด้วยความชั่วร้ายอันยิ่งใหญ่และความหล่อเหลาแบบวายร้าย ที่ชวนให้คนลุ่มหลงจนอยากจะดำดิ่งลงไป

บุคลิกสองแบบที่ขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิงนี้ กลับผสมผสานอยู่ในตัวเขาได้อย่างลงตัว ก่อเกิดเป็นแรงดึงดูดที่แสนพิเศษ

"เวรเอ๊ย! สเตตัสเสน่ห์นี่ แม่งโคตรเทพเลยว่ะ?!"

ซูโม่มองผู้ชายในกระจก ที่แม้แต่ตัวเขาเองยังรู้สึกหวั่นไหว อดไม่ได้ที่จะสบถออกมาหยาบๆ